Οἰδίπουςτέκνον τυφλοῦ γέροντος Ἀντιγόνη, τίναςχώρους ἀφίγμεθʼ ἢ τίνων ἀνδρῶν πόλιν;τίς τὸν πλανήτην Οἰδίπουν καθʼ ἡμέραντὴν νῦν σπανιστοῖς δέξεται δωρήμασιν;σμικρὸν μὲν ἐξαιτοῦντα, τοῦ σμικροῦ δʼ ἔτιμεῖον φέροντα, καὶ τόδʼ ἐξαρκοῦν ἐμοί·στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὠ χρόνος ξυνὼνμακρὸς διδάσκει καὶ τὸ γενναῖον τρίτον.ἀλλʼ, ὦ τέκνον, θάκησιν εἴ τινα βλέπειςἢ πρὸς βεβήλοις ἢ πρὸς ἄλσεσιν θεῶν,στῆσόν με κἀξίδρυσον, ὡς πυθώμεθαὅπου ποτʼ ἐσμέν· μανθάνειν γὰρ ἥκομενξένοι πρὸς ἀστῶν, ἃν δʼ ἀκούσωμεν τελεῖν.Ἀντιγόνηπάτερ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, πύργοι μέν, οἳπόλιν στέγουσιν, ὡς ἀπʼ ὀμμάτων, πρόσω·χῶρος δʼ ὅδʼ ἱερός, ὡς ἀπεικάσαι, βρύωνδάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου· πυκνόπτεροι δʼεἴσω κατʼ αὐτὸν εὐστομοῦσʼ ἀηδόνες·οὗ κῶλα κάμψον τοῦδʼ ἐπʼ ἀξέστου πέτρου·μακρὰν γὰρ ὡς γέροντι προὐστάλης ὁδόν.Οἰδίπουςκάθιζέ νύν με καὶ φύλασσε τὸν τυφλόν.Ἀντιγόνηχρόνου μὲν οὕνεκʼ οὐ μαθεῖν με δεῖ τόδε.Οἰδίπουςἔχεις διδάξαι δή μʼ ὅποι καθέσταμεν;Ἀντιγόνητὰς γοῦν Ἀθήνας οἶδα, τὸν δὲ χῶρον οὔ.Οἰδίπουςπᾶς γάρ τις ηὔδα τοῦτό γʼ ἡμὶν ἐμπόρων.Ἀντιγόνηἀλλʼ ὅστις ὁ τόπος ἦ μάθω μολοῦσά ποι;Οἰδίπουςναί, τέκνον, εἴπερ ἐστί γʼ ἐξοικήσιμος.Ἀντιγόνηἀλλʼ ἐστὶ μὴν οἰκητός· οἴομαι δὲ δεῖνοὐδέν· πέλας γὰρ ἄνδρα τόνδε νῷν ὁρῶ.Οἰδίπουςἦ δεῦρο προσστείχοντα κἀξορμώμενον;Ἀντιγόνηκαὶ δὴ μὲν οὖν παρόντα· χὤ τί σοι λέγεινεὔκαιρόν ἐστιν, ἔννεφʼ, ὡς ἀνὴρ ὅδε.Οἰδίπουςὦ ξεῖνʼ, ἀκούων τῆσδε τῆς ὑπέρ τʼ ἐμοῦαὑτῆς θʼ ὁρώσης, οὕνεχʼ ἡμὶν αἴσιοςσκοπὸς προσήκεις ὧν ἀδηλοῦμεν φράσαι—Ξένοςπρὶν νῦν τὰ πλείονʼ ἱστορεῖν, ἐκ τῆσδʼ ἕδραςἔξελθʼ· ἔχεις γὰρ χῶρον οὐχ ἁγνὸν πατεῖν.Οἰδίπουςτίς δʼ ἔσθʼ ὁ χῶρος; τοῦ θεῶν νομίζεται;Ξένοςἄθικτος οὐδʼ οἰκητός· αἱ γὰρ ἔμφοβοιθεαί σφʼ ἔχουσι, Γῆς τε καὶ Σκότου κόραι.Οἰδίπουςτίνων τὸ σεμνὸν ὄνομʼ ἂν εὐξαίμην κλύων;Ξένοςτὰς πάνθʼ ὁρώσας Εὐμενίδας ὅ γʼ ἐνθάδʼ ἂνεἴποι λεώς νιν· ἄλλα δʼ ἀλλαχοῦ καλά.Οἰδίπουςἀλλʼ ἵλεῳ μὲν τὸν ἱκέτην δεξαίατο·ὡς οὐχ ἕδρας γῆς τῆσδʼ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτι.Ξένοςτί δʼ ἐστὶ τοῦτο;Οἰδίπουςξυμφορᾶς ξύνθημʼ ἐμῆς.Ξένοςἀλλʼ οὐδʼ ἐμοί τοι τοὐξανιστάναι πόλεωςδίχʼ ἐστὶ θάρσος, πρίν γʼ ἂν ἐνδείξω τί δρῶ.Οἰδίπουςπρός νυν θεῶν, ὦ ξεῖνε, μή μʼ ἀτιμάσῃς,τοιόνδʼ ἀλήτην, ὧν σε προστρέπω φράσαι.Ξένοςσήμαινε, κοὐκʼ ἄτιμος ἔκ γʼ ἐμοῦ φανεῖ.Οἰδίπουςτίς ἔσθʼ ὁ χῶρος δῆτʼ, ἐν ᾧ βεβήκαμεν;Ξένοςὅσʼ οἶδα κἀγὼ πάντʼ ἐπιστήσει κλύων·χῶρος μὲν ἱερὸς πᾶς ὅδʼ ἔστʼ· ἔχει δέ νινσεμνὸς Ποσειδῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸςΤιτὰν Προμηθεύς· ὃν δʼ ἐπιστείβεις τόπον,χθονὸς καλεῖται τῆσδε χαλκόπους ὀδός,ἔρεισμʼ Ἀθηνῶν· οἱ δὲ πλησίοι γύαιτόνδʼ ἱππότην Κολωνὸν εὔχονται σφίσινἀρχηγὸν εἶναι καὶ φέρουσι τοὔνοματὸ τοῦδε κοινὸν πάντες ὠνομασμένοι.τοιαῦτά σοι ταῦτʼ ἐστίν, ὦ ξένʼ, οὐ λόγοιςτιμώμενʼ, ἀλλὰ τῇ ξυνουσίᾳ πλέον.Οἰδίπουςἦ γάρ τινες ναίουσι τούσδε τοὺς τόπους;Ξένοςκαὶ κάρτα, τοῦδε τοῦ θεοῦ γʼ ἐπώνυμοι.Οἰδίπουςἄρχει τις αὐτῶν ἢ ʼπὶ τῷ πλήθει λόγος;Ξένοςἐκ τοῦ κατʼ ἄστυ βασιλέως τάδʼ ἄρχεται.Οἰδίπουςοὗτος δὲ τίς λόγῳ τε καὶ σθένει κρατεῖ;ΞένοςΘησεὺς καλεῖται, τοῦ πρὶν Αἰγέως τόκος.Οἰδίπουςἆρʼ ἄν τις αὐτῷ πομπὸς ἐξ ὑμῶν μόλοι;Ξένοςὡς πρὸς τί λέξων ἢ καταρτύσων μολεῖν;Οἰδίπουςὡς ἂν προσαρκῶν σμικρὰ κερδάνῃ μέγα.Ξένοςκαὶ τίς πρὸς ἀνδρὸς μὴ βλέποντος ἄρκεσις;Οἰδίπουςὅσʼ ἂν λέγωμεν πάνθʼ ὁρῶντα λέξομεν.Ξένοςοἶσθʼ, ὦ ξένʼ, ὡς νῦν μὴ σφαλῇς; ἐπείπερ εἰγενναῖος, ὡς ἰδόντι, πλὴν τοῦ δαίμονος,αὐτοῦ μένʼ οὗπερ κἀφάνης, ἕως ἐγὼτοῖς ἐνθάδʼ αὐτοῦ μὴ κατʼ ἄστυ δημόταιςλέξω τάδʼ ἐλθών· οἵδε γὰρ κρινοῦσί σοιεἰ χρή σε μίμνειν ἢ πορεύεσθαι πάλιν.Οἰδίπουςὦ τέκνον, ἦ βέβηκεν ἡμὶν ὁ ξένος;Ἀντιγόνηβέβηκεν, ὥστε πᾶν ἐν ἡσύχῳ, πάτερ,ἔξεστι φωνεῖν, ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας.Οἰδίπουςὦ πότνιαι δεινῶπες, εὖτε νῦν ἕδραςπρώτων ἐφʼ ὑμῶν τῆσδε γῆς ἔκαμψʼ ἐγώ,Φοίβῳ τε κἀμοὶ μὴ γένησθʼ ἀγνώμονες,ὅς μοι, τὰ πόλλʼ ἐκεῖνʼ ὅτʼ ἐξέχρη κακά,ταύτην ἔλεξε παῦλαν ἐν χρόνῳ μακρῷ,ἐλθόντι χώραν τερμίαν, ὅπου θεῶνσεμνῶν ἕδραν λάβοιμι καὶ ξενόστασιν,ἐνταῦθα κάμψειν τὸν ταλαίπωρον βίον,κέρδη μὲν οἰκήσαντα τοῖς δεδεγμένοις,ἄτην δὲ τοῖς πέμψασιν, οἵ μʼ ἀπήλασαν·σημεῖα δʼ ἥξειν τῶνδέ μοι παρηγγύα,ἢ σεισμὸν ἢ βροντήν τινʼ ἢ Διὸς σέλας,ἔγνωκα μέν νυν ὥς με τήνδε τὴν ὁδὸνοὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ πιστὸν ἐξ ὑμῶν πτερὸνἐξήγαγʼ εἰς τόδʼ ἄλσος· οὐ γὰρ ἄν ποτεπρώταισιν ὑμῖν ἀντέκυρσʼ ὁδοιπορῶν,νήφων ἀοίνοις, κἀπὶ σεμνὸν ἑζόμηνβάθρον τόδʼ ἀσκέπαρνον. ἀλλά μοι, θεαί,βίου κατʼ ὀμφὰς τὰς Ἀπόλλωνος δότεπέρασιν ἤδη καὶ καταστροφήν τινα,εἰ μὴ δοκῶ τι μειόνως ἔχειν, ἀεὶμόχθοις λατρεύων τοῖς ὑπερτάτοις βροτῶν.ἴτʼ, ὦ γλυκεῖαι παῖδες ἀρχαίου Σκότου,ἴτʼ, ὦ μεγίστης Παλλάδος καλούμεναιπασῶν Ἀθῆναι τιμιωτάτη πόλις,οἰκτίρατʼ ἀνδρὸς Οἰδίπου τόδʼ ἄθλιονεἴδωλον· οὐ γὰρ δὴ τόδʼ ἀρχαῖον δέμας.Ἀντιγόνησίγα· πορεύονται γὰρ οἵδε δή τινεςχρόνῳ παλαιοί, σῆς ἕδρας ἐπίσκοποι.Οἰδίπουςσιγήσομαί τε καὶ σύ μʼ ἐξ ὁδοῦ πόδακρύψον κατʼ ἄλσος, τῶνδʼ ἕως ἂν ἐκμάθωτίνας λόγους ἐροῦσιν· ἐν γὰρ τῷ μαθεῖνἔνεστιν ηὑλάβεια τῶν ποιουμένων.
Χορόςὅρα. τίς ἄρʼ ἦν; ποῦ ναίει;ποῦ κυρεῖ ἐκτόπιος συθεὶς ὁ πάντωνὁ πάντων ἀκορέστατος;προσδέρκου λεῦσσέ νιν,προσπεύθου πανταχῇ.πλανάτας πλανάτας τις ὁ πρέσβυς οὐδʼἔγχωρος· προσέβα γὰρ οὐκἄν ποτʼ ἀστιβὲς ἄλσος ἐςτᾶνδʼ ἀμαιμακετᾶν κορᾶν,ἃς τρέμομεν λέγεινκαὶ παραμειβόμεσθʼ ἀδέρκτως,ἀφώνως, ἀλόγως τὸ τᾶς.εὐφάμου στόμα φροντίδοςἱέντες, τὰ δὲ νῦν τινʼ ἥκεινλόγος οὐδὲν ἅζονθʼ,ὃν ἐγὼ λεύσσων περὶ πᾶν οὔπωδύναμαι τέμενοςγνῶναι ποῦ μοί ποτε ναίει.Οἰδίπουςὅδʼ ἐκεῖνος ἐγώ· φωνῇ γὰρ ὁρῶ,τὸ φατιζόμενον.Χορόςἰὼ ἰώ,δεινὸς μὲν ὁρᾶν, δεινὸς δὲ κλύειν.Οἰδίπουςμή μʼ, ἱκετεύω, προσίδητʼ ἄνομον.ΧορόςΖεῦ ἀλεξῆτορ, τίς ποθʼ ὁ πρέσβυς;Οἰδίπουςοὐ πάνυ μοίρας εὐδαιμονίσαιπρώτης, ὦ τῆσδʼ ἔφοροι χώρας.δηλῶ δʼ· οὐ γὰρ ἂν ὧδʼ ἀλλοτρίοιςὄμμασιν εἷρπονκἀπὶ σμικροῖς μέγας ὥρμουν.
Χορόςἐή, ἀλαῶν ὀμμάτωνἆρα καὶ ἦσθα φυτάλμιος; δυσαίωνμακραίων γʼ, ὅσʼ ἐπεικάσαι.ἀλλʼ οὐ μὰν ἔν γʼ ἐμοὶπροσθήσει τάσδʼ ἀράς.περᾷς γάρ, περᾷς· ἀλλʼ ἵνα τῷδʼ ἐν ἀ-φθέγκτῳ μὴ προπέσῃς νάπειποιάεντι, κάθυδρος οὗκρατὴρ μειλιχίων ποτῶνῥεύματι συντρέχει,τόν, ξένε πάμμορʼ, εὖ φύλαξαι;μετάσταθʼ ἀπόβαθι. πολ-λὰ κέλευθος ἐρατύει·κλύεις, ὦ πολύμοχθʼ ἀλᾶτα;λόγον εἴ τινʼ οἴσειςπρὸς ἐμὰν λέσχαν, ἀβάτων ἀποβάς,ἵνα πᾶσι νόμος,φώνει· πρόσθεν δʼ ἀπερύκου.Οἰδίπουςθύγατερ, ποῖ τις φροντίδος ἔλθῃ;Ἀντιγόνηὦ πάτερ, ἀστοῖς ἴσα χρὴ μελετᾶν,εἴκοντας ἃ δεῖ κἀκούοντας.Οἰδίπουςπρόσθιγέ νύν μου.Ἀντιγόνηψαύω καὶ δή.Οἰδίπουςὦ ξένε, μὴ δῆτʼ ἀδικηθῶ σοὶπιστεύσας καὶ μεταναστάς.
Χορόςοὔ τοι μήποτέ σʼ ἐκ τῶνδʼ ἑδράνων,ὦ γέρον, ἄκοντά τις ἄξει.Οἰδίπουςἔτʼ οὖν;Χορόςἔτι βαῖνε πόρσω.Οἰδίπουςἔτι;Χορόςπροβίβαζε, κούρα,πόρσω· σὺ γὰρ ἀΐεις.ἈντιγόνηΟἰδίπουςἈντιγόνηἕπεο μάν, ἕπεʼ ὧδʼ ἀμαυρῷ κώλῳ, πάτερ, ᾇ σʼ ἄγω.ΟἰδίπουςΧορόςτόλμα ξεῖνος ἐπὶ ξένης,ὦ τλάμων, ὅ τι καὶ πόλιςτέτροφεν ἄφιλον ἀποστυγεῖνκαὶ τὸ φίλον σέβεσθαι.Οἰδίπουςἄγε νυν σύ με, παῖ,ἵνʼ ἂν εὐσεβίας ἐπιβαίνοντεςτὸ μὲν εἴποιμεν, τὸ δʼ ἀκούσαιμεν,καὶ μὴ χρείᾳ πολεμῶμεν. Χορόςαὐτοῦ· μηκέτι τοῦδʼ αὐτοπέτρου βήματος ἔξω πόδα κλίνῃς.Οἰδίπουςοὕτως;Χορόςἅλις, ὡς ἀκούεις.Οἰδίπουςἦ ἑσθῶ;Χορόςλέχριός γʼ ἐπʼ ἄκρουλᾶος βραχὺς ὀκλάσας.Ἀντιγόνηπάτερ, ἐμὸν τόδʼ· ἐν ἁσυχαίᾳΟἰδίπουςἰώ μοί μοι.Ἀντιγόνηβάσει βάσιν ἅρμοσαι,γεραὸν ἐς χέρα σῶμα σὸνπροκλίνας φιλίαν ἐμάν.Οἰδίπουςὤμοι δύσφρονος ἄτας.Χορόςὦ τλάμων, ὅτε νῦν χαλᾷς,αὔδασον, τίς ἔφυς βροτῶν;τίς ὁ πολύπονος ἄγει; τίνʼ ἂνσοῦ πατρίδʼ ἐκπυθοίμαν;
Οἰδίπουςὦ ξένοι,ἀπόπτολις· ἀλλὰ μὴΧορόςτί τόδʼ ἀπεννέπεις, γέρον;Οἰδίπουςμὴ μὴ μή μʼ ἀνέρῃ τίς εἰμι,μηδʼ ἐξετάσῃς πέρα ματεύων.Χορόςτί τόδʼ;Οἰδίπουςαἰνὰ φύσις.Χορόςαὔδα.Οἰδίπουςτέκνον, ὤμοι, τί γεγώνω;Χορόςτίνος εἶ σπέρματος, ὦ ξένε, φώνει, πατρόθεν.Οἰδίπουςὤμοι ἐγώ, τί πάθω, τέκνον ἐμόν;Ἀντιγόνηλέγʼ, ἐπείπερ ἐπʼ ἔσχατα βαίνεις.Οἰδίπουςἀλλʼ ἐρῶ· οὐ γὰρ ἔχω κατακρυφάν.Χορόςμακρὰ μέλλετον, ἀλλὰ τάχυνε.ΟἰδίπουςΛαΐου ἴστε τινʼ;Χορόςὢ ἰοὺ ἰού.Οἰδίπουςτό τε Λαβδακιδᾶν γένος;Χορόςὦ Ζεῦ.Οἰδίπουςἄθλιον Οἰδιπόδαν;Χορόςσὺ γὰρ ὅδʼ εἶ;Οἰδίπουςδέος ἴσχετε μηδὲν ὅσʼ αὐδῶ.Χορόςἰὼ ὢ ὤ.Οἰδίπουςδύσμορος.Χορόςὢ ὤ.Οἰδίπουςθύγατερ, τί ποτʼ αὐτίκα κύρσει;Χορόςἔξω πόρσω βαίνετε χώρας.Οἰδίπουςἃ δʼ ὑπέσχεο ποῖ καταθήσεις,Χορόςοὐδενὶ μοιριδία τίσις ἔρχεταιἃν προπάθῃ τὸ τίνειν· ἀπάτα δʼ ἀπά-ταις ἑτέραις ἑτέρα παραβαλλομέ-να πόνον, οὐ χάριν, ἀντιδίδωσιν ἔ-χειν. σὺ δὲ τῶνδʼ ἑδράνων πάλιν ἔκτοποςαὖθις ἄφορμος ἐμᾶς χθονὸς ἔκθορε,μή τι πέρα χρέοςἐμᾷ πόλει προσάψῃς.Ἀντιγόνηὦ ξένοιαἰδόφρονες, ἀλλʼ ἐπεὶγεραὸν πατέρα τόνδʼ ἐμὸνοὐκ ἀνέτλατʼ, ἔργωνἀκόντων ἀΐοντες αὐδάν,ἀλλʼ ἐμὲ τὰν μελέαν, ἱκετεύομεν, ὦ ξένοι, οἰκτίραθʼ, ἃπατρὸς ὑπὲρ τοὐμοῦ μόνουἄντομαι οὐκ ἀλαοῖς προσορωμέναὄμμα σὸν ὄμμασιν, ὥς τις ἀφʼ αἵματοςὑμετέρου προφανεῖσα, τὸν ἄθλιοναἰδοῦς κῦρσαι· ἐν ὔμμι γὰρ ὡς θεῷκείμεθα τλάμονες. ἀλλʼ ἴτε, νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν·πρός σʼ ὅ τι σοι φίλον ἐκ σέθεν ἄντομαι,ἢ τέκνον ἢ λέχος ἢ χρέος ἢ θεός·οὐ γὰρ ἴδοις ἂν ἀθρῶν βροτὸν ὅστις ἄν,εἰ θεὸς ἄγοι,ἐκφυγεῖν δύναιτο.
Χορόςἀλλʼ ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέ τʼ ἐξ ἴσουοἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν·τὰ δʼ ἐκ θεῶν τρέμοντες οὐ σθένοιμεν ἂνφωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων.Οἰδίπουςτί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆςμάτην ῥεούσης ὠφέλημα γίγνεται,εἰ τάς γʼ Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάταςεἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένονσῴζειν οἵας τε καὶ μόνας ἀρκεῖν ἔχειν;κἄμοιγε ποῦ τοῦτʼ ἐστίν, οἵτινες βάθρωνἐκ τῶνδέ μʼ ἐξάραντες εἶτʼ ἐλαύνετε,ὄνομα μόνον δείσαντες; οὐ γὰρ δὴ τό γεσῶμʼ οὐδὲ τἄργα τἄμʼ· ἐπεὶ τά γʼ ἔργα μουπεπονθότʼ ἐστὶ μᾶλλον ἢ δεδρακότα,εἴ σοι τὰ μητρὸς καὶ πατρὸς χρείη λέγειν,ὧν οὕνεκʼ ἐκφοβεῖ με· τοῦτʼ ἐγὼ καλῶςἔξοιδα. καίτοι πῶς ἐγὼ κακὸς φύσιν,ὅστις παθὼν μὲν ἀντέδρων, ὥστʼ εἰ φρονῶνἔπρασσον, οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἐγιγνόμην κακός;νῦν δʼ οὐδὲν εἰδὼς ἱκόμην ἵνʼ ἱκόμην,ὑφʼ ὧν δʼ ἔπασχον, εἰδότων ἀπωλλύμην.ἀνθʼ ὧν ἱκνοῦμαι πρὸς θεῶν ὑμᾶς, ξένοι,ὥσπερ με κἀνεστήσαθʼ, ὧδε σώσατε,καὶ μὴ θεοὺς τιμῶντες εἶτα τοὺς θεοὺςμοίρας ποιεῖσθε μηδαμῶς· ἡγεῖσθε δὲβλέπειν μὲν αὐτοὺς πρὸς τὸν εὐσεβῆ βροτῶν,βλέπειν δὲ πρὸς τοὺς δυσσεβεῖς, φυγὴν δέ τουμήπω γενέσθαι φωτὸς ἀνοσίου βροτῶν.ξὺν οἷς σὺ μὴ κάλυπτε τὰς εὐδαίμοναςἔργοις Ἀθήνας ἀνοσίοις ὑπηρετῶν,ἀλλʼ ὥσπερ ἔλαβες τὸν ἱκέτην ἐχέγγυον,ῥύου με κἀκφύλασσε· μηδέ μου κάρατὸ δυσπρόσοπτον εἰσορῶν ἀτιμάσῃς,ἥκω γὰρ ἱερὸς εὐσεβής τε καὶ φέρωνὄνησιν ἀστοῖς τοῖσδʼ· ὅταν δʼ ὁ κύριοςπαρῇ τις, ὑμῶν ὅστις ἐστὶν ἡγεμών,τότʼ εἰσακούων πάντʼ ἐπιστήσει· τὰ δὲμεταξὺ τούτου μηδαμῶς γίγνου κακός.Χορόςταρβεῖν μέν, ὦ γεραιέ, τἀνθυμήματαπολλή ʼστʼ ἀνάγκη τἀπὸ σοῦ· λόγοισι γὰροὐκ ὠνόμασται βραχέσι· τοὺς δὲ τῆσδε γῆςἄνακτας ἀρκεῖ ταῦτά μοι διειδέναι.Οἰδίπουςκαὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ κραίνων τῆσδε τῆς χώρας, ξένοι;Χορόςπατρῷον ἄστυ γῆς ἔχει· σκοπὸς δέ νιν,ὃς κἀμὲ δεῦρʼ ἔπεμψεν, οἴχεται στελῶν.Οἰδίπουςἦ καὶ δοκεῖτε τοῦ τυφλοῦ τινʼ ἐντροπὴνἢ φροντίδʼ, ἕξειν, αὐτὸν ὥστʼ ἐλθεῖν πέλας;Χορόςκαὶ κάρθʼ, ὅταν περ τοὔνομʼ αἴσθηται τὸ σόν.Οἰδίπουςτίς δʼ ἔσθʼ ὁ κείνῳ τοῦτο τοὔπος ἀγγελῶν;Χορόςμακρὰ κέλευθος· πολλὰ δʼ ἐμπόρων ἔπηφιλεῖ πλανᾶσθαι, τῶν ἐκεῖνος ἀΐων,θάρσει, παρέσται. πολὺ γάρ, ὦ γέρον, τὸ σὸνὄνομα διήκει πάντας, ὥστε κεἰ βραδὺςεὕδει, κλύων σοῦ δεῦρʼ ἀφίξεται ταχύς.Οἰδίπουςἀλλʼ εὐτυχὴς ἵκοιτο τῇ θʼ αὑτοῦ πόλειἐμοί τε· τίς γὰρ ἐσθλὸς οὐχ αὑτῷ φίλος;Ἀντιγόνηὦ Ζεῦ, τί λέξω; ποῖ φρενῶν ἔλθω, πάτερ;Οἰδίπουςτί δʼ ἔστι, τέκνον Ἀντιγόνη;Ἀντιγόνηγυναῖχʼ ὁρῶστείχουσαν ἡμῶν ἆσσον, Αἰτναίας ἐπὶπώλου βεβῶσαν· κρατὶ δʼ ἡλιοστεγὴςκυνῆ πρόσωπα Θεσσαλίς νιν ἀμπέχει.τί φῶ;ἆρʼ ἔστιν; ἆρʼ οὐκ ἔστιν; ἢ γνώμη πλανᾷ;καὶ φημὶ κἀπόφημι κοὐκ ἔχω τί φῶ.τάλαινα.οὐκ ἔστιν ἄλλη· φαιδρὰ γοῦν ἀπʼ ὀμμάτωνσαίνει με προσστείχουσα· σημαίνει δʼ ὅτιμόνης τόδʼ ἐστὶ δῆλον Ἰσμήνης κάρα.Οἰδίπουςπῶς εἶπας, ὦ παῖ;Ἀντιγόνηπαῖδα σήν, ἐμὴν δʼ ὁρᾶνὅμαιμον· αὐδῇ δʼ αὐτίκʼ ἔξεστιν μαθεῖν.Ἰσμήνηὦ δισσὰ πατρὸς καὶ κασιγνήτης ἐμοὶἥδιστα προσφωνήμαθʼ, ὡς ὑμᾶς μόλιςεὑροῦσα λύπῃ δεύτερον μόλις βλέπω.Οἰδίπουςὦ τέκνον, ἥκεις;Ἰσμήνηὦ πάτερ δύσμοιρʼ ὁρᾶν.Οἰδίπουςτέκνον, πέφηνας;Ἰσμήνηοὐκ ἄνευ μόχθου γέ μοι.Οἰδίπουςπρόσψαυσον, ὦ παῖ.Ἰσμήνηθιγγάνω δυοῖν ὁμοῦ.Οἰδίπουςὦ σπέρμʼ ὅμαιμον.Ἰσμήνηὦ δυσάθλιαι τροφαί.Οἰδίπουςἦ τῆσδε κἀμοῦ;Ἰσμήνηδυσμόρου τʼ ἐμοῦ τρίτης.Οἰδίπουςτέκνον, τί δʼ ἦλθες;Ἰσμήνησῇ, πάτερ, προμηθίᾳ.Οἰδίπουςπότερα πόθοισι;Ἰσμήνηκαὶ λόγων γʼ αὐτάγγελος,ξὺν ᾧπερ εἶχον οἰκετῶν πιστῷ μόνῳ.Οἰδίπουςοἱ δʼ αὐθόμαιμοι ποῦ νεανίαι πονεῖν;Ἰσμήνηεἴσʼ οὗπέρ εἰσι· δεινὰ τἀν κείνοις τανῦν.Οἰδίπουςὦ πάντʼ ἐκείνω τοῖς ἐν Αἰγύπτῳ νόμοιςφύσιν κατεικασθέντε καὶ βίου τροφάς·ἐκεῖ γὰρ οἱ μὲν ἄρσενες κατὰ στέγαςθακοῦσιν ἱστουργοῦντες, αἱ δὲ σύννομοιτἄξω βίου τροφεῖα πορσύνουσʼ ἀεί.σφῷν δʼ, ὦ τέκνʼ, οὓς μὲν εἰκὸς ἦν πονεῖν τάδε,κατʼ οἶκον οἰκουροῦσιν ὥστε παρθένοι,σφὼ δʼ ἀντʼ ἐκείνων τἀμὰ δυστήνου κακὰὑπερπονεῖτον. ἡ μὲν ἐξ ὅτου νέαςτροφῆς ἔληξε καὶ κατίσχυσεν δέμας,ἀεὶ μεθʼ ἡμῶν δύσμορος πλανωμένηγερονταγωγεῖ, πολλὰ μὲν κατʼ ἀγρίανὕλην ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀλωμένη,πολλοῖσι δʼ ὄμβροις ἡλίου τε καύμασινμοχθοῦσα τλήμων δεύτερʼ ἡγεῖται τὰ τῆςοἴκοι διαίτης, εἰ πατὴρ τροφὴν ἔχοι.σὺ δʼ, ὦ τέκνον, πρόσθεν μὲν ἐξίκου πατρὶμαντεῖʼ ἄγουσα πάντα, Καδμείων λάθρᾳ,ἃ τοῦδʼ ἐχρήσθη σώματος, φύλαξ τέ μουπιστὴ κατέστης, γῆς ὅτʼ ἐξηλαυνόμην·νῦν δʼ αὖ τίνʼ ἥκεις μῦθον, Ἰσμήνη, πατρὶφέρουσα; τίς σʼ ἐξῆρεν οἴκοθεν στόλος;ἥκεις γὰρ οὐ κενή γε, τοῦτʼ ἐγὼ σαφῶςἔξοιδα, μὴ οὐχὶ δεῖμʼ ἐμοὶ φέρουσά τι.Ἰσμήνηἐγὼ τὰ μὲν παθήμαθʼ ἅπαθον, πάτερ,ζητοῦσα τὴν σὴν ποῦ κατοικοίης τροφήν,παρεῖσʼ ἐάσω· δὶς γὰρ οὐχὶ βούλομαιπονοῦσά τʼ ἀλγεῖν καὶ λέγουσʼ αὖθις πάλιν.ἃ δʼ ἀμφὶ τοῖν σοῖν δυσμόροιν παίδοιν κακὰνῦν ἐστι, ταῦτα σημανοῦσʼ ἐλήλυθα.πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρως Κρέοντί τεθρόνους ἐᾶσθαι μηδὲ χραίνεσθαι πόλιν,λόγῳ σκοποῦσι τὴν πάλαι γένους φθοράν,οἵα κατέσχε τὸν σὸν ἄθλιον δόμον·νῦν δʼ ἐκ θεῶν του κἀλιτηρίου φρενὸςεἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις κακή,ἀρχῆς λαβέσθαι καὶ κράτους τυραννικοῦ.χὠ μὲν νεάζων καὶ χρόνῳ μείων γεγὼςτὸν πρόσθε γεννηθέντα Πολυνείκη θρόνωνἀποστερίσκει, κἀξελήλακεν πάτρας.ὁ δʼ, ὡς καθʼ ἡμᾶς ἔσθʼ ὁ πληθύων λόγος,τὸ κοῖλον Ἄργος βὰς φυγὰς προσλαμβάνεικῆδός τε καινὸν καὶ ξυνασπιστὰς φίλουςὡς αὐτίκʼ Ἄργος ἢ τὸ Καδμείων πέδοντιμῇ καθέξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν.ταῦτʼ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων,ἀλλʼ ἔργα δεινά· τοὺς δὲ σοὺς ὅπου θεοὶπόνους κατοικτιοῦσιν οὐκ ἔχω μαθεῖν.Οἰδίπουςἤδη γὰρ ἔσχες ἐλπίδʼ ὡς ἐμοῦ θεοὺςὤραν τινʼ ἕξειν, ὥστε σωθῆναί ποτε;Ἰσμήνηἔγωγε τοῖς νὺν γʼ, ὦ πάτερ, μαντεύμασιν.Οἰδίπουςποίοισι τούτοις; τί δὲ τεθέσπισται, τέκνον;Ἰσμήνησὲ τοῖς ἐκεῖ ζητητὸν ἀνθρώποις ποτὲθανόντʼ ἔσεσθαι ζῶντά τʼ εὐσοίας χάριν.Οἰδίπουςτίς δʼ ἂν τοιοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς εὖ πράξειεν ἄν;Ἰσμήνηἐν σοὶ τὰ κείνων φασὶ γίγνεσθαι κράτη.Οἰδίπουςὅτʼ οὐκέτʼ εἰμί, τηνικαῦτʼ ἄρʼ εἴμʼ ἀνήρ;Ἰσμήνηνῦν γὰρ θεοί σʼ ὀρθοῦσι, πρόσθε δʼ ὤλλυσαν.Οἰδίπουςγέροντα δʼ ὀρθοῦν φλαῦρον ὃς νέος πέσῃ.Ἰσμήνηκαὶ μὴν Κρέοντά γʼ ἴσθι σοι τούτων χάρινἥξοντα βαιοῦ κοὐχὶ μυρίου χρόνου.Οἰδίπουςὅπως τί δράσῃ, θύγατερ; ἑρμήνευέ μοι.Ἰσμήνηὥς σʼ ἄγχι γῆς στήσωσι Καδμείας, ὅπωςκρατῶσι μὲν σοῦ, γῆς δὲ μὴ ʼμβαίνῃς ὅρων.Οἰδίπουςἡ δʼ ὠφέλησις τίς θύρασι κειμένου;Ἰσμήνηκείνοις ὁ τύμβος δυστυχῶν ὁ σὸς βαρύς.Οἰδίπουςκἄνευ θεοῦ τις τοῦτό γʼ ἂν γνώμῃ μάθοι.Ἰσμήνητούτου χάριν τοίνυν σε προσθέσθαι πέλαςχώρας θέλουσι, μηδʼ ἵνʼ ἂν σαυτοῦ κρατοῖς.Οἰδίπουςἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει;Ἰσμήνηἀλλʼ οὐκ ἐᾷ τοὔμφυλον αἷμά σʼ, ὦ πάτερ.Οἰδίπουςοὐκ ἆρʼ ἐμοῦ γε μὴ κρατήσωσίν ποτε.Ἰσμήνηἔσται ποτʼ ἆρα τοῦτο Καδμείοις βάρος.Οἰδίπουςποίας φανείσης, ὦ τέκνον, συναλλαγῆς;Ἰσμήνητῆς σῆς ὑπʼ ὀργῆς, σοῖς ὅταν στῶσιν τάφοις.Οἰδίπουςἃ δʼ ἐννέπεις, κλύουσα τοῦ λέγεις, τέκνον;Ἰσμήνηἀνδρῶν θεωρῶν Δελφικῆς ἀφʼ ἑστίας.Οἰδίπουςκαὶ ταῦτʼ ἐφʼ ἡμῖν Φοῖβος εἰρηκὼς κυρεῖ;Ἰσμήνηὥς φασιν οἱ μολόντες εἰς Θήβης πέδον.Οἰδίπουςπαίδων τις οὖν ἤκουσε τῶν ἐμῶν τάδε;Ἰσμήνηἄμφω γʼ ὁμοίως, κἀξεπίστασθον καλῶς.Οἰδίπουςκᾆθʼ οἱ κάκιστοι τῶνδʼ ἀκούσαντες, πάροςτοὐμοῦ πόθου προύθεντο τὴν τυραννίδα;Ἰσμήνηἀλγῶ κλύουσα ταῦτʼ ἐγώ, φέρω δʼ ὅμως.Οἰδίπουςἀλλʼ οἱ θεοί σφιν μήτε τὴν πεπρωμένηνἔριν κατασβέσειαν, ἔν τʼ ἐμοὶ τέλοςαὐτοῖν γένοιτο τῆσδε τῆς μάχης πέρι,ἧς νῦν ἔχονται κἀπαναίρονται δόρυ·ὡς οὔτʼ ἂν ὃς νῦν σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχειμείνειεν οὔτʼ ἂν οὑξεληλυθὼς πάλινἔλθοι ποτʼ αὖθις· οἵ γε τὸν φύσαντʼ ἐμὲοὕτως ἀτίμως πατρίδος ἐξωθούμενονοὐκ ἔσχον οὐδʼ ἤμυναν, ἀλλʼ ἀνάστατοςαὐτοῖς ἐπέμφθην κἀξεκηρύχθην φυγάς.εἴποις ἂν ὡς θέλοντι τοῦτʼ ἐμοὶ τότεπόλις τὸ δῶρον εἰκότως κατῄνεσεν.οὐ δῆτʼ, ἐπεί τοι τὴν μὲν αὐτίχʼ ἡμέραν,ὁπηνίκʼ ἔζει θυμός, ἥδιστον δέ μοιτὸ κατθανεῖν ἦν καὶ τὸ λευσθῆναι πέτροις,οὐδεὶς ἔρωτʼ ἐς τόνδʼ ἐφαίνετʼ ὠφελῶν·χρόνῳ δʼ, ὅτʼ ἤδη πᾶς ὁ μόχθος ἦν πέπων,κἀμάνθανον τὸν θυμὸν ἐκδραμόντα μοιμείζω κολαστὴν τῶν πρὶν ἡμαρτημένων,τὸ τηνίκʼ ἤδη τοῦτο μὲν πόλις βίᾳἤλαυνέ μʼ ἐκ γῆς χρόνιον, οἱ δʼ ἐπωφελεῖν,οἱ τοῦ πατρός, τῷ πατρὶ δυνάμενοι, τὸ δρᾶνοὐκ ἠθέλησαν, ἀλλʼ ἔπους σμικροῦ χάρινφυγάς σφιν ἔξω πτωχὸς ἠλώμην ἀεί.ἐκ ταῖνδε δʼ, οὔσαιν παρθένοιν, ὅσον φύσιςδίδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίουκαὶ γῆς ἄδειαν καὶ γένους ἐπάρκεσιν·τὼ δʼ ἀντὶ τοῦ φύσαντος εἱλέσθην θρόνουςκαὶ σκῆπτρα κραίνειν καὶ τυραννεύειν χθονός.ἀλλʼ οὔ τι μὴ λάχωσι τοῦδε συμμάχου,οὐδέ σφιν ἀρχῆς τῆσδε Καδμείας ποτὲὄνησις ἥξει· τοῦτʼ ἐγῷδα, τῆσδέ τεμαντεῖʼ ἀκούων συννοῶν τε τἀξ ἐμοῦπαλαίφαθʼ ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε.πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα πεμπόντων ἐμοῦμαστῆρα, κεἴ τις ἄλλος ἐν πόλει σθένει.ἐὰν γὰρ ὑμεῖς, ὦ ξένοι, θέληθʼ ὁμοῦπροστάτισι ταῖς σεμναῖσι δημούχοις θεαῖςἀλκὴν ποεῖσθαι, τῇδε τῇ πόλει μέγανσωτῆρʼ ἀρεῖσθε, τοῖς δʼ ἐμοῖς ἐχθροῖς πόνους.Χορόςἐπάξιος μέν, Οἰδίπους, κατοικτίσαι,αὐτός τε παῖδές θʼ αἵδʼ· ἐπεὶ δὲ τῆσδε γῆςσωτῆρα σαυτὸν τῷδʼ ἐπεμβάλλεις λόγῳ,παραινέσαι σοι βούλομαι τὰ σύμφορα.Οἰδίπουςὦ φίλταθʼ, ὡς νῦν πᾶν τελοῦντι προξένει.Χορόςθοῦ νῦν καθαρμὸν τῶνδε δαιμόνων, ἐφʼ ἃςτὸ πρῶτον ἵκου καὶ κατέστειψας πέδον.Οἰδίπουςτρόποισι ποίοις; ὦ ξένοι, διδάσκετε.Χορόςπρῶτον μὲν ἱερὰς ἐξ ἀειρύτου χοὰςκρήνης ἐνεγκοῦ, διʼ ὁσίων χειρῶν θιγών.Οἰδίπουςὅταν δὲ τοῦτο χεῦμʼ ἀκήρατον λάβω;Χορόςκρατῆρές εἰσιν, ἀνδρὸς εὔχειρος τέχνη,ὧν κρᾶτʼ ἔρεψον καὶ λαβὰς ἀμφιστόμους.Οἰδίπουςθαλλοῖσιν ἢ κρόκαισιν, ἢ ποίῳ τρόπῳ;Χορόςοἰός γε νεαρᾶς νεοπόκῳ μαλλῷ λαβών.Οἰδίπουςεἶεν· τὸ δʼ ἔνθεν ποῖ τελευτῆσαί με χρή;Χορόςχοὰς χέασθαι στάντα πρὸς πρώτην ἕω.Οἰδίπουςἦ τοῖσδε κρωσσοῖς οἷς λέγεις χέω τάδε;Χορόςτρισσάς γε πηγάς· τὸν τελευταῖον δʼ ὅλον.Οἰδίπουςτοῦ τόνδε πλήσας θῶ; δίδασκε καὶ τόδε.Χορόςὕδατος, μελίσσης· μηδὲ προσφέρειν μέθυ.Οἰδίπουςὅταν δὲ τούτων γῆ μελάμφυλλος τύχῃ;Χορόςτρὶς ἐννέʼ αὐτῇ κλῶνας ἐξ ἀμφοῖν χεροῖντιθεὶς ἐλαίας τάσδʼ ἐπεύχεσθαι λιτάς.Οἰδίπουςτούτων ἀκοῦσαι βούλομαι· μέγιστα γάρ.Χορόςὥς σφας καλοῦμεν Εὐμενίδας, ἐξ εὐμενῶνστέρνων δέχεσθαι τὸν ἱκέτην σωτήριον,αἰτοῦ σύ τʼ αὐτὸς κεἴ τις ἄλλος ἀντὶ σοῦ,ἄπυστα φωνῶν μηδὲ μηκύνων βοήν·ἔπειτʼ ἀφέρπειν ἄστροφος. καὶ ταῦτά σοιδράσαντι θαρσῶν ἂν παρασταίην ἐγώ·ἄλλως δὲ δειμαίνοιμʼ ἄν, ὦ ξένʼ, ἀμφὶ σοι.Οἰδίπουςὦ παῖδε, κλύετον τῶνδε προσχώρων ξένων;Ἀντιγόνηἠκούσαμέν τε χὤ τι δεῖ πρόστασσε δρᾶν.Οἰδίπουςἐμοὶ μὲν οὐχ ὁδωτά· λείπομαι γὰρ ἐντῷ μὴ δύνασθαι μήδʼ ὁρᾶν, δυοῖν κακοῖν·σφῷν δʼ ἁτέρα μολοῦσα πραξάτω τάδε.ἀρκεῖν γὰρ οἶμαι κἀντὶ μυρίων μίανψυχὴν τάδʼ ἐκτίνουσαν, ἢν εὔνους παρῇ.ἀλλʼ ἐν τάχει τι πράσσετον· μόνον δέ μεμὴ λείπετʼ· οὐ γὰρ ἂν σθένοι τοὐμὸν δέμαςἔρημον ἕρπειν οὐδʼ ὑφηγητοῦ δίχα.Ἰσμήνηἀλλʼ εἶμʼ ἐγὼ τελοῦσα· τὸν τόπον δʼ ἵναχρῆσταί μʼ ἐφευρεῖν, τοῦτο βούλομαι μαθεῖν.Χορόςτοὐκεῖθεν ἄλσους, ὦ ξένη, τοῦδʼ· ἢν δέ τουσπάνιν τινʼ ἴσχῃς, ἔστʼ ἔποικος ὃς φράσει.Ἰσμήνηχωροῖμʼ ἂν ἐς τόδʼ· Ἀντιγόνη, σὺ δʼ ἐνθάδεφύλασσε πατέρα τόνδε· τοῖς τεκοῦσι γὰροὐδʼ εἰ πονεῖ τις, δεῖ πόνου μνήμην ἔχειν.
Χορόςδεινὸν μὲν τὸ πάλαι κείμενον ἤδη κακόν, ὦ ξεῖνʼ, ἐπεγείρειν·ὅμως δʼ ἔραμαι πυθέσθαιΟἰδίπουςτί τοῦτο;Χορόςτᾶς δειλαίας ἀπόρου φανείσαςἀλγηδόνος, ᾇ ξυνέστας.Οἰδίπουςμὴ πρὸς ξενίας ἀνοίξῃςτᾶς σᾶς ἃ πέπονθʼ ἀναιδῆ.Χορόςτό τοι πολὺ καὶ μηδαμὰ λῆγονχρῄζω, ξεῖνʼ, ὀρθὸν ἄκουσμʼ ἀκοῦσαι.Οἰδίπουςὤμοι.Χορόςστέρξον, ἱκετεύω.Οἰδίπουςφεῦ φεῦ.Χορόςπείθου· κἀγὼ γὰρ ὅσον σὺ προσχρῄζεις.
Οἰδίπουςἤνεγκʼ οὖν κακότατʼ, ὦ ξένοι, ἤνεγκʼ ἀέκων μέν,θεὸς ἴστω,τούτων δʼ αὐθαίρετον οὐδέν.Χορόςἀλλʼ ἐς τί;Οἰδίπουςκακᾷ μʼ εὐνᾷ πόλις οὐδὲν ἴδρινγάμων ἐνέδησεν ἄτᾳ.Χορόςἦ ματρόθεν, ὡς ἀκούω,δυσώνυμα λέκτρʼ ἐπλήσω;Οἰδίπουςὤμοι θάνατος μὲν τάδʼ ἀκούειν,ὦ ξεῖνʼ· αὗται δὲ δύʼ ἐξ ἐμοῦ μὲνΧορόςπῶς φῄς;Οἰδίπουςπαῖδε, δύο δʼ ἄταΧορόςὦ Ζεῦ.Οἰδίπουςματρὸς κοινᾶς ἀπέβλαστον ὠδῖνος.
Χορόςσαί τʼ εἴσʼ ἄρʼ ἀπόγονοί τε καὶ Οἰδίπουςκοιναί γε πατρὸς ἀδελφεαί.Χορόςἰώ.Οἰδίπουςἰὼ δῆτα μυρίων γʼ ἐπιστροφαὶ κακῶν.ΧορόςἔπαθεςΟἰδίπουςἔπαθον ἄλαστʼ ἔχειν.ΧορόςἔρεξαςΟἰδίπουςοὐκ ἔρεξα.Χορόςτί γάρ;Οἰδίπουςἐδεξάμηνδῶρον, ὃ μήποτʼ ἐγὼ ταλακάρδιοςἐπωφέλησας πόλεος ἐξελέσθαι.
Χορόςδύστανε, τί γάρ; ἔθου φόνονΟἰδίπουςτί τοῦτο; τί δʼ ἐθέλεις μαθεῖν;Χορόςπατρός;Οἰδίπουςπαπαῖ. δευτέραν ἔπαισας, ἐπὶ νόσῳ νόσον,ΧορόςἔκανεςΟἰδίπουςἔκανον. ἔχει δέ μοιΧορόςτί τοῦτο;Οἰδίπουςπρὸς δίκας τι.Χορόςτί γάρ;Οἰδίπουςἐγὼ φράσω.καὶ γὰρ ἄν, οὓς ἐφόνευσʼ, ἔμʼ ἀπώλεσαν·νόμῳ δὲ καθαρός, ἄϊδρις εἰς τόδʼ ἦλθον.
Χορόςκαὶ μὴν ἄναξ ὅδʼ ἡμὶν Αἰγέως γόνοςΘησεὺς κατʼ ὀμφὴν σὴν ἐφʼ ἁστάλη πάρα.Θησεύςπολλῶν ἀκούων ἔν τε τῷ πάρος χρόνῳτὰς αἱματηρὰς ὀμμάτων διαφθορὰςἔγνωκά σʼ, ὦ παῖ Λαΐου, τανῦν θʼ ὁδοῖςἐν ταῖσδʼ ἀκούων μᾶλλον ἐξεπίσταμαι.σκευή τε γάρ σε καὶ τὸ δύστηνον κάραδηλοῦτον ἡμῖν ὄνθʼ ὃς εἶ, καί σʼ οἰκτίσαςθέλω ʼπερέσθαι, δύσμορʼ Οἰδίπους, τίναπόλεως ἐπέστης προστροπὴν ἐμοῦ τʼ ἔχων,αὐτός τε χἠ σὴ δύσμορος παραστάτις.δίδασκε· δεινὴν γάρ τινʼ ἂν πρᾶξιν τύχοιςλέξας ὁποίας ἐξαφισταίμην ἐγώ,ὃς οἶδα καὐτὸς ὡς ἐπαιδεύθην ξένος,ὥσπερ σύ, χὢς εἷς πλεῖστʼ ἀνὴρ ἐπὶ ξένηςἤθλησα κινδυνεύματʼ ἐν τὠμῷ κάρᾳ·ὥστε ξένον γʼ ἂν οὐδένʼ ὄνθʼ, ὥσπερ σὺ νῦν,ὑπεκτραποίμην μὴ οὐ συνεκσῴζειν· ἐπεὶἔξοιδʼ ἀνὴρ ὢν χὤτι τῆς εἰς αὔριονοὐδὲν πλέον μοι σοῦ μέτεστιν ἡμέρας.ΟἰδίπουςΘησεῦ, τὸ σὸν γενναῖον ἐν σμικρῷ λόγῳπαρῆκεν, ὥστε βραχέα μοι δεῖσθαι φράσαι.σὺ γάρ μʼ ὅς εἰμι κἀφʼ ὅτου πατρὸς γεγὼςκαὶ γῆς ὁποίας ἦλθον, εἰρηκὼς κυρεῖς·ὥστʼ ἐστί μοι τὸ λοιπὸν οὐδὲν ἄλλο πλὴνεἰπεῖν ἃ χρῄζω, χὠ λόγος διοίχεται.Θησεύςτοῦτʼ αὐτὸ νῦν δίδασχʼ, ὅπως ἂν ἐκμάθω.Οἰδίπουςδώσων ἱκάνω τοὐμὸν ἄθλιον δέμαςσοὶ δῶρον, οὐ σπουδαῖον εἰς ὄψιν· τὰ δὲκέρδη παρʼ αὐτοῦ κρείσσονʼ ἢ μορφὴ καλή.Θησεύςποῖον δὲ κέρδος ἀξιοῖς ἥκειν φέρων;Οἰδίπουςχρόνῳ μάθοις ἄν, οὐχὶ τῷ παρόντι που.Θησεύςποίῳ γὰρ ἡ σὴ προσφορὰ δηλώσεται;Οἰδίπουςὅταν θάνω ʼγὼ καὶ σύ μου ταφεὺς γένῃΘησεύςτὰ λοίσθιʼ αἰτεῖ τοῦ βίου, τὰ δʼ ἐν μέσῳἢ λῆστιν ἴσχεις ἢ διʼ οὐδενὸς ποεῖ.Οἰδίπουςἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται.Θησεύςἀλλʼ ἐν βραχεῖ δὴ τήνδε μʼ ἐξαιτεῖ χάριν.Οἰδίπουςὅρα γε μήν· οὐ σμικρός, οὔχ, ἁγὼν ὅδε.Θησεύςπότερα τὰ τῶν σῶν ἐκγόνων κἀμοῦ λέγεις;—Οἰδίπουςκεῖνοι κομίζειν κεῖσʼ ἄναξ, χρῄζουσί με.Θησεύςἀλλʼ εἰ θέλοντά γʼ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν.Οἰδίπουςἀλλʼ οὐδʼ, ὅτʼ αὐτὸς ἤθελον, παρίεσαν.Θησεύςὦ μῶρε, θυμὸς δʼ ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορον.Οἰδίπουςὅταν μάθῃς μου, νουθέτει, τανῦν δʼ ἔα.Θησεύςδίδασκʼ· ἄνευ γνώμης γὰρ οὔ με χρὴ λέγειν.Οἰδίπουςπέπονθα, Θησεῦ, δεινὰ πρὸς κακοῖς κακά.Θησεύςἦ τὴν παλαιὰν ξυμφορὰν γένους ἐρεῖς;Οἰδίπουςοὐ δῆτʼ, ἐπεὶ πᾶς τοῦτό γʼ Ἑλλήνων θροεῖ.Θησεύςτί γὰρ τὸ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον νοσεῖς;Οἰδίπουςοὕτως ἔχει μοι. γῆς ἐμῆς ἀπηλάθηνπρὸς τῶν ἐμαυτοῦ σπερμάτων· ἔστιν δέ μοιπάλιν κατελθεῖν μήποθʼ, ὡς πατροκτόνῳ.Θησεύςπῶς δῆτα σʼ ἂν πεμψαίαθʼ, ὥστʼ οἰκεῖν δίχα;Οἰδίπουςτὸ θεῖον αὐτοὺς ἐξαναγκάσει στόμα.Θησεύςποῖον πάθος δείσαντας ἐκ χρηστηρίων;Οἰδίπουςὅτι σφʼ ἀνάγκη τῇδε πληγῆναι χθονί.Θησεύςκαὶ πῶς γένοιτʼ ἂν τἀμὰ κἀκείνων πικρά;Οἰδίπουςὦ φίλτατʼ Αἰγέως παῖ, μόνοις οὐ γίγνεταιθεοῖσι γῆρας οὐδὲ κατθανεῖν ποτε.τὰ δʼ ἄλλα συγχεῖ πάνθʼ ὁ παγκρατὴς χρόνος.φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος,θνῄσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δʼ ἀπιστία,καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτʼ οὔτʼ ἐν ἀνδράσινφίλοις βέβηκεν οὔτε πρὸς πόλιν πόλει.τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳτὰ τερπνὰ πικρὰ γίγνεται καὖθις φίλα.καὶ ταῖσι Θήβαις εἰ τανῦν εὐημερεῖκαλῶς τὰ πρὸς σέ, μυρίας ὁ μυρίοςχρόνος τεκνοῦται νύκτας ἡμέρας τʼ ἰών,ἐν αἷς τὰ νῦν ξύμφωνα δεξιώματαδόρει διασκεδῶσιν ἐκ σμικροῦ λόγου·ἵνʼ οὑμὸς εὕδων καὶ κεκρυμμένος νέκυςψυχρός ποτʼ αὐτῶν θερμὸν αἷμα πίεται,εἰ Ζεὺς ἔτι Ζεὺς χὠ Διὸς Φοῖβος σαφής.ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἡδὺ τἀκίνητʼ ἔπη,ἔα μʼ ἐν οἷσιν ἠρξάμην, τὸ σὸν μόνονπιστὸν φυλάσσων, κοὔποτʼ Οἰδίπουν ἐρεῖςἀχρεῖον οἰκητῆρα δέξασθαι τόπωντῶν ἐνθάδʼ, εἴπερ μὴ θεοὶ ψεύσουσί με.Χορόςἄναξ, πάλαι καὶ ταῦτα καὶ τοιαῦτʼ ἔπηγῇ τῇδʼ ὅδʼ ἁνὴρ ὡς τελῶν ἐφαίνετο.Θησεύςτίς δῆτʼ ἂν ἀνδρὸς εὐμένειαν ἐκβάλοιτοιοῦδʼ, ὅτῳ πρῶτον μὲν ἡ δορύξενοςκοινή παρʼ ἡμῖν αἰέν ἐστιν ἑστία;ἔπειτα δʼ ἱκέτης δαιμόνων ἀφιγμένοςγῇ τῇδε κἀμοὶ δασμὸν οὐ σμικρὸν τίνει.ἁγὼ σεβισθεὶς οὔποτʼ ἐκβαλῶ χάριντὴν τοῦδε, χώρᾳ δʼ ἔμπολιν κατοικιῶ.εἰ δʼ ἐνθάδʼ ἡδὺ τῷ ξένῳ μίμνειν, σέ νιντάξω φυλάσσειν, εἴτʼ ἐμοῦ στείχειν μέτα,τόδʼ ἡδύ, τούτων, Οἰδίπους, δίδωμί σοικρίναντι χρῆσθαι· τῇδε γὰρ ξυνοίσομαι.Οἰδίπουςὦ Ζεῦ, διδοίης τοῖσι τοιούτοισιν εὖ.Θησεύςτί δῆτα χρῄζεις; ἦ δόμους στείχειν ἐμούς;Οἰδίπουςεἴ μοι θέμις γʼ ἦν· ἀλλʼ ὁ χῶρός ἐσθʼ ὅδε,Θησεύςἐν ᾧ τί πράξεις; οὐ γὰρ ἀντιστήσομαι.Οἰδίπουςἐν ᾧ κρατήσω τῶν ἔμʼ ἐκβεβληκότων.Θησεύςμέγʼ ἂν λέγοις δώρημα τῆς συνουσίας.Οἰδίπουςεἰ σοί γʼ ἅπερ φῂς ἐμμενεῖ τελοῦντί μοι.Θησεύςθάρσει τὸ τοῦδέ γʼ ἀνδρός· οὔ σε μὴ προδῶ.Οἰδίπουςοὔτοι σʼ ὑφʼ ὅρκου γʼ ὡς κακὸν πιστώσομαι.Θησεύςοὔκουν πέρα γʼ ἂν οὐδὲν ἢ λόγῳ φέροις.Οἰδίπουςπῶς οὖν ποήσεις;Θησεύςτοῦ μάλιστʼ ὄκνος σʼ ἔχει;Οἰδίπουςἥξουσιν ἄνδρεςΘησεύςἀλλὰ τοῖσδʼ ἔσται μέλον.Οἰδίπουςὅρα με λείπωνΘησεύςμὴ δίδασχʼ ἃ χρή με δρᾶν.Οἰδίπουςὀκνοῦντʼ ἀνάγκη.Θησεύςτοὐμὸν οὐκ ὀκνεῖ κέαρ.Οἰδίπουςοὐκ οἶσθʼ ἀπειλὰςΘησεύςοἶδʼ ἐγώ σε μή τιναἐνθένδʼ ἀπάξοντʼ ἄνδρα πρὸς βίαν ἐμοῦ.πολλαὶ δʼ ἀπειλαὶ πολλὰ δὴ μάτην ἔπηθυμῷ κατηπείλησαν, ἀλλʼ ὁ νοῦς ὅταναὑτοῦ γένηται, φροῦδα τἀπειλήματα.κείνοις δʼ ἴσως κεἰ δείνʼ ἐπερρώσθη λέγειντῆς σῆς ἀγωγῆς, οἶδʼ ἐγώ, φανήσεταιμακρὸν τὸ δεῦρο πέλαγος οὐδὲ πλώσιμον.θαρσεῖν μὲν οὖν ἔγωγε κἂν ἐμῆς ἄνευγνώμης ἐπαινῶ, Φοῖβος εἰ προὔπεμψέ σε·ὅμως δὲ κἀμοῦ μὴ παρόντος οἶδʼ ὅτιτοὐμὸν φυλάξει σʼ ὄνομα μὴ πάσχειν κακῶς.
Χορόςεὐίππου, ξένε, τᾶσδε χώραςἵκου τὰ κράτιστα γᾶς ἔπαυλα,τὸν ἀργῆτα Κολωνόν, ἔνθʼἁ λίγεια μινύρεταιθαμίζουσα μάλιστʼ ἀηδὼνχλωραῖς ὑπὸ βάσσαις,τὸν οἰνωπὸν ἔχουσα κισσὸνκαὶ τὰν ἄβατον θεοῦφυλλάδα μυριόκαρπον ἀνήλιονἀνήνεμόν τε πάντωνχειμώνων· ἵνʼ ὁ βακχιώταςἀεὶ Διόνυσος ἐμβατεύειθεαῖς ἀμφιπολῶν τιθήναις.
Χορόςθάλλει δʼ οὐρανίας ὑπʼ ἄχναςὁ καλλίβοτρυς κατʼ ἦμαρ ἀεὶνάρκισσος, μεγάλαιν θεαῖνἀρχαῖον στεφάνωμʼ, ὅ τεχρυσαυγὴς κρόκος· οὐδʼ ἄϋπνοικρῆναι μινύθουσινΚηφισοῦ νομάδες ῥεέθρων,ἀλλʼ αἰὲν ἐπʼ ἤματιὠκυτόκος πεδίων ἐπινίσσεταιἀκηράτῳ σὺν ὄμβρῳστερνούχου χθονός· οὐδὲ Μουσᾶνχοροί νιν ἀπεστύγησαν οὐδʼ ἁ
Χορόςχρυσάνιος Ἀφροδίτα.ἔστιν δʼ οἷον ἐγὼ γᾶς Ἀσίας οὐκ ἐπακούωοὐδʼ ἐν τᾷ μεγάλᾳ Δωρίδι νάσῳ Πέλοπος πώποτε βλαστὸνφύτευμʼ ἀχείρωτον αὐτόποιον,ἐγχέων φόβημα δαΐων,ὃ τᾷδε θάλλει μέγιστα χώρᾳ,γλαυκᾶς παιδοτρόφου φύλλον ἐλαίας·τὸ μέν τις οὐ νεαρὸς οὐδὲ γήρᾳσυνναίων ἁλιώσει χερὶ πέρσας· ὁ γὰρ αἰὲν ὁρῶν κύκλοςλεύσσει νιν μορίου Διὸςχἀ γλαυκῶπις Ἀθάνα.
Χορόςἄλλον δʼ αἶνον ἔχω ματροπόλει τᾷδε κράτιστονδῶρον τοῦ μεγάλου δαίμονος, εἰπεῖν, χθονὸς αὔχημα μέγιστον,εὔιππον, εὔπωλον, εὐθάλασσον.ὦ παῖ Κρόνου, σὺ γάρ νιν εἰςτόδʼ εἷσας αὔχημʼ, ἄναξ Ποσειδάν,ἵπποισιν τὸν ἀκεστῆρα χαλινὸνπρώταισι ταῖσδε κτίσας ἀγυιαῖς.ἁ δʼ εὐήρετμος ἔκπαγλʼ ἁλία χερσὶ παραπτομένα πλάταθρῴσκει, τῶν ἑκατομπόδωνΝηρῄδων ἀκόλουθος.
Ἀντιγόνηὦ πλεῖστʼ ἐπαίνοις εὐλογούμενον πέδον,νῦν σὸν τὰ λαμπρὰ ταῦτα δὴ φαίνειν ἔπη.Οἰδίπουςτί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ, καινόν;Ἀντιγόνηἆσσον ἔρχεταιΚρέων ὅδʼ ἡμῖν οὐκ ἄνευ πομπῶν, πάτερ.Οἰδίπουςὦ φίλτατοι γέροντες, ἐξ ὑμῶν ἐμοὶφαίνοιτʼ ἂν ἤδη τέρμα τῆς σωτηρίας.Χορόςθάρσει, παρέσται· καὶ γὰρ εἰ γέρων ἐγώ,τὸ τῆσδε χώρας οὐ γεγήρακεν σθένος.Κρέωνἄνδρες χθονὸς τῆσδʼ εὐγενεῖς οἰκήτορες,ὁρῶ τινʼ ὑμᾶς ὀμμάτων εἰληφόταςφόβον νεώρη τῆς ἐμῆς ἐπεισόδου,ὃν μήτʼ ὀκνεῖτε μήτʼ ἀφῆτʼ ἔπος κακόν.ἥκω γὰρ οὐχ ὡς δρᾶν τι βουληθείς, ἐπεὶγέρων μέν εἰμι, πρὸς πόλιν δʼ ἐπίσταμαισθένουσαν ἥκων, εἴ τινʼ Ἑλλάδος, μέγα.ἀλλʼ ἄνδρα τόνδε τηλικόσδʼ ἀπεστάληνπείσων ἕπεσθαι πρὸς τὸ Καδμείων πέδον,οὐκ ἐξ ἑνὸς στείλαντος, ἀλλʼ ἀνδρῶν ὑπὸπάντων κελευσθείς, οὕνεχʼ ἧκέ μοι γένειτὰ τοῦδε πενθεῖν πήματʼ εἰς πλεῖστον πόλεως.ἀλλʼ ὦ ταλαίπωρʼ Οἰδίπους, κλύων ἐμοῦἱκοῦ πρὸς οἴκους. πᾶς σε Καδμείων λεὼςκαλεῖ δικαίως, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐγώ,ὅσῳπερ, εἰ μὴ πλεῖστον ἀνθρώπων ἔφυνκάκιστος, ἀλγῶ τοῖσι σοῖς κακοῖς, γέρον,ὁρῶν σε τὸν δύστηνον ὄντα μὲν ξένον,ἀεὶ δʼ ἀλήτην κἀπὶ προσπόλου μιᾶςβιοστερῆ χωροῦντα· τὴν ἐγὼ τάλαςοὐκ ἄν ποτʼ ἐς τοσοῦτον αἰκίας πεσεῖνἔδοξʼ, ὅσον πέπτωκεν ἥδε δύσμορος,ἀεί σε κηδεύουσα καὶ τὸ σὸν κάραπτωχῷ διαίτῃ, τηλικοῦτος, οὐ γάμωνἔμπειρος, ἀλλὰ τοὐπιόντος ἁρπάσαι.ἆρʼ ἄθλιον τοὔνειδος, ὦ τάλας ἐγώ,ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νινπρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶκρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖντοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλωςεἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέονδίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.Οἰδίπουςὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρωνλόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλειςἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς;πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖςνοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν·ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενοςκαὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοιτὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοιξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων.καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν;ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖνμηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι,πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότεδωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.ἥκεις ἔμʼ ἄξων, οὐχʼ ἵνʼ ἐς δόμους ἄγῃς,ἀλλʼ ὡς πάραυλον οἰκίσῃς, πόλις δέ σοικακῶν ἄνατος τῆσδʼ ἀπαλλαχθῇ χθονός.οὐκ ἔστι σοι ταῦτʼ, ἀλλά σοι τάδʼ ἔστʼ, ἐκεῖχώρας ἀλάστωρ οὑμὸς ἐνναίων ἀεί·ἔστιν δὲ παισὶ τοῖς ἐμοῖσι τῆς ἐμῆςχθονὸς λαχεῖν τοσοῦτον, ἐνθανεῖν μόνον.ἆρʼ οὐκ ἄμεινον ἢ σὺ τἀν Θήβαις φρονῶ;πολλῷ γʼ, ὅσῳπερ κἀκ σαφεστέρων κλύω,Φοίβου τε καὐτοῦ Ζηνός, ὃς κείνου πατήρ.τὸ σὸν δʼ ἀφῖκται δεῦρʼ ὑπόβλητον στόμα,πολλὴν ἔχον στόμωσιν· ἐν δὲ τῷ λέγεινκάκʼ ἂν λάβοις τὰ πλείονʼ ἢ σωτήρια.ἀλλʼ οἶδα γάρ σε ταῦτα μὴ πείθων, ἴθι·ἡμᾶς δʼ ἔα ζῆν ἐνθάδʼ· οὐ γὰρ ἂν κακῶςοὐδʼ ὧδʼ ἔχοντες ζῷμεν, εἰ τερποίμεθα.Κρέωνπότερα νομίζεις δυστυχεῖν ἔμʼ ἐς τὰ σά,ἤ σʼ εἰς τὰ σαυτοῦ μᾶλλον, ἐνἐς τῷ νῦν λόγῳ;Οἰδίπουςἐμοὶ μέν ἐσθʼ ἥδιστον, εἰ σὺ μήτʼ ἐμὲπείθειν οἷός τʼ εἶ μήτε τούσδε τοὺς πέλας.Κρέωνὦ δύσμορʼ, οὐδὲ τῷ χρόνῳ φύσας φανεῖφρένας ποτʼ ἀλλὰ λῦμα τῷ γήρᾳ τρέφει;Οἰδίπουςγλώσσῃ σὺ δεινός· ἄνδρα δʼ οὐδένʼ οἶδʼ ἐγὼδίκαιον ὅστις ἐξ ἅπαντος εὖ λέγει.Κρέωνχωρὶς τό τʼ εἰπεῖν πολλὰ καὶ τὰ καίρια.Οἰδίπουςὡς δὴ σὺ βραχέα, ταῦτα δʼ ἐν καιρῷ λέγεις.Κρέωνοὐ δῆθʼ ὅτῳ γε νοῦς ἴσος καὶ σοὶ πάρα.Οἰδίπουςἄπελθʼ, ἐρῶ γὰρ καὶ πρὸ τῶνδε, μηδέ μεφύλασσʼ ἐφορμῶν ἔνθα χρὴ ναίειν ἐμέ.Κρέωνμαρτύρομαι τούσδʼ, οὐ σέ· πρὸς δὲ τοὺς φίλουςοἷʼ ἀνταμείβει ῥήματʼ, ἤν σʼ ἕλω ποτέΟἰδίπουςτίς δʼ ἄν με τῶνδε συμμάχων ἕλοι βίᾳ;Κρέωνἦ μὴν σὺ κἄνευ τοῦδε λυπηθεὶς ἔσει.Οἰδίπουςποίῳ σὺν ἔργῳ τοῦτʼ ἀπειλήσας ἔχεις;Κρέωνπαίδοιν δυοῖν σοι τὴν μὲν ἀρτίως ἐγὼξυναρπάσας ἔπεμψα, τὴν δʼ ἄξω τάχα.Οἰδίπουςοἴμοι.Κρέωντάχʼ ἕξεις μᾶλλον οἰμώζειν τάδε.Οἰδίπουςτὴν παῖδʼ ἔχεις μου;Κρέωντήνδε τʼ οὐ μακροῦ χρόνου.Οἰδίπουςἰὼ ξένοι, τί δράσετʼ; ἦ προδώσετε,κοὐκ ἐξελᾶτε τὸν ἀσεβῆ τῆσδε χθονός;Χορόςχώρει, ξένʼ, ἔξω θᾶσσον. οὔτε γὰρ τὰ νῦνδίκαια πράσσεις οὔθʼ ἃ πρόσθεν εἴργασαι.Κρέωνὑμῖν ἂν εἴη τήνδε καιρὸς ἐξάγεινἄκουσαν, εἰ θέλουσα μὴ πορεύεται.Ἀντιγόνηοἴμοι τάλαινα, ποῖ φύγω; ποίαν λάβωθεῶν ἄρηξιν ἢ βροτῶν;Χορόςτί δρᾷς, ξένε;Κρέωνοὐχ ἅψομαι τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλὰ τῆς ἐμῆς.Οἰδίπουςὦ γῆς ἄνακτες.Χορόςὦ ξένʼ, οὐ δίκαια δρᾷς.Κρέωνδίκαια.Χορόςπῶς δίκαια;Κρέωντοὺς ἐμοὺς ἄγω.Οἰδίπουςἰὼ πόλις.Χορόςτί δρᾷς, ὦ ξένʼ; οὐκ ἀφήσεις; τάχʼ εἰς βάσανον εἶ χερῶν.Κρέωνεἴργου.Χορόςσοῦ μὲν οὔ, τάδε γε μωμένου.Κρέωνπόλει μαχεῖ γάρ, εἴ τι πημανεῖς ἐμέ.Οἰδίπουςοὐκ ἠγόρευον ταῦτʼ ἐγώ;Χορόςμέθες χεροῖντὴν παῖδα θᾶσσον.Κρέωνμὴ ʼπίτασσʼ ἃ μὴ κρατεῖς.Χορόςχαλᾶν λέγω σοι.Κρέωνσοὶ δʼ ἔγωγʼ ὁδοιπορεῖν.Χορόςπρόβαθʼ ὧδε, βᾶτε βᾶτʼ, ἔντοποι·πόλις ἐναίρεται, πόλις ἐμά, σθένει· πρόβαθʼ ὧδέ μοι.Ἀντιγόνηἀφέλκομαι δύστηνος, ὦ ξένοι ξένοι.Οἰδίπουςποῦ, τέκνον, εἴ μοι;Ἀντιγόνηπρὸς βίαν πορεύομαι.Οἰδίπουςὄρεξον, ὦ παῖ, χεῖρας.Ἀντιγόνηἀλλʼ οὐδὲν σθένω.Κρέωνοὐκ ἄξεθʼ ὑμεῖς;Οἰδίπουςὦ τάλας ἐγώ, τάλας.Κρέωνοὔκουν ποτʼ ἐκ τούτοιν γε μὴ σκήπτροιν ἔτιὁδοιπορήσῃς· ἀλλʼ ἐπεὶ νικᾶν θέλειςπατρίδα τε τὴν σὴν καὶ φίλους, ὑφʼ ὧν ἐγὼταχθεὶς τάδʼ ἔρδω, καὶ τύραννος ὢν ὅμως,νίκα. χρόνῳ γάρ, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει τάδε,ὁθούνεκʼ αὐτὸς αὑτὸν οὔτε νῦν καλὰδρᾷς οὔτε πρόσθεν εἰργάσω βίᾳ φίλων,ὀργῇ χάριν δούς, ἥ σʼ ἀεὶ λυμαίνεται.Χορόςἐπίσχες αὐτοῦ, ξεῖνε.Κρέωνμὴ ψαύειν λέγω.Χορόςοὔτοι σʼ ἀφήσω, τῶνδέ γʼ ἐστερημένος.Κρέωνκαὶ μεῖζον ἆρα ῥύσιον πόλει τάχαθήσεις· ἐφάψομαι γὰρ οὐ ταύταιν μόναιν.Χορόςἀλλʼ ἐς τί τρέψει;Κρέωντόνδʼ ἀπάξομαι λαβών.Χορόςδεινὸν λέγοις ἄν.Κρέωντοῦτο νῦν πεπράξεται.Χορόςἢν μή σʼ ὁ κραίνων τῆσδε γῆς ἀπειργάθῃ.Οἰδίπουςὦ φθέγμʼ ἀναιδές, ἦ σὺ γὰρ ψαύσεις ἐμοῦ;Κρέωναὐδῶ σιωπᾶν.Οἰδίπουςμὴ γὰρ αἵδε δαίμονεςθεῖέν μʼ ἄφωνον τῆσδε τῆς ἀρᾶς ἔτι,ὅς μʼ, ὦ κάκιστε, ψιλὸν ὄμμʼ ἀποσπάσαςπρὸς ὄμμασιν τοῖς πρόσθεν ἐξοίχει βίᾳ.τοιγὰρ σέ τʼ αὐτὸν καὶ γένος τὸ σὸν θεῶνὁ πάντα λεύσσων Ἥλιος δοίη βίοντοιοῦτον οἷον κἀμὲ γηρᾶναί ποτε.Κρέωνὁρᾶτε ταῦτα, τῆσδε γῆς ἐγχώριοι;Οἰδίπουςὁρῶσι κἀμὲ καὶ σέ, καὶ φρονοῦσʼ ὅτιἔργοις πεπονθὼς ῥήμασίν σʼ ἀμύνομαι.Κρέωνοὔτοι καθέξω θυμόν, ἀλλʼ ἄξω βίᾳκεἰ μοῦνός εἰμι τόνδε καὶ χρόνῳ βραδύς.Οἰδίπουςἰὼ τάλας.Χορόςὅσον λῆμʼ ἔχων ἀφίκου, ξένʼ, εἰ τάδε δοκεῖς τελεῖν.Κρέωνδοκῶ.Χορόςτάνδʼ ἄρʼ οὐκέτι νεμῶ πόλιν.Κρέωντοῖς τοι δικαίοις χὠ βραχὺς νικᾷ μέγαν.Οἰδίπουςἀκούεθʼ οἷα φθέγγεται;Χορόςτά γʼ οὐ τελεῖ.ἴστω μέγας Ζεύς.ΚρέωνΖεύς γʼ ἂν εἰδείη, σὺ δʼ οὔ.Χορόςἆρʼ οὐχ ὕβρις τάδʼ;Κρέωνὕβρις, ἀλλʼ ἀνεκτέα.Χορόςἰὼ πᾶς λεώς, ἰὼ γᾶς πρόμοι,μόλετε σὺν τάχει, μόλετʼ, ἐπεὶ πέραν περῶσʼ οἵδε δή.Θησεύςτίς ποθʼ ἡ βοή; τί τοὔργον; ἐκ τίνος φόβου ποτὲβουθυτοῦντά μʼ ἀμφὶ βωμὸν ἔσχετʼ ἐναλίῳ θεῷτοῦδʼ ἐπιστάτῃ Κολωνοῦ; λέξαθʼ, ὡς εἰδῶ τὸ πᾶν,οὗ χάριν δεῦρʼ ᾖξα θᾶσσον ἢ καθʼ ἡδονὴν ποδός.Οἰδίπουςὦ φίλτατʼ, ἔγνων γὰρ τὸ προσφώνημά σου,πέπονθα δεινὰ τοῦδʼ ὑπʼ ἀνδρὸς ἀρτίως.Θησεύςτὰ ποῖα ταῦτα, τίς δʼ ὁ πημήνας; λέγε.ΟἰδίπουςΚρέων ὅδʼ, ὃν δέδορκας, οἴχεται τέκνωνἀποσπάσας μου τὴν μόνην ξυνωρίδα.Θησεύςπῶς εἶπας;Οἰδίπουςοἷά περ πέπονθʼ ἀκήκοας.Θησεύςοὔκουν τις ὡς τάχιστα προσπόλων μολὼνπρὸς τούσδε βωμούς, πάντʼ ἀναγκάσει λεὼνἄνιππον ἱππότην τε θυμάτων ἄποσπεύδειν ἀπὸ ῥυτῆρος, ἔνθα δίστομοιμάλιστα συμβάλλουσιν ἐμπόρων ὁδοί,ὡς μὴ παρέλθωσʼ αἱ κόραι, γέλως δʼ ἐγὼξένῳ γένωμαι τῷδε, χειρωθεὶς βίᾳ.ἴθʼ, ὡς ἄνωγα, σὺν τάχει. τοῦτον δʼ ἐγώ,εἰ μὲν διʼ ὀργῆς ἧκον, ἧς ὅδʼ ἄξιος,ἄτρωτον οὐ μεθῆκʼ ἂν ἐξ ἐμῆς χερός.νῦν δʼ οὕσπερ αὐτὸς τοὺς νόμους εἰσῆλθʼ ἔχων,τούτοισι κοὐκ ἄλλοισιν ἁρμοσθήσεται.οὐ γάρ ποτʼ ἔξει τῆσδε τῆς χώρας, πρὶν ἂνκείνας ἐναργεῖς δεῦρό μοι στήσῃς ἄγων·ἐπεὶ δέδρακας οὔτʼ ἐμοῦ καταξίωςοὔθʼ ὧν πέφυκας αὐτὸς οὔτε σῆς χθονός·ὅστις δίκαιʼ ἀσκοῦσαν εἰσελθὼν πόλινκἄνευ νόμου κραίνουσαν οὐδέν, εἶτʼ ἀφεὶςτὰ τῆσδε τῆς γῆς κύριʼ, ὧδʼ ἐπεισπεσὼνἄγεις θʼ ἃ χρῄζεις καὶ παρίστασαι βίᾳ,καί μοι πόλιν κένανδρον ἢ δούλην τινὰἔδοξας εἶναι κἄμʼ ἴσον τῷ μηδενί.καίτοι σε Θῆβαί γʼ οὐκ ἐπαίδευσαν κακόν·οὐ γὰρ φιλοῦσιν ἄνδρας ἐκδίκους τρέφειν,οὐδʼ ἄν σʼ ἐπαινέσειαν, εἰ πυθοίατοσυλῶντα τἀμὰ καὶ τὰ τῶν θεῶν, βίᾳἄγοντα φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια.οὔκουν ἔγωγʼ ἂν σῆς ἐπεμβαίνων χθονός,οὐδʼ εἰ τὰ πάντων εἶχον ἐνδικώτατα,ἄνευ γε τοῦ κραίνοντος, ὅστις ἦν, χθονὸςοὔθʼ εἷλκον οὔτʼ ἂν ἦγον, ἀλλʼ ἠπιστάμηνξένον παρʼ ἀστοῖς ὡς διαιτᾶσθαι χρεών.σὺ δʼ ἀξίαν οὐκ οὖσαν αἰσχύνεις πόλιντὴν αὐτὸς αὑτοῦ, καί σʼ ὁ πληθύων χρόνοςγέρονθʼ ὁμοῦ τίθησι καὶ τοῦ νοῦ κενόν.εἶπον μὲν οὖν καὶ πρόσθεν, ἐννέπω δὲ νῦν,τὰς παῖδας ὡς τάχιστα δεῦρʼ ἄγειν τινά,εἰ μὴ μέτοικος τῆσδε τῆς χώρας θέλειςεἶναι βίᾳ τε κοὐχ ἑκών· καὶ ταῦτά σοιτῷ νῷ θʼ ὁμοίως κἀπὸ τῆς γλώσσης λέγω.Χορόςὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ὦ ξένʼ; ὡς ἀφʼ ὧν μὲν εἶφαίνει δίκαιος, δρῶν δʼ ἐφευρίσκει κακά.Κρέωνἐγὼ οὔτʼ ἄνανδρον τήνδε τὴν πόλιν νέμων,ὦ τέκνον Αἰγέως, οὔτʼ ἄβουλον, ὡς σὺ φῄς,τοὔργον τόδʼ ἐξέπραξα, γιγνώσκων δʼ ὅτιοὐδείς ποτʼ αὐτοὺς τῶν ἐμῶν ἂν ἐμπέσοιζῆλος ξυναίμων, ὥστʼ ἐμοῦ τρέφειν βίᾳ.ᾔδη δʼ ὁθούνεκʼ ἄνδρα καὶ πατροκτόνονκἄναγνον οὐ δεξοίατʼ, οὐδʼ ὅτῳ γάμοιξυνόντες ηὑρέθησαν ἀνόσιοι τέκνων.τοιοῦτον αὐτοῖς Ἄρεος εὔβουλον πάγονἐγὼ ξυνῄδη χθόνιον ὄνθʼ, ὃς οὐκ ἐᾷτοιούσδʼ ἀλήτας τῇδʼ ὁμοῦ ναίειν πόλει·ᾧ πίστιν ἴσχων τήνδʼ ἐχειρούμην ἄγραν.καὶ ταῦτʼ ἂν οὐκ ἔπρασσον, εἰ μή μοι πικρὰςαὐτῷ τʼ ἀρὰς ἠρᾶτο καὶ τὠμῷ γένει·ἀνθʼ ὧν πεπονθὼς ἠξίουν τάδʼ ἀντιδρᾶν.θυμοῦ γὰρ οὐδὲν γῆράς ἐστιν ἄλλο πλὴνθανεῖν· θανόντων δʼ οὐδὲν ἄλγος ἅπτεται.πρὸς ταῦτα πράξεις οἷον ἂν θέλῃς· ἐπεὶἐρημία με, κεἰ δίκαιʼ, ὅμως λέγω,σμικρὸν τίθησι· πρὸς δὲ τὰς πράξεις ὅμως,καὶ τηλικόσδʼ ὤν, ἀντιδρᾶν πειράσομαι.Οἰδίπουςὦ λῆμʼ ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς,πότερον ἐμοῦ γέροντος ἢ σαυτοῦ, τόδε;ὅστις φόνους μοι καὶ γάμους καὶ συμφορὰςτοῦ σοῦ διῆκας στόματος, ἃς ἐγὼ τάλαςἤνεγκον ἄκων· θεοῖς γὰρ ἦν οὕτω φίλον,τάχʼ ἄν τι μηνίουσιν εἰς γένος πάλαι.ἐπεὶ καθʼ αὑτόν γʼ οὐκ ἂν ἐξεύροις ἐμοὶἁμαρτίας ὄνειδος οὐδέν, ἀνθʼ ὅτουτάδʼ εἰς ἐμαυτὸν τοὺς ἐμούς θʼ ἡμάρτανον.ἐπεὶ δίδαξον, εἴ τι θέσφατον πατρὶχρησμοῖσιν ἱκνεῖθʼ ὥστε πρὸς παίδων θανεῖν,πῶς ἂν δικαίως τοῦτʼ ὀνειδίζοις ἐμοί,ὃς οὔτε βλάστας πω γενεθλίους πατρός,οὐ μητρὸς εἶχον, ἀλλʼ ἀγέννητος τότʼ ἦ;εἰ δʼ αὖ φανεὶς δύστηνος, ὡς ἐγὼ ʼφάνην,ἐς χεῖρας ἦλθον πατρὶ καὶ κατέκτανον,μηδὲν ξυνιεὶς ὧν ἔδρων εἰς οὕς τʼ ἔδρων,πῶς ἂν τό γʼ ἆκον πρᾶγμʼ ἂν εἰκότως ψέγοις;μητρὸς δέ, τλῆμον, οὐκ ἐπαισχύνει γάμουςοὔσης ὁμαίμου σῆς μʼ ἀναγκάζων λέγειν,οἵους ἐρῶ τάχʼ· οὐ γὰρ οὖν σιγήσομαι,σοῦ γʼ εἰς τόδʼ ἐξελθόντος ἀνόσιον στόμα.ἔτικτε γάρ μʼ ἔτικτεν, ὤμοι μοι κακῶν,οὐκ εἰδότʼ οὐκ εἰδυῖα, καὶ τεκοῦσά με,αὑτῆς ὄνειδος παῖδας ἐξέφυσέ μοι.ἀλλʼ ἓν γὰρ οὖν ἔξοιδα, σὲ μὲν ἑκόντʼ ἐμὲκείνην τε ταῦτα δυσστομεῖν· ἐγὼ δέ νινἄκων ἔγημα φθέγγομαί τʼ ἄκων τάδε.ἀλλʼ οὐ γὰρ οὔτʼ ἐν τοῖσδʼ ἁλώσομαι κακὸςγάμοισιν οὔθʼ οὓς αἰὲν ἐμφορεῖς σύ μοιφόνους πατρῴους ἐξονειδίζων πικρῶς.ἓν γάρ μʼ ἄμειψαι μοῦνον ὧν σʼ ἀνιστορῶ.εἴ τις σὲ τὸν δίκαιον αὐτίκʼ ἐνθάδεκτείνοι παραστάς, πότερα πυνθάνοιʼ ἂν εἰπατήρ σʼ ὁ καίνων ἢ τίνοιʼ ἂν εὐθέως;δοκῶ μέν, εἴπερ ζῆν φιλεῖς, τὸν αἴτιοντίνοιʼ ἂν οὐδὲ τοὔνδικον περιβλέποις.τοιαῦτα μέντοι καὐτὸς εἰσέβην κακά,θεῶν ἀγόντων· οἷς ἐγὼ οὐδὲ τὴν πατρὸςψυχὴν ἂν οἶμαι ζῶσαν ἀντειπεῖν ἐμοί.σὺ δʼ, εἶ γὰρ οὐ δίκαιος, ἀλλʼ ἅπαν καλὸνλέγειν νομίζων ῥητὸν ἄρρητόν τʼ ἔπος,τοιαῦτʼ ὀνειδίζεις με τῶνδʼ ἐναντίον.καί σοι τὸ Θησέως ὄνομα θωπεῦσαι καλόν,καὶ τὰς Ἀθήνας, ὡς κατῴκηνται καλῶς·κᾆθʼ ὧδʼ ἐπαινῶν πολλὰ τοῦδʼ ἐκλανθάνει,ὁθούνεκʼ εἴ τις γῆ θεοὺς ἐπίσταταιτιμαῖς σεβίζειν, ἥδε τοῦθʼ ὑπερφέρει·ἀφʼ ἧς σὺ κλέψας τὸν ἱκέτην γέροντʼ ἐμὲαὐτόν τʼ ἐχειροῦ τὰς κόρας τʼ οἴχει λαβών.ἀνθʼ ὧν ἐγὼ νῦν τάσδε τὰς θεὰς ἐμοὶκαλῶν ἱκνοῦμαι καὶ κατασκήπτω λιταῖςἐλθεῖν ἀρωγοὺς ξυμμάχους θʼ, ἵνʼ ἐκμάθῃςοἵων ὑπʼ ἀνδρῶν ἥδε φρουρεῖται πόλις.Χορόςὁ ξεῖνος, ὦναξ, χρηστός· αἱ δὲ συμφοραὶαὐτοῦ πανώλεις, ἄξιαι δʼ ἀμυναθεῖν.Θησεύςἅλις λόγων, ὡς οἱ μὲν ἐξειργασμένοισπεύδουσιν, ἡμεῖς δʼ οἱ παθόντες ἕσταμεν.Κρέωντί δῆτʼ ἀμαυρῷ φωτὶ προστάσσεις ποεῖν;Θησεύςὁδοῦ κατάρχειν τῆς ἐκεῖ, πομπὸν δέ μεχωρεῖν, ἵνʼ, εἰ μὲν ἐν τόποισι τοῖσδʼ ἔχειςτὰς παῖδας ἡμῖν αὐτὸς ἐκδείξῃς ἐμοί·εἰ δʼ ἐγκρατεῖς φεύγουσιν, οὐδὲν δεῖ πονεῖν.ἄλλοι γὰρ οἱ σπεύδοντες, οὓς οὐ μή ποτεχώρας φυγόντες τῆσδʼ ἐπεύξωνται θεοῖς.ἀλλʼ ἐξυφηγοῦ· γνῶθι δʼ ὡς ἔχων ἔχεικαί σʼ εἷλε θηρῶνθʼ ἡ τύχη· τὰ γὰρ δόλῳτῷ μὴ δικαίῳ κτήματʼ οὐχὶ σῴζεται.κοὐκ ἄλλον ἕξεις εἰς τάδʼ· ὡς ἔξοιδά σεοὐ ψιλὸν οὐδʼ ἄσκευον ἐς τοσήνδʼ ὕβρινἥκοντα τόλμης τῆς παρεστώσης τανῦν,ἀλλʼ ἔσθʼ ὅτῳ σὺ πιστὸς ὢν ἔδρας τάδε.ἃ δεῖ μʼ ἀθρῆσαι, μηδὲ τήνδε τὴν πόλινἑνὸς ποῆσαι φωτὸς ἀσθενεστέραν.νοεῖς τι τούτων, ἢ μάτην τὰ νῦν τέ σοιδοκεῖ λελέχθαι χὤτε ταῦτʼ ἐμηχανῶ;Κρέωνοὐδὲν σὺ μεμπτὸν ἐνθάδʼ ὢν ἐρεῖς ἐμοί·οἴκοι δὲ χἠμεῖς εἰσόμεσθʼ ἃ χρὴ ποεῖν.Θησεύςχωρῶν ἀπείλει νῦν· σὺ δʼ ἡμίν, Οἰδίπους,ἕκηλος αὐτοῦ μίμνε, πιστωθεὶς ὅτι,ἢν μὴ θάνω ʼγὼ πρόσθεν, οὐχὶ παύσομαιπρὶν ἄν σε τῶν σῶν κύριον στήσω τέκνων.Οἰδίπουςὄναιο, Θησεῦ, τοῦ τε γενναίου χάρινκαὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκου προμηθίας. Χορόςεἴην ὅθι δαΐωνἀνδρῶν τάχʼ ἐπιστροφαὶτὸν χαλκοβόαν Ἄρημείξουσιν, ἢ πρὸς Πυθίαιςἢ λαμπάσιν ἀκταῖς,οὗ πότνιαι σεμνὰ τιθηνοῦνται τέληθνατοῖσιν, ὧν καὶ χρυσέακλῂς ἐπὶ γλώσσᾳ βέβακεπροσπόλων Εὐμολπιδᾶν·ἔνθʼ οἶμαι τὸν ἐγρεμάχανΘησέα καὶ τὰς διστόλουςἀδμῆτας ἀδελφὰςαὐτάρκει τάχʼ ἐμμίξειν βοᾷτούσδʼ ἀνὰ χώρους·
Χορόςἤ που τὸν ἐφεσπέρουπέτρας νιφάδος πελῶσʼΟἰάτιδος εἰς νόμον,πώλοισιν ἢ ῥιμφαρμάτοιςφεύγοντες ἁμίλλαις.ἁλώσεται· δεινὸς ὁ προσχώρων Ἄρης,δεινὰ δὲ Θησειδᾶν ἀκμά.πᾶς γὰρ ἀστράπτει χαλινός,πᾶσα δʼ ὁρμᾶται καθεῖσʼἀμπυκτήρια στομίωνἄμβασις, οἳ τὰν ἱππίαντιμῶσιν Ἀθάνανκαὶ τὸν πόντιον γαιάοχονῬέας φίλον υἱόν.
Χορόςἔρδουσʼ ἢ μέλλουσιν; ὡςπρομνᾶταί τί μοιγνώμα τάχʼ ἀντάσειντᾶν δεινὰ τλασᾶν, δεινὰ δʼ εὑρουσᾶν πρὸς αὐθαίμων πάθη.τελεῖ τελεῖ Ζεύς τι κατʼ ἆμαρμάντις εἴμʼ ἐσθλῶν ἀγώνων.εἴθʼ ἀελλαία ταχύρρωστος πελειὰςαἰθερίας νεφέλας κύρσαιμʼ ἄνωθʼ ἀγώνωναἰωρήσασα τοὐμὸν ὄμμα.
Χορόςἰὼ θεῶν πάνταρχε, παντ-όπτα Ζεῦ, πόροιςγᾶς τᾶσδε δαμούχοιςσθένει ʼπινικείῳ τὸν εὔαγρον τελειῶσαι λόχον,σεμνά τε παῖς Παλλὰς Ἀθάνα.καὶ τὸν ἀγρευτὰν Ἀπόλλωκαὶ κασιγνήταν πυκνοστίκτων ὀπαδὸνὠκυπόδων ἐλάφων στέργω διπλᾶς ἀρωγὰςμολεῖν γᾷ τᾷδε καὶ πολίταις.ὦ ξεῖνʼ ἀλῆτα, τῷ σκοπῷ μὲν οὐκ ἐρεῖςὡς ψευδόμαντις· τὰς κόρας γὰρ εἰσορῶτάσδʼ ἆσσον αὖθις ὧδε προσπολουμένας.
Οἰδίπουςποῦ ποῦ; τί φής; πῶς εἶπας;Ἀντιγόνηὦ πάτερ πάτερ,τίς ἂν θεῶν σοι τόνδʼ ἄριστον ἄνδρʼ ἰδεῖνδοίη, τὸν ἡμᾶς δεῦρο προσπέμψαντά σοι;Οἰδίπουςὦ τέκνον, ἦ πάρεστον;Ἀντιγόνηαἵδε γὰρ χέρεςΘησέως ἔσωσαν φιλτάτων τʼ ὀπαόνων.Οἰδίπουςπροσέλθετʼ ὦ παῖ, πατρὶ καὶ τὸ μηδαμὰἐλπισθὲν ἥξειν σῶμα βαστάσαι δότε.Ἀντιγόνηαἰτεῖς ἃ τεύξει· σὺν πόθῳ γὰρ ἡ χάρις.Οἰδίπουςποῦ δῆτα, ποῦ ʼστόν;Ἀντιγόνηαἵδʼ ὁμοῦ πελάζομεν.Οἰδίπουςὦ φίλτατʼ ἔρνη.Ἀντιγόνητῷ τεκόντι πᾶν φίλον.Οἰδίπουςὦ σκῆπτρα φωτός.Ἀντιγόνηδυσμόρου γε δύσμορα.Οἰδίπουςἔχω τὰ φίλτατʼ, οὐδʼ ἔτʼ ἂν πανάθλιοςθανὼν ἂν εἴην σφῷν παρεστώσαιν ἐμοί.ἐρείσατʼ, ὦ παῖ, πλευρὸν ἀμφιδέξιονἐμφύντε τῷ φύσαντι, κἀναπαύσατοντοῦ πρόσθʼ ἐρήμου τοῦδε δυστήνου πλάνου.καί μοι τὰ πραχθέντʼ εἴπαθʼ ὡς βράχιστʼ, ἐπεὶταῖς τηλικαῖσδε σμικρὸς ἐξαρκεῖ λόγος.Ἀντιγόνηὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας· τοῦδε χρὴ κλύειν, πάτερ,οὗ κἄστι τοὔργον· τοὐμὸν ὧδʼ ἔσται βραχύ.Οἰδίπουςὦ ξεῖνε, μὴ θαύμαζε, πρὸς τὸ λιπαρὲςτέκνʼ εἰ φανέντʼ ἄελπτα μηκύνω λόγον.ἐπίσταμαι γὰρ τήνδε τὴν ἐς τάσδε μοιτέρψιν παρʼ ἄλλου μηδενὸς πεφασμένην·σὺ γάρ νιν ἐξέσωσας, οὐκ ἄλλος βροτῶν.καί σοι θεοὶ πόροιεν ὡς ἐγὼ θέλω,αὐτῷ τε καὶ γῇ τῇδʼ, ἐπεὶ τό γʼ εὐσεβὲςμόνοις παρʼ ὑμῖν ηὗρον ἀνθρώπων ἐγὼκαὶ τοὐπιεικὲς καὶ τὸ μὴ ψευδοστομεῖν.εἰδὼς δʼ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε·ἔχω γὰρ ἅχω διὰ σὲ κοὐκ ἄλλον βροτῶν·καί μοι χέρʼ, ὦναξ, δεξιὰν ὄρεξον, ὡςψαύσω φιλήσω τʼ, εἰ θέμις, τὸ σὸν κάρα.καίτοι τί φωνῶ; πῶς σʼ ἂν ἄθλιος γεγὼςθιγεῖν θελήσαιμʼ ἀνδρός, ᾧ τίς οὐκ ἔνικηλὶς κακῶν ξύνοικος; οὐκ ἔγωγέ σε,οὐδʼ οὖν ἐάσω· τοῖς γὰρ ἐμπείροις βροτῶνμόνοις οἷόν τε συνταλαιπωρεῖν τάδε.σὺ δʼ αὐτόθεν μοι χαῖρε καὶ τὰ λοιπά μουμέλου δικαίως, ὥσπερ ἐς τόδʼ ἡμέρας.Θησεύςοὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον,τέκνοισι τερφθεὶς τοῖσδε, θαυμάσας ἔχω,οὔτʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προύλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη.βάρος γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ἐκ τούτων ἔχει.οὐ γὰρ λόγοισι τὸν βίον σπουδάζομενλαμπρὸν ποεῖσθαι μᾶλλον ἢ τοῖς δρωμένοις.δείκνυμι δʼ· ὧν γὰρ ὤμοσʼ οὐκ ἐψευσάμηνοὐδέν σε, πρέσβυ· τάσδε γὰρ πάρειμʼ ἄγωνζώσας, ἀκραιφνεῖς τῶν κατηπειλημένων.χὤπως μὲν ἁγὼν ᾑρέθη, τί δεῖ μάτηνκομπεῖν, ἅ γʼ εἴσει καὐτὸς ἐκ ταύταιν ξυνών;λόγος δʼ ὃς ἐμπέπτωκεν ἀρτίως ἐμοὶστείχοντι δεῦρο, συμβαλοῦ γνώμην, ἐπεὶσμικρὸς μὲν εἰπεῖν, ἄξιος δὲ θαυμάσαι·πρᾶγος δʼ ἀτίζειν οὐδὲν ἄνθρωπον χρεών.Οἰδίπουςτί δʼ ἔστι, τέκνον Αἰγέως; δίδασκέ μεὡς μὴ εἰδότʼ αὐτὸν μηδὲν ὧν σὺ πυνθάνει.Θησεύςφασίν τινʼ ἡμῖν ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολινοὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ, προσπεσόντα πωςβωμῷ καθῆσθαι τῷ Ποσειδῶνος, παρʼ ᾧθύων ἔκυρον, ἡνίχʼ ὡρμώμην ἐγώ.Οἰδίπουςποδαπόν; τί προσχρῄζοντα τῷ θακήματι·Θησεύςοὐκ οἶδα πλὴν ἕν· σοῦ γάρ, ὡς λέγουσί μοι,βραχύν τινʼ αἰτεῖ μῦθον οὐκ ὄγκου πλέων.Οἰδίπουςποῖόν τινʼ; οὐ γὰρ ἥδʼ ἕδρα σμικροῦ λόγου.Θησεύςσοὶ φασὶν αὐτὸν ἐς λόγους ἐλθεῖν μόνοναἰτεῖν ἀπελθεῖν τʼ ἀσφαλῶς τῆς δεῦρʼ ὁδοῦ.Οἰδίπουςτίς δῆτʼ ἂν εἴη τήνδʼ ὁ προσθακῶν ἕδραν;Θησεύςὅρα κατʼ Ἄργος εἴ τις ὑμὶν ἐγγενὴςἔσθʼ, ὅστις ἄν σου τοῦτο προσχρῄζοι τυχεῖν.Οἰδίπουςὦ φίλτατε, σχὲς οὗπερ εἶ.Θησεύςτί δʼ ἔστι σοι;Οἰδίπουςμή μου δεηθῇς.Θησεύςπράγματος ποίου; λέγε.Οἰδίπουςἔξοιδʼ ἀκούων τῶνδʼ ὅς ἐσθʼ ὁ προστάτης.Θησεύςκαὶ τίς ποτʼ ἐστὶν ὅν γʼ ἐγὼ ψέξαιμί τι;Οἰδίπουςπαῖς οὑμός, ὦναξ, στυγνός, οὗ λόγων ἐγὼἄλγιστʼ ἂν ἀνδρῶν ἐξανασχοίμην κλύων.Θησεύςτί δʼ; οὐκ ἀκούειν ἔστι καὶ μὴ δρᾶν ἃ μὴχρῄζεις; τί σοι τοῦτʼ ἐστὶ λυπηρὸν κλύειν;Οἰδίπουςἔχθιστον, ὦναξ, φθέγμα τοῦθʼ ἥκει πατρί·καὶ μή μʼ ἀνάγκῃ προσβάλῃς τάδʼ εἰκαθεῖν.Θησεύςἀλλʼ εἰ τὸ θάκημʼ ἐξαναγκάζει, σκόπειμή σοι πρόνοιʼ ᾖ τοῦ θεοῦ φυλακτέα.Ἀντιγόνηπάτερ, πιθοῦ μοι, κεἰ νέα παραινέσω.τὸν ἄνδρʼ ἔασον τόνδε τῇ θʼ αὑτοῦ φρενὶχάριν παρασχεῖν τῷ θεῷ θʼ ἃ βούλεται,καὶ νῷν ὕπεικε τὸν κασίγνητον μολεῖν.οὐ γάρ σε, θάρσει, πρὸς βίαν παρασπάσειγνώμης, ἃ μή σοι συμφέροντα λέξεται.λόγων δʼ ἀκοῦσαι τίς βλάβη; τά τοι κακῶςηὑρημένʼ ἔργα τῷ λόγῳ μηνύεται.ἔφυσας αὐτόν· ὥστε μηδὲ δρῶντά σετὰ τῶν κακίστων δυσσεβέστατʼ, ὦ πάτερ,θέμις σέ γʼ εἶναι κεῖνον ἀντιδρᾶν κακῶς.ἀλλʼ ἔασον· εἰσὶ χἀτέροις γοναὶ κακαὶκαὶ θυμὸς ὀξύς, ἀλλὰ νουθετούμενοιφίλων ἐπῳδαῖς ἐξεπᾴδονται φύσιν.σὺ δʼ εἰς ἐκεῖνα, μὴ τὰ νῦν, ἀποσκόπειπατρῷα καὶ μητρῷα πήμαθʼ ἅπαθες·κἂν κεῖνα λεύσσῃς, οἶδʼ ἐγώ, γνώσει κακοῦθυμοῦ τελευτὴν ὡς κακὴ προσγίγνεται.ἔχεις γὰρ οὐχὶ βαιὰ τἀνθυμήματα,τῶν σῶν ἀδέρκτων ὀμμάτων τητώμενος.ἀλλʼ ἡμὶν εἶκε· λιπαρεῖν γὰρ οὐ καλὸνδίκαια προσχρῄζουσιν, οὐδʼ αὐτὸν μὲν εὖπάσχειν, παθόντα δʼ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν.Οἰδίπουςτέκνον, βαρεῖαν ἡδονὴν νικᾶτέ μελέγοντες· ἔστω δʼ οὖν ὅπως ὑμῖν φίλον.μόνον, ξένʼ, εἴπερ κεῖνος ὧδʼ ἐλεύσεται,μηδεὶς κρατείτω τῆς ἐμῆς ψυχῆς ποτε.Θησεύςἅπαξ τὰ τοιαῦτʼ, οὐχὶ δὶς χρῄζω κλύειν,ὦ πρέσβυ. κομπεῖν δʼ οὐχὶ βούλομαι· σὺ δʼ ὢνσῶς ἴσθʼ, ἐάν περ κἀμέ τις σῴζῃ θεῶν.
Χορόςὅστις τοῦ πλέονος μέρους χρῄζει τοῦ μετρίου παρεὶςζώειν, σκαιοσύναν φυλάσσωνἐν ἐμοὶ κατάδηλος ἔσται.ἐπεὶ πολλὰ μὲν αἱ μακραὶ ἁμέραι κατέθεντο δὴλύπας ἐγγυτέρω, τὰ τέρποντα δʼ οὐκ ἂν ἴδοις ὅπου,ὅταν τις ἐς πλέον πέσῃτοῦ δέοντος· ὁ δʼ ἐπίκουρος ἰσοτέλεστος,Ἄϊδος ὅτε μοῖρʼ ἀνυμέναιοςἄλυρος ἄχορος ἀναπέφηνε,θάνατος ἐς τελευτάν.
Χορόςμὴ φῦναι τὸν ἅπαντα νικᾷ λόγον· τὸ δʼ, ἐπεὶ φανῇ,βῆναι κεῖθεν ὅθεν περ ἥκει,πολὺ δεύτερον, ὡς τάχιστα.ὡς εὖτʼ ἂν τὸ νέον παρῇ κούφας ἀφροσύνας φέρον,τίς πλαγὰ πολύμοχθος ἔξω; τίς οὐ καμάτων ἔνι;φθόνος, στάσεις, ἔρις, μάχαικαὶ φόνοι· τό τε κατάμεμπτον ἐπιλέλογχεπύματον ἀκρατὲς ἀπροσόμιλονγῆρας ἄφιλον, ἵνα πρόπαντακακὰ κακῶν ξυνοικεῖ.
Χορόςἐν ᾧ τλάμων ὅδʼ, οὐκ ἐγὼ μόνος,πάντοθεν βόρειος ὥς τιςἀκτὰ κυματοπλὴξ χειμερία κλονεῖται,ὣς καὶ τόνδε κατʼ ἄκραςδειναὶ κυματοαγεῖςἆται κλονέουσιν ἀεὶ ξυνοῦσαι,αἱ μὲν ἀπʼ ἀελίου δυσμᾶν,αἱ δʼ ἀνατέλλοντος·αἱ δʼ ἀνὰ μέσσαν ἀκτῖνʼ,αἱ δʼ ἐννυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν.
Ἀντιγόνηκαὶ μὴν ὅδʼ ἡμῖν, ὡς ἔοικεν, ὁ ξένοςἀνδρῶν γε μοῦνος, ὦ πάτερ, διʼ ὄμματοςἀστακτὶ λείβων δάκρυον ὧδʼ ὁδοιπορεῖ.Οἰδίπουςτίς οὗτος;Οἰδίπουςὅνπερ καὶ πάλαι κατείχομενγνώμῃ, πάρεστι δεῦρο Πολυνείκης ὅδε.Πολυνείκηςοἴμοι, τί δράσω; πότερα τἀμαυτοῦ κακὰπρόσθεν δακρύσω, παῖδες, ἢ τὰ τοῦδʼ ὁρῶνπατρὸς γέροντος; ὃς ξένης ἐπὶ χθονὸςσὺν σφῷν ἐφηύρηκʼ ἐνθάδʼ ἐκβεβλημένονἐσθῆτι σὺν τοιᾷδε, τῆς ὁ δυσφιλὴςγέρων γέροντι συγκατῴκηκεν πίνοςπλευρὰν μαραίνων, κρατὶ δʼ ὀμματοστερεῖκόμη διʼ αὔρας ἀκτένιστος ᾄσσεται·ἀδελφὰ δʼ, ὡς ἔοικε, τούτοισιν φορεῖτὰ τῆς ταλαίνης νηδύος θρεπτήρια.ἁγὼ πανώλης ὄψʼ ἄγαν ἐκμανθάνω·καὶ μαρτυρῶ κάκιστος ἀνθρώπων τροφαῖςταῖς σαῖσιν ἥκειν· τἀμὰ μὴ ʼξ ἄλλων πύθῃ.ἀλλʼ ἔστι γὰρ καὶ Ζηνὶ σύνθακος θρόνωνΑἰδὼς ἐπʼ ἔργοις πᾶσι, καὶ πρὸς σοί, πάτερ,παρασταθήτω· τῶν γὰρ ἡμαρτημένωνἄκη μέν ἐστι, προσφορὰ δʼ οὐκ ἔστʼ ἔτι.τί σιγᾷς;φώνησον, ὦ πάτερ, τι· μή μʼ ἀποστραφῇς.οὐδʼ ἀνταμείβει μʼ οὐδέν, ἀλλʼ ἀτιμάσαςπέμψεις ἄναυδος, οὐδʼ ἃ μηνίεις φράσας;ὦ σπέρματʼ ἀνδρὸς τοῦδʼ, ἐμαὶ δʼ ὁμαίμονες,πειράσατʼ ἀλλʼ ὑμεῖς γε κινῆσαι πατρὸςτὸ δυσπρόσοιστον κἀπροσήγορον στόμα,ὡς μή μʼ ἄτιμον, τοῦ θεοῦ γε προστάτην,οὕτως ἀφῇ με μηδὲν ἀντειπὼν ἔπος.Ἀντιγόνηλέγʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, αὐτὸς ὧν χρείᾳ πάρει·τὰ πολλὰ γάρ τοι ῥήματʼ ἢ τέρψαντά τι,ἢ δυσχεράναντʼ ἢ κατοικτίσαντά πως,παρέσχε φωνὴν τοῖς ἀφωνήτοις τινά.Πολυνείκηςἀλλʼ ἐξερῶ· καλῶς γὰρ ἐξηγεῖ σύ μοι·πρῶτον μὲν αὐτὸν τὸν θεὸν ποιούμενοςἀρωγόν, ἔνθεν μʼ ὧδʼ ἀνέστησεν μολεῖνὁ τῆσδε τῆς γῆς κοίρανος, διδοὺς ἐμοὶλέξαι τʼ ἀκοῦσαί τʼ ἀσφαλεῖ σὺν ἐξόδῳ.καὶ ταῦτʼ ἀφʼ ὑμῶν, ὧ ξένοι, βουλήσομαικαὶ ταῖνδʼ ἀδελφαῖν καὶ πατρὸς κυρεῖν ἐμοί.ἃ δʼ ἦλθον, ἤδη σοι θέλω λέξαι, πάτερ.γῆς ἐκ πατρῴας ἐξελήλαμαι φυγάς,τοῖς σοῖς πανάρχοις οὕνεκʼ ἐνθακεῖν θρόνοιςγονῇ πεφυκὼς ἠξίουν γεραίτερος.ἀνθʼ ὧν μʼ Ἐτεοκλῆς, ὢν φύσει νεώτερος,γῆς ἐξέωσεν, οὔτε νικήσας λόγῳοὔτʼ εἰς ἔλεγχον χειρὸς οὐδʼ ἔργου μολών,πόλιν δὲ πείσας. ὧν ἐγὼ μάλιστα μὲντὴν σὴν ἐρινὺν αἰτίαν εἶναι λέγω.ἔπειτα κἀπὸ μάντεων ταύτῃ κλύω.ἐπεὶ γὰρ ἦλθον Ἄργος ἐς τὸ Δωρικόν,λαβὼν Ἄδραστον πενθερόν, ξυνωμόταςἔστησʼ ἐμαυτῷ γῆς ὅσοιπερ Ἀπίαςπρῶτοι καλοῦνται καὶ τετίμηνται δόρει,ὅπως τὸν ἑπτάλογχον ἐς Θήβας στόλονξὺν τοῖσδʼ ἀγείρας ἢ θάνοιμι πανδίκωςἢ τοὺς τάδʼ ἐκπράξαντας ἐκβάλοιμι γῆς.εἶεν· τί δῆτα νῦν ἀφιγμένος κυρῶ;σοὶ προστροπαίους, ὦ πάτερ, λιτὰς ἔχωναὐτός τʼ ἐμαυτοῦ ξυμμάχων τε τῶν ἐμῶν,οἳ νῦν σὺν ἑπτὰ τάξεσιν σὺν ἑπτά τελόγχαις τὸ Θήβης πέδιον ἀμφεστᾶσι πᾶν·οἷος δορυσσοῦς Ἀμφιάρεως, τὰ πρῶτα μὲνδόρει κρατύνων, πρῶτα δʼ οἰωνῶν ὁδοῖς·ὁ δεύτερος δʼ Αἰτωλὸς Οἰνέως τόκοςΤυδεύς. τρίτος δʼ Ἐτέοκλος, Ἀργεῖος γεγώς·τέταρτον Ἱππομέδοντʼ ἀπέστειλεν πατὴρΤαλαός· ὁ πέμπτος δʼ εὔχεται κατασκαφῇΚαπανεὺς τὸ Θήβης ἄστυ δῃώσειν πυρί·ἕκτος δὲ Παρθενοπαῖος Ἀρκὰς ὄρνυται,ἐπώνυμος τῆς πρόσθεν ἀδμήτης χρόνῳμητρὸς λοχευθείς, πιστὸς Ἀταλάντης γόνος·ἐγὼ δὲ σός, κεἰ μὴ σός, ἀλλὰ τοῦ κακοῦπότμου φυτευθείς, σός γέ τοι καλούμενος,ἄγω τὸν Ἄργους ἄφοβον ἐς Θήβας στρατόν.οἵ σʼ ἀντὶ παίδων τῶνδε καὶ ψυχῆς, πάτερ,ἱκετεύομεν ξύμπαντες ἐξαιτούμενοιμῆνιν βαρεῖαν εἰκαθεῖν ὁρμωμένῳτῷδʼ ἀνδρὶ τοὐμοῦ πρὸς κασιγνήτου τίσιν,ὅς μʼ ἐξέωσε κἀπεσύλησεν πάτρας.εἰ γάρ τι πιστόν ἐστιν ἐκ χρηστηρίων,οἷς ἂν σὺ προσθῇ, τοῖσδʼ ἔφασκʼ εἶναι κράτος.πρὸς νῦν σε κρηνῶν καὶ θεῶν ὁμογνίωναἰτῶ πιθέσθαι καὶ παρεικαθεῖν, ἐπεὶπτωχοὶ μὲν ἡμεῖς καὶ ξένοι, ξένος δὲ σύ.ἄλλους δὲ θωπεύοντες οἰκοῦμεν σύ τεκἀγώ, τὸν αὐτὸν δαίμονʼ ἐξειληχότες.ὁ δʼ ἐν δόμοις τύραννος, ὦ τάλας ἐγώ,κοινῇ καθʼ ἡμῶν ἐγγελῶν ἁβρύνεται·ὅν, εἰ σὺ τἠμῇ ξυμπαραστήσει φρενί,βραχεῖ σὺν ὄγκῳ καὶ χρόνῳ διασκεδῶ.ὥστʼ ἐν δόμοισι τοῖσι σοῖς στήσω σʼ ἄγων.στήσω δʼ ἐμαυτόν, κεῖνον ἐκβαλὼν βίᾳ.καὶ ταῦτα σοῦ μὲν ξυνθέλοντος ἔστι μοικομπεῖν, ἄνευ σοῦ δʼ οὐδὲ σωθῆναι σθένω.Χορόςτὸν ἄνδρα τοῦ πέμψαντος οὕνεκʼ, Οἰδίπουςεἰπὼν ὁποῖα ξύμφορʼ ἔκπεμψαι πάλιν.Οἰδίπουςἀλλʼ εἰ μέν, ἄνδρες, τῆσδε δημοῦχοι χθονόςμὴ ʼτύγχανʼ αὐτὸν δεῦρο προσπέμψας ἐμοὶΘησεύς, δικαιῶν ὥστʼ ἐμοῦ κλύειν λόγους,οὔ τἄν ποτʼ ὀμφῆς τῆς ἐμῆς ἐπῄσθετο·νῦν δʼ ἀξιωθεὶς εἶσι κἀκούσας γʼ ἐμοῦτοιαῦθʼ ἃ τὸν τοῦδʼ οὔ ποτʼ εὐφρανεῖ βίον·ὅς γʼ, ὦ κάκιστε, σκῆπτρα καὶ θρόνους ἔχων,ἃ νῦν ὁ σὸς ξύναιμος ἐν Θήβαις ἔχει,τὸν αὐτὸς αὑτοῦ πατέρα τόνδʼ ἀπήλασαςκἄθηκας ἄπολιν καὶ στολὰς ταύτας φορεῖν,ἃς νῦν δακρύεις εἰσορῶν, ὅτʼ ἐν πόνῳταὐτῷ βεβηκὼς τυγχάνεις κακῶν ἐμοί.οὐ κλαυστὰ δʼ ἐστίν, ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οἰστέατάδʼ, ἕωσπερ ἂν ζῶ, σοῦ φονέως μεμνημένος·σὺ γάρ με μόχθῳ τῷδʼ ἔθηκας ἔντροφον,σύ μʼ ἐξέωσας, ἐκ σέθεν δʼ ἀλώμενοςἄλλους ἐπαιτῶ τὸν καθʼ ἡμέραν βίον.εἰ δʼ ἐξέφυσα τάσδε μὴ ʼμαυτῷ τροφοὺςτὰς παῖδας, ἦ τἂν οὐκ ἂν ἦ, τὸ σὸν μέρος·νῦν δʼ αἵδε μʼ ἐκσῴζουσιν, αἵδʼ ἐμαὶ τροφοί,αἵδʼ ἄνδρες, οὐ γυναῖκες, εἰς τὸ συμπονεῖν·ὑμεῖς δʼ ἀπʼ ἄλλου κοὐκ ἐμοῦ πεφύκατον.τοιγάρ σʼ ὁ δαίμων εἰσορᾷ μὲν οὔ τί πωὡς αὐτίκʼ, εἴπερ οἵδε κινοῦνται λόχοιπρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλινκείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματιπεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου.τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼνῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβεινκαὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸςτοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων.τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνουςκρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατοςΔίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις.σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίουδόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτετὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶθανεῖν κτανεῖν θʼ ὑφʼ οὗπερ ἐξελήλασαι.τοιαῦτʼ ἀρῶμαι καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρουστυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σʼ ἀποικίσῃ,καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δʼ Ἄρητὸν σφῷν τὸ δεινὸν μῖσος ἐμβεβληκότα.καὶ ταῦτʼ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλʼ ἰὼνκαὶ πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θʼ ἅμαπιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκʼ Οἰδίπουςτοιαῦτʼ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα.ΧορόςΠολύνεικες, οὔτε ταῖς παρελθούσαις ὁδοῖςξυνήδομαί σοι, νῦν τʼ ἴθʼ ὡς τάχος πάλιν.Πολυνείκηςοἴμοι κελεύθου τῆς τʼ ἐμῆς δυσπραξίας,οἴμοι δʼ ἑταίρων· οἷον ἆρʼ ὁδοῦ τέλοςἌργους ἀφωρμήθημεν, ὦ τάλας ἐγώ,τοιοῦτον οἷον οὐδὲ φωνῆσαί τινιἔξεσθʼ ἑταίρων, οὐδʼ ἀποστρέψαι πάλιν,ἀλλʼ ὄντʼ ἄναυδον τῇδε συγκῦρσαι τύχῃ.ὦ τοῦδʼ ὅμαιμοι παῖδες, ἀλλʼ ὑμεῖς, ἐπεὶτὰ σκληρὰ πατρὸς κλύετε ταῦτʼ ἀρωμένου,μή τοί με πρὸς θεῶν σφώ γʼ, ἐὰν αἱ τοῦδʼ ἀραὶπατρὸς τελῶνται καί τις ὑμῖν ἐς δόμουςνόστος γένηται, μή μʼ ἀτιμάσητέ γε,ἀλλʼ ἐν τάφοισι θέσθε κἀν κτερίσμασιν.καὶ σφῷν ὁ νῦν ἔπαινος, ὃν κομίζετοντοῦδʼ, ἀνδρὸς οἷς πονεῖτον, οὐκ ἐλάσσοναἔτʼ ἄλλον οἴσει τῆς ἐμῆς ὑπουργίας.ἈντιγόνηΠολύνεικες, ἱκετεύω σε πεισθῆναί τί μοι.Πολυνείκηςὦ φιλτάτη, τὸ ποῖον, Ἀντιγόνη; λέγε.Ἀντιγόνηστρέψαι στράτευμʼ ἐς Ἄργος ὡς τάχιστά γε,καὶ μὴ σέ τʼ αὐτὸν καὶ πόλιν διεργάσῃ.Πολυνείκηςἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· πῶς γὰρ αὖθις ἂν πάλινστράτευμʼ ἄγοιμι ταὐτόν. εἰσάπαξ τρέσας;Ἀντιγόνητί δʼ αὖθις, ὦ παῖ, δεῖ σε θυμοῦσθαι; τί σοιπάτραν κατασκάψαντι κέρδος ἔρχεται;Πολυνείκηςαἰσχρὸν τὸ φεύγειν καὶ τὸ πρεσβεύοντʼ ἐμὲοὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα.Ἀντιγόνηὁρᾷς τὰ τοῦδʼ οὖν ὡς ἐς ὀρθὸν ἐκφέρειμαντεύμαθʼ, ὃς σφῷν θάνατον ἐξ ἀμφοῖν θροεῖ;Πολυνείκηςχρῄζει γάρ· ἡμῖν δʼ οὐχὶ συγχωρητέα.Ἀντιγόνηοἴμοι τάλαινα· τίς δὲ τολμήσει κλύωντὰ τοῦδʼ ἕπεσθαι τἀνδρός, οἷʼ ἐθέσπισεν;Πολυνείκηςοὐκ ἀγγελοῦμεν φλαῦρʼ· ἐπεὶ στρατηλάτουχρηστοῦ τὰ κρείσσω μηδὲ τἀνδεᾶ λέγειν.Ἀντιγόνηοὕτως ἄρʼ, ὦ παῖ, ταῦτά σοι δεδογμένα;Πολυνείκηςκαὶ μή μʼ ἐπίσχῃς γʼ· ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν ἥδʼ ὁδὸςἔσται μέλουσα δύσποτμός τε καὶ κακὴπρὸς τοῦδε πατρὸς τῶν τε τοῦδʼ ἐρινύων·σφῷν δʼ εὖ διδοίη Ζεύς, τάδʼ εἰ θανόντι μοιτελεῖτʼ, ἐπεὶ οὔ μοι ζῶντί γʼ αὖθις ἕξετον.μέθεσθε δʼ ἤδη χαίρετόν τʼ· οὐ γάρ μʼ ἔτιβλέποντʼ ἐσόψεσθʼ αὖθις.Ἀντιγόνηὦ τάλαινʼ ἐγώ.Πολυνείκηςμή τοί μʼ ὀδύρου.Ἀντιγόνηκαὶ τίς ἄν σʼ ὁρμώμενονεἰς προὖπτον Ἅιδην οὐ καταστένοι, κάσι;Πολυνείκηςεἰ χρή, θανοῦμαι.Ἀντιγόνημὴ σύ γʼ, ἀλλʼ ἐμοὶ πιθοῦ.Πολυνείκηςμὴ πεῖθʼ ἃ μὴ δεῖ.Ἀντιγόνηδυστάλαινά τἄρʼ ἐγώ, εἴ σου στερηθῶ.Πολυνείκηςταῦτα δʼ ἐν τῷ δαίμονικαὶ τῇδε φῦναι χἀτέρᾳ. σφὼ δʼ οὖν ἐγὼθεοῖς ἀρῶμαι μή ποτʼ ἀντῆσαι κακῶν·ἀνάξιαι γὰρ πᾶσίν ἐστε δυστυχεῖν.
Χορόςνέα τάδε νεόθεν ἦλθέ μοικακὰ βαρύποτμὰ παρʼ ἀλαοῦ ξένου,εἴ τι μοῖρα μὴ κιγχάνει.μάταν γὰρ οὐδὲν ἀξίωμα δαιμόνων ἔχω φράσαι.ὁρᾷ ὁρᾷ ταῦτʼ ἀεὶ χρόνος, τρέχων μὲν ἕτερα,τὰ δὲ παρʼ ἦμαρ αὖθις αὔξων ἄνω.ἔκτυπεν αἰθήρ, ὦ Ζεῦ.Οἰδίπουςὦ τέκνα τέκνα, πῶς ἄν, εἴ τις ἔντοπος,τὸν πάντʼ ἄριστον δεῦρο Θησέα πόροι;Ἀντιγόνηπάτερ, τί δʼ ἐστὶ τἀξίωμʼ ἐφʼ ᾧ καλεῖς;ΟἰδίπουςΔιὸς πτερωτὸς ἥδε μʼ αὐτίκʼ ἄξεταιβροντὴ πρὸς Ἅιδην· ἀλλὰ πέμψαθʼ ὡς τάχος.
Χορόςμέγας, ἴδε, μάλʼ ὅδʼ ἐρείπεταικτύπος ἄφατος διόβολος· ἐς δʼ ἄκρανδεῖμʼ ὑπῆλθε κρατὸς φόβαν.ἔπτηξα θυμόν· οὐρανία γὰρ ἀστραπὴ φλέγει πάλιν.τί μὰν ἀφήσει τέλος; δέδοικα δʼ· οὐ γὰρ ἅλιονἀφορμᾷ ποτʼ, οὐκ ἄνευ ξυμφορᾶς.ὦ μέγας αἰθήρ, ὦ Ζεῦ.Οἰδίπουςὦ παῖδες, ἥκει τῷδʼ ἐπʼ ἀνδρὶ θέσφατοςβίου τελευτὴ κοὐκέτʼ ἔστʼ ἀποστροφή.Ἀντιγόνηπῶς οἶσθα; τῷ δὲ τοῦτο συμβαλὼν ἔχεις;Οἰδίπουςκαλῶς κάτοιδʼ· ἀλλʼ ὡς τάχιστά μοι μολὼνἄνακτα χώρας τῆσδέ τις πορευσάτω.
Χορόςἔα ἔα, ἰδοὺ μάλʼ αὖθις ἀμφίσταται διαπρύσιος ὄτοβος.ἵλαος, ὦ δαίμων, ἵλαος εἴ τι γᾷματέρι τυγχάνεις ἀφεγγὲς φέρων.ἐναισίου δὲ σοῦ τύχοιμι, μηδʼ ἄλαστον ἄνδρʼ ἰδὼνἀκερδῆ χάριν μετάσχοιμί πως. Ζεῦ ἄνα σοὶ φωνῶ.Οἰδίπουςἆρʼ ἐγγὺς ἁνήρ; ἆρʼ ἔτʼ ἐμψύχου, τέκνα,κιχήσεταί μου καὶ κατορθοῦντος φρένα;Ἀντιγόνητί δʼ ἂν θέλοις τὸ πιστὸν ἐμφῦναι φρενί;Οἰδίπουςἀνθʼ ὧν ἔπασχον εὖ, τελεσφόρον χάρινδοῦναί σφιν, ἥνπερ τυγχάνων ὑπεσχόμην.
Χορόςἰὼ ἰὼ παῖ, βᾶθι βᾶθʼ, εἴτʼ ἄκρα,περὶ γύαλʼ ἐναλίῳ Ποσειδωνίῳ θεῷ, τυγχάνειςβούθυτον ἑστίαν ἁγίζων, ἱκοῦ.ὁ γὰρ ξένος σε καὶ πόλισμα καὶ φίλους ἐπαξιοῖδικαίαν χάριν παρασχεῖν παθών.σπεῦσον ἄϊσσʼ, ὦναξ.
Θησεύςτίς αὖ παρʼ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται κτύπος,σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρίαχάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦτοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.Οἰδίπουςἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶντύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.Θησεύςτί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;Οἰδίπουςῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσαθέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.Θησεύςτῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;Οἰδίπουςαὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.Θησεύςπῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;Οἰδίπουςαἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τεστράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.Θησεύςπείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶκοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.Οἰδίπουςἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοιγήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδεδορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳοὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλοςτοῦ ζῆν ἀφικνῇ, τῷ προφερτάτῳ μόνῳσήμαινʼ, ὁ δʼ αἰεὶ τὠπιόντι δεικνύτω.χοὔτως ἀδῇον τήνδʼ ἐνοικήσεις πόλινσπαρτῶν ἀπʼ ἀνδρῶν· αἱ δὲ μυρίαι πόλεις,κἂν εὖ τις οἰκῇ, ῥᾳδίως καθύβρισαν.θεοὶ γὰρ εὖ μέν, ὀψὲ δʼ εἰσορῶσʼ, ὅταντὰ θεῖʼ ἀφείς τις εἰς τὸ μαίνεσθαι τραπῇ·ὃ μὴ σύ, τέκνον Αἰγέως, βούλου παθεῖν.τὰ μὲν τοιαῦτʼ οὖν εἰδότʼ ἐκδιδάσκομεν.χῶρον δʼ, ἐπείγει γάρ με τοὐκ θεοῦ παρόν,στείχωμεν ἤδη μηδʼ ἔτʼ ἐντρεπώμεθα.ὦ παῖδες, ὧδʼ ἕπεσθʼ· ἐγὼ γὰρ ἡγεμὼνσφῷν αὖ πέφασμαι καινός, ὥσπερ σφὼ πατρί.χωρεῖτε καὶ μὴ ψαύετʼ, ἀλλʼ ἐᾶτέ μεαὐτὸν τὸν ἱερὸν τύμβον ἐξευρεῖν, ἵναμοῖρʼ ἀνδρὶ τῷδε τῇδε κρυφθῆναι χθονί.τῇδʼ ὧδε, τῇδε βᾶτε· τῇδε γάρ μʼ ἄγειἙρμῆς ὁ πομπὸς ἥ τε νερτέρα θεός.ὦ φῶς ἀφεγγές, πρόσθε πού ποτʼ ἦσθʼ ἐμόν,νῦν δʼ ἔσχατόν σου τοὐμὸν ἅπτεται δέμας.ἤδη γὰρ ἕρπω τὸν τελευταῖον βίονκρύψων παρʼ Ἅιδην. ἀλλά, φίλτατε ξένων,αὐτός τε χώρα θʼ ἥδε πρόσπολοί τε σοὶεὐδαίμονες γένοισθε, κἀπʼ εὐπραξίᾳμέμνησθέ μου θανόντος εὐτυχεῖς ἀεί.
Χορόςεἰ θέμις ἐστί μοι τὰν ἀφανῆ θεὸνκαὶ σὲ λιταῖς σεβίζειν,ἐννυχίων ἄναξ,Αἰδωνεῦ Αἰδωνεῦ, λίσσωμαιἄπονα μήτʼ ἐπὶ βαρυαχεῖξένον ἐξανύσαιμόρῳ τὰν παγκευθῆ κάτωνεκρῶν πλάκα καὶ Στύγιον δόμον.πολλῶν γὰρ ἂν καὶ μάτανπημάτων ἱκνουμένωνπάλιν σφε δαίμων δίκαιος αὔξοι.
Χορόςὦ χθόνιαι θεαὶ σῶμά τʼ ἀνικάτουθηρός, ὃν ἐν πύλαισιταῖσι πολυξένοιςεὐνᾶσθαι κνυζεῖσθαί τʼ ἐξ ἄντρωνἀδάματον φύλακα παρʼ Ἁίδᾳλόγος αἰὲν ἔχει·τόν, ὦ Γᾶς παῖ καὶ Ταρτάρου,κατεύχομαι ἐν καθαρῷ βῆναιὁρμωμένῳ νερτέραςτῷ ξένῳ νεκρῶν πλάκας·σέ τοι κικλήσκω τὸν αἰένυπνον.
Ἄγγελοςἄνδρες πολῖται, ξυντομωτάτως, μὲν ἂντύχοιμι λέξας Οἰδίπουν ὀλωλότα·ἃ δʼ ἦν τὰ πραχθέντʼ, οὔθʼ ὁ μῦθος ἐν βραχεῖφράσαι πάρεστιν οὔτε τἄργʼ ὅσʼ ἦν ἐκεῖ.Χορόςὄλωλε γὰρ δύστηνος;Ἄγγελοςὡς λελοιπότακεῖνον τὸν ἀεὶ βίοτον ἐξεπίστασο.Χορόςπῶς; ἆρα θείᾳ κἀπόνῳ τάλας τύχῃ;Ἄγγελοςταῦτʼ ἐστὶν ἤδη κἀποθαυμάσαι πρέπον.ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδʼ εἷρπε, καὶ σύ που παρὼνἔξοισθʼ, ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων,ἀλλʼ αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.ἐπεὶ δʼ ἀφῖκτο τὸν καταρράκτην ὀδὸνχαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ ΘησέωςΠερίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρουκοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶνὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιονπάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νινἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴνκοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοιῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούναταπατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσανστέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτιτὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνοντὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέονἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναιτὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.Ἄγγελοςτοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοιλύγδην ἔκλαιον πάντες. ὡς δὲ πρὸς τέλοςγόων ἀφίκοντʼ οὐδʼ ἔτʼ ὠρώρει βοή,ἦν μὲν σιωπή· φθέγμα δʼ ἐξαίφνης τινὸςθώϋξεν αὐτόν, ὥστε πάντας ὀρθίαςστῆσαι φόβῳ δείσαντας ἐξαίφνης τρίχας,καλεῖ γὰρ αὐτὸν πολλὰ πολλαχῇ θεός·ὦ οὗτος οὗτος, Οἰδίπους, τί μέλλομενχωρεῖν; πάλαι δὴ τἀπὸ σοῦ βραδύνεται.ὁ δʼ ὡς ἐπῄσθετʼ ἐκ θεοῦ καλούμενος,αὐδᾷ μολεῖν οἱ γῆς ἄνακτα Θησέα.κἀπεὶ προσῆλθεν, εἶπεν· ὦ φίλον κάρα,δός μοι χερὸς σῆς πίστιν ὁρκίαν τέκνοις,ὑμεῖς τε, παῖδες, τῷδε· καὶ καταίνεσονμήποτε προδώσειν τάσδʼ ἑκών, τελεῖν δʼ ὅσʼ ἂνμέλλῃς φρονῶν εὖ ξυμφέροντʼ αὐτοῖς ἀεί.ὁ δʼ, ὡς ἀνὴρ γενναῖος, οὐκ οἴκτου μέτακατῄνεσεν τάδʼ ὅρκιος δράσειν ξένῳ.ὅπως δὲ ταῦτʼ ἔδρασεν, εὐθὺς Οἰδίπουςψαύσας ἀμαυραῖς χερσὶν ὧν παίδων λέγει·ὦ παῖδε, τλάσας χρὴ τὸ γενναῖον φρενὶχωρεῖν τόπων ἐκ τῶνδε, μηδʼ ἃ μὴ θέμιςλεύσσειν δικαιοῦν μηδὲ φωνούντων κλύειν,ἀλλʼ ἕρπεθʼ ὡς τάχιστα· πλὴν ὁ κύριοςΘησεὺς παρέστω μανθάνων τὰ δρώμενα.τοσαῦτα φωνήσαντος εἰσηκούσαμενξύμπαντες· ἀστακτὶ δὲ σὺν ταῖς παρθένοιςστένοντες ὡμαρτοῦμεν. ὡς δʼ ἀπήλθομεν,χρόνῳ βραχεῖ στραφέντες ἐξαπείδομεντὸν ἄνδρα τὸν μὲν οὐδαμοῦ παρόντʼ ἔτι,ἄνακτα δʼ αὐτὸν ὀμμάτων ἐπίσκιονχεῖρʼ ἀντέχοντα κρατός, ὡς δεινοῦ τινοςφόβου φανέντος οὐδʼ ἀνασχετοῦ βλέπειν.ἔπειτα μέντοι βαιὸν οὐδὲ σὺν χρόνῳὁρῶμεν αὐτὸν γῆν τε προσκυνοῦνθʼ ἅμακαὶ τὸν θεῶν Ὄλυμπον ἐν ταὐτῷ λόγῳ.μόρῳ δʼ ὁποίῳ κεῖνος ὤλετʼ, οὐδʼ ἂν εἷςθνητῶν φράσειε, πλὴν τὸ Θησέως κάρα.οὐ γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος θεοῦκεραυνὸς ἐξέπραξεν οὔτε ποντίαθύελλα κινηθεῖσα τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ,ἀλλʼ ἤ τις ἐκ θεῶν πομπὸς ἢ τὸ νερτέρωνεὔνουν διαστὰν γῆς ἀλύπητον βάθρον.ἁνὴρ γὰρ οὐ στενακτὸς οὐδὲ σὺν νόσοιςἀλγεινὸς ἐξεπέμπετʼ, ἀλλʼ εἴ τις βροτῶνθαυμαστός. εἰ δὲ μὴ δοκῶ φρονῶν λέγειν,οὐκ ἂν παρείμην οἷσι μὴ δοκῶ φρονεῖν.Χορόςποῦ δʼ αἵ τε παῖδες χοἰ προπέμψαντες φίλων;Ἄγγελοςαἵδʼ οὐχ ἑκάς· γόων γὰρ οὐκ ἀσήμονεςφθόγγοι σφε σημαίνουσι δεῦρʼ ὁρμωμένας.
Ἀντιγόνηαἰαῖ, φεῦ, ἔστιν ἔστι νῷν δὴ οὐ τὸ μέν, ἄλλο δὲ μή, πατρὸς ἔμφυτονἄλαστον αἷμα δυσμόροιν στενάζειν,ᾧτινι τὸν πολὺνἄλλοτε μὲν πόνον ἔμπεδον εἴχομεν,ἐν πυμάτῳ δʼ ἀλόγιστα παροίσομενἰδόντε καὶ παθόντε.Χορόςτί δʼ ἔστιν;Ἀντιγόνηἔστιν μὲν εἰκάσαι, φίλοι.Χορόςβέβηκεν;Ἀντιγόνηὡς μάλιστʼ ἂν ἐν πόθῳ λάβοις.τί γάρ, ὅτῳ μήτʼ Ἄρηςμήτε πόντος ἀντέκυρσεν,ἄσκοποι δὲ πλάκες ἔμαρψανἐν ἀφανεῖ τινι μόρῳ φερόμενον.τάλαινα· νῶν δʼ ὀλεθρίανὺξ ἐπʼ ὄμμασιν βέβακε.πῶς γὰρ ἤ τινʼ ἀπίανγᾶν ἢ πόντιον κλύδωνʼ ἀλώμεναι, βίου δύσοιστον ἕξομεν τροφάν;Ἰσμήνηοὐ κάτοιδα. κατά με φόνιοςἈΐδας ἕλοι πατρὶ ξυνθανεῖν γεραιῷτάλαιναν, ὡς ἔμοιγʼ ὁ μέλλων βίος οὐ βιωτός.Χορόςὦ διδύμα τέκνων ἀρίστα,τὸ φέρον ἐκ θεοῦ φέρειν,μηδὲν ἄγαν φλέγεσθον· οὔ τοι κατάμεμπτʼ ἔβητον.
Ἀντιγόνηπόθος τοὶ καὶ κακῶν ἄρʼ ἦν τις.καὶ γὰρ ὃ μηδαμὰ δὴ φίλον ἦν φίλον,ὁπότε γε καὶ τὸν ἐν χεροῖν κατεῖχον.ὦ πάτερ, ὦ φίλος,ὦ τὸν ἀεὶ κατὰ γᾶς σκότον εἱμένος·οὐδέ γʼ ἔνερθʼ ἀφίλητος ἐμοί ποτεκαὶ τᾷδε μὴ κυρήσῃς.Χορόςἔπραξεν;Ἀντιγόνηἔπραξεν οἷον ἤθελεν.Χορόςτὸ ποῖον;Ἀντιγόνηἇς ἔχρῃζε γᾶς ἐπὶ ξέναςἔθανε· κοίταν δʼ ἔχεινέρθεν εὐσκίαστον αἰέν,οὐδὲ πένθος ἔλιπʼ ἄκλαυτον.ἀνὰ γὰρ ὄμμα σε τόδʼ, ὦ πάτερ, ἐμὸνστένει δακρῦον, οὐδʼ ἔχωπῶς με χρὴ τὸ σὸν τάλαινανἀφανίσαι τοσόνδʼ ἄχος.ὤμοι, γᾶς ἐπὶ ξένας θανεῖν ἔχρῃζες ἀλλʼἔρημος ἔθανες ὧδέ μοι.Ἰσμήνηὦ τάλαινα, τίς ἄρα με πότμος αὖθις ὧδʼἐπαμμένει σέ τʼ, ὦ φίλα, τὰς πατρὸς ὧδʼ ἐρήμας;Χορόςἀλλʼ ἐπεὶ ὀλβίως γʼ ἔλυσεντὸ τέλος, ὦ φίλαι, βίου,λήγετε τοῦδʼ ἄχους· κακῶν γὰρ δυσάλωτος οὐδείς. Ἀντιγόνηπάλιν, φίλα, συθῶμεν.Ἰσμήνηὡς τί ῥέξομεν;Ἀντιγόνηἵμερος ἔχει με.Ἰσμήνητίς;Ἀντιγόνητὰν χθόνιον ἑστίαν ἰδεῖνἸσμήνητίνος;Ἀντιγόνηπατρός, τάλαινʼ ἐγώ.Ἰσμήνηθέμις δὲ πῶς τάδʼ ἐστί; μῶνοὐχ ὁρᾷς;Ἀντιγόνητί τόδε ἐπέπληξας;Ἰσμήνηκαὶ τόδʼ, ὡςἈντιγόνητί τόδε μάλʼ αὖθις;Ἰσμήνηἄταφος ἔπιτνε δίχα τε παντός.Ἀντιγόνηἄγε με, καὶ τότʼ ἐπενάριξον.Ἰσμήνηαἰαῖ, δυστάλαινα, ποῦ δῆτʼαὖθις ὧδʼ ἔρημος ἄποροςαἰῶνα τλάμονʼ ἕξω;
Χορόςφίλαι, τρέσητε μηδέν.Ἀντιγόνηἀλλὰ ποῖ φύγω;Χορόςκαὶ πάρος ἀπέφυγεἈντιγόνητί;Χορόςτὰ σφῷν τὸ μὴ πίτνειν κακῶς.Ἀντιγόνηφρονῶ.Χορόςτί δῆθʼ ὅπερ νοεῖς;Ἀντιγόνηὅπως μολούμεθʼ ἐς δόμους,οὐκ ἔχω.Χορόςμηδέ γε μάτευε.Ἀντιγόνημόγος ἔχει.Χορόςκαὶ πάρος ἐπεῖχε.Ἀντιγόνητοτὲ μὲν ἄπορα, τοτὲ δʼ ὕπερθεν.Χορόςμέγʼ ἄρα πέλαγος ἐλάχετόν τι.Ἀντιγόνηναὶ ναί.Χορόςξύμφημι καὐτός.Ἀντιγόνηαἰαῖ, ποῖ μόλωμεν, ὦ Ζεῦ;ἐλπίδων γὰρ ἐς τίνʼ ἔτι μεδαίμων τανῦν γʼ ἐλαύνει;
Θησεύςπαύετε θρήνων, παῖδες· ἐν οἷς γὰρχάρις ἡ χθονία ξύνʼ ἀπόκειται,πενθεῖν οὐ χρή· νέμεσις γάρ.Ἀντιγόνηὦ τέκνον Αἰγέως, προσπίτνομέν σοι.Θησεύςτίνος, ὦ παῖδες, χρείας ἀνύσαι;Ἀντιγόνητύμβον θέλομεν προσιδεῖν αὐταὶ πατρὸς ἡμετέρου.Θησεύςἀλλʼ οὐ θεμιτόν.Ἀντιγόνηπῶς εἶπας, ἄναξ, κοίρανʼ Ἀθηνῶν;Θησεύςὦ παῖδες, ἀπεῖπεν ἐμοὶ κεῖνοςμήτε πελάζειν ἐς τούσδε τόπουςμήτʼ ἐπιφωνεῖν μηδένα θνητῶνθήκην ἱεράν, ἣν κεῖνος ἔχει.καὶ ταῦτά μʼ ἔφη πράσσοντα καλῶςχώραν ἕξειν αἰὲν ἄλυπον.ταῦτʼ οὖν ἔκλυεν δαίμων ἡμῶνχὠ πάντʼ ἀΐων Διὸς Ὅρκος.Ἀντιγόνηἀλλʼ εἰ τάδʼ ἔχει κατὰ νοῦν κείνῳ,ταῦτʼ ἂν ἀπαρκοῖ· Θήβας δʼ ἡμᾶςτὰς ὠγυγίους πέμψον, ἐάν πωςδιακωλύσωμεν ἰόντα φόνοντοῖσιν ὁμαίμοις.Θησεύςδράσω καὶ τάδε καὶ πάνθʼ ὁπόσʼ ἂνμέλλω πράσσειν πρόσφορά θʼ ὑμῖνκαὶ τῷ κατὰ γῆς, ὃς νέον ἔρρει,πρὸς χάριν· οὐ δεῖ μʼ ἀποκάμνειν.Χορόςἀλλʼ ἀποπαύετε μηδʼ ἐπὶ πλείωθρῆνον ἐγείρετε·πάντως γὰρ ἔχει τάδε κῦρος.