ἢ οἵη προλιποῦσα δόμους καὶ πατρίδα γαῖανἤλυθεν ἐς Θήβας μετʼ ἀρήιον ἈμφιτρύωναἈλκμήνη, θυγάτηρ λαοσσόου Ἠλεκτρύωνος·ἥ ῥα γυναικῶν φῦλον ἐκαίνυτο θηλυτεράωνεἴδεΐ τε μεγέθει τε· νόον γε μὲν οὔ τις ἔριζετάων, ἃς θνηταὶ θνητοῖς τέκον εὐνηθεῖσαι.τῆς καὶ ἀπὸ κρῆθεν βλεφάρων τʼ ἄπο κυανεάωντοῖον ἄηθʼ οἶόν τε πολυχρύσου Ἀφροδίτης.ἣ δὲ καὶ ὣς κατὰ θυμὸν ἑὸν τίεσκεν ἀκοίτην,ὡς οὔ πώ τις ἔτισε γυναικῶν θηλυτεράων·ἦ μέν οἱ πατέρʼ ἐσθλὸν ἀπέκτανε ἶφι δαμάσσας,χωσάμενος περὶ βουσί· λιπὼν δʼ ὅ γε πατρίδα γαῖανἐς Θήβας ἱκέτευσε φερεσσακέας Καδμείους.ἔνθʼ ὅ γε δώματʼ ἔναιε σὺν αἰδοίῃ παρακοίτινόσφιν ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου, οὐδέ οἱ ἦενπρὶν λεχέων ἐπιβῆναι ἐυσφύρου Ἠλεκτρυώνης,πρίν γε φόνον τίσαιτο κασιγνήτων μεγαθύμωνἧς ἀλόχου, μαλερῷ δὲ καταφλέξαι πυρὶ κώμαςἀνδρῶν ἡρώων Ταφίων ἰδὲ Τηλεβοάων.τὼς γάρ οἱ διέκειτο, θεοὶ δʼ ἐπὶ μάρτυροι ἦσαν·τῶν ὅ γʼ ὀπίζετο μῆνιν, ἐπείγετο δʼ ὅττι τάχισταἐκτελέσαι μέγα ἔργον, ὅ οἱ Διόθεν θέμις ἦεν.τῷ δʼ ἅμα ἱέμενοι πολέμοιό τε φυλόπιδός τεΒοιωτοὶ πλήξιπποι, ὑπὲρ σακέων πνείοντες,Λοκροί τʼ ἀγχέμαχοι καὶ Φωκῆες μεγάθυμοιἕσποντʼ· ἦρχε δὲ τοῖσιν ἐὺς πάις Ἀλκαίοιοκυδιόων λαοῖσι. πατὴρ δʼ ἀνδρῶν τε θεῶν τεἄλλην μῆτιν ὕφαινε μετὰ φρεσίν, ὥς ῥα θεοῖσινἀνδράσι τʼ ἀλφηστῇσιν ἀρῆς ἀλκτῆρα φυτεύσαι.ὦρτο δʼ ἀπʼ Οὐλύμποιο δόλον φρεσὶ βυσσοδομεύων,ἱμείρων φιλότητος ἐυζώνοιο γυναικός,ἐννύχιος· τάχα δʼ ἷξε Τυφαόνιον· τόθεν αὖτιςΦίκιον ἀκρότατον προσεβήσατο μητίετα Ζεύς.ἔνθα καθεζόμενος φρεσὶ μήδετο θέσκελα ἔργα·αὐτῇ μὲν γὰρ νυκτὶ τανυσφύρου Ἠλεκτρυώνηςεὐνῇ καὶ φιλότητι μίγη, τέλεσεν δʼ ἄρʼ ἐέλδωρ·αὐτῇ δʼ Ἀμφιτρύων λαοσσόος, ἀγλαὸς ἥρως,ἐκτελέσας μέγα ἔργον ἀφίκετο ὅνδε δόμονδε.οὐδʼ ὅ γʼ ἐπὶ δμῶας καὶ ποιμένας ἀγροιώταςὦρτʼ ἰέναι, πρίν γʼ ἧς ἀλόχου ἐπιβήμεναι εὐνῆς·τοῖος γὰρ κραδίην πόθος αἴνυτο ποιμένα λαῶν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἀσπαστὸν ὑπεκπροφύγῃ κακότητανούσου ὕπʼ ἀργαλέης ἢ καὶ κρατεροῦ ὑπὸ δεσμοῦ,ὥς ῥα τότʼ Ἀμφιτρύων χαλεπὸν πόνον ἐκτολυπεύσαςἀσπασίως τε φίλως τε ἑὸν δόμον εἰσαφίκανεν.παννύχιος δʼ ἄρʼ ἔλεκτο σὺν αἰδοίῃ παρακοίτιτερπόμενος δώροισι πολυχρύσου Ἀφροδίτης.ἣ δὲ θεῷ δμηθεῖσα καὶ ἀνέρι πολλὸν ἀρίστῳΘήβῃ ἐν ἑπταπύλῳ διδυμάονε γείνατο παῖδε,οὐ καθʼ ὁμὰ φρονέοντε· κασιγνήτω γε μὲν ἤστην·τὸν μὲν χειρότερον, τὸν δʼ αὖ μέγʼ ἀμείνονα φῶτα,δεινόν τε κρατερόν τε, βίην Ἡρακληείην·τὸν μὲν ὑποδμηθεῖσα κελαινεφέι Κρονίωνι,τὸν δʼ ἄρα Ἰφικλῆα δορυσσόῳ Ἀμφιτρύωνι,κεκριμένην γενεήν· τὸν μὲν βροτῷ ἀνδρὶ μιγεῖσα,τὸν δὲ Διὶ Κρονίωνι, θεῶν σημάντορι πάντων.ὃς καὶ Κύκνον ἔπεφνεν, Ἀρητιάδην μεγάθυμον.εὗρε γὰρ ἐν τεμένει ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνοςαὐτὸν καὶ πατέρα ὅν Ἄρην, ἄατον πολέμοιο,τεύχεσι λαμπομένους σέλας ὣς πυρὸς αἰθομένοιο,ἑσταότʼ ἐν δίφρῳ· χθόνα δʼ ἔκτυπον ὠκέες ἵπποινύσσοντες χηλῇσι, κόνις δέ σφʼ ἀμφιδεδήεικοπτομένη πλεκτοῖσιν ὑφʼ ἅρμασι καὶ ποσὶν ἵππων.ἅρματα δʼ εὐποίητα καὶ ἄντυγες ἀμφαράβιζονἵππων ἱεμένων· κεχάρητο δὲ Κύκνος ἀμύμων,ἐλπόμενος Διὸς υἱὸν ἀρήιον ἡνίοχόν τεχαλκῷ δηιώσειν καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δύσειν.ἀλλά οἱ εὐχωλέων οὐκ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων·αὐτὸς γάρ οἱ ἐπῶρσε βίην Ἡρακληείην.πᾶν δʼ ἄλσος καὶ βωμὸς Ἀπόλλωνος Παγασαίουλάμπεν ὑπὸ δεινοῖο θεοῦ τευχέων τε καὶ αὐτοῦ·πῦρ δʼ ὣς ὀφθαλμῶν ἀπελάμπετο. τίς κεν ἐκείνουἔτλη θνητὸς ἐὼν κατεναντίον ὁρμηθῆναιπλήν γʼ Ἡρακλῆος καὶ κυδαλίμου Ἰολάου;κείνων γὰρ μεγάλη τε βίη καὶ χεῖρες ἄαπτοιἐξ ὤμων ἐπέφυκον ἐπὶ στιβαροῖσι μέλεσσιν.ὅς ῥα τόθʼ ἡνίοχον προσέφη κρατερὸν Ἰόλαον·ἥρως ὦ Ἰόλαε, βροτῶν πολὺ φίλτατε πάντων,ἦ τε μέγʼ ἀθανάτους μάκαρας, τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσιν,ἤλιτεν Ἀμφιτρύων, ὅτʼ ἐυστέφανον ποτὶ Θήβηνἦλθε λιπὼν Τίρυνθα, ἐυκτίμενον πτολίεθρον,κτείνας Ἠλεκτρύωνα βοῶν ἕνεκʼ εὐρυμετώπων·ἵκετο δʼ ἐς Κρείοντα καὶ Ἠνιόχην τανύπεπλον,οἵ ῥά μιν ἠσπάζοντο καὶ ἄρμενα πάντα παρεῖχον,ἣ δίκη ἔσθʼ ἱκέτῃσι, τίον δέ ἑ κηρόθι μᾶλλον.ζῶε δʼ ἀγαλλόμενος σὺν ἐυσφύρῳ Ἠλεκτρυώνῃ,ᾗ ἀλόχῳ· τάχα δʼ ἄμμες ἐπιπλομένων ἐνιαυτῶνγεινόμεθʼ οὔτε φυὴν ἐναλίγκιοι οὔτε νόημα,σός τε πατὴρ καὶ ἐγώ· τοῦ μὲν φρένας ἐξέλετο Ζεύς,ὃς προλιπὼν σφέτερον τε δόμον σφετέρους τε τοκῆαςᾤχετο, τιμήσων ἀλιτήμενον Εὐρυσθῆα,σχέτλιος· ἦ που πολλὰ μετεστεναχίζετʼ ὀπίσσωἣν ἄτην ὀχέων· ἣ δʼ οὐ παλινάγρετός ἐστιν.αὐτὰρ ἐμοὶ δαίμων χαλεποὺς ἐπετέλλετʼ ἀέθλους.ὦ φίλος, ἀλλὰ σὺ θᾶσσον ἔχʼ ἡνία φοινικόενταἵππων ὠκυπόδων· μέγα δὲ φρεσὶ θάρσος ἀέξωνἰθὺς ἔχειν θοὸν ἅρμα καὶ ὠκυπόδων σθένος ἵππων,μηδὲν ὑποδδείσας κτύπον Ἄρεος ἀνδροφόνοιο,ὃς νῦν κεκληγὼς περιμαίνεται ἱερὸν ἄλσοςΦοίβου Ἀπόλλωνος, ἑκατηβελέταο ἄνακτος·ἦ μὴν καὶ κρατερός περ ἐὼν ἄαται πολέμοιο.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἀμώμητος Ἰόλαος·ἠθεῖʼ, ἦ μάλα δή τι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τετιμᾷ σὴν κεφαλὴν καὶ ταύρεος Ἐννοσίγαιος,ὃς Θήβης κρήδεμνον ἔχει ῥύεταί τε πόληα·οἶον δὴ καὶ τόνδε βροτὸν κρατερόν τε μέγαν τεσὰς ἐς χεῖρας ἄγουσιν, ἵνα κλέος ἐσθλὸν ἄρηαι.ἀλλʼ ἄγε δύσεο τεύχεʼ ἀρήια, ὄφρα τάχισταδίφρους ἐμπελάσαντες Ἄρηός θʼ ἡμέτερόν τεμαρνώμεσθʼ, ἐπεὶ οὔ τοι ἀτάρβητον Διὸς υἱὸνοὐδʼ Ἰφικλεΐδην δειδίξεται, ἀλλά μιν οἴωφεύξεσθαι δύο παῖδας ἀμύμονος Ἀλκεΐδαο,οἳ δή σφι σχεδόν εἰσι, λιλαιόμενοι πολέμοιοφυλόπιδα στῆσαι, τά σφιν πολὺ φίλτερα θοίνης.ὣς φάτο· μείδησεν δὲ βίη Ἡρακληείηθυμῷ γηθήσας· μάλα γάρ νύ οἱ ἄρμενα εἶπεν·καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἥρως ὦ Ἰόλαε, διοτρεφές, οὐκέτι τηλοῦὑσμίνη τρηχεῖα· σὺ δʼ ὡς πάρος ἦσθα δαΐφρων,ὣς καὶ νῦν μέγαν ἵππον Ἀρίονα κυανοχαίτηνπάντη ἀναστρωφᾶν καὶ ἀρηγέμεν, ὥς κε δύνηαι.ὣς εἰπὼν κνημῖδας ὀρειχάλκοιο φαεινοῦ,Ἡφαίστου κλυτὰ δῶρα, περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεν·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνεκαλὸν χρύσειον πολυδαίδαλον, ὅν οἱ ἔδωκεΠαλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διός, ὁππότʼ ἔμελλετὸ πρῶτον στονόεντας ἐφορμήσεσθαι ἀέθλους.θήκατο δʼ ἀμφʼ ὤμοισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα σίδηρονδεινὸς ἀνήρ· κοΐλην δὲ περὶ στήθεσσι φαρέτρηνκαββάλετʼ ἐξόπιθεν· πολλοὶ δʼ ἔντοσθεν ὀιστοὶῥιγηλοί, θανάτοιο λαθιφθόγγοιο δοτῆρες.πρόσθεν μὲν θάνατόν τʼ εἶχον καὶ δάκρυσι μῦρον,μέσσοι δὲ ξεστοί, περιμήκεες, αὐτὰρ ὄπισθεμόρφνοιο φλεγύαο καλυπτόμενοι πτερύγεσσιν.εἵλετο δʼ ὄβριμον ἔγχος, ἀκαχμένον αἴθοπι χαλκῷ,κρατὶ δʼ ἔπʼ ἰφθίμῳ κυνέην ἐύτυκτον ἔθηκε,δαιδαλέην ἀδάμαντος, ἐπὶ κροτάφοις ἀραρυῖαν,ἥτʼ εἴρυτο κάρη Ἡρακλῆος θείοιο.χερσί γε μὴν σάκος εἷλε παναίολον, οὐδέ τις αὐτὸοὔτʼ ἔρρηξε βαλὼν οὔτʼ ἔθλασε, θαῦμα ἰδέσθαι.πᾶν μὲν γὰρ κύκλῳ τιτάνῳ λευκῷ τʼ ἐλέφαντιἠλέκτρῳ θʼ ὑπολαμπὲς ἔην χρυσῷ τε φαεινῷλαμπόμενον, κυάνου δὲ διὰ πτύχες ἠλήλαντο.ἐν μέσσῳ δʼ ἀδάμαντος ἔην Φόβος οὔ τι φατειός,ἔμπαλιν ὄσσοισιν πυρὶ λαμπομένοισι δεδορκώς·τοῦ καὶ ὀδόντων μὲν πλῆτο στόμα λευκὰ θεόντων,δεινῶν ἀπλήτων, ἐπὶ δὲ βλοσυροῖο μετώπουδεινὴ Ἔρις πεπότητο κορύσσουσα κλόνον ἀνδρῶν,σχετλίη, ἥ ῥα νόον τε καὶ ἐκ φρένας εἵλετο φωτῶν.οἵτινες ἀντιβίην πόλεμον Διὸς υἷι φέροιεν.τῶν καὶ ψυχαὶ μὲν χθόνα δύμεναι Ἄιδος εἴσωκάκκιον, ὀστέα δέ σφι περὶ ῥινοῖο σαπείσηςΣειρίου ἀζαλέοιο μελαίνῃ πύθεται αἴῃ.ἐν δὲ Προΐωξίς τε Παλίωξίς τε τέτυκτο,ἐν δʼ Ὅμαδός τε Φόβος τʼ Ἀνδροκτασίη τε δεδήει,ἐν δʼ Ἔρις, ἐν δὲ Κυδοιμὸς ἐθύνεον, ἐν δʼ ὀλοὴ Κὴρἄλλον ζωὸν ἔχουσα νεούτατον, ἄλλον ἄουτον,ἄλλον τεθνηῶτα κατὰ μόθον ἕλκε ποδοῖιν.εἷμα δʼ ἔχʼ ἄμφʼ ὤμοισι δαφοινεὸν αἵματι φωτῶν,δεινὸν δερκομένη καναχῇσί τε βεβρυχυῖα.ἐν δʼ ὀφίων κεφαλαὶ δεινῶν ἔσαν, οὔ τι φατειῶν,δώδεκα, ταὶ φοβέεσκον ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων,οἵ τινες ἀντιβίην πόλεμον Διὸς υἷι φέροιεν·τῶν καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλεν, εὖτε μάχοιτοἈμφιτρυωνιάδης, τὰ δʼ ἐδαίετο θαυματὰ ἔργα.στίγματα δʼ ὣς ἐπέφαντο ἰδεῖν δεινοῖσι δράκουσιν·κυάνεοι κατὰ νῶτα, μελάνθησαν δὲ γένεια.ἐν δὲ συῶν ἀγέλαι χλούνων· ἔσαν ἠδὲ λεόντωνἐς σφέας δερκομένων, κοτεόντων θʼ ἱεμένων τε.τῶν καὶ ὁμιληδὸν στίχες ἤισαν· οὐδέ νυ τώ γεοὐδέτεροι τρεέτην· φρῖσσόν γε μὲν αὐχένας ἄμφω.ἤδη γάρ σφιν ἔκειτο μέγας λῖς, ἀμφὶ δὲ κάπροιδοιοί, ἀπουράμενοι ψυχάς, κατὰ δέ σφι κελαινὸναἷμʼ ἀπελείβετʼ ἔραζʼ· οἳ δʼ αὐχένας ἐξεριπόντεςκείατο τεθνηῶτες ὑπὸ βλοσυροῖσι λέουσιν.τοὶ δʼ ἔτι μᾶλλον ἐγειρέσθην κοτέοντε μάχεσθαι,ἀμφότεροι, χλοῦναί τε σύες χαροποί τε λέοντες.ἐν δʼ ἦν ὑσμίνη Λαπιθάων αἰχμητάωνΚαινέα τʼ ἀμφὶ ἄνακτα Δρύαντά τε Πειρίθοόν τεὉπλέα τʼ Ἐξάδιόν τε Φάληρόν τε Πρόλοχόν τεΜόψον τʼ Ἀμπυκίδην, Τιταρήσιον, ὄζον Ἄρηος,Θησέα τʼ Αἰγεΐδην, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν·ἀργύρεοι, χρύσεια περὶ χροῒ τεύχεʼ ἔχοντες.Κένταυροι δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίοι ἠγερέθοντοἀμφὶ μέγαν Πετραῖον ἰδʼ Ἄσβολον οἰωνιστὴνἌρκτον τʼ Οὔρειόν τε μελαγχαίτην τε Μίμαντακαὶ δύο Πευκεΐδας, Περιμήδεά τε Δρύαλόν τε,ἀργύρεοι, χρυσέας ἐλάτας ἐν χερσὶν ἔχοντες.καί τε συναΐγδην ὡς εἰ ζωοί περ ἐόντεςἔγχεσιν ἠδʼ ἐλάτῃς αὐτοσχεδὸν ὠριγνῶντο.ἐν δʼ Ἄρεος βλοσυροῖο ποδώκεες ἕστασαν ἵπποιχρύσεοι, ἐν δὲ καὶ αὐτὸς ἐναρσφόρος οὔλιος Ἄρηςαἰχμὴν ἐν χείρεσσιν ἔχων, πρυλέεσσι κελεύων,αἵματι φοινικόεις, ὡς εἰ ζωοὺς ἐναρίζωνδίφρου ἐπεμβεβαώς· παρὰ δὲ Δεῖμός τε Φόβος τεἕστασαν ἱέμενοι πόλεμον καταδύμεναι ἀνδρῶν.ἐν δὲ Διὸς θυγάτηρ ἀγελείη Τριτογένεια,τῇ ἰκέλη ὡς εἴ τε μάχην ἐθέλουσα κορύσσειν,ἔγχος ἔχουσʼ ἐν χερσὶν ἰδὲ χρυσέην τρυφάλειαναἰγίδα τʼ ἀμφʼ ὤμοις· ἐπὶ δʼ ᾤχετο φύλοπιν αἰνήν.ἐν δʼ ἦν ἀθανάτων ἱερὸς χορός· ἐν δʼ ἄρα μέσσῳἱμερόεν κιθάριζε Διὸς καὶ Λητοῦς υἱὸςχρυσείῃ φόρμιγγι· θεῶν δʼ ἕδος ἁγνὸς Ὄλυμπος·
ἐν δʼ ἀγορή, περὶ δʼ ὄλβος ἀπείριτος ἐστεφάνωτοἀθανάτων ἐν ἀγῶνι· θεαὶ δʼ ἐξῆρχον ἀοιδῆςΜοῦσαι Πιερίδες, λιγὺ μελπομένῃς ἐικυῖαι.ἐν δὲ λιμὴν ἐύορμος ἀμαιμακέτοιο θαλάσσηςκυκλοτερὴς ἐτέτυκτο πανέφθου κασσιτέροιοκλυζομένῳ ἴκελος· πολλοί γε μὲν ἂμ μέσον αὐτοῦ
δελφῖνες τῇ καὶ τῇ ἐθύνεον ἰχθυάοντεςνηχομένοις ἴκελοι· δοιὼ δʼ ἀναφυσιόωντεςἀργύρεοι δελφῖνες ἐθοινῶντʼ ἔλλοπας ἰχθῦς.τῶν δʼ ὕπο χάλκειοι τρέον ἰχθύες· αὐτὰρ ἐπʼ ἀκταῖςἧστο ἀνὴρ ἁλιεὺς δεδοκημένος· εἶχε δὲ χερσὶνἰχθύσιν ἀμφίβληστρον ἀπορρίψοντι ἐοικώς.ἐν δʼ ἦν ἠυκόμου Δανάης τέκος, ἱππότα Περσεύς,οὔτʼ ἄρʼ ἐπιψαύων σάκεος ποσὶν οὔθʼ ἑκὰς αὐτοῦ,θαῦμα μέγα φράσσασθʼ, ἐπεὶ οὐδαμῇ ἐστήρικτο.τὼς γάρ μιν παλάμαις τεῦξεν κλυτὸς Ἀμφιγυήειςχρύσεον· ἀμφὶ δὲ ποσσὶν ἔχεν πτερόεντα πέδιλα.ὤμοισιν δέ μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτοχαλκέου ἐκ τελαμῶνος· ὃ δʼ ὥς τε νόημʼ ἐποτᾶτο·πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου,Γοργοῦς· ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι,ἀργυρέη· θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶχρύσειοι· δεινὴ δὲ περὶ κροτάφοισιν ἄνακτοςκεῖτʼ Ἄιδος κυνέη νυκτὸς ζόφον αἰνὸν ἔχουσα.αὐτὸς δὲ σπεύδοντι καὶ ἐρρίγοντι ἐοικὼςΠερσεὺς Δαναΐδης ἐτιταίνετο. ταὶ δὲ μετʼ αὐτὸνΓοργόνες ἄπλητοί τε καὶ οὐ φαταὶ ἐρρώοντοἱέμεναι μαπέειν. ἐπὶ δὲ χλωροῦ ἀδάμαντοςβαινουσέων ἰάχεσκε σάκος μεγάλῳ ὀρυμαγδῷὀξέα καὶ λιγέως· ἐπὶ δὲ ζώνῃσι δράκοντεδοιὼ ἀπῃωρεῦντʼ ἐπικυρτώοντε κάρηνα.λίχμαζον δʼ ἄρα τώ γε· μένει δʼ ἐχάρασσον ὀδόνταςἄγρια δερκομένω. ἐπὶ δὲ δεινοῖσι καρήνοιςΓοργείοις ἐδονεῖτο μέγας Φόβος. οἳ δʼ ὑπὲρ αὐτέωνἄνδρες ἐμαρνάσθην πολεμήια τεύχεʼ ἔχοντες,τοὶ μὲν ὑπὲρ σφετέρης πόλιος σφετέρων τε τοκήωνλοιγὸν ἀμύνοντες, τοὶ δὲ πραθέειν μεμαῶτες.πολλοὶ μὲν κέατο, πλέονες δʼ ἔτι δῆριν ἔχοντεςμάρνανθʼ· αἱ δὲ γυναῖκες ἐυδμήτων ἐπὶ πύργωνχαλκέων ὀξὺ βόων, κατὰ δʼ ἐδρύπτοντο παρειάς,ζωῇσιν ἴκελαι, ἔργα κλυτοῦ Ἡφαίστοιο.ἄνδρες δʼ, οἳ πρεσβῆες ἔσαν γῆράς τε μέμαρπεν,ἀθρόοι ἔκτοσθεν πυλέων ἔσαν, ἂν δὲ θεοῖσιχεῖρας ἔχον μακάρεσσι, περὶ σφετέροισι τέκεσσιδειδιότες· τοὶ δʼ αὖτε μάχην ἔχον. αἳ δὲ μετʼ αὐτοὺςΚῆρες κυάνεαι, λευκοὺς ἀραβεῦσαι ὀδόντας,δεινωπαὶ βλοσυραί τε δαφοιναί τʼ ἄπληταί τεδῆριν ἔχον περὶ πιπτόντων· πᾶσαι δʼ ἄρʼ ἵεντοαἷμα μέλαν πιέειν· ὃν δὲ πρῶτον μεμάποιενκείμενον ἢ πίπτοντα νεούτατον, ἀμφὶ μὲν αὐτῷβάλλʼ ὄνυχας μεγάλους, ψυχὴ δʼ Ἄιδόσδε κατῇενΤάρταρον ἐς κρυόενθʼ. αἳ δὲ φρένας εὖτʼ ἀρέσαντοαἵματος ἀνδρομέου, τὸν μὲν ῥίπτασκον ὀπίσσω,ἂψ δʼ ὅμαδον καὶ μῶλον ἐθύνεον αὖτις ἰοῦσαι.Κλωθὼ καὶ Λάχεσίς σφιν ἐφέστασαν· ἣ μὲν ὑφήσσωνἈτροπος οὔ τι πέλεν μεγάλη θεός, ἀλλʼ ἄρα ἥ γετῶν γε μὲν ἀλλάων προφερής τʼ ἦν πρεσβυτάτη τε.πᾶσαι δʼ ἀμφʼ ἑνὶ φωτὶ μάχην δριμεῖαν ἔθεντο.δεινὰ δʼ ἐς ἀλλήλας δράκον ὄμμασι θυμήνασαι,ἐν δʼ ὄνυχας χεῖράς τε θρασείας ἰσώσαντο.πὰρ δʼ Ἀχλὺς εἱστήκει ἐπισμυγερή τε καὶ αἰνή,χλωρὴ ἀυσταλέη λιμῷ καταπεπτηυῖα,γουνοπαχής, μακροὶ δʼ ὄνυχες χείρεσσιν ὑπῆσαν.τῆς ἐκ μὲν ῥινῶν μύξαι ῥέον, ἐκ δὲ παρειῶναἷμʼ ἀπελείβετʼ ἔραζʼ· ἣ δʼ ἄπλητον σεσαρυῖαεἱστήκει, πολλὴ δὲ κόνις κατενήνοθεν ὤμους,δάκρυσι μυδαλέη. παρὰ δʼ εὔπυργος πόλις ἀνδρῶν·χρύσειαι δέ μιν εἶχον ὑπερθυρίοις ἀραρυῖαιἑπτὰ πύλαι· τοὶ δʼ ἄνδρες ἐν ἀγλαΐῃς τε χοροῖς τετέρψιν ἔχον· τοὶ μὲν γὰρ ἐυσσώτρου ἐπʼ ἀπήνηςἤγοντʼ ἀνδρὶ γυναῖκα, πολὺς δʼ ὑμέναιος ὀρώρει·τῆλε δʼ ἀπʼ αἰθομένων δαΐδων σέλας εἰλύφαζεχερσὶν ἔνι δμῳῶν· ταὶ δʼ ἀγλαΐῃ τεθαλυῖαιπρόσθʼ ἔκιον· τῇσιν δὲ χοροὶ παίζοντες ἕποντο.τοὶ μὲν ὑπὸ λιγυρῶν συρίγγων ἵεσαν αὐδὴνἐξ ἁπαλῶν στομάτων, περὶ δέ σφισιν ἄγνυτο ἠχώ.αἳ δʼ ὑπὸ φορμίγγων ἄναγον χορὸν ἱμερόεντα.ἔνθεν δʼ αὖθʼ ἑτέρωθε νέοι κώμαζον ὑπʼ αὐλοῦ,τοί γε μὲν αὖ παίζοντες ὑπʼ ὀρχηθμῷ καὶ ἀοιδῇτοί γε μὲν αὖ γελόωντες ὑπʼ αὐλητῆρι ἕκαστοςπρόσθʼ ἔκιον· πᾶσαν δὲ πόλιν θαλίαι τε χοροί τεἀγλαΐαι τʼ εἶχον. τοὶ δʼ αὖ προπάροιθε πόληοςνῶθʼ ἵππων ἐπιβάντες ἐθύνεον. οἱ δʼ ἀροτῆρεςἤρεικον χθόνα δῖαν, ἐπιστολάδην δὲ χιτῶναςἐστάλατʼ. αὐτὰρ ἔην βαθὺ λήιον· οἵ γε μὲν ἤμωναἰχμῇς ὀξείῃσι κορωνιόωντα πέτηλα,βριθόμενα σταχύων, ὡς εἰ Δημήτερος ἀκτήν·οἳ δʼ ἄρʼ ἐν ἐλλεδανοῖσι δέον καὶ ἔπιτνον ἀλωήν,οἳ δʼ ἐτρύγων οἴνας δρεπάνας ἐν χερσὶν ἔχοντες,οἳ δʼ αὖτʼ ἐς ταλάρους ἐφόρευν ὑπὸ τρυγητήρωνλευκοὺς καὶ μέλανας βότρυας μεγάλων ἀπὸ ὄρχων,βριθομένων φύλλοισι καὶ ἀργυρέῃς ἑλίκεσσιν.οἳ δʼ αὖτʼ ἐς ταλάρους ἐφόρευν. παρὰ δέ σφισιν ὄρχοςχρύσεος ἦν, κλυτὰ ἔργα περίφρονος Ἡφαίστοιο,σειόμενος φύλλοισι καὶ ἀργυρέῃσι κάμαξι,βριθόμενος σταφυλῇσι· μελάνθησάν γε μὲν αἵδε.οἵ γε μὲν ἐτράπεον, τοὶ δʼ ἤρυον· οἳ δʼ ἐμάχοντοπύξ τε καὶ ἑλκηδόν· τοὶ δʼ ὠκύποδας λαγὸς ᾕρευνἄνδρες θηρευταί, καὶ καρχαρόδοντε κύνε πρό,ἱέμενοι μαπέειν, οἳ δʼ ἱέμενοι ὑπαλύξαι.πὰρ δʼ αὐτοῖς ἱππῆες ἔχον πόνον, ἀμφὶ δʼ ἀέθλῳδῆριν ἔχον καὶ μόχθον. ἐυπλεκέων δʼ ἐπὶ δίφρωνἡνίοχοι βεβαῶτες ἐφίεσαν ὠκέας ἵππουςῥυτὰ χαλαίνοντες, τὰ δʼ ἐπικροτέοντα πέτοντοἅρματα κολλήεντʼ, ἐπὶ δὲ πλῆμναι μέγʼ ἀύτευν.οἳ μὲν ἄρʼ ἀίδιον εἶχον πόνον οὐδέ ποτέ σφιννίκη ἐπηνύσθη, ἀλλʼ ἄκριτον εἶχον ἄεθλον.τοῖσιν δὲ προέκειτο μέγας τρίπος ἐντὸς ἀγῶνος,χρύσειος, κλυτὰ ἔργα περίφρονος Ἡφαίστοιο.ἀμφὶ δʼ ἴτυν ῥέεν Ὠκεανὸς πλήθοντι ἐοικώς,πᾶν δὲ συνεῖχε σάκος πολυδαίδαλον, οἳ δὲ κατʼ αὐτὸνκύκνοι ἀερσιπόται μεγάλʼ ἤπυον, οἵ ῥά τε πολλοὶνῆχον ἐπʼ ἄκρον ὕδωρ· παρὰ δʼ ἰχθύες ἐκλονέοντο.θαῦμα ἰδεῖν καὶ Ζηνὶ βαρυκτύπῳ, οὗ διὰ βουλὰςἭφαιστος ποίησε σάκος μέγα τε στιβαρόν τε,ἀρσάμενος παλάμῃσι. τὸ μὲν Διὸς ἄλκιμος υἱὸςπάλλεν ἐπικρατέως· ἐπὶ δʼ ἱππείου θόρε δίφρου,εἴκελος ἀστεροπῇ πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο,κοῦφα βιβάς· τῷ δʼ ἡνίοχος κρατερὸς Ἰόλαοςδίφρου ἐπεμβεβαὼς ἰθύνετο καμπύλον ἅρμα.ἀγχίμολον δέ σφʼ ἦλθε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,καί σφεας θαρσύνουσα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·χαίρετε, Λυγκῆος γενεὴ τηλεκλειτοῖο·νῦν δὴ Ζεὺς κράτος ὔμμι διδοῖ μακάρεσσιν ἀνάσσωνΚύκνον τʼ ἐξεναρεῖν καὶ ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαι.ἄλλο δὲ τοί τι ἔπος ἐρέω, μέγα φέρτατε λαῶν·εὖτʼ ἂν δὴ Κύκνον γλυκερῆς αἰῶνος ἀμέρσῃς,τὸν μὲν ἔπειτʼ αὐτοῦ λιπέειν καὶ τεύχεα τοῖο,αὐτὸς δὲ βροτολοιγὸν Ἄρην ἐπιόντα δοκεύσας,ἔνθα κε γυμνωθέντα σάκευς ὕπο δαιδαλέοιοὀφθαλμοῖσιν ἴδῃς, ἔνθʼ οὐτάμεν ὀξέι χαλκῷ·ἂψ δʼ ἀναχάσσασθαι· ἐπεὶ οὔ νύ τοι αἴσιμόν ἐστινοὔθʼ ἵππους ἑλέειν οὔτε κλυτὰ τεύχεα τοῖο.ὣς εἰποῦσʼ ἐς δίφρον ἐβήσατο δῖα θεάων,νίκην ἀθανάτῃς χερσὶν καὶ κῦδος ἔχουσα,ἐσσυμένως. τότε δή ῥα διόγνητος Ἰόλαοςσμερδαλέον ἵπποισιν ἐκέκλετο· τοὶ δʼ ὑπʼ ὀμοκλῆςῥίμφʼ ἔφερον θοὸν ἅρμα κονίοντες πεδίοιο.ἐν γάρ σφιν μένος ἧκε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνηαἰγίδʼ ἀνασσείσασα· περιστονάχησε δὲ γαῖα.τοὶ δʼ ἄμυδις προγένοντʼ ἴκελοι πυρὶ ἠὲ θυέλλῃ,Κύκνος θʼ ἱππόδαμος καὶ Ἄρης ἀκόρητος ἀυτῆς.τῶν ἵπποι μὲν ἔπειθʼ ὑπεναντίοι ἀλλήλοισινὀξεῖα χρέμισαν, περὶ δέ σφισιν ἄγνυτο ἠχώ.τὸν πρότερος προσέειπε βίη Ἡρακληείη·κύκνε πέπον, τί νυ νῶιν ἐπίσχετον ὠκέας ἵππουςἀνδράσιν, οἵ τε πόνου καὶ ὀιζύος ἴδριές εἰμεν;ἀλλὰ παρὲξ ἔχε δίφρον ἐύξοον ἠδὲ κελεύθουεἶκε παρὲξ ἰέναι. Τρηχῖνα δέ τοι παρελαύνωἐς Κήυκα ἄνακτα· ὃ γὰρ δυνάμι τε καὶ αἰδοῖΤρηχῖνος προβέβηκε, σὺ δʼ εὖ μάλα οἶσθα καὶ αὐτός·τοῦ γὰρ ὀπυίεις παῖδα Θεμιστονόην κυανῶπιν.ὦ πέπον, οὐ μὲν γὰρ τοι Ἄρης θανάτοιο τελευτὴνἀρκέσει, εἰ δὴ νῶι συνοισόμεθα πτολεμίζειν.ἤδη μέν τέ ἕ φημι καὶ ἄλλοτε πειρηθῆναιἔγχεος ἡμετέρου, ὅθʼ ὑπὲρ Πύλου ἠμαθόεντοςἀντίος ἔστη ἐμεῖο, μάχης ἄμοτον μενεαίνων.τρὶς μὲν ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἠρείσατο γαίῃοὐταμένου σάκεος, τὸ δὲ τέτρατον ἤλασα μηρὸνπαντὶ μένει σπεύδων, διὰ δὲ μέγα σαρκὸς ἄραξα.πρηνὴς δʼ ἐν κονίῃσι χαμαὶ πέσεν ἔγχεος ὁρμῇ.ἔνθα κε δὴ λωβητὸς ἐν ἀθανάτοισιν ἐτύχθηχερσὶν ὕφʼ ἡμετέρῃσι λιπὼν ἔναρα βροτόεντα.ὣς ἔφατʼ· οὐδʼ ἄρα Κύκνος ἐυμμελίης ἐμενοίνατῷ ἐπιπειθόμενος ἐχέμεν ἐρυσάρματας ἵππους.δὴ τότʼ ἀπʼ εὐπλεκέων δίφρων θόρον αἶψʼ ἐπὶ γαῖανπαῖς τε Διὸς μεγάλου καὶ Ἐνυαλίοιο ἄνακτος.ἡνίοχοι δʼ ἔμπλην ἔλασαν καλλίτριχας ἵππους·τῶν δʼ ὕπο σευομένων κανάχιζε πόσʼ εὐρεῖα χθών.ὡς δʼ ὅτʼ ἀφʼ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιοπέτραι ἀποθρῴσκωσιν, ἐπʼ ἀλλήλῃς δὲ πέσωσι,πολλαὶ δὲ δρῦς ὑψίκομοι, πολλαὶ δὲ τε πεῦκαιαἴγειροί τε τανύρριζοι ῥήγνυνται ὑπʼ αὐτέωνῥίμφα κυλινδομένων, εἵως πεδίονδʼ ἀφίκωνται,ὣς οἳ ἐπʼ ἀλλήλοισι πέσον μέγα κεκλήγοντες.πᾶσα δὲ Μυρμιδόνων τε πόλις κλειτή τʼ ἸαωλκὸςἌρνη τʼ ἠδʼ Ἑλίκη Ἄνθειά τε ποιήεσσαφωνῇ ὕπʼ ἀμφοτέρων μεγάλʼ ἴαχον· οἳ δʼ ἀλαλητῷθεσπεσίῳ σύνισαν· μέγα δʼ ἔκτυπε μητίετα Ζεύς.κὰδ δʼ ἄρʼ ἀπʼ οὐρανόθεν ψιάδας βάλεν αἱματοέσσας,σῆμα τιθεὶς πολέμοιο ἑῷ μεγαθαρσέι παιδί.οἷος δʼ ἐν βήσσῃς ὄρεος χαλεπὸς προϊδέσθαικάπρος χαυλιόδων φρονέει θυμῷ μαχέσασθαιἀνδράσι θηρευτῇς, θήγει δέ τε λευκὸν ὀδόνταδοχμωθείς, ἀφρὸς δὲ περὶ στόμα μαστιχόωντιλείβεται, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἔικτον,ὀρθὰς δʼ ἐν λοφιῇ φρίσσει τρίχας ἀμφί τε δειρήν·τῷ ἴκελος Διὸς υἱὸς ἀφʼ ἱππείου θόρε δίφρου.ἦμος δὲ χλοερῷ κυανόπτερος ἠχέτα τέττιξὄζῳ ἐφεζόμενος θέρος ἀνθρώποισιν ἀείδεινἄρχεται, ᾧ τε πόσις καὶ βρῶσις θῆλυς ἐέρση,καί τε πανημέριός τε καὶ ἠώιος χέει αὐδὴνἴδει ἐν αἰνοτάτῳ, ὅτε τε χρόα Σείριος ἄζει,τῆμος δὴ κέγχροισι πέρι γλῶχες τελέθουσιτούς τε θέρει σπείρουσιν, ὅτʼ ὄμφακες αἰόλλονται,οἷα Διώνυσος δῶκʼ ἀνδράσι χάρμα καὶ ἄχθος·τὴν ὥρην μάρναντο, πολὺς δʼ ὀρυμαγδὸς ὀρώρει.ὡς δὲ λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιοἀλλήλοις κοτέοντες ἐπὶ σφέας ὁρμήσωσι,δεινὴ δέ σφʼ ἰαχὴ ἄραβός θʼ ἅμα γίγνετʼ ὀδόντων·οἳ δʼ ὥς τʼ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, ἀγκυλοχεῖλαι,πέτρῃ ἔφʼ ὑψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχονταιαἰγὸς ὀρεσσινόμου ἢ ἀγροτέρης ἐλάφοιοπίονος, ἥν τʼ ἐδάμασσε βαλὼν αἰζήιος ἀνὴρἰῷ ἀπὸ νευρῆς, αὐτὸς δʼ ἀπαλήσεται ἄλλῃχώρου ἄιδρις ἐών· οἳ δʼ ὀτραλέως ἐνόησαν,ἐσσυμένως δέ οἱ ἀμφὶ μάχην δριμεῖαν ἔθεντο·ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.ἔνθʼ ἦ τοι Κύκνος μὲν ὑπερμενέος Διὸς υἱὸνκτεινέμεναι μεμαὼς σάκει ἔμβαλε χάλκεον ἔγχος,οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκόν· ἔρυτο δὲ δῶρα θεοῖο.Ἀμφιτρυωνιάδης δέ, βίη Ἡρακληείη,μεσσηγὺς κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος ἔγχεϊ μακρῷαὐχένα γυμνωθέντα θοῶς ὑπένερθε γενείουἤλασʼ ἐπικρατέως· ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντεἀνδροφόνος μελίη· μέγα γὰρ σθένος ἔμπεσε φωτός.ἤριπε δʼ, ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ὅτε πεύκηἠλίβατος, πληγεῖσα Διὸς ψολόεντι κεραυνῷ·ὣς ἔριπʼ· ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ.τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε Διὸς ταλακάρδιος υἱός,αὐτὸς δὲ βροτολοιγὸν Ἄρην προσιόντα δοκεύσας,δεινὸν ὁρῶν ὄσσοισι, λέων ὣς σώματι κύρσας,ὅς τε μάλʼ ἐνδυκέως ῥινὸν κρατεροῖς ὀνύχεσσισχίσσας ὅττι τάχιστα μελίφρονα θυμὸν ἀπηύρα·ἐμ μένεος δʼ ἄρα τοῦ γε κελαινὸν πίμπλαται ἦτορ·γλαυκιόων δʼ ὄσσοις δεινὸν πλευράς τε καὶ ὤμουςοὐρῇ μαστιόων ποσσὶν γλάφει, οὐδέ τις αὐτὸνἔτλη ἐς ἄντα ἰδὼν σχεδὸν ἐλθέμεν οὐδὲ μάχεσθαι·τοῖος ἄρʼ Ἀμφιτρυωνιάδης, ἀκόρητος ἀυτῆς,ἀντίος ἔστη Ἄρηος, ἐνὶ φρεσὶ θάρσος ἀέξων,ἐσσυμένως· ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἤλυθεν ἀχνύμενος κῆρ·ἀμφότεροι δʼ ἰάχοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ μεγάλου πέτρη πρηῶνος ὀρούσῃ,μακρὰ δʼ ἐπιθρῴσκουσα κυλίνδεται, ἣ δέ τε ἠχῇἔρχεται ἐμμεμαυῖα, πάγος δέ οἱ ἀντεβόλησενὑψηλός· τῷ δὴ συνενείκεται, ἔνθα μιν ἴσχει·τόσσῃ ὃ μὲν ἰαχῇ βρισάρματος οὔλιος Ἄρηςκεκληγὼς ἐπόρουσεν· ὃ δʼ ἐμμαπέως ὑπέδεκτο.αὐτὰρ Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,ἀντίη ἦλθεν Ἄρηος ἐρεμνὴν αἰγίδʼ ἔχουσα·δεινὰ δʼ ὑπόδρα ἰδοῦσα ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἆρες, ἔπισχε μένος κρατερὸν καὶ χεῖρας ἀάπτους·οὐ γάρ τοι θέμις ἐστὶν ἀπὸ κλυτὰ τεύχεα δῦσαιἩρακλέα κτείναντα, Διὸς θρασυκάρδιον υἱόν·ἀλλʼ ἄγε παῦε μάχην, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο.ὣς ἔφατʼ· ἀλλʼ οὐ πεῖθʼ Ἄρεος μεγαλήτορα θυμόν,ἀλλὰ μέγα ἰάχων φλογὶ εἴκελά τʼ ἔγχεα πάλλωνκαρπαλίμως ἐπόρουσε βίῃ Ἡρακληείῃκακτάμεναι μεμαώς· καί ῥʼ ἔμβαλε χάλκεον ἔγχος,σπερχνὸν παιδὸς ἑοῦ κοτέων πέρι τεθνηῶτος,ἐν σάκεϊ μεγάλῳ. ἀπὸ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηἔγχεος ὁρμὴν ἔτραπʼ ὀρεξαμένη ἀπὸ δίφρου.δριμὺ δʼ Ἄρην ἄχος εἷλε· ἐρυσσάμενος δʼ ἄορ ὀξὺἔσσυτʼ ἐφʼ Ἡρακλέα κρατερόφρονα· τὸν δʼ ἐπιόνταἈμφιτρυωνιάδης, δεινῆς ἀκόρητος ἀυτῆς,μηρὸν γυμνωθέντα σάκευς ὕπο δαιδαλέοιοοὔτασʼ ἐπικρατέως· διὰ δὲ μέγα σαρκὸς ἄραξεδούρατι νωμήσας, ἐπὶ δὲ χθονὶ κάββαλε μέσσῃ.τῷ δὲ Φόβος καὶ Δεῖμος ἐύτροχον ἅρμα καὶ ἵππουςἤλασαν αἶψʼ ἐγγύς, καὶ ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείηςἐς δίφρον θῆκαν πολυδαίδαλον· αἶψα δʼ ἔπειταἵππους μαστιέτην· ἵκοντο δὲ μακρὸν Ὄλυμπον.υἱὸς δʼ Ἀλκμήνης καὶ κυδάλιμος ἸόλαοςΚύκνον σκυλεύσαντες ἀπʼ ὤμων τεύχεα καλὰνίσσοντʼ· αἶψα δʼ ἔπειτα πόλιν Τρηχῖνος ἵκοντοἵπποις ὠκυπόδεσσιν. ἀτὰρ γλαυκῶπις Ἀθήνηἐξίκετʼ Οὔλυμπόν τε μέγαν καὶ δώματα πατρός.κύκνον δʼ αὖ Κῆυξ θάπτεν καὶ λαὸς ἀπείρων,οἵ ῥʼ ἐγγὺς ναῖον πόλιας κλειτοῦ βασιλῆοςἌνθην Μυρμιδόνων τε πόλιν κλειτήν τʼ ἸαωλκὸνἌρνην τʼ ἠδʼ Ἑλίκην· πολλὸς δʼ ἠγείρετο λαός,τιμῶντες Κήυκα, φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν.τοῦ δὲ τάφον καὶ σῆμʼ ἀιδὲς ποίησεν Ἄναυροςὄμβρῳ χειμερίῳ πλήθων· τὼς γάρ μιν ἈπόλλωνΛητοΐδης ἤνωξʼ, ὅτι ῥα κλειτὰς ἑκατόμβαςὅστις ἄγοι Πυθοῖδε βίῃ σύλασκε δοκεύων.