Δηιάνειραλόγος μέν ἐστʼ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φανείς,ὡς οὐκ ἂν αἰῶνʼ ἐκμάθοις βροτῶν, πρὶν ἂνθάνῃ τις, οὔτʼ εἰ χρηστὸς οὔτʼ εἴ τῳ κακός·ἐγὼ δὲ τὸν ἐμόν, καὶ πρὶν εἰς Ἅιδου μολεῖν,ἔξοιδʼ ἔχουσα δυστυχῆ τε καὶ βαρύν,ἥτις πατρὸς μὲν ἐν δόμοισιν Οἰνέωςναίουσʼ ἔτʼ ἐν Πλευρῶνι νυμφείων ὄκνονἄλγιστον ἔσχον, εἴ τις Αἰτωλὶς γυνή.μνηστὴρ γὰρ ἦν μοι ποταμός, Ἀχελῷον λέγω,ὅς μʼ ἐν τρισὶν μορφαῖσιν ἐξῄτει πατρός,φοιτῶν ἐναργὴς ταῦρος, ἄλλοτʼ αἰόλοςδράκων ἑλικτός, ἄλλοτʼ ἀνδρείῳ κύτειβούπρῳρος· ἐκ δὲ δασκίου γενειάδοςκρουνοὶ διερραίνοντο κρηναίου ποτοῦ.τοιόνδʼ ἐγὼ μνηστῆρα προσδεδεγμένηδύστηνος αἰεὶ κατθανεῖν ἐπηυχόμην,πρὶν τῆσδε κοίτης ἐμπελασθῆναί ποτε.χρόνῳ δʼ ἐν ὑστέρῳ μέν, ἀσμένῃ δέ μοι,ὁ κλεινὸς ἦλθε Ζηνὸς Ἀλκμήνης τε παῖς·ὃς εἰς ἀγῶνα τῷδε συμπεσὼν μάχηςἐκλύεταί με· καὶ τρόπον μὲν ἂν πόνωνοὐκ ἂν διείποιμʼ· οὐ γὰρ οἶδʼ· ἀλλʼ ὅστις ἦνθακῶν ἀταρβὴς τῆς θέας, ὅδʼ ἂν λέγοι·ἐγὼ γὰρ ἥμην ἐκπεπληγμένη φόβῳμή μοι τὸ κάλλος ἄλγος ἐξεύροι ποτέ.τέλος δʼ ἔθηκε Ζεὺς ἀγώνιος καλῶς,εἰ δὴ καλῶς. λέχος γὰρ Ἡρακλεῖ κριτὸνξυστᾶσʼ ἀεί τινʼ ἐκ φόβου φόβον τρέφω,κείνου προκηραίνουσα· νὺξ γὰρ εἰσάγεικαὶ νὺξ ἀπωθεῖ διαδεδεγμένη πόνον.κἀφύσαμεν δὴ παῖδας, οὓς κεῖνός ποτε,γῄτης ὅπως ἄρουραν ἔκτοπον λαβών,σπείρων μόνον προσεῖδε κἀξαμῶν ἅπαξ.τοιοῦτος αἰὼν εἰς δόμους τε κἀκ δόμωναἰεὶ τὸν ἄνδρʼ ἔπεμπε λατρεύοντά τῳ.νῦν δʼ ἡνίκʼ ἄθλων τῶνδʼ ὑπερτελὴς ἔφυ,ἐνταῦθα δὴ μάλιστα ταρβήσασʼ ἔχω.ἐξ οὗ γὰρ ἔκτα κεῖνος Ἰφίτου βίαν,ἡμεῖς μὲν ἐν Τραχῖνι τῇδʼ ἀνάστατοιξένῳ παρʼ ἀνδρὶ ναίομεν, κεῖνος δʼ ὅπουβέβηκεν οὐδεὶς οἶδε· πλὴν ἐμοὶ πικρὰςὠδῖνας αὐτοῦ προσβαλὼν ἀποίχεται.σχεδὸν δʼ ἐπίσταμαί τι πῆμʼ ἔχοντά νιν·χρόνον γὰρ οὐχὶ βαιόν, ἀλλʼ ἤδη δέκαμῆνας πρὸς ἄλλοις πέντʼ ἀκήρυκτος μένει.κἀστίν τι δεινὸν πῆμα· τοιαύτην ἐμοὶδέλτον λιπὼν ἔστειχε, τὴν ἐγὼ θαμὰθεοῖς ἀρῶμαι πημονῆς ἄτερ λαβεῖν.Θεράπαιναδέσποινα Δῃάνειρα, πολλὰ μέν σʼ ἐγὼκατεῖδον ἤδη πανδάκρυτʼ ὀδύρματατὴν Ἡράκλειον ἔξοδον γοωμένην·νῦν δʼ, εἰ δίκαιον τοὺς ἐλευθέρους φρενοῦνγνώμαισι δούλαις, κἀμὲ χρὴ φράσαι τὸ σόν·πῶς παισὶ μὲν τοσοῖσδε πληθύεις, ἀτὰρἀνδρὸς κατὰ ζήτησιν οὐ πέμπεις τινά,μάλιστα δʼ ὅνπερ εἰκὸς Ὕλλον, εἰ πατρὸςνέμοι τινʼ ὤραν τοῦ καλῶς πράσσειν δοκεῖν;ἐγγὺς δʼ ὅδʼ αὐτὸς ἀρτίπους θρῴσκει δόμους,ὥστʼ εἴ τί σοι πρὸς καιρὸν ἐννέπειν δοκῶ,πάρεστι χρῆσθαι τἀνδρὶ τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοις.Δηιάνειραὦ τέκνον, ὦ παῖ, κἀξ ἀγεννήτων ἄραμῦθοι καλῶς πίπτουσιν· ἥδε γὰρ γυνὴδούλη μέν, εἴρηκεν δʼ ἐλεύθερον λόγον.Ὕλλοςποῖον; δίδαξον, μῆτερ, εἰ διδακτά μοι.Δηιάνειρασὲ πατρὸς οὕτω δαρὸν ἐξενωμένουτὸ μὴ πυθέσθαι ποῦ ʼστιν, αἰσχύνην φέρειν.Ὕλλοςἀλλʼ οἶδα, μύθοις εἴ τι πιστεύειν χρεών.Δηιάνειρακαὶ ποῦ κλύεις νιν, τέκνον, ἱδρῦσθαι χθονός;Ὕλλοςτὸν μὲν παρελθόντʼ ἄροτον ἐν μήκει χρόνουΛυδῇ γυναικί φασί νιν λάτριν πονεῖν.Δηιάνειραπᾶν τοίνυν, εἰ καὶ τοῦτʼ ἔτλη, κλύοι τις ἄν.Ὕλλοςἀλλʼ ἐξαφεῖται τοῦδέ γʼ, ὡς ἐγὼ κλύω.Δηιάνειραποῦ δῆτα νῦν ζῶν ἢ θανὼν ἀγγέλλεται;ὝλλοςΕὐβοΐδα χώραν φασίν, Εὐρύτου πόλιν,ἐπιστρατεύειν αὐτὸν ἢ μέλλειν ἔτι.Δηιάνειραἆρʼ οἶσθα δῆτʼ, ὦ τέκνον, ὡς ἔλειπέ μοιμαντεῖα πιστὰ τῆσδε τῆς χώρας πέρι;Ὕλλοςτὰ ποῖα, μῆτερ; τὸν λόγον γὰρ ἀγνοῶ.Δηιάνειραὡς ἢ τελευτὴν τοῦ βίου μέλλει τελεῖνἢ τοῦτον ἄρας ἆθλον εἰς τό γʼ ὕστεροντὸν λοιπὸν ἤδη βίοτον εὐαίωνʼ ἔχειν.ἐν οὖν ῥοπῇ, τοιᾷδε κειμένῳ, τέκνον,οὐκ εἶ ξυνέρξων, ἡνίκʼ ἢ σεσώσμεθαἢ πίπτομεν σοῦ πατρὸς ἐξολωλότοςκείνου βίον σώσαντος, ἢ οἰχόμεσθʼ ἅμα;Ὕλλοςἀλλʼ εἶμι, μῆτερ· εἰ δὲ θεσφάτων ἐγὼβάξιν κατῄδη τῶνδε, κἂν πάλαι παρῆ·νῦν δʼ ὁ ξυνήθης πότμος οὐκ εἴα πατρὸςἡμᾶς προταρβεῖν οὐδὲ δειμαίνειν ἄγαν.νῦν δʼ ὡς ξυνίημʼ, οὐδὲν ἐλλείψω τὸ μὴ οὐπᾶσαν πυθέσθαι τῶνδʼ ἀλήθειαν πέρι.Δηιάνειραχώρει νυν, ὦ παῖ· καὶ γὰρ ὑστέρῳ τό γʼ εὖπράσσειν, ἐπεὶ πύθοιτο, κέρδος ἐμπολᾷ.
Χορόςὃν αἰόλα νὺξ ἐναριζομένατίκτει κατευνάζει τε, φλογιζόμενονἍλιον Ἅλιον αἰτῶτοῦτο καρῦξαι, τὸν Ἀλκμήνας πόθι μοι πόθι παῖςναίει ποτʼ, ὦ λαμπρᾷ στεροπᾷ φλεγέθων,ἢ ποντίας αὐλῶνος ἢ δισσαῖσιν ἀπείροις κλιθείς,εἴπʼ, ὦ κρατιστεύων κατʼ ὄμμα.
Χορόςποθουμένᾳ γὰρ φρενὶ πυνθάνομαιτὰν ἀμφινεικῆ Δηιάνειραν ἀεί,οἷά τινʼ ἄθλιον ὄρνιν,οὔποτʼ εὐνάζειν ἀδακρύτων βλεφάρων πόθον, ἀλλʼεὔμναστον ἀνδρὸς δεῖμα τρέφουσαν ὁδοῦἐνθυμίοις εὐναῖς ἀνανδρώτοισι τρύχεσθαι, κακὰνδύστανον ἐλπίζουσαν αἶσαν.
Χορόςπολλὰ γὰρ ὥστʼ ἀκάμαντος ἢ νότου ἢ βορέα τιςκύματʼ ἂν εὐρέϊ πόντῳ βάντʼ ἐπιόντα τʼ ἴδοι,οὕτῶ δὲ τὸν Καδμογενῆ στρέφει, τὸ δʼ αὔξει,βιότου πολύπονον ὥσπερ πέλαγοςΚρήσιον. ἀλλά τις θεῶν αἰὲν ἀναμπλάκητον Ἅιδασφε δόμων ἐρύκει.
Χορόςὧν ἐπιμεμφομένα σʼ αἰδοῖα μέν, ἀντία δʼ οἴσω.φαμὶ γὰρ οὐκ ἀποτρύειν ἐλπίδα τὰν ἀγαθὰνχρῆναί σʼ· ἀνάλγητα γὰρ οὐδʼ ὁ πάντα κραίνων βασιλεὺς ἐπέβαλε θνατοῖς
Κρονίδας·ἀλλʼ ἐπὶ πῆμα καὶ χαρὰ πᾶσι κυκλοῦσιν, οἷονἄρκτου στροφάδες κέλευθοι.μένει γὰρ οὔτʼ αἰόλα
Χορόςνὺξ βροτοῖσιν οὔτε κῆρεςοὔτε πλοῦτος, ἀλλʼ ἄφαρβέβακε, τῷ δʼ ἐπέρχεταιχαίρειν τε καὶ στέρεσθαι.ἃ καὶ σὲ τὰν ἄνασσαν ἐλπίσιν λέγωτάδʼ αἰὲν ἴσχειν· ἐπεὶ τίς ὧδετέκνοισι Ζῆνʼ ἄβουλον εἶδεν;
Δηιάνειραπεπυσμένη μέν, ὡς ἀπεικάσαι, πάρειπάθημα τοὐμόν· ὡς δʼ ἐγὼ θυμοφθορῶ,μήτʼ ἐκμάθοις παθοῦσα νῦν τʼ ἄπειρος εἶ.τὸ γὰρ νεάζον ἐν τοιοῖσδε βόσκεταιχώροισιν αὑτοῦ, καί νιν οὐ θάλπος θεοῦοὐδʼ ὄμβρος οὐδὲ πνευμάτων οὐδὲν κλονεῖ,ἀλλʼ ἡδοναῖς ἄμοχθον ἐξαίρει βίονἐς τοῦθʼ ἕως τις ἀντὶ παρθένου γυνὴκληθῇ λάβῃ τʼ ἐν νυκτὶ φροντίδων μέρος,ἤτοι πρὸς ἀνδρὸς ἢ τέκνων φοβουμένη.τότʼ ἄν τις εἰσίδοιτο, τὴν αὑτοῦ σκοπῶνπρᾶξιν, κακοῖσιν οἷς ἐγὼ βαρύνομαι.πάθη μὲν οὖν δὴ πόλλʼ ἔγωγʼ ἐκλαυσάμην·ἓν δʼ, οἷον οὔπω πρόσθεν, αὐτίκʼ ἐξερῶ.ὁδὸν γὰρ ἦμος τὴν τελευταίαν ἄναξὡρμᾶτʼ ἀπʼ οἴκων Ἡρακλῆς, τότʼ ἐν δόμοιςλείπει παλαιὰν δέλτον ἐγγεγραμμένηνξυνθήμαθʼ, ἁμοὶ πρόσθεν οὐκ ἔτλη ποτέ,πολλοὺς ἀγῶνας ἐξιών, οὔπω φράσαι,ἀλλʼ ὥς τι δράσων εἷρπε κοὐ θανούμενος.νῦν δʼ ὡς ἔτʼ οὐκ ὢν εἶπε μὲν λέχους ὅ τιχρείη μʼ ἑλέσθαι κτῆσιν εἶπε δʼ ἣν τέκνοιςμοῖραν πατρῴας γῆς διαιρετὸν νέμοι,χρόνον προτάξας ὡς τρίμηνον ἡνίκαχώρας ἀπείη κἀνιαύσιον βεβώς,τότʼ ἢ θανεῖν χρείη σφε τῷδε τῷ χρόνῳἢ τοῦθʼ ὑπεκδραμόντα τοῦ χρόνου τέλοςτὸ λοιπὸν ἤδη ζῆν ἀλυπήτῳ βίῳ.τοιαῦτʼ ἔφραζε πρὸς θεῶν εἱμαρμένατῶν Ἡρακλείων ἐκτελευτᾶσθαι πόνων,ὡς τὴν παλαιὰν φηγὸν αὐδῆσαί ποτεΔωδῶνι δισσῶν ἐκ Πελειάδων ἔφη.καὶ τῶνδε ναμέρτεια συμβαίνει χρόνουτοῦ νῦν παρόντος, ὡς τελεσθῆναι χρεών·ὥσθʼ ἡδέως εὕδουσαν ἐκπηδᾶν ἐμὲφόβῳ, φίλαι, ταρβοῦσαν, εἴ με χρὴ μένεινπάντων ἀρίστου φωτὸς ἐστερημένην.Χορόςεὐφημίαν νῦν ἴσχʼ· ἐπεὶ καταστεφῆστείχονθʼ ὁρῶ τινʼ ἄνδρα πρὸς χαρὰν λόγων.Ἄγγελοςδέσποινα Δῃάνειρα, πρῶτος ἀγγέλωνὄκνου σε λύσω· τὸν γὰρ Ἀλκμήνης τόκονκαὶ ζῶντʼ ἐπίστω καὶ κρατοῦντα κἀκ μάχηςἄγοντʼ ἀπαρχὰς θεοῖσι τοῖς ἐγχωρίοις.Δηιάνειρατίνʼ εἶπας, ὦ γεραιέ, τόνδε μοι λόγον;Ἄγγελοςτάχʼ ἐς δόμους σοὺς τὸν πολύζηλον πόσινἥξειν φανέντα σὺν κράτει νικηφόρῳ.Δηιάνειρακαὶ τοῦ τόδʼ ἀστῶν ἢ ξένων μαθὼν λέγεις;Ἄγγελοςἐν βουθερεῖ λειμῶνι πρὸς πολλοὺς θροεῖΛίχας ὁ κῆρυξ ταῦτα· τοῦδʼ ἐγὼ κλύωνἀπῇξʼ, ὅπως τοι πρῶτος ἀγγείλας τάδεπρὸς σοῦ τι κερδάναιμι καὶ κτῴμην χάριν.Δηιάνειρααὐτὸς δὲ πῶς ἄπεστιν, εἴπερ εὐτυχεῖ;Ἄγγελοςοὐκ εὐμαρείᾳ χρώμενος πολλῇ, γύναι.κύκλῳ γὰρ αὐτὸν Μηλιεὺς ἅπας λεὼςκρίνει παραστάς, οὐδʼ ἔχει βῆναι πρόσω·τὸ γὰρ ποθοῦν ἕκαστος ἐκμαθεῖν θέλωνοὐκ ἂν μεθεῖτο, πρὶν καθʼ ἡδονὴν κλύειν.οὕτως ἐκεῖνος οὐχ ἑκών, ἑκοῦσι δὲξύνεστιν· ὄψει δʼ αὐτὸν αὐτίκʼ ἐμφανῆ.Δηιάνειραὦ Ζεῦ, τὸν Οἴτης ἄτομον ὃς λειμῶνʼ ἔχεις,ἔδωκας ἡμῖν ἀλλὰ σὺν χρόνῳ χαράν.φωνήσατʼ, ὦ γυναῖκες, αἵ τʼ εἴσω στέγηςαἵ τʼ ἐκτὸς αὐλῆς, ὡς ἄελπτον ὄμμʼ ἐμοὶφήμης ἀνασχὸν τῆσδε νῦν καρπούμεθα.
Χορόςἀνολολυξάτω δόμοις ἐφεστίοιςἀλαλαγαῖς ἁ μελλόνυμφος, ἐν δὲκοινὸς ἀρσένων ἴτωκλαγγὰ τὸν εὐφαρέτρανἈπόλλω προστάταν· ὁμοῦ δὲπαιᾶνα παιᾶνʼ ἀνάγετʼ, ὦ παρθένοι,βοᾶτε τὰν ὁμόσπορονἌρτεμιν Ὀρτυγίανἐλαφαβόλον ἀμφίπυρον,γείτονάς τε Νύμφας.ἀείρομαι οὐδʼ ἀπώσομαιτὸν αὐλόν, ὦ τύραννε τᾶς ἐμᾶς φρενός.ἰδού μʼ ἀναταράσσει,εὐοῖ μʼ,ὁ κισσὸς ἄρτι βακχίανὑποστρέφων ἅμιλλαν. ἰὼ ἰὼ Παιάν.ἴδʼ, ὦ φίλα γύναι,τάδʼ ἀντίπρῳρα δή σοιβλέπειν πάρεστʼ ἐναργῆ.Δηιάνειραὁρῶ, φίλαι γυναῖκες, οὐδέ μʼ ὄμματοςφρουρὰν παρῆλθε, τόνδε μὴ λεύσσειν στόλον·χαίρειν δὲ τὸν κήρυκα προυννέπω, χρόνῳπολλῷ φανέντα, χαρτὸν εἴ τι καὶ φέρεις.Λίχαςἀλλʼ εὖ μὲν ἵγμεθʼ, εὖ δὲ προσφωνούμεθα,γύναι, κατʼ ἔργου κτῆσιν· ἄνδρα γὰρ καλῶςπράσσοντʼ ἀνάγκη χρηστὰ κερδαίνειν ἔπη.Δηιάνειραὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν, πρῶθʼ ἃ πρῶτα βούλομαιδίδαξον, εἰ ζῶνθʼ Ἡρακλῆ προσδέξομαι.Λίχαςἔγωγέ τοι σφʼ ἔλειπον ἰσχύοντά τεκαὶ ζῶντα καὶ θάλλοντα κοὐ νόσῳ βαρύν.Δηιάνειραποῦ γῆς; πατρῴας εἴτε βαρβάρου; λέγε.Λίχαςἀκτή τις ἔστʼ Εὐβοιίς, ἔνθʼ ὁρίζεταιβωμοὺς τέλη τʼ ἔγκαρπα Κηναίῳ Διί.Δηιάνειραεὐκταῖα φαίνων ἢ ἀπὸ μαντείας τινός;Λίχαςεὐχαῖς ὅθʼ ᾕρει τῶνδʼ ἀνάστατον δορὶχώραν γυναικῶν ὧν ὁρᾷς ἐν ὄμμασιν.Δηιάνειρααὗται δέ, πρὸς θεῶν, τοῦ ποτʼ εἰσὶ καὶ τίνες;οἰκτραὶ γάρ, εἰ μὴ ξυμφοραὶ κλέπτουσί με.Λίχαςταύτας ἐκεῖνος Εὐρύτου πέρσας πόλινἐξείλεθʼ αὑτῷ κτῆμα καὶ θεοῖς κριτόν.Δηιάνειραἦ κἀπὶ ταύτῃ τῇ πόλει τὸν ἄσκοπονχρόνον βεβὼς ἦν ἡμερῶν ἀνήριθμον;Λίχαςοὔκ, ἀλλὰ τὸν μὲν πλεῖστον ἐν Λυδοῖς χρόνονκατείχεθʼ, ὥς φησʼ αὐτός, οὐκ ἐλεύθερος,ἀλλʼ ἐμποληθείς· τοῦ λόγου δʼ οὐ χρὴ φθόνον,γύναι, προσεῖναι, Ζεὺς ὅτου πράκτωρ φανῇ.κεῖνος δὲ πραθεὶς Ὀμφάλῃ τῇ βαρβάρῳἐνιαυτὸν ἐξέπλησεν, ὡς αὐτὸς λέγει.χοὔτως ἐδήχθη τοῦτο τοὔνειδος λαβὼνὥσθʼ ὅρκον αὑτῷ προσβαλὼν διώμοσεν,ἦ μὴν τὸν ἀγχιστῆρα τοῦδε τοῦ πάθουςξὺν παιδὶ καὶ γυναικὶ δουλώσειν ἔτι.κοὐχ ἡλίωσε τοὔπος, ἀλλʼ ὅθʼ ἁγνὸς ἦν,στρατὸν λαβὼν ἐπακτὸν ἔρχεται πόλιντὴν Εὐρυτείαν. τόνδε γὰρ μεταίτιονμόνον βροτῶν ἔφασκε τοῦδʼ εἶναι πάθους·ὃς αὐτὸν ἐλθόντʼ ἐς δόμους ἐφέστιον,ξένον παλαιὸν ὄντα, πολλὰ μὲν λόγοιςἐπερρόθησε, πολλὰ δʼ ἀτηρᾷ φρενί,λέγων χεροῖν μὲν ὡς ἄφυκτʼ ἔχων βέλητῶν ὧν τέκνων λείποιτο πρὸς τόξου κρίσιν,φωνεῖ δὲ δοῦλος ἀνδρὸς ὡς ἐλευθέρουῥαίοιτο· δείπνοις δʼ ἡνίκʼ ἦν ᾠνωμένος,ἔρριψεν ἐκτὸς αὐτόν. ὧν ἔχων χόλον,Λίχαςὡς ἵκετʼ αὖθις Ἴφιτος Τιρυνθίανπρὸς κλιτύν, ἵππους νομάδας ἐξιχνοσκοπῶν,τότʼ ἄλλοσʼ αὐτὸν ὄμμα, θατέρᾳ δὲ νοῦνἔχοντʼ, ἀπʼ ἄκρας ἧκε πυργώδους πλακός.ἔργου δʼ ἕκατι τοῦδε μηνίσας ἄναξὁ τῶν ἁπάντων Ζεὺς πατὴρ Ὀλύμπιοςπρατόν νιν ἐξέπεμψεν οὐδʼ ἠνέσχετο,ὁθούνεκʼ αὐτὸν μοῦνον ἀνθρώπων δόλῳἔκτεινεν· εἰ γὰρ ἐμφανῶς ἠμύνατο,Ζεύς τἂν συνέγνω ξὺν δίκῃ χειρουμένῳ·ὕβριν γὰρ οὐ στέργουσιν οὐδὲ δαίμονες.κεῖνοι δʼ ὑπερχλίοντες ἐκ γλώσσης κακῆςαὐτοὶ μὲν Ἅιδου πάντες εἴσʼ οἰκήτορες,πόλις δὲ δούλη· τάσδε δʼ ἅσπερ εἰσορᾷςἐξ ὀλβίων ἄζηλον εὑροῦσαι βίονχωροῦσι πρὸς σέ· ταῦτα γὰρ πόσις τε σὸςἐφεῖτʼ, ἐγὼ δὲ πιστὸς ὢν κείνῳ τελῶ.αὐτὸν δʼ ἐκεῖνον, εὖτʼ ἂν ἁγνὰ θύματαῥέξῃ πατρῴῳ Ζηνὶ τῆς ἁλώσεως,φρόνει νιν ὡς ἥξοντα· τοῦτο γὰρ λόγουπολλοῦ καλῶς λεχθέντος ἥδιστον κλύειν.Χορόςἄνασσα, νῦν σοι τέρψις ἐμφανὴς κυρεῖ,τῶν μὲν παρόντων, τὰ δὲ πεπυσμένῃ λόγῳ.Δηιάνειραπῶς δʼ οὐκ ἐγὼ χαίροιμʼ ἄν, ἀνδρὸς εὐτυχῆκλύουσα πρᾶξιν τήνδε, πανδίκῳ φρενί;πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τῇδε τοῦτο συντρέχειν.ὅμως δʼ ἔνεστι τοῖσιν εὖ σκοπουμένοιςταρβεῖν τὸν εὖ πράσσοντα, μὴ σφαλῇ ποτε.ἐμοὶ γὰρ οἶκτος δεινὸς εἰσέβη, φίλαι,ταύτας ὁρώσῃ δυσπότμους ἐπὶ ξένηςχώρας ἀοίκους ἀπάτοράς τʼ ἀλωμένας,αἳ πρὶν μὲν ἦσαν ἐξ ἐλευθέρων ἴσωςἀνδρῶν, τανῦν δὲ δοῦλον ἴσχουσιν βίον.ὦ Ζεῦ τροπαῖε, μή ποτʼ εἰσίδοιμί σεπρὸς τοὐμὸν οὕτω σπέρμα χωρήσαντά ποι,μηδʼ, εἴ τι δράσεις, τῆσδέ γε ζώσης ἔτι.οὕτως ἐγὼ δέδοικα τάσδʼ ὁρωμένη.ὦ δυστάλαινα, τίς ποτʼ εἶ νεανίδων;ἄνανδρος ἢ τεκνοῦσσα; πρὸς μὲν γὰρ φύσινπάντων ἄπειρος τῶνδε, γενναία δέ τις.Λίχα, τίνος ποτʼ ἐστὶν ἡ ξένη βροτῶν;τίς ἡ τεκοῦσα, τίς δʼ ὁ φιτύσας πατήρ;ἔξειπʼ· ἐπεί νιν τῶνδε πλεῖστον ᾤκτισαβλέπουσʼ, ὅσῳπερ καὶ φρονεῖν οἶδεν μόνη.Λίχαςτί δʼ οἶδʼ ἐγώ, τί δʼ ἄν με καὶ κρίνοις; ἴσωςγέννημα τῶν ἐκεῖθεν οὐκ ἐν ὑστάτοις.Δηιάνειραμὴ τῶν τυράννων; Εὐρύτου σπορά τις ἦν;Λίχαςοὐκ οἶδα· καὶ γὰρ οὐδʼ ἀνιστόρουν μακράν.Δηιάνειραοὐδʼ ὄνομα πρός του τῶν ξυνεμπόρων ἔχεις;Λίχαςἥκιστα· σιγῇ τοὐμὸν ἔργον ἤνυτον.Δηιάνειραεἴπʼ, ὦ τάλαινʼ, ἀλλʼ ἡμὶν ἐκ σαυτῆς, ἐπεὶκαὶ ξυμφορά τοι μὴ εἰδέναι σέ γʼ ἥτις εἶ.Λίχαςοὔ τἄρα τῷ γε πρόσθεν οὐδὲν ἐξ ἴσουχρόνῳ διήσει γλῶσσαν, ἥτις οὐδαμὰπρούφηνεν οὔτε μείζονʼ οὔτʼ ἐλάσσονα,ἀλλʼ αἰὲν ὠδίνουσα συμφορᾶς βάροςδακρυρροεῖ δύστηνος, ἐξ ὅτου πάτρανδιήνεμον λέλοιπεν· ἡ δέ τοι τύχηκακὴ μὲν αὐτῇ γʼ, ἀλλὰ συγγνώμην ἔχει.Δηιάνειραἡ δʼ οὖν ἐάσθω, καὶ πορευέσθω στέγαςοὕτως ὅπως ἥδιστα, μηδὲ πρὸς κακοῖςτοῖς οὖσιν ἄλλην πρός γʼ ἐμοῦ λύπην λάβῃ·ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα. πρὸς δὲ δώματαχωρῶμεν ἤδη πάντες, ὡς σύ θʼ οἷ θέλειςσπεύδῃς, ἐγώ τε τἄνδον ἐξαρκῆ τιθῶ.Ἄγγελοςαὐτοῦ γε πρῶτον βαιὸν ἀμμείνασʼ, ὅπωςμάθῃς ἄνευ τῶνδʼ, οὕστινάς τʼ ἄγεις ἔσω,ὧν τʼ οὐδὲν εἰσήκουσας ἐκμάθῃς ἃ δεῖ·τούτων ἔχω γὰρ πάντʼ ἐπιστήμην ἐγώ.Δηιάνειρατί δʼ ἐστί; τοῦ με τήνδʼ ἐφίστασαι βάσιν;Ἄγγελοςσταθεῖσʼ ἄκουσον· καὶ γὰρ οὐδὲ τὸν πάροςμῦθον μάτην ἤκουσας, οὐδὲ νῦν δοκῶ.Δηιάνειραπότερον ἐκείνους δῆτα δεῦρʼ αὖθις πάλινκαλῶμεν, ἢ ʼμοὶ ταῖσδέ τʼ ἐξειπεῖν θέλεις;Ἄγγελοςσοὶ ταῖσδέ τʼ οὐδὲν εἴργεται, τούτους δʼ ἔα.Δηιάνειρακαὶ δὴ βεβᾶσι, χὠ λόγος σημαινέτω.Ἄγγελοςἁνὴρ ὅδʼ οὐδὲν ὧν ἔλεξεν ἀρτίωςφωνεῖ δίκης ἐς ὀρθόν, ἀλλʼ ἢ νῦν κακὸςἢ πρόσθεν οὐ δίκαιος ἄγγελος παρῆν.Δηιάνειρατί φής; σαφῶς μοι φράζε πᾶν ὅσον νοεῖς.ἃ μὲν γὰρ ἐξείρηκας ἀγνοία μʼ ἔχει.Ἄγγελοςτούτου λέγοντος τἀνδρὸς εἰσήκουσʼ ἐγώ,πολλῶν παρόντων μαρτύρων, ὡς τῆς κόρηςταύτης ἕκατι κεῖνος Εὔρυτόν θʼ ἕλοιτήν θʼ ὑψίπυργον Οἰχαλίαν, Ἔρως δέ νινμόνος θεῶν θέλξειεν αἰχμάσαι τάδε,οὐ τἀπὶ Λυδοῖς οὐδʼ ὑπʼ Ὀμφάλῃ πόνωνλατρεύματʼ οὐδʼ ὁ ῥιπτὸς Ἰφίτου μόρος·ὃν νῦν παρώσας οὗτος ἔμπαλιν λέγει.ἀλλʼ ἡνίκʼ οὐκ ἔπειθε τὸν φυτοσπόροντὴν παῖδα δοῦναι, κρύφιον ὡς ἔχοι λέχος,ἔγκλημα μικρὸν αἰτίαν θʼ ἑτοιμάσαςἐπιστρατεύει πατρίδα τὴν ταύτης, ἐν ᾗτὸν Εὔρυτον τόνδʼ εἶπε δεσπόζειν θρόνων,κτείνει τʼ ἄνακτα πατέρα τῆσδε καὶ πόλινἔπερσε. καὶ νῦν, ὡς ὁρᾷς, ἥκει δόμουςὡς τούσδε πέμπων οὐκ ἀφροντίστως, γύναι,οὐδʼ ὥστε δούλην· μηδὲ προσδόκα τόδε·οὐδʼ εἰκός, εἴπερ ἐντεθέρμανται πόθῳ.ἔδοξεν οὖν μοι πρὸς σὲ δηλῶσαι τὸ πᾶν,δέσποινʼ, ὃ τοῦδε τυγχάνω μαθὼν πάρα.καὶ ταῦτα πολλοὶ πρὸς μέσῃ Τραχινίωνἀγορᾷ συνεξήκουον ὡσαύτως ἐμοί,ὥστʼ ἐξελέγχειν· εἰ δὲ μὴ λέγω φίλα,οὐχ ἥδομαι, τὸ δʼ ὀρθὸν ἐξείρηχʼ ὅμως.Δηιάνειραοἴμοι τάλαινα, ποῦ ποτʼ εἰμὶ πράγματος;τίνʼ εἰσδέδεγμαι πημονὴν ὑπόστεγονλαθραῖον; ὦ δύστηνος· ἆρʼ ἀνώνυμοςπέφυκεν, ὥσπερ οὑπάγων διώμνυτο;Ἄγγελοςἦ κάρτα λαμπρὰ καὶ κατʼ ὄνομα καὶ φύσιν,πατρὸς μὲν οὖσα γένεσιν Εὐρύτου ποτὲἸόλη ʼκαλεῖτο, τῆς ἐκεῖνος οὐδαμὰβλάστας ἐφώνει, δῆθεν οὐδὲν ἱστορῶν.Χορόςὄλοιντο—μή τι πάντες οἱ κακοί, τὰ δὲλαθραῖʼ ὃς ἀσκεῖ μὴ πρέποντʼ αὐτῷ κακά.Δηιάνειρατί χρὴ ποεῖν, γυναῖκες; ὡς ἐγὼ λόγοιςτοῖς νῦν παροῦσιν ἐκπεπληγμένη κυρῶ.Χορόςπεύθου μολοῦσα τἀνδρός, ὡς τάχʼ ἂν σαφῆλέξειεν, εἴ νιν πρὸς βίαν κρίνειν θέλοις.Δηιάνειραἀλλʼ εἶμι· καὶ γὰρ οὐκ ἀπὸ γνώμης λέγεις.Ἄγγελοςἡμεῖς δὲ προσμένωμεν; ἢ τί χρὴ ποεῖν;Δηιάνειραμίμνʼ, ὡς ὅδʼ ἀνὴρ οὐκ ἐμῶν ὑπʼ ἀγγέλων,ἀλλʼ αὐτόκλητος ἐκ δόμων πορεύεται.Λίχαςτί χρή, γύναι, μολόντα μʼ Ἡρακλεῖ λέγειν;δίδαξον, ὡς ἕρποντος, ὡς ὁρᾷς, ἐμοῦ.Δηιάνειραὡς ἐκ ταχείας σὺν χρόνῳ βραδεῖ μολὼνᾄσσεις, πρὶν ἡμᾶς κἀννεώσασθαι λόγους.Λίχαςἀλλʼ εἴ τι χρῄζεις ἱστορεῖν, πάρειμʼ ἐγώ.Δηιάνειραἦ καὶ τὸ πιστὸν τῆς ἀληθείας νέμεις;Λίχαςἴστω μέγας Ζεύς, ὧν γʼ ἂν ἐξειδὼς κυρῶ.Δηιάνειρατίς ἡ γυνὴ δῆτʼ ἐστὶν ἣν ἥκεις ἄγων;ΛίχαςΕὐβοιίς· ὧν δʼ ἔβλαστεν οὐκ ἔχω λέγειν.Ἄγγελοςοὗτος, βλέφʼ ὧδε· πρὸς τίνʼ ἐννέπειν δοκεῖς;Λίχαςσὺ δʼ εἰς τί δή με τοῦτʼ ἐρωτήσας ἔχεις;Ἄγγελοςτόλμησον εἰπεῖν, εἰ φρονεῖς, ὅ σʼ ἱστορῶ.Λίχαςπρὸς τὴν κρατοῦσαν Δῃάνειραν, Οἰνέωςκόρην δάμαρτά θʼ Ἡρακλέους, εἰ μὴ κυρῶλεύσσων μάταια, δεσπότιν τε τὴν ἐμήν.Ἄγγελοςτοῦτʼ αὔτʼ ἔχρῃζον, τοῦτό σου μαθεῖν· λέγεις δέσποιναν εἶναι τήνδε
σήν;Λίχαςδίκαια γάρ.Ἄγγελοςτί δῆτα; ποίαν ἀξιοῖς δοῦναι δίκην,ἢν εὑρεθῇς ἐς τήνδε μὴ δίκαιος ὤν;Λίχαςπῶς μὴ δίκαιος; τί ποτε ποικίλας ἔχεις;Ἄγγελοςοὐδέν· σὺ μέντοι κάρτα τοῦτο δρῶν κυρεῖς.Λίχαςἄπειμι· μῶρος δʼ ἦ πάλαι κλύων σέθεν.Ἄγγελοςοὔ, πρίν γʼ ἂν εἴπῃς ἱστορούμενος βραχύ.Λίχαςλέγʼ, εἴ τι χρῄζεις· καὶ γὰρ οὐ σιγηλὸς εἶ.Ἄγγελοςτὴν αἰχμάλωτον, ἣν ἔπεμψας ἐς δόμους, κάτοισθα δήπου;Λίχαςφημί· πρὸς τί δʼ ἱστορεῖς;Ἄγγελοςοὔκουν σὺ ταύτην, ἣν ὑπʼ ἀγνοίας ὁρᾷς,Ἰόλην ἔφασκες Εὐρύτου σπορὰν ἄγειν;Λίχαςποίοις ἐν ἀνθρώποισι; τίς πόθεν μολὼνσοὶ μαρτυρήσει ταῦτʼ ἐμοῦ κλύειν πάρα;Ἄγγελοςπολλοῖσιν ἀστῶν· ἐν μέσῃ Τραχινίωνἀγορᾷ πολύς σου ταῦτά γʼ εἰσήκουσʼ ὄχλος.Λίχαςκλύειν γʼ ἔφασκον· ταὐτὸ δʼ οὐχὶ γίγνεταιδόκησιν εἰπεῖν κἀξακριβῶσαι λόγον.Ἄγγελοςποίαν δόκησιν; οὐκ ἐπώμοτος λέγωνδάμαρτʼ ἔφασκες Ἡρακλεῖ ταύτην ἄγειν;Λίχαςἐγὼ δάμαρτα; πρὸς θεῶν, φράσον, φίληδέσποινα, τόνδε τίς ποτʼ ἐστὶν ὁ ξένος.Ἄγγελοςὃς σοῦ παρὼν ἤκουσεν, ὡς ταύτης πόθῳπόλις δαμείη πᾶσα, κοὐχ ἡ Λυδίαπέρσειεν αὐτήν, ἀλλʼ ὁ τῆσδʼ ἔρως φανείς.Λίχαςἅνθρωπος, ὦ δέσποινʼ, ἀποστήτω· τὸ γὰρνοσοῦντι ληρεῖν ἀνδρὸς οὐχὶ σώφρονος.Δηιάνειραμή, πρός σε τοῦ κατʼ ἄκρον Οἰταῖον νάποςΔιὸς καταστράπτοντος, ἐκκλέψῃς λόγον.οὐ γὰρ γυναικὶ τοὺς λόγους ἐρεῖς κακῇοὐδʼ ἥτις οὐ κάτοιδε τἀνθρώπων, ὅτιχαίρειν πέφυκεν οὐχὶ τοῖς αὐτοῖς ἀεί.Ἔρωτι μέν νυν ὅστις ἀντανίσταταιπύκτης ὅπως ἐς χεῖρας, οὐ καλῶς φρονεῖ·οὗτος γὰρ ἄρχει καὶ θεῶν ὅπως θέλει,κἀμοῦ γε· πῶς δʼ οὐ χἀτέρας οἵας γʼ ἐμοῦ;ὥστʼ εἴ τι τὠμῷ τʼ ἀνδρὶ τῇδε τῇ νόσῳληφθέντι μεμπτός εἰμι, κάρτα μαίνομαι,ἢ τῇδε τῇ γυναικὶ τῇ μεταιτίᾳτοῦ μηδὲν αἰσχροῦ μηδʼ ἐμοὶ κακοῦ τινος.οὐκ ἔστι ταῦτʼ· ἀλλʼ εἰ μὲν ἐκ κείνου μαθὼνψεύδει, μάθησιν οὐ καλὴν ἐκμανθάνεις.εἰ δʼ αὐτὸς αὑτὸν ὧδε παιδεύεις, ὅτανθέλῃς γενέσθαι χρηστός, ὀφθήσει κακός.ἀλλʼ εἰπὲ πᾶν τἀληθές· ὡς ἐλευθέρῳψευδεῖ καλεῖσθαι κὴρ πρόσεστιν οὐ καλή.ὅπως δὲ λήσεις, οὐδὲ τοῦτο γίγνεται·πολλοὶ γὰρ οἷς εἴρηκας, οἳ φράσουσʼ ἐμοί.κεἰ μὲν δέδοικας, οὐ καλῶς ταρβεῖς, ἐπεὶτὸ μὴ πυθέσθαι, τοῦτό μʼ ἀλγύνειεν ἄν·τὸ δʼ εἰδέναι τί δεινόν; οὐχὶ χἀτέραςπλείστας ἀνὴρ εἷς Ἡρακλῆς ἔγημε δή;κοὔπω τις αὐτῶν ἔκ γʼ ἐμοῦ λόγον κακὸνἠνέγκατʼ οὐδʼ ὄνειδος· ἥδε τʼ οὐδʼ ἂν εἰκάρτʼ ἐντακείη τῷ φιλεῖν, ἐπεί σφʼ ἐγὼᾤκτιρα δὴ μάλιστα προσβλέψασʼ, ὅτιτὸ κάλλος αὐτῆς τὸν βίον διώλεσεν,καὶ γῆν πατρῴαν οὐχ ἑκοῦσα δύσμοροςἔπερσε κἀδούλωσεν. ἀλλὰ ταῦτα μὲνῥείτω κατʼ οὖρον· σοὶ δʼ ἐγὼ φράζω κακὸνπρὸς ἄλλον εἶναι, πρὸς δʼ ἔμʼ ἀψευδεῖν ἀεί.Χορόςπείθου λεγούσῃ χρηστά, κοὐ μέμψει χρόνῳγυναικὶ τῇδε κἀπʼ ἐμοῦ κτήσει χάριν.Λίχαςἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινʼ, ἐπεί σε μανθάνωθνητὴν φρονοῦσαν θνητὰ κοὐκ ἀγνώμονα,πᾶν σοι φράσω τἀληθὲς οὐδὲ κρύψομαι.ἔστιν γὰρ οὕτως ὥσπερ οὗτος ἐννέπει.ταύτης ὁ δεινὸς ἵμερός ποθʼ Ἡρακλῆδιῆλθε, καὶ τῆσδʼ εἵνεχʼ ἡ πολύφθοροςκαθῃρέθη πατρῷος Οἰχαλία δόρει.καὶ ταῦτα, δεῖ γὰρ καὶ τὸ πρὸς κείνου λέγειν,οὔτʼ εἶπε κρύπτειν οὔτʼ ἀπηρνήθη ποτέ,ἀλλʼ αὐτός, ὦ δέσποινα, δειμαίνων τὸ σὸνμὴ στέρνον ἀλγύνοιμι τοῖσδε τοῖς λόγοις,ἥμαρτον, εἴ τι τήνδʼ ἁμαρτίαν νέμεις.ἐπεί γε μὲν δὴ πάντʼ ἐπίστασαι λόγον,κείνου τε καὶ σὴν ἐξ ἴσου κοινὴν χάρινκαὶ στέργε τὴν γυναῖκα καὶ βούλου λόγους,οὓς εἶπας ἐς τήνδʼ, ἐμπέδως εἰρηκέναι·ὡς τἄλλʼ ἐκεῖνος πάντʼ ἀριστεύων χεροῖντοῦ τῆσδʼ ἔρωτος εἰς ἅπανθʼ ἥσσων ἔφυ.Δηιάνειραἀλλʼ ὧδε καὶ φρονοῦμεν ὥστε ταῦτα δρᾶν,κοὔτοι νόσον γʼ ἐπακτὸν ἐξαρούμεθα,θεοῖσι δυσμαχοῦντες. ἀλλʼ εἴσω στέγηςχωρῶμεν, ὡς λόγων τʼ ἐπιστολὰς φέρῃς,ἅ τʼ ἀντὶ δώρων δῶρα χρὴ προσαρμόσαι,καὶ ταῦτʼ ἄγῃς· κενὸν γὰρ οὐ δίκαιά σεχωρεῖν προσελθόνθʼ ὧδε σὺν πολλῷ στόλῳ.
Χορόςμέγα τι σθένος ἁ Κύπρις ἐκφέρεται νίκας ἀεί.καὶ τὰ μὲν θεῶνπαρέβαν, καὶ ὅπως Κρονίδαν ἀπάτασεν οὐ λέγω,οὐδὲ τὸν ἔννυχον Ἅιδανἢ Ποσειδάωνα τινάκτορα γαίας·ἀλλʼ ἐπὶ τάνδʼ ἄρʼ ἄκοιτιντίνες ἀμφίγυοι κατέβαν πρὸ γάμων,τίνες πάμπληκτα παγκόνιτά τʼ ἐξῆλθον ἄεθλʼ ἀγώνων;
Χορόςὁ μὲν ἦν ποταμοῦ σθένος, ὑψίκερω τετραόρουφάσμα ταύρου,Ἀχελῷος ἀπʼ Οἰνιαδᾶν, ὁ δὲ Βακχίας ἀπὸἦλθε παλίντονα Θήβαςτόξα καὶ λόγχας ῥόπαλόν τε τινάσσων,παῖς Διός· οἳ τότʼ ἀολλεῖςἴσαν ἐς μέσον ἱέμενοι λεχέων·μόνα δʼ εὔλεκτρος ἐν μέσῳ Κύπρις ῥαβδονόμει ξυνοῦσα.
Χορόςτότʼ ἦν χερός, ἦν δὲ τόξων πάταγος,ταυρείων τʼ ἀνάμιγδα κεράτων·ἦν δʼ ἀμφίπλεκτοι κλίμακες,ἦν δὲ μετώπων ὀλόενταπλήγματα, καὶ στόνος ἀμφοῖν.ἁ δʼ εὐῶπις ἁβρὰτηλαυγεῖ παρʼ ὄχθῳἧστο, τὸν ὃν προσμένουσʼ ἀκοίταν.ἀγὼν δὲ μαργᾷ μὲν οἷα φράζω·τὸ δʼ ἀμφινείκητον ὄμμα νύμφαςἐλεινὸν ἀμμένει·κἀπὸ ματρὸς ἄφαρ βέβακεν,ὥστε πόρτις ἐρήμα.
Δηιάνειραἦμος, φίλαι, κατʼ οἶκον ὁ ξένος θροεῖταῖς αἰχμαλώτοις παισὶν ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ,τῆμος θυραῖος ἦλθον ὡς ὑμᾶς λάθρᾳ,τὰ μὲν φράσουσα χερσὶν ἁτεχνησάμην,τὰ δʼ οἷα πάσχω συγκατοικτιουμένη.κόρην γάρ, οἶμαι δʼ οὐκέτʼ, ἀλλʼ ἐζευγμένην,παρεισδέδεγμαι φόρτον ὥστε ναυτίλος,λωβητὸν ἐμπόλημα τῆς ἐμῆς φρενός.καὶ νῦν δύʼ οὖσαι μίμνομεν μιᾶς ὑπὸχλαίνης ὑπαγκάλισμα. τοιάδʼ Ἡρακλῆς,ὁ πιστὸς ἡμῖν κἀγαθὸς καλούμενος,οἰκούριʼ ἀντέπεμψε τοῦ μακροῦ χρόνου.ἐγὼ δὲ θυμοῦσθαι μὲν οὐκ ἐπίσταμαινοσοῦντι κείνῳ πολλὰ τῇδε τῇ νόσῳ·τὸ δʼ αὖ ξυνοικεῖν τῇδʼ ὁμοῦ τίς ἂν γυνὴδύναιτο, κοινωνοῦσα τῶν αὐτῶν γάμων;ὁρῶ γὰρ ἥβην τὴν μὲν ἕρπουσαν πρόσω,τὴν δὲ φθίνουσαν· ὧν ἀφαρπάζειν φιλεῖὀφθαλμὸς ἄνθος, τῶν δʼ ὑπεκτρέπει πόδα.ταῦτʼ οὖν φοβοῦμαι μὴ πόσις μὲν Ἡρακλῆςἐμὸς καλῆται, τῆς νεωτέρας δʼ ἀνήρ.ἀλλʼ οὐ γάρ, ὥσπερ εἶπον, ὀργαίνειν καλὸνγυναῖκα νοῦν ἔχουσαν· ᾗ δʼ ἔχω, φίλαι,λυτήριον λώφημα, τῇδʼ ὑμῖν φράσω.ἦν μοι παλαιὸν δῶρον ἀρχαίου ποτὲθηρός, λέβητι χαλκέῳ κεκρυμμένον,ὃ παῖς ἔτʼ οὖσα τοῦ δασυστέρνου παρὰΝέσσου φθίνοντος ἐκ φονῶν ἀνειλόμην,ὃς τὸν βαθύρρουν ποταμὸν Εὔηνον βροτοὺςμισθοῦ ʼπόρευε χερσίν, οὔτε πομπίμοιςκώπαις ἐρέσσων οὔτε λαίφεσιν νεώς.ὃς κἀμέ, τὸν πατρῷον ἡνίκα στόλονξὺν Ἡρακλεῖ τὸ πρῶτον εὖνις ἑσπόμην,φέρων ἐπʼ ὤμοις, ἡνίκʼ ἦ μέσῳ πόρῳ,ψαύει ματαίαις χερσίν· ἐκ δʼ ἤυσʼ ἐγώ,χὠ Ζηνὸς εὐθὺς παῖς ἐπιστρέψας χεροῖνἧκεν κομήτην ἰόν· ἐς δὲ πλεύμοναςστέρνων διερροίζησεν. ἐκθνῄσκων δʼ ὁ θὴρτοσοῦτον εἶπε· παῖ γέροντος Οἰνέως,τοσόνδʼ ὀνήσει τῶν ἐμῶν, ἐὰν πίθῃ,πορθμῶν, ὁθούνεχʼ ὑστάτην σʼ ἔπεμψʼ ἐγώ·ἐὰν γὰρ ἀμφίθρεπτον αἷμα τῶν ἐμῶνσφαγῶν ἐνέγκῃ χερσίν, ᾗ μελαγχόλουςἔβαψεν ἰοὺς θρέμμα Λερναίας ὕδρας,ἔσται φρενός σοι τοῦτο κηλητήριοντῆς Ἡρακλείας, ὥστε μήτινʼ εἰσιδὼνστέρξει γυναῖκα κεῖνος ἀντὶ σοῦ πλέον.τοῦτʼ ἐννοήσασʼ, ὦ φίλαι, δόμοις γὰρ ἦνκείνου θανόντος ἐγκεκλῃμένον καλῶς,χιτῶνα τόνδʼ ἔβαψα, προσβαλοῦσʼ ὅσαζῶν κεῖνος εἶπε· καὶ πεπείρανται τάδε.κακὰς δὲ τόλμας μήτʼ ἐπισταίμην ἐγὼμήτʼ ἐκμάθοιμι, τάς τε τολμώσας στυγῶ·φίλτροις δʼ ἐάν πως τήνδʼ ὑπερβαλώμεθατὴν παῖδα καὶ θέλκτροισι τοῖς ἐφʼ Ἡρακλεῖ,μεμηχάνηται τοὔργον, εἴ τι μὴ δοκῶπράσσειν μάταιον· εἰ δὲ μή, πεπαύσομαι.Χορόςἀλλʼ εἴ τις ἐστὶ πίστις ἐν τοῖς δρωμένοις,δοκεῖς παρʼ ἡμῖν οὐ βεβουλεῦσθαι κακῶς.Δηιάνειραοὕτως ἔχει γʼ ἡ πίστις, ὡς τὸ μὲν δοκεῖνἔνεστι, πείρᾳ δʼ οὐ προσωμίλησά πω·Χορόςἀλλʼ εἰδέναι χρὴ δρῶσαν, ὡς οὐδʼ εἰ δοκεῖςἔχειν, ἔχοις ἂν γνῶμα, μὴ πειρωμένη.Δηιάνειραἀλλʼ αὐτίκʼ εἰσόμεσθα, τόνδε γὰρ βλέπωθυραῖον ἤδη· διὰ τάχους δʼ ἐλεύσεται.μόνον παρʼ ὑμῶν εὖ στεγοίμεθʼ· ὡς σκότῳκἂν αἰσχρὰ πράσσῃς, οὔποτʼ αἰσχύνῃ πεσεῖ.Λίχαςτί χρὴ ποεῖν; σήμαινε, τέκνον Οἰνέως,ὡς ἐσμὲν ἤδη τῷ μακρῷ χρόνῳ βραδεῖς.Δηιάνειραἀλλʼ αὐτὰ δή σοι ταῦτα καὶ πράσσω, Λίχα,ἕως σὺ ταῖς ἔσωθεν ἠγορῶ ξέναις,ὅπως φέρῃς μοι τόνδε ταναϋφῆ πέπλον,δώρημʼ ἐκείνῳ τἀνδρὶ τῆς ἐμῆς χερός.διδοὺς δὲ τόνδε φράζʼ ὅπως μηδεὶς βροτῶνκείνου πάροιθεν ἀμφιδύσεται χροΐ,μηδʼ ὄψεταί νιν μήτε φέγγος ἡλίουμήθʼ ἕρκος ἱερὸν μήτʼ ἐφέστιον σέλας,πρὶν κεῖνος αὐτὸν φανερὸς ἐμφανῶς σταθεὶςδείξῃ θεοῖσιν ἡμέρᾳ ταυροσφάγῳ.οὕτω γὰρ ηὔγμην, εἴ ποτʼ αὐτὸν ἐς δόμουςἴδοιμι σωθέντʼ ἢ κλύοιμι πανδίκως,στελεῖν χιτῶνι τῷδε καὶ φανεῖν θεοῖςθυτῆρα καινῷ καινὸν ἐν πεπλώματι.καὶ τῶνδʼ ἀποίσεις σῆμʼ, ὃ κεῖνος εὐμαθὲςσφραγῖδος ἕρκει τῷδʼ ἐπὸν μαθήσεται.ἀλλʼ ἕρπε, καὶ φύλασσε πρῶτα μὲν νόμον,τὸ μὴ ʼπιθυμεῖν πομπὸς ὢν περισσὰ δρᾶν·ἔπειθʼ ὅπως ἂν ἡ χάρις κείνου τέ σοικἀμοῦ ξυνελθοῦσʼ ἐξ ἁπλῆς διπλῆ φανῇ.Λίχαςἀλλʼ εἴπερ Ἑρμοῦ τήνδε πομπεύω τέχνηνβέβαιον, οὔ τι μὴ σφαλῶ γʼ ἐν σοί ποτε,τὸ μὴ οὐ τόδʼ ἄγγος ὡς ἔχει δεῖξαι φέρων,λόγων τε πίστιν ὧν λέγεις ἐφαρμόσαι.Δηιάνειραστείχοις ἂν ἤδη· καὶ γὰρ ἐξεπίστασαιτά γʼ ἐν δόμοισιν ὡς ἔχοντα τυγχάνει.Λίχαςἐπίσταμαί τε καὶ φράσω σεσωσμένα.Δηιάνειραἀλλʼ οἶσθα μὲν δὴ καὶ τὰ τῆς ξένης ὁρῶνπροσδέγματʼ, αὐτὴν ὡς ἐδεξάμην φίλως.Λίχαςὥστʼ ἐκπλαγῆναι τοὐμὸν ἡδονῇ κέαρ.Δηιάνειρατί δῆτʼ ἂν ἄλλο γʼ ἐννέποις; δέδοικα γὰρμὴ πρῲ λέγοις ἂν τὸν πόθον τὸν ἐξ ἐμοῦ,πρὶν εἰδέναι τἀκεῖθεν εἰ ποθούμεθα.
Χορόςὦ ναύλοχα καὶ πετραῖαθερμὰ λουτρὰ καὶ πάγουςΟἴτας παραναιετάοντες, οἵ τε μέσσαν Μηλίδα πὰρ λίμνανχρυσαλακάτου τʼ ἀκτὰν κόρας,ἔνθʼ Ἑλλάνων ἀγοραὶΠυλάτιδες κλέονται·
Χορόςὁ καλλιβόας τάχʼ ὑμῖναὐλὸς οὐκ ἀναρσίανἀχῶν καναχὰν ἐπάνεισιν, ἀλλὰ θείας ἀντίλυρον μούσας.ὁ γὰρ Διὸς Ἀλκμήνας κόροςσοῦται πάσας ἀρετᾶςλάφυρʼ ἔχων ἐπʼ οἴκους·
Χορόςὃν ἀπόπτολιν εἴχομεν παντᾷ,δυοκαιδεκάμηνον ἀμμένουσαιχρόνον, πελάγιον, ἴδριες οὐδέν·ἁ δέ οἱ φίλα δάμαρτάλαιναν δυστάλαινα καρδίανπάγκλαυτος αἰὲν ὤλλυτο·νῦν δʼ Ἄρης οἰστρηθεὶςἐξέλυσʼ ἐπίπονον ἁμέραν.
Χορόςἀφίκοιτʼ ἀφίκοιτο· μὴ σταίηπολύκωπον ὄχημα ναὸς αὐτῷ,πρὶν τάνδε πρὸς πόλιν ἀνύσειε,νασιῶτιν ἑστίανἀμείψας, ἔνθα κλῄζεται θυτήρ·ὅθεν μόλοι πανίμερος,τᾶς πειθοῦς παγχρίστῳσυγκραθεὶς ἐπὶ προφάσει φάρους.
Δηιάνειραγυναῖκες, ὡς δέδοικα μὴ περαιτέρωπεπραγμένʼ ᾖ μοι πάνθʼ ὅσʼ ἀρτίως ἔδρων.Χορόςτί δʼ ἔστι, Δῃάνειρα, τέκνον Οἰνέως;Δηιάνειραοὐκ οἶδʼ· ἀθυμῶ δʼ, εἰ φανήσομαι τάχακακὸν μέγʼ ἐκπράξασʼ ἀπʼ ἐλπίδος καλῆς.Χορόςοὐ δή τι τῶν σῶν Ἡρακλεῖ δωρημάτων;Δηιάνειραμάλιστά γʼ, ὥστε μήποτʼ ἂν προθυμίανἄδηλον ἔργου τῳ παραινέσαι λαβεῖν.Χορόςδίδαξον, εἰ διδακτόν, ἐξ ὅτου φοβεῖ.Δηιάνειρατοιοῦτον ἐκβέβηκεν οἷον, ἢν φράσω,γυναῖκες, ὑμᾶς θαῦμʼ ἀνέλπιστον μαθεῖν.ᾧ γὰρ τὸν ἐνδυτῆρα πέπλον ἀρτίωςἔχριον, ἀργὴς οἰὸς εὐέρου πόκος,τοῦτʼ ἠφάνισται διάβορον πρὸς οὐδενὸςτῶν ἔνδον, ἀλλʼ ἐδεστὸν ἐξ αὑτοῦ φθίνει,καὶ ψῇ κατʼ ἄκρας σπιλάδος· ὡς δʼ εἰδῇς ἅπαν,ᾗ τοῦτʼ ἐπράχθη, μείζονʼ ἐκτενῶ λόγον.ἐγὼ γὰρ ὧν ὁ θήρ με Κένταυρος, πονῶνπλευρὰν πικρᾷ γλωχῖνι, προυδιδάξατοπαρῆκα θεσμῶν οὐδέν, ἀλλʼ ἐσῳζόμηνχαλκῆς ὅπως δύσνιπτον ἐκ δέλτου γραφήν.καί μοι τάδʼ ἦν πρόρρητα καὶ τοιαῦτʼ ἔδρων·τὸ φάρμακον τοῦτʼ ἄπυρον ἀκτῖνός τʼ ἀεὶθερμῆς ἄθικτον ἐν μυχοῖς σῴζειν ἐμέ,ἕως νιν ἀρτίχριστον ἁρμόσαιμί που.κἄδρων τοιαῦτα. νῦν δʼ, ὅτʼ ἦν ἐργαστέον,ἔχρισα μὲν κατʼ οἶκον ἐν δόμοις κρυφῇμαλλῷ, σπάσασα κτησίου βοτοῦ λάχνην,κἄθηκα συμπτύξασʼ ἀλαμπὲς ἡλίουκοίλῳ ζυγάστρῳ δῶρον, ὥσπερ εἴδετε.εἴσω δʼ ἀποστείχουσα δέρκομαι φάτινἄφραστον, ἀξύμβλητον ἀνθρώπῳ μαθεῖν.τὸ γὰρ κάταγμα τυγχάνω ῥίψασά πωςτῆς οἰός, ᾧ προύχριον, ἐς μέσην φλόγα,ἀκτῖνʼ ἐς ἡλιῶτιν· ὡς δʼ ἐθάλπετο,ῥεῖ πᾶν ἄδηλον καὶ κατέψηκται χθονί,μορφῇ μάλιστʼ εἰκαστὸν ὥστε πρίονοςἐκβρώματʼ ἂν βλέψειας ἐν τομῇ ξύλου.τοιόνδε κεῖται προπετές· ἐκ δὲ γῆς, ὅθενπρούκειτʼ, ἀναζέουσι θρομβώδεις ἀφροί,γλαυκῆς ὀπώρας ὥστε πίονος ποτοῦχυθέντος εἰς γῆν Βακχίας ἀπʼ ἀμπέλου.Δηιάνειραὥστʼ οὐκ ἔχω τάλαινα ποῖ γνώμης πέσω·ὁρῶ δέ μʼ ἔργον δεινὸν ἐξειργασμένην.πόθεν γὰρ ἄν ποτʼ, ἀντὶ τοῦ θνῄσκων ὁ θὴρἐμοὶ παρέσχʼ εὔνοιαν, ἧς ἔθνῃσχʼ ὕπερ;οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τὸν βαλόντʼ ἀποφθίσαιχρῄζων ἔθελγέ μʼ· ὧν ἐγὼ μεθύστερον,ὅτʼ οὐκέτʼ ἀρκεῖ, τὴν μάθησιν ἄρνυμαι.μόνη γὰρ αὐτόν, εἴ τι μὴ ψευσθήσομαιγνώμης, ἐγὼ δύστηνος ἐξαποφθερῶ·τὸν γὰρ βαλόντʼ ἄτρακτον οἶδα καὶ θεὸνΧείρωνα πημήναντα, χὦνπερ ἂν θίγῃ,φθείρει τὰ πάντα κνώδαλʼ· ἐκ δὲ τοῦδʼ ὅδεσφαγῶν διελθὼν ἰὸς αἵματος μέλαςπῶς οὐκ ὀλεῖ καὶ τόνδε; δόξῃ γοῦν ἐμῇ.καίτοι δέδοκται, κεῖνος εἰ σφαλήσεται,ταύτῃ σὺν ὁρμῇ κἀμὲ συνθανεῖν ἅμα·ζῆν γὰρ κακῶς κλύουσαν οὐκ ἀνασχετόν,ἥτις προτιμᾷ μὴ κακὴ πεφυκέναι.Χορόςταρβεῖν μὲν ἔργα δείνʼ ἀναγκαίως ἔχει,τὴν δʼ ἐλπίδʼ οὐ χρὴ τῆς τύχης κρίνειν πάρος.Δηιάνειραοὐκ ἔστιν ἐν τοῖς μὴ καλοῖς βουλεύμασινοὐδʼ ἐλπίς, ἥτις καὶ θράσος τι προξενεῖ.Χορόςἀλλʼ ἀμφὶ τοῖς σφαλεῖσι μὴ ʼξ ἑκουσίαςὀργὴ πέπειρα, τῆς σε τυγχάνειν πρέπει.Δηιάνειρατοιαῦτα δʼ ἂν λέξειεν οὐχ ὁ τοῦ κακοῦκοινωνός, ἀλλʼ ᾧ μηδέν ἐστʼ οἴκοι βαρύ.Χορόςσιγᾶν ἂν ἁρμόζοι σε τὸν πλείω λόγον,εἰ μή τι λέξεις παιδὶ τῷ σαυτῆς· ἐπεὶπάρεστι, μαστὴρ πατρὸς ὃς πρὶν ᾤχετο.Ὕλλοςὦ μῆτερ, ὡς ἂν ἐκ τριῶν σʼ ἓν εἱλόμην,ἢ μηκέτʼ εἶναι ζῶσαν, ἢ σεσωσμένηνἄλλου κεκλῆσθαι μητέρʼ, ἢ λῴους φρέναςτῶν νῦν παρουσῶν τῶνδʼ ἀμείψασθαί ποθεν.Δηιάνειρατί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ, πρός γʼ ἐμοῦ στυγούμενον;Ὕλλοςτὸν ἄνδρα τὸν σὸν ἴσθι, τὸν δʼ ἐμὸν λέγωπατέρα, κατακτείνασα τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ.Δηιάνειραοἴμοι, τινʼ ἐξήνεγκας, ὦ τέκνον, λόγον;Ὕλλοςὃν οὐχ οἷόν τε μὴ οὐ τελεσθῆναι· τὸ γὰρφανθὲν τίς ἂν δύναιτʼ ἂν ἀγένητον ποεῖν;Δηιάνειραπῶς εἶπας, ὦ παῖ; τοῦ παρʼ ἀνθρώπων μαθὼνἄζηλον οὕτως ἔργον εἰργάσθαι με φής;Ὕλλοςαὐτὸς βαρεῖαν ξυμφορὰν ἐν ὄμμασινπατρὸς δεδορκὼς κοὐ κατὰ γλῶσσαν κλύων.Δηιάνειραποῦ δʼ ἐμπελάζεις τἀνδρὶ καὶ παρίστασαι;Ὕλλοςεἰ χρὴ μαθεῖν σε, πάντα δὴ φωνεῖν χρεών.ὅθʼ εἷρπε κλεινὴν Εὐρύτου πέρσας πόλιν,νίκης ἄγων τροπαῖα κἀκροθίνια,ἀκτή τις ἀμφίκλυστος Εὐβοίας ἄκρονΚήναιόν ἐστιν, ἔνθα πατρῴῳ Διὶβωμοὺς ὁρίζει τεμενίαν τε φυλλάδα·οὗ νιν τὰ πρῶτʼ ἐσεῖδον ἄσμενος πόθῳ.μέλλοντι δʼ αὐτῷ πολυθύτους τεύχειν σφαγὰςκῆρυξ ἀπʼ οἴκων ἵκετʼ οἰκεῖος Λίχας,τὸ σὸν φέρων δώρημα, θανάσιμον πέπλον·ὃν κεῖνος ἐνδύς, ὡς σὺ προυξεφίεσο,ταυροκτονεῖ μὲν δώδεκʼ ἐντελεῖς ἔχωνλείας ἀπαρχὴν βοῦς· ἀτὰρ τὰ πάνθʼ ὁμοῦἑκατὸν προσῆγε συμμιγῆ βοσκήματα.καὶ πρῶτα μὲν δείλαιος ἵλεῳ φρενί,κόσμῳ τε χαίρων καὶ στολῇ, κατηύχετο·ὅπως δὲ σεμνῶν ὀργίων ἐδαίετοφλὸξ αἱματηρὰ κἀπὸ πιείρας δρυός,ἱδρὼς ἀνῄει χρωτί, καὶ προσπτύσσεταιπλευραῖσιν ἀρτίκολλος, ὥστε τέκτονος,χιτὼν ἅπαν κατʼ ἄρθρον· ἦλθε δʼ ὀστέωνἀδαγμὸς ἀντίσπαστος· εἶτα φοινίαςἐχθρᾶς ἐχίδνης ἰὸς ὣς ἐδαίνυτο.ἐνταῦθα δὴ ʼβόησε τὸν δυσδαίμοναΛίχαν, τὸν οὐδὲν αἴτιον τοῦ σοῦ κακοῦ,ποίαις ἐνέγκοι τόνδε μηχαναῖς πέπλον·ὁ δʼ οὐδὲν εἰδὼς δύσμορος τὸ σὸν μόνηςδώρημʼ ἔλεξεν, ὥσπερ ἦν ἐσταλμένον.κἀκεῖνος ὡς ἤκουσε καὶ διώδυνοςσπαραγμὸς αὐτοῦ πλευμόνων ἀνθήψατο,μάρψας ποδός νιν, ἄρθρον ᾗ λυγίζεται,ῥιπτεῖ πρὸς ἀμφίκλυστον ἐκ πόντου πέτραν·κόμης δὲ λευκὸν μυελὸν ἐκραίνει, μέσουκρατὸς διασπαρέντος αἵματός θʼ ὁμοῦ.Ὕλλοςἅπας δʼ ἀνηυφήμησεν οἰμωγῇ λεώς,τοῦ μὲν νοσοῦντος, τοῦ δὲ διαπεπραγμένου·κοὐδεὶς ἐτόλμα τἀνδρὸς ἀντίον μολεῖν.ἐσπᾶτο γὰρ πέδονδε καὶ μετάρσιος,βοῶν, ἰύζων· ἀμφὶ δʼ ἐκτύπουν πέτραι,Λοκρῶν τʼ ὄρειοι πρῶνες Εὐβοίας τʼ ἄκραι.ἐπεὶ δʼ ἀπεῖπε, πολλὰ μὲν τάλας χθονὶῥίπτων ἑαυτόν, πολλὰ δʼ οἰμωγῇ βοῶν,τὸ δυσπάρευνον λέκτρον ἐνδατούμενοςσοῦ τῆς ταλαίνης, καὶ τὸν Οἰνέως γάμονοἷον κατακτήσαιτο λυμαντὴν βίου,τότʼ ἐκ προσέδρου λιγνύος διάστροφονὀφθαλμὸν ἄρας εἶδέ μʼ ἐν πολλῷ στρατῷδακρυρροοῦντα, καί με προσβλέψας καλεῖ·ὦ παῖ, πρόσελθε, μὴ φύγῃς τοὐμὸν κακόν,μηδʼ εἴ σε χρὴ θανόντι συνθανεῖν ἐμοί·ἀλλʼ ἆρον ἔξω, καὶ μάλιστα μέν με θὲςἐνταῦθʼ ὅπου με μή τις ὄψεται βροτῶν·εἰ δʼ οἶκτον ἴσχεις, ἀλλά μʼ ἔκ γε τῆσδε γῆςπόρθμευσον ὡς τάχιστα, μηδʼ αὐτοῦ θάνω.τοσαῦτʼ ἐπισκήψαντος, ἐν μέσῳ σκάφειθέντες σφε πρὸς γῆν τήνδʼ ἐκέλσαμεν μόλιςβρυχώμενον σπασμοῖσι· καί νιν αὐτίκαἢ ζῶντʼ ἐσόψεσθʼ ἢ τεθνηκότʼ ἀρτίως.τοιαῦτα, μῆτερ, πατρὶ βουλεύσασʼ ἐμῷκαὶ δρῶσʼ ἐλήφθης, ὧν σε ποίνιμος Δίκητίσαιτʼ Ἐρινύς τʼ. εἰ θέμις δʼ, ἐπεύχομαι·θέμις δʼ, ἐπεί μοι τὴν θέμιν σὺ προύβαλες,πάντων ἄριστον ἄνδρα τῶν ἐπὶ χθονὶκτείνασʼ, ὁποῖον ἄλλον οὐκ ὄψει ποτέ.Χορόςτί σῖγʼ ἀφέρπεις; οὐ κάτοισθʼ ὁθούνεκαξυνηγορεῖς σιγῶσα τῷ κατηγόρῳ;Ὕλλοςἐᾶτʼ ἀφέρπειν· οὖρος ὀφθαλμῶν ἐμῶναὐτῇ γένοιτʼ ἄπωθεν ἑρπούσῃ καλός.ὄγκον γὰρ ἄλλως ὀνόματος τί δεῖ τρέφεινμητρῷον, ἥτις μηδὲν ὡς τεκοῦσα δρᾷ;ἀλλʼ ἑρπέτω χαίρουσα· τὴν δὲ τέρψιν ἣντὠμῷ δίδωσι πατρί, τήνδʼ αὐτὴ λάβοι.
Χορόςἴδʼ οἷον, ὦ παῖδες, προσέμιξεν ἄφαρτοὔπος τὸ θεοπρόπον ἡμῖντᾶς παλαιφάτου προνοίας,ὅ τʼ ἔλακεν, ὁπότε τελεόμηνος ἐκφέροιδωδέκατος ἄροτος, ἀναδοχὰν τελεῖν πόνωντῷ Διὸς αὐτόπαιδι· καὶ τάδʼ ὀρθῶςἔμπεδα κατουρίζει. πῶς γὰρ ἂν ὁ μὴ λεύσσωνἔτι ποτʼ ἔτʼ ἐπίπονον πόνων ἔχοι θανὼν λατρείαν;
Χορόςεἰ γάρ σφε Κενταύρου φονίᾳ νεφέλᾳχρίει δολοποιὸς ἀνάγκαπλευρά, προστακέντος ἰοῦ,ὃν τέκετο θάνατος, ἔτρεφε δʼ αἰόλος δράκων,πῶς ὅδʼ ἂν ἀέλιον ἕτερον ἢ τανῦν ἴδοι,δεινοτάτῳ μὲν ὕδρας προστετακὼςφάσματι; μελαγχαίτα δʼ ἄμμιγά νιν αἰκίζειΝέσσου ὑποφόνια δολιόμυθα κέντρʼ ἐπιζέσαντα.
Χορόςὧν ἅδʼ ἁ τλάμων ἄοκνος μεγάλαν προορῶσαδόμοισι βλάβαν νέωνἀΐσσουσαν γάμων τὰ μὲν αὐτὰ προσέβαλε, τὰδʼ ἀπʼ ἀλλόθρουγνώμας μολόντʼ ὀλεθρίαισι συναλλαγαῖςἦ που ὀλοὰ στένει,ἦ που ἀδινῶν χλωρὰντέγγει δακρύων ἄχναν.ἁ δʼ ἐρχομένα μοῖρα προφαίνει δολίανκαὶ μεγάλαν ἄταν.
Χορόςἔρρωγεν παγὰ δακρύων· κέχυται νόσος, ὦ πόποι,οἷον ἀναρσίωνοὔπω Ἡρακλέους ἀγακλειτὸν ἐπέμολε πάθος οἰκτίσαι.ἰὼ κελαινὰ λόγχα προμάχου δορός,ἃ τότε θοὰν νύμφανἄγαγες ἀπʼ αἰπεινᾶςτάνδʼ Οἰχαλίας αἰχμᾷ·ἁ δʼ ἀμφίπολος Κύπρις ἄναυδος φανερὰτῶνδʼ ἐφάνη πράκτωρ.
Ἡμιχόριον 1πότερον ἐγὼ μάταιος, ἢ κλύω τινὸςοἴκτου διʼ οἴκων ἀρτίως ὁρμωμένου; τί φημι;Ἡμιχόριον 2ἠχεῖ τις οὐκ ἄσημον, ἀλλὰ δυστυχῆκωκυτὸν εἴσω, καί τι καινίζει στέγη.Ἡμιχόριονξύνες δὲτήνδʼ ὡς κατηφὴς καὶ συνωφρυωμένηχωρεῖ πρὸς ἡμᾶς γραῖα σημανοῦσά τι.Τροφόςὦ παῖδες, ὡς ἄρʼ ἡμὶν οὐ σμικρῶν κακῶνἦρξεν τὸ δῶρον Ἡρακλεῖ τὸ πόμπιμον.Χορόςτί δʼ, ὦ γεραιά, καινοποιηθὲν λέγεις;Τροφόςβέβηκε Δῃάνειρα τὴν πανυστάτηνὁδῶν ἁπασῶν ἐξ ἀκινήτου ποδός.Χορόςοὐ δή ποθʼ ὡς θανοῦσα;Τροφόςπάντʼ ἀκήκοας.Χορόςτέθνηκεν ἡ τάλαινα;Τροφόςδεύτερον κλύεις.Χορόςτάλαινʼ ὀλεθρία· τίνι τρόπῳ θανεῖν σφε φής;Τροφόςσχετλιώτατά γε πρὸς πρᾶξιν.Χορόςεἰπὲ τῷ μόρῳ,γύναι, ξυντρέχει.Τροφόςαὑτὴν διηΐστωσε.Χορόςτίς θυμὸς ἢ τίνες νόσοιτάνδʼ αἰχμᾷ βέλεος κακοῦ ξυνεῖλε; πως ἐμήσατοπρὸς θανάτῳ θάνατον ἀνύσασα μόνα;Τροφόςστονόεντος ἐν τομᾷ σιδάρου.Χορόςἐπεῖδες, ὦ ματαία, τάνδε τὴν ὕβριν;Τροφόςἐπεῖδον, ὡς δὴ πλησία παραστάτις.Χορόςτίς ἦν; πῶς; φέρʼ εἰπέ.Τροφόςαὐτὴ πρὸς αὑτῆς χειροποιεῖται τάδε.Χορόςτί φωνεῖς;Τροφόςσαφηνῆ.Χορόςἔτεκεν ἔτεκε δὴ μεγάλανἁ νέορτος ἅδε νύμφαδόμοισι τοῖσδʼ ἐρινύν.
Τροφόςἄγαν γε· μᾶλλον δʼ, εἰ παροῦσα πλησίαἔλευσσες οἷʼ ἔδρασε, κάρτʼ ἂν ᾤκτισας.Χορόςκαὶ ταῦτʼ ἔτλη τις χεὶρ γυναικεία κτίσαι;Τροφόςδεινῶς γε· πεύσει δʼ, ὥστε μαρτυρεῖν ἐμοί.ἐπεὶ γὰρ ἦλθε δωμάτων εἴσω μόνηκαὶ παῖδʼ ἐν αὐλαῖς εἶδε κοῖλα δέμνιαστορνύνθʼ, ὅπως ἄψορρον ἀντῴη πατρί,κρύψασʼ ἑαυτὴν ἔνθα μή τις εἰσίδοι,βρυχᾶτο μὲν βωμοῖσι προσπίπτουσʼ ὅτιγένοιντʼ ἔρημοι, ʼκλαιε δʼ ὀργάνων ὅτουψαύσειεν οἷς ἐχρῆτο δειλαία πάρος·ἄλλῃ δὲ κἄλλῃ δωμάτων στρωφωμένη,εἴ του φίλων βλέψειεν οἰκετῶν δέμας,ἔκλαιεν ἡ δύστηνος εἰσορωμένη,αὐτὴ τὸν αὑτῆς δαίμονʼ ἀνακαλουμένηκαὶ τὰς ἄπαιδας ἐς τὸ λοιπὸν οὐσίας.ἐπεὶ δὲ τῶνδʼ ἔληξεν, ἐξαίφνης σφʼ ὁρῶτὸν Ἡράκλειον θάλαμον εἰσορμωμένην.κἀγὼ λαθραῖον ὄμμʼ ἐπεσκιασμένηφρούρουν· ὁρῶ δὲ τὴν γυναῖκα δεμνίοιςτοῖς Ἡρακλείοις στρωτὰ βάλλουσαν φάρη.ὅπως δʼ ἐτέλεσε τοῦτʼ, ἐπενθοροῦσʼ ἄνωκαθέζετʼ ἐν μέσοισιν εὐνατηρίοις,καὶ δακρύων ῥήξασα θερμὰ νάματαἔλεξεν· ὦ λέχη τε καὶ νυμφεῖʼ ἐμά,τὸ λοιπὸν ἤδη χαίρεθʼ, ὡς ἔμʼ οὔποτεδέξεσθʼ ἔτʼ ἐν κοίταισι ταῖσδʼ εὐνάτριαν.τοσαῦτα φωνήσασα συντόνῳ χερὶλύει τὸν αὑτῆς πέπλον, ᾗ χρυσήλατοςπρούκειτο μαστῶν περονίς, ἐκ δʼ ἐλώπισενπλευρὰν ἅπασαν ὠλένην τʼ εὐώνυμον.κἀγὼ δρομαία βᾶσʼ, ὅσονπερ ἔσθενον,τῷ παιδὶ φράζω τῆς τεχνωμένης τάδε.κἀν ᾧ τὸ κεῖσε δεῦρό τʼ ἐξορμώμεθα,ὁρῶμεν αὐτὴν ἀμφιπλῆγι φασγάνῳπλευρὰν ὑφʼ ἧπαρ καὶ φρένας πεπληγμένην.ἰδὼν δʼ ὁ παῖς ᾤμωξεν· ἔγνω γὰρ τάλαςτοὔργον κατʼ ὀργὴν ὡς ἐφάψειεν τόδε,ὄψʼ ἐκδιδαχθεὶς τῶν κατʼ οἶκον οὕνεκαἄκουσα πρὸς τοῦ θηρὸς ἔρξειεν τάδε.κἀνταῦθʼ ὁ παῖς δύστηνος οὔτʼ ὀδυρμάτωνἐλείπετʼ οὐδέν, ἀμφί νιν γοώμενος,οὔτʼ ἀμφιπίπτων στόμασιν, ἀλλὰ πλευρόθενπλευρὰν παρεὶς ἔκειτο πόλλʼ ἀναστένων,ὥς νιν ματαίως αἰτίᾳ βάλοι κακῇ,κλαίων ὁθούνεκʼ ἐκ δυοῖν ἔσοιθʼ ἅμα,πατρός τʼ ἐκείνης τʼ, ὠρφανισμένος βίον.τοιαῦτα τἀνθάδʼ ἐστίν· ὥστʼ εἴ τις δύοἢ καί τι πλείους ἡμέρας λογίζεται,μάταιός ἐστιν· οὐ γὰρ ἔσθʼ ἥ γʼ αὔριον,πρὶν εὖ πάθῃ τις τὴν παροῦσαν ἡμέραν.
Χορόςπότερα πρότερον ἐπιστένω,πότερα μέλεα περαιτέρω,δύσκριτʼ ἔμοιγε δυστάνῳ.
Χορόςτάδε μὲν ἔχομεν ὁρᾶν δόμοις,τάδε δὲ μένομεν ἐπʼ ἐλπίσιν·κοινὰ δʼ ἔχειν τε καὶ μέλλειν.
Χορόςεἴθʼ ἀνεμόεσσά τιςγένοιτʼ ἔπουρος ἑστιῶτις αὔρα,ἥτις μʼ ἀποικίσειεν ἐκ τόπων, ὅπωςτὸν Δῖον ἄλκιμον γόνονμὴ ταρβαλέα θάνοιμιμοῦνον εἰσιδοῦσʼ ἄφαρ·ἐπεὶ ἐν δυσαπαλλάκτοις ὀδύναιςχωρεῖν πρὸ δόμων λέγουσινἄσπετόν τι θαῦμα.
Χορόςἀγχοῦ δʼ ἄρα κοὐ μακρὰνπρούκλαιον, ὀξύφωνος ὡς ἀηδών.ξένων γὰρ ἐξόμιλος ἥδε τις βάσις.πᾷ δʼ αὖ φορεῖ νιν; ὡς φίλουπροκηδομένα βαρεῖανἄψοφον φέρει βάσιν.αἰαῖ, ὅδʼ ἀναύδατος φέρεται.τί χρὴ θανόντα νιν ἢ καθʼὕπνον ὄντα κρῖναι;
Ὕλλοςοἴμοι ἐγὼ σοῦ,πάτερ, οἴμοι ἐγὼ σοῦ μέλεος.τί πάθω; τί δὲ μήσομαι; οἴμοι.Πρέσβυςσίγα, τέκνον, μὴ κινήσῃςἀγρίαν ὀδύνην πατρὸς ὠμόφρονος·ζῇ γὰρ προπετής· ἀλλʼ ἴσχε δακὼν στόμα σόν.Ὕλλοςπῶς φής, γέρον; ἦ ζῇ;Πρέσβυςοὐ μὴ ʼξεγερεῖς τὸν ὕπνῳ κάτοχονκἀκκινήσεις κἀναστήσειςφοιτάδα δεινὴν νόσον, ὦ τέκνον.Ὕλλοςἀλλʼ ἐπί μοι μελέῳβάρος ἄπλετον· ἐμμέμονεν φρήν.Ἡρακλῆςὦ Ζεῦ,ποῖ γᾶς ἥκω; παρὰ τοῖσι βροτῶνκεῖμαι πεπονημένος ἀλλήκτοιςὀδύναις; οἴμοι μοι ἐγὼ τλάμων·ἡ δʼ αὖ μιαρὰ βρύκει. φεῦ.Πρέσβυςἆρʼ ἐξῄδη σʼ ὅσον ἦν κέρδοςσιγῇ κεύθειν καὶ μὴ σκεδάσαιτῷδʼ ἀπὸ κρατὸς βλεφάρων θʼ ὕπνον;Ὕλλοςοὐ γὰρ ἔχω πῶς ἂνστέρξαιμι κακὸν τόδε λεύσσων.Ἡρακλῆςὦ Κηναία κρηπὶς βωμῶν,ἱερῶν οἵαν οἵων ἐπί μοιμελέῳ χάριν ἠνύσω· ὦ Ζεῦ.οἵαν μʼ ἄρʼ ἔθου λώβαν, οἵαν·ἣν μή ποτʼ ἐγὼ προσιδεῖν ὁ τάλαςὤφελον ὄσσοις, τόδʼ ἀκήλητονμανίας ἄνθος καταδερχθῆναι.τίς γὰρ ἀοιδός, τίς ὁ χειροτέχνηςἰατορίας, ὃς τήνδʼ ἄτηνχωρὶς Ζηνὸς κατακηλήσει;θαῦμʼ ἂν πόρρωθεν ἰδοίμην.
Ἡρακλῆςἒ ἔ,ἐᾶτέ μʼ, ἐᾶτέ με δύσμορον ὕστατον,ἐᾶθʼ ὕστατον εὐνᾶσθαι.
Ἡρακλῆςπᾷ πᾷ μου ψαύεις; ποῖ κλίνεις;ἀπολεῖς μʼ, ἀπολεῖς.ἀνατέτροφας ὅ τι καὶ μύσῃ.ἧπταί μου, τοτοτοῖ, ἥδʼ αὖθʼ ἕρπει. πόθεν ἔστʼ, ὦπάντων Ἑλλάνων ἀδικώτατοι ἀνέρες, οὓς δὴπολλὰ μὲν ἐν πόντῳ κατά τε δρία πάντα καθαίρωνὠλεκόμαν ὁ τάλας, καὶ νῦν ἐπὶ τῷδε νοσοῦντιοὐ πῦρ, οὐκ ἔγχος τις ὀνήσιμον οὐκ ἐπιτρέψει;
Ἡρακλῆςἒ ἔ,οὐδʼ ἀπαράξαι κρᾶτα βίᾳ θέλειμολὼν τοῦ στυγεροῦ; φεῦ φεῦ.Πρέσβυςὦ παῖ τοῦδʼ ἀνδρός, τοὔργον τόδε μεῖζον ἀνήκειἢ κατʼ ἐμὰν ῥώμαν· σὺ δὲ σύλλαβε. σοὶ γὰρ ἑτοίμαἐς πλέον ἢ διʼ ἐμοῦ σῴζειν.Ὕλλοςψαύω μὲν ἔγωγε,λαθίπονον δʼ ὀδυνᾶν οὔτʼ ἔνδοθεν οὔτε θύραθενἔστι μοι ἐξανύσαι βίοτον· τοιαῦτα νέμει Ζεύς.
Ἡρακλῆςὦ παῖ, ποῦ ποτʼ εἶ; τᾷδέ με τᾷδέ μεπρόσλαβε κουφίσας. ἒ ἔ, ἰὼ δαῖμον.
Ἡρακλῆςθρῴσκει δʼ αὖ, θρῴσκει δειλαίαδιολοῦσʼ ἡμᾶςἀποτίβατος ἀγρία νόσος.ὦ Παλλὰς Παλλάς, τόδε μʼ αὖ λωβᾶται. ἰὼ παῖ,τὸν φύτορʼ οἰκτίρας, ἀνεπίφθονον εἴρυσον ἔγχος,παῖσον ἐμᾶς ὑπὸ κλῇδος· ἀκοῦ δʼ ἄχος, ᾧ μʼ ἐχόλωσενσὰ μάτηρ ἄθεος, τὰν ὧδʼ ἐπίδοιμι πεσοῦσαναὔτως, ὧδʼ αὔτως ὥς μʼ ὤλεσεν. ὦ γλυκὺς Ἅιδας,
Ἡρακλῆςὦ Διὸς αὐθαίμων, εὔνασον εὔνασον μʼὠκυπέτᾳ μόρῳ τὸν μέλεον φθίσας.
Χορόςκλύουσʼ ἔφριξα τάσδε συμφοράς, φίλαι,ἄνακτος, οἵαις οἷος ὢν ἐλαύνεται.Ἡρακλῆςὦ πολλὰ δὴ καὶ θερμὰ κοὐ λόγῳ κακὰκαὶ χερσὶ καὶ νώτοισι μοχθήσας ἐγώ·κοὔπω τοιοῦτον οὔτʼ ἄκοιτις ἡ Διὸςπρούθηκεν οὔθʼ ὁ στυγνὸς Εὐρυσθεὺς ἐμοί,οἷον τόδʼ ἡ δολῶπις Οἰνέως κόρηκαθῆψεν ὤμοις τοῖς ἐμοῖς Ἐρινύωνὑφαντὸν ἀμφίβληστρον, ᾧ διόλλυμαι.πλευραῖσι γὰρ προσμαχθὲν ἐκ μὲν ἐσχάταςβέβρωκε σάρκας, πλεύμονός τʼ ἀρτηρίαςῥοφεῖ ξυνοικοῦν, ἐκ δὲ χλωρὸν αἷμά μουπέπωκεν ἤδη, καὶ διέφθαρμαι δέμαςτὸ πᾶν, ἀφράστῳ τῇδε χειρωθεὶς πέδῃ.κοὐ ταῦτα λόγχη πεδιάς, οὔθʼ ὁ γηγενὴςστρατὸς Γιγάντων οὔτε θήρειος βία,οὔθʼ Ἑλλὰς οὔτʼ ἄγλωσσος οὔθʼ ὅσην ἐγὼγαῖαν καθαίρων ἱκόμην, ἔδρασέ πω·γυνὴ δέ, θῆλυς φῦσα κοὐκ ἀνδρὸς φύσιν,μόνη με δὴ καθεῖλε φασγάνου δίχα.ὦ παῖ, γενοῦ μοι παῖς ἐτήτυμος γεγώς,καὶ μὴ τὸ μητρὸς ὄνομα πρεσβεύσῃς πλέον.δός μοι χεροῖν σαῖν αὐτὸς ἐξ οἴκου λαβὼνἐς χεῖρα τὴν τεκοῦσαν, ὡς εἰδῶ σάφαεἰ τοὐμὸν ἀλγεῖς μᾶλλον ἢ κείνης ὁρῶνλωβητὸν εἶδος ἐν δίκῃ κακούμενον.ἴθʼ, ὦ τέκνον, τόλμησον· οἴκτιρόν τέ μεπολλοῖσιν οἰκτρόν, ὅστις ὥστε παρθένοςβέβρυχα κλαίων, καὶ τόδʼ οὐδʼ ἂν εἷς ποτετόνδʼ ἄνδρα φαίη πρόσθʼ ἰδεῖν δεδρακότα,ἀλλʼ ἀστένακτος αἰὲν εἱπόμην κακοῖς.νῦν δʼ ἐκ τοιούτου θῆλυς ηὕρημαι τάλας.Ἡρακλῆςκαὶ νῦν προσελθὼν στῆθι πλησίον πατρός,σκέψαι θʼ ὁποίας ταῦτα συμφορᾶς ὕποπέπονθα· δείξω γὰρ τάδʼ ἐκ καλυμμάτων.ἰδού, θεᾶσθε πάντες ἄθλιον δέμας,ὁρᾶτε τὸν δύστηνον, ὡς οἰκτρῶς ἔχω.αἰαῖ, ἆ τάλας,ἔθαλψεν ἄτης σπασμὸς ἀρτίως ὅδʼ αὖ,διῇξε πλευρῶν, οὐδʼ ἀγύμναστόν μʼ ἐᾶνἔοικεν ἡ τάλαινα διάβορος νόσος.ὦναξ Ἀίδη, δέξαι μʼ,ὦ Διὸς ἀκτίς, παῖσον,ἔνσεισον, ὦναξ, ἐγκατάσκηψον βέλος,πάτερ, κεραυνοῦ· δαίνυται γὰρ αὖ πάλιν,ἤνθηκεν, ἐξωρμήκεν. ὦ χέρες χέρες,ὦ νῶτα καὶ στέρνʼ, ὦ φίλοι βραχίονες,ὑμεῖς δὲ κεῖνοι δὴ καθέσταθʼ, οἵ ποτεΝεμέας ἔνοικον, βουκόλων ἀλάστοραλέοντʼ, ἄπλατον θρέμμα κἀπροσήγορον,βίᾳ κατειργάσασθε, Λερναίαν θʼ ὕδραν,διφυῆ τʼ ἄμικτον ἱπποβάμονα στρατὸνθηρῶν, ὑβριστὴν ἄνομον, ὑπέροχον βίαν,Ἐρυμάνθιόν τε θῆρα, τόν θʼ ὑπὸ χθονὸςἍιδου τρίκρανον σκύλακʼ, ἀπρόσμαχον τέρας,δεινῆς Ἐχίδνης θρέμμα, τόν τε χρυσέωνδράκοντα μήλων φύλακʼ ἐπʼ ἐσχάτοις τόποις.ἄλλων τε μόχθων μυρίων ἐγευσάμην,κοὐδεὶς τροπαῖʼ ἔστησε τῶν ἐμῶν χερῶν.νῦν δʼ ὧδʼ ἄναρθρος καὶ κατερρακωμένοςτυφλῆς ὑπʼ ἄτης ἐκπεπόρθημαι τάλας,ὁ τῆς ἀρίστης μητρὸς ὠνομασμένος,ὁ τοῦ κατʼ ἄστρα Ζηνὸς αὐδηθεὶς γόνος.ἀλλʼ εὖ γέ τοι τόδʼ ἴστε, κἂν τὸ μηδὲν ὦκἂν μηδὲν ἕρπω, τήν γε δράσασαν τάδεχειρώσομαι κἀκ τῶνδε· προσμόλοι μόνον,ἵνʼ ἐκδιδαχθῇ πᾶσιν ἀγγέλλειν ὅτικαὶ ζῶν κακούς γε καὶ θανὼν ἐτισάμην.Χορόςὦ τλῆμον Ἑλλάς, πένθος οἷον εἰσορῶἕξουσαν, ἀνδρὸς τοῦδέ γʼ εἰ σφαλήσεται.Ὕλλοςἐπεὶ παρέσχες ἀντιφωνῆσαι, πάτερ,σιγὴν παρασχὼν κλῦθί μου, νοσῶν ὅμως·αἰτήσομαι γάρ σʼ ὧν δίκαια τυγχάνειν.δός μοι σεαυτόν, μὴ τοσοῦτον ὡς δάκνειθυμῷ δύσοργος· οὐ γὰρ ἂν γνοίης ἐν οἷςχαίρειν προθυμεῖ κἀν ὅτοις ἀλγεῖς μάτην.Ἡρακλῆςεἰπὼν ὃ χρῄζεις λῆξον· ὡς ἐγὼ νοσῶνοὐδὲν ξυνίημʼ ὧν σὺ ποικίλλεις πάλαι.Ὕλλοςτῆς μητρὸς ἥκω τῆς ἐμῆς φράσων ἐν οἷςνῦν ἐστιν ὥς θʼ ἥμαρτεν οὐχ ἑκουσία.Ἡρακλῆςὦ παγκάκιστε, καὶ παρεμνήσω γὰρ αὖτῆς πατροφόντου μητρός, ὡς κλύειν ἐμέ;Ὕλλοςἔχει γὰρ οὕτως ὥστε μὴ σιγᾶν πρέπειν.Ἡρακλῆςοὐ δῆτα τοῖς γε πρόσθεν ἡμαρτημένοις.Ὕλλοςἀλλʼ οὐδὲ μὲν δὴ τοῖς γʼ ἐφʼ ἡμέραν ἐρεῖς.Ἡρακλῆςλέγʼ, εὐλαβοῦ δὲ μὴ φανῇς κακὸς γεγώς.Ὕλλοςλέγω· τέθνηκεν ἀρτίως νεοσφαγής.Ἡρακλῆςπρὸς τοῦ; τέρας τοι διὰ κακῶν ἐθέσπισας.Ὕλλοςαὐτὴ πρὸς αὑτῆς, οὐδενὸς πρὸς ἐκτόπου.Ἡρακλῆςοἴμοι· πρὶν ὡς χρῆν σφʼ ἐξ ἐμῆς θανεῖν χερός;Ὕλλοςκἂν σοῦ στραφείη θυμός, εἰ τὸ πᾶν μάθοις.Ἡρακλῆςδεινοῦ λόγου κατῆρξας· εἰπὲ δʼ ᾗ νοεῖς.Ὕλλοςἅπαν τὸ χρῆμʼ, ἥμαρτε χρηστὰ μωμένη.Ἡρακλῆςχρήστʼ, ὦ κάκιστε, πατέρα σὸν κτείνασα δρᾷ;Ὕλλοςστέργημα γὰρ δοκοῦσα προσβαλεῖν σέθενἀπήμπλαχʼ, ὡς προσεῖδε τοὺς ἔνδον γάμους.Ἡρακλῆςκαὶ τίς τοσοῦτος φαρμακεὺς Τραχινίων;ὝλλοςΝέσσος πάλαι Κένταυρος ἐξέπεισέ νιντοιῷδε φίλτρῳ τὸν σὸν ἐκμῆναι πόθον.Ἡρακλῆςἰοὺ ἰοὺ δύστηνος, οἴχομαι τάλας·ὄλωλʼ ὄλωλα, φέγγος οὐκέτʼ ἔστι μοι.οἴμοι, φρονῶ δὴ ξυμφορᾶς ἵνʼ ἕσταμεν.ἴθʼ, ὦ τέκνον, πατὴρ γὰρ οὐκέτʼ ἔστι σοι·κάλει τὸ πᾶν μοι σπέρμα σῶν ὁμαιμόνων,κάλει δὲ τὴν τάλαιναν Ἀλκμήνην, Διὸςμάτην ἄκοιτιν, ὡς τελευταίαν ἐμοῦφήμην πύθησθε θεσφάτων ὅσʼ οἶδʼ ἐγώ.Ὕλλοςἀλλʼ οὔτε μήτηρ ἐνθάδʼ, ἀλλʼ ἐπακτίᾳΤίρυνθι συμβέβηκεν ὥστʼ ἔχειν ἕδραν.παίδων δὲ τοὺς μὲν ξυλλαβοῦσʼ αὐτὴ τρέφει,τοὺς δʼ ἂν τὸ Θήβης ἄστυ ναίοντας μάθοις·ἡμεῖς δʼ ὅσοι πάρεσμεν, εἴ τι χρή, πάτερ,πράσσειν, κλύοντες ἐξυπηρετήσομεν.Ἡρακλῆςσὺ δʼ οὖν ἄκουε τοὔργον· ἐξήκεις δʼ ἵναφανεῖς ὁποῖος ὢν ἀνὴρ ἐμὸς καλεῖ.ἐμοὶ γὰρ ἦν πρόφαντον ἐκ πατρὸς πάλαι,τῶν ἐμπνεόντων μηδενὸς θανεῖν ὕπο,ἀλλʼ ὅστις Ἅιδου φθίμενος οἰκήτωρ πέλοι.ὅδʼ οὖν ὁ θὴρ Κένταυρος, ὡς τὸ θεῖον ἦνπρόφαντον, οὕτω ζῶντά μʼ ἔκτεινεν θανών.φανῶ δʼ ἐγὼ τούτοισι συμβαίνοντʼ ἴσαμαντεῖα καινά, τοῖς πάλαι ξυνήγορα,ἃ τῶν ὀρείων καὶ χαμαικοιτῶν ἐγὼΣελλῶν ἐσελθὼν ἄλσος εἰσεγραψάμηνπρὸς τῆς πατρῴας καὶ πολυγλώσσου δρυός,ἥ μοι χρόνῳ τῷ ζῶντι καὶ παρόντι νῦνἔφασκε μόχθων τῶν ἐφεστώτων ἐμοὶλύσιν τελεῖσθαι· κἀδόκουν πράξειν καλῶς.τὸ δʼ ἦν ἄρʼ οὐδὲν ἄλλο πλὴν θανεῖν ἐμέ.τοῖς γὰρ θανοῦσι μόχθος οὐ προσγίγνεται.ταῦτʼ οὖν ἐπειδὴ λαμπρὰ συμβαίνει, τέκνον,δεῖ σʼ αὖ γενέσθαι τῷδε τἀνδρὶ σύμμαχονκαὶ μὴ ʼπιμεῖναι τοὐμὸν ὀξῦναι στόμα,ἀλλʼ αὐτὸν εἰκαθόντα συμπράσσειν, νόμονκάλλιστον ἐξευρόντα, πειθαρχεῖν πατρί.Ὕλλοςἀλλʼ, ὦ πάτερ, ταρβῶ μὲν εἰς λόγου στάσιντοιάνδʼ ἐπελθών, πείσομαι δʼ ἅ σοι δοκεῖ.Ἡρακλῆςἔμβαλλε χεῖρα δεξιὰν πρώτιστά μοι·Ὕλλοςὡς πρὸς τί πίστιν τήνδʼ ἄγαν ἐπιστρέφεις;Ἡρακλῆςοὐ θᾶσσον οἴσεις μηδʼ ἀπιστήσεις ἐμοί;Ὕλλοςἰδοὺ προτείνω, κοὐδὲν ἀντειρήσεται.Ἡρακλῆςὄμνυ Διός νυν τοῦ με φύσαντος κάρα,Ὕλλοςἦ μὴν τί δράσειν; καὶ τόδʼ ἐξειρήσεται;Ἡρακλῆςἦ μὴν ἐμοὶ τὸ λεχθὲν ἔργον ἐκτελεῖν.Ὕλλοςὄμνυμʼ ἔγωγε, Ζῆνʼ ἔχων ἐπώμοτον.Ἡρακλῆςεἰ δʼ ἐκτὸς ἔλθοις, πημονὰς εὔχου λαβεῖν.Ὕλλοςοὐ μὴ λάβω· δράσω γάρ· εὔχομαι δʼ ὅμως·Ἡρακλῆςοἶσθʼ οὖν τὸν Οἴτης Ζηνὸς ὕψιστον πάγον;Ὕλλοςοἶδʼ, ὡς θυτήρ γε πολλὰ δὴ σταθεὶς ἄνω.Ἡρακλῆςἐνταῦθά νυν χρὴ τοὐμὸν ἐξάραντά σεσῶμʼ αὐτόχειρα καὶ ξὺν οἷς χρῄζεις φίλων.πολλὴν μὲν ὕλην τῆς βαθυρρίζου δρυὸςκείραντα, πολλὸν δʼ ἄρσενʼ ἐκτεμόνθʼ ὁμοῦἄγριον ἔλαιον, σῶμα τοὐμὸν ἐμβαλεῖν,καὶ πευκίνης λαβόντα λαμπάδος σέλαςπρῆσαι. γόου δὲ μηδὲν εἰσίτω δάκρυ,ἀλλʼ ἀστένακτος κἀδάκρυτος, εἴπερ εἶτοῦδʼ ἀνδρός, ἔρξον· εἰ δὲ μή, μενῶ σʼ ἐγὼκαὶ νέρθεν ὢν ἀραῖος εἰσαεὶ βαρύς.Ὕλλοςοἴμοι, πάτερ, τί δʼ εἶπας; οἷά μʼ εἴργασαι.Ἡρακλῆςὁποῖα δραστέʼ ἐστίν· εἰ δὲ μή, πατρὸςἄλλου γενοῦ του μηδʼ ἐμὸς κληθῇς ἔτι.Ὕλλοςοἴμοι μάλʼ αὖθις, οἷά μʼ ἐκκαλεῖ, πάτερ,φονέα γενέσθαι καὶ παλαμναῖον σέθεν.Ἡρακλῆςοὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ ὧν ἔχω παιώνιονκαὶ μοῦνον ἰατῆρα τῶν ἐμῶν κακῶν.Ὕλλοςκαὶ πῶς ὑπαίθων σῶμʼ ἂν ἰῴμην τὸ σόν;Ἡρακλῆςἀλλʼ εἰ φοβεῖ πρὸς τοῦτο, τἄλλα γʼ ἔργασαι.Ὕλλοςφορᾶς γέ τοι φθόνησις οὐ γενήσεται.Ἡρακλῆςἦ καὶ πυρᾶς πλήρωμα τῆς εἰρημένης;Ὕλλοςὅσον γʼ ἂν αὐτὸς μὴ ποτιψαύων χεροῖν·τὰ δʼ ἄλλα πράξω κοὐ καμεῖ τοὐμὸν μέρος.Ἡρακλῆςἀλλʼ ἀρκέσει καὶ ταῦτα· πρόσνειμαι δέ μοιχάριν βραχεῖαν πρὸς μακροῖς ἄλλοις διδούς.Ὕλλοςεἰ καὶ μακρὰ κάρτʼ ἐστίν, ἐργασθήσεται.Ἡρακλῆςτὴν Εὐρυτείαν οἶσθα δῆτα παρθένον;ὝλλοςἸόλην ἔλεξας, ὥς γʼ ἐπεικάζειν ἐμέ.Ἡρακλῆςἔγνως. τοσοῦτον δή σʼ ἐπισκήπτω, τέκνον·ταύτην ἐμοῦ θανόντος, εἴπερ εὐσεβεῖνβούλει, πατρῴων ὁρκίων μεμνημένος,προσθοῦ δάμαρτα, μηδʼ ἀπιστήσῃς πατρί·μηδʼ ἄλλος ἀνδρῶν τοῖς ἐμοῖς πλευροῖς ὁμοῦκλιθεῖσαν αὐτὴν ἀντὶ σοῦ λάβῃ ποτέ,ἀλλʼ αὐτός, ὦ παῖ, τοῦτο κήδευσον λέχος.πείθου· τὸ γάρ τοι μεγάλα πιστεύσαντʼ ἐμοὶσμικροῖς ἀπιστεῖν τὴν πάρος συγχεῖ χάριν.Ὕλλοςοἴμοι· τὸ μὲν νοσοῦντι θυμοῦσθαι κακόν,τὸ δʼ ὧδʼ ὁρᾶν φρονοῦντα τίς ποτʼ ἂν φέροι;Ἡρακλῆςὡς ἐργασείων οὐδὲν ὧν λέγω θροεῖς.Ὕλλοςτίς γάρ ποθʼ, ἥ μοι μητρὶ μὲν θανεῖν μόνημεταίτιος σοί τʼ αὖθις ὡς ἔχεις ἔχειν,τίς ταῦτʼ ἄν, ὅστις μὴ ʼξ ἀλαστόρων νοσοῖ,ἕλοιτο; κρεῖσσον κἀμέ γʼ, ὦ πάτερ, θανεῖνἢ τοῖσιν ἐχθίστοισι συνναίειν ὁμοῦ.Ἡρακλῆςἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, οὐ νεμεῖν ἐμοὶφθίνοντι μοῖραν· ἀλλά τοι θεῶν ἀρὰμενεῖ σʼ ἀπιστήσαντα τοῖς ἐμοῖς λόγοις.Ὕλλοςὤμοι, τάχʼ, ὡς ἔοικας, ὡς νοσεῖς φράσεις.Ἡρακλῆςσὺ γάρ μʼ ἀπʼ εὐνασθέντος ἐκκινεῖς κακοῦ.Ὕλλοςδείλαιος, ὡς ἐς πολλὰ τἀπορεῖν ἔχω.Ἡρακλῆςοὐ γὰρ δικαιοῖς τοῦ φυτεύσαντος κλύειν.Ὕλλοςἀλλʼ ἐκδιδαχθῶ δῆτα δυσσεβεῖν, πάτερ;Ἡρακλῆςοὐ δυσσέβεια, τοὐμὸν εἰ τέρψεις κέαρ.Ὕλλοςπράσσειν ἄνωγας οὖν με πανδίκως τάδε;Ἡρακλῆςἔγωγε· τούτων μάρτυρας καλῶ θεούς.Ὕλλοςτοιγὰρ ποήσω κοὐκ ἀπώσομαι, τὸ σὸνθεοῖσι δεικνὺς ἔργον· οὐ γὰρ ἄν ποτεκακὸς φανείην σοί γε πιστεύσας, πάτερ.Ἡρακλῆςκαλῶς τελευτᾷς, κἀπὶ τοῖσδε τὴν χάρινταχεῖαν, ὦ παῖ, πρόσθες, ὡς πρὶν ἐμπεσεῖνσπαραγμὸν ἤ τινʼ οἶστρον, ἐς πυράν με θῇς.ἄγʼ ἐγκονεῖτʼ, αἴρεσθε· παῦλά τοι κακῶναὕτη, τελευτὴ τοῦδε τἀνδρὸς ὑστάτη.Ὕλλοςἀλλʼ οὐδὲν εἴργει σοὶ τελειοῦσθαι τάδε,ἐπεὶ κελεύεις κἀξαναγκάζεις, πάτερ.Ἡρακλῆςἄγε νυν, πρὶν τήνδʼ ἀνακινῆσαινόσον, ὦ ψυχὴ σκληρά, χάλυβοςλιθοκόλλητον στόμιον παρέχουσʼ,ἀνάπαυε βοήν, ὡς ἐπίχαρτοντελέουσʼ ἀεκούσιον ἔργον.Ὕλλοςαἴρετʼ, ὀπαδοί, μεγάλην μὲν ἐμοὶτούτων θέμενοι συγγνωμοσύνην,μεγάλην δὲ θεῶν ἀγνωμοσύνηνεἰδότες ἔργων τῶν πρασσομένων,οἳ φύσαντες καὶ κλῃζόμενοιπατέρες τοιαῦτʼ ἐφορῶσι πάθη.τὰ μὲν οὖν μέλλοντʼ οὐδεὶς ἐφορᾷ,τὰ δὲ νῦν ἑστῶτʼ οἰκτρὰ μὲν ἡμῖν,αἰσχρὰ δʼ ἐκείνοις,χαλεπώτατα δʼ οὖν ἀνδρῶν πάντωντῷ τήνδʼ ἄτην ὑπέχοντι.λείπου μηδὲ σύ, παρθένʼ, ἀπʼ οἴκων,μεγάλους μὲν ἰδοῦσα νέους θανάτους,πολλὰ δὲ πήματα καὶ καινοπαθῆ,κοὐδὲν τούτων ὅ τι μὴ Ζεύς.