Οἰδίπουςὦ τέκνα, Κάδμου τοῦ πάλαι νέα τροφή,τίνας ποθʼ ἕδρας τάσδε μοι θοάζετεἱκτηρίοις κλάδοισιν ἐξεστεμμένοι;πόλις δʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει,ὁμοῦ δὲ παιάνων τε καὶ στεναγμάτων·ἁγὼ δικαιῶν μὴ παρʼ ἀγγέλων, τέκνα,ἄλλων ἀκούειν αὐτὸς ὧδʼ ἐλήλυθα,ὁ πᾶσι κλεινὸς Οἰδίπους καλούμενος.ἀλλʼ ὦ γεραιέ, φράζʼ, ἐπεὶ πρέπων ἔφυςπρὸ τῶνδε φωνεῖν, τίνι τρόπῳ καθέστατε,δείσαντες ἢ στέρξαντες; ὡς θέλοντος ἂνἐμοῦ προσαρκεῖν πᾶν· δυσάλγητος γὰρ ἂνεἴην τοιάνδε μὴ οὐ κατοικτίρων ἕδραν.Ἱερεύςἀλλʼ ὦ κρατύνων Οἰδίπους χώρας ἐμῆς,ὁρᾷς μὲν ἡμᾶς ἡλίκοι προσήμεθαβωμοῖσι τοῖς σοῖς· οἱ μὲν οὐδέπω μακρὰνπτέσθαι σθένοντες, οἱ δὲ σὺν γήρᾳ βαρεῖς,ἱερῆς, ἐγὼ μὲν Ζηνός, οἵδε τʼ ᾐθέωνλεκτοί· τὸ δʼ ἄλλο φῦλον ἐξεστεμμένονἀγοραῖσι θακεῖ πρός τε Παλλάδος διπλοῖςναοῖς, ἐπʼ Ἰσμηνοῦ τε μαντείᾳ σποδῷ.πόλις γάρ, ὥσπερ καὐτὸς εἰσορᾷς, ἄγανἤδη σαλεύει κἀνακουφίσαι κάραβυθῶν ἔτʼ οὐχ οἵα τε φοινίου σάλου,φθίνουσα μὲν κάλυξιν ἐγκάρποις χθονός,φθίνουσα δʼ ἀγέλαις βουνόμοις τόκοισί τεἀγόνοις γυναικῶν· ἐν δʼ ὁ πυρφόρος θεὸςσκήψας ἐλαύνει, λοιμὸς ἔχθιστος, πόλιν,ὑφʼ οὗ κενοῦται δῶμα Καδμεῖον, μέλας δʼἍιδης στεναγμοῖς καὶ γόοις πλουτίζεται.θεοῖσι μέν νυν οὐκ ἰσούμενόν σʼ ἐγὼοὐδʼ οἵδε παῖδες ἑζόμεσθʼ ἐφέστιοι,ἀνδρῶν δὲ πρῶτον ἔν τε συμφοραῖς βίουκρίνοντες ἔν τε δαιμόνων συναλλαγαῖς·ὅς γʼ ἐξέλυσας ἄστυ Καδμεῖον μολὼνσκληρᾶς ἀοιδοῦ δασμὸν ὃν παρείχομεν,καὶ ταῦθʼ ὑφʼ ἡμῶν οὐδὲν ἐξειδὼς πλέονοὐδʼ ἐκδιδαχθείς, ἀλλὰ προσθήκῃ θεοῦλέγει νομίζει θʼ ἡμὶν ὀρθῶσαι βίον·νῦν τʼ, ὦ κράτιστον πᾶσιν Οἰδίπου κάρα,ἱκετεύομέν σε πάντες οἵδε πρόστροποιἀλκήν τινʼ εὑρεῖν ἡμίν, εἴτε του θεῶνφήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά του·ὡς τοῖσιν ἐμπείροισι καὶ τὰς ξυμφορὰςζώσας ὁρῶ μάλιστα τῶν βουλευμάτων.ἴθʼ, ὦ βροτῶν ἄριστʼ, ἀνόρθωσον πόλιν,ἴθʼ, εὐλαβήθηθʼ· ὡς σὲ νῦν μὲν ἥδε γῆσωτῆρα κλῄζει τῆς πάρος προθυμίας·ἀρχῆς δὲ τῆς σῆς μηδαμῶς μεμνώμεθαστάντες τʼ ἐς ὀρθὸν καὶ πεσόντες ὕστερον.ἀλλʼ ἀσφαλείᾳ τήνδʼ ἀνόρθωσον πόλιν·ὄρνιθι γὰρ καὶ τὴν τότʼ αἰσίῳ τύχηνπαρέσχες ἡμῖν, καὶ τανῦν ἴσος γενοῦ.ὡς εἴπερ ἄρξεις τῆσδε γῆς, ὥσπερ κρατεῖς,ξὺν ἀνδράσιν κάλλιον ἢ κενῆς κρατεῖν·ὡς οὐδέν ἐστιν οὔτε πύργος οὔτε ναῦςἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.Οἰδίπουςὦ παῖδες οἰκτροί, γνωτὰ κοὐκ ἄγνωτά μοιπροσήλθεθʼ ἱμείροντες· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτινοσεῖτε πάντες, καὶ νοσοῦντες, ὡς ἐγὼοὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕνʼ ἔρχεταιμόνον καθʼ αὑτὸν κοὐδένʼ ἄλλον, ἡ δʼ ἐμὴψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σʼ ὁμοῦ στένει.ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε,ἀλλʼ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,πολλὰς δʼ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις·ἣν δʼ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,ταύτην ἔπραξα· παῖδα γὰρ ΜενοικέωςΚρέοντʼ, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰἔπεμψα Φοίβου δώμαθʼ, ὡς πύθοιθʼ ὅ τιδρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.καί μʼ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳλυπεῖ τί πράσσει· τοῦ γὰρ εἰκότος πέραἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.ὅταν δʼ ἵκηται, τηνικαῦτʼ ἐγὼ κακὸςμὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθʼ ὅσʼ ἂν δηλοῖ θεός.Ἱερεύςἀλλʼ εἰς καλὸν σύ τʼ εἶπας οἵδε τʼ ἀρτίωςΚρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.Οἰδίπουςὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳσωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματιἹερεύςἀλλʼ εἰκάσαι μέν, ἡδύς· οὐ γὰρ ἂν κάραπολυστεφὴς ὧδʼ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.Οἰδίπουςτάχʼ εἰσόμεσθα· ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,τίνʼ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;Κρέωνἐσθλήν· λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορʼ, εἰ τύχοικατʼ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντʼ ἂν εὐτυχεῖν.Οἰδίπουςἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺςοὔτʼ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.Κρέωνεἰ τῶνδε χρῄζεις πλησιαζόντων κλύειν,ἕτοιμος εἰπεῖν, εἴτε καὶ στείχειν ἔσω.Οἰδίπουςἐς πάντας αὔδα· τῶνδε γὰρ πλέον φέρωτὸ πένθος ἢ καὶ τῆς ἐμῆς ψυχῆς πέρι.Κρέωνλέγοιμʼ ἂν οἷʼ ἤκουσα τοῦ θεοῦ πάρα.ἄνωγεν ἡμᾶς Φοῖβος ἐμφανῶς ἄναξμίασμα χώρας, ὡς τεθραμμένον χθονὶἐν τῇδʼ, ἐλαύνειν μηδʼ ἀνήκεστον τρέφειν.Οἰδίπουςποίῳ καθαρμῷ; τίς ὁ τρόπος τῆς ξυμφορᾶς;Κρέωνἀνδρηλατοῦντας ἢ φόνῳ φόνον πάλινλύοντας, ὡς τόδʼ αἷμα χειμάζον πόλιν.Οἰδίπουςποίου γὰρ ἀνδρὸς τήνδε μηνύει τύχην;Κρέωνἦν ἡμίν, ὦναξ, Λάϊός ποθʼ ἡγεμὼνγῆς τῆσδε, πρὶν σὲ τήνδʼ ἀπευθύνειν πόλιν.Οἰδίπουςἔξοιδʼ ἀκούων· οὐ γὰρ εἰσεῖδόν γέ πω.Κρέωντούτου θανόντος νῦν ἐπιστέλλει σαφῶςτοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν τινας.Οἰδίπουςοἳ δʼ εἰσὶ ποῦ γῆς; ποῦ τόδʼ εὑρεθήσεταιἴχνος παλαιᾶς δυστέκμαρτον αἰτίας;Κρέωνἐν τῇδʼ ἔφασκε γῇ· τὸ δὲ ζητούμενονἁλωτόν, ἐκφεύγειν δὲ τἀμελούμενον.Οἰδίπουςπότερα δʼ ἐν οἴκοις ἢ ʼν ἀγροῖς ὁ Λάϊοςἢ γῆς ἐπʼ ἄλλης τῷδε συμπίπτει φόνῳ;Κρέωνθεωρός, ὡς ἔφασκεν, ἐκδημῶν, πάλινπρὸς οἶκον οὐκέθʼ ἵκεθʼ, ὡς ἀπεστάλη.Οἰδίπουςοὐδʼ ἄγγελός τις οὐδὲ συμπράκτωρ ὁδοῦκατεῖδʼ, ὅτου τις ἐκμαθὼν ἐχρήσατʼ ἄν;Κρέωνθνῄσκουσι γάρ, πλὴν εἷς τις, ὃς φόβῳ, φυγὼνὧν εἶδε πλὴν ἓν οὐδὲν εἶχʼ εἰδὼς φράσαι.Οἰδίπουςτὸ ποῖον; ἓν γὰρ πόλλʼ ἂν ἐξεύροι μαθεῖν,ἀρχὴν βραχεῖαν εἰ λάβοιμεν ἐλπίδος.Κρέωνλῃστὰς ἔφασκε συντυχόντας οὐ μιᾷῥώμῃ κτανεῖν νιν, ἀλλὰ σὺν πλήθει χερῶν.Οἰδίπουςπῶς οὖν ὁ λῃστής, εἴ τι μὴ ξὺν ἀργύρῳἐπράσσετʼ ἐνθένδʼ, ἐς τόδʼ ἂν τόλμης ἔβη;Κρέωνδοκοῦντα ταῦτʼ ἦν· Λαΐου δʼ ὀλωλότοςοὐδεὶς ἀρωγὸς ἐν κακοῖς ἐγίγνετο.Οἰδίπουςκακὸν δὲ ποῖον ἐμποδών, τυραννίδοςοὕτω πεσούσης, εἶργε τοῦτʼ ἐξειδέναι;Κρέωνἡ ποικιλῳδὸς Σφὶγξ τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖνμεθέντας ἡμᾶς τἀφανῆ προσήγετο.Οἰδίπουςἀλλʼ ἐξ ὑπαρχῆς αὖθις αὔτʼ ἐγὼ φανῶ·ἐπαξίως γὰρ Φοῖβος, ἀξίως δὲ σὺπρὸ τοῦ θανόντος τήνδʼ ἔθεσθʼ ἐπιστροφήν·ὥστʼ ἐνδίκως ὄψεσθε κἀμὲ σύμμαχονγῇ τῇδε τιμωροῦντα τῷ θεῷ θʼ ἅμα.ὑπὲρ γὰρ οὐχὶ τῶν ἀπωτέρω φίλων,ἀλλʼ αὐτὸς αὑτοῦ τοῦτʼ ἀποσκεδῶ μύσος.ὅστις γὰρ ἦν ἐκεῖνον ὁ κτανών, τάχʼ ἂνκἄμʼ ἂν τοιαύτῃ χειρὶ τιμωροῦνθʼ ἕλοι.κείνῳ προσαρκῶν οὖν ἐμαυτὸν ὠφελῶ.ἀλλʼ ὡς τάχιστα, παῖδες, ὑμεῖς μὲν βάθρωνἵστασθε, τούσδʼ ἄραντες ἱκτῆρας κλάδους,ἄλλος δὲ Κάδμου λαὸν ὧδʼ ἀθροιζέτω,ὡς πᾶν ἐμοῦ δράσοντος· ἢ γὰρ εὐτυχεῖςσὺν τῷ θεῷ φανούμεθʼ ἢ πεπτωκότες.Ἱερεύςὦ παῖδες, ἱστώμεσθα· τῶνδε γὰρ χάρινκαὶ δεῦρʼ ἔβημεν ὧν ὅδʼ ἐξαγγέλλεται.Φοῖβος δʼ ὁ πέμψας τάσδε μαντείας ἅμασωτήρ δʼ ἵκοιτο καὶ νόσου παυστήριος.
Χορόςὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσουΠυθῶνος ἀγλαὰς ἔβαςΘήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,ἰήιε Δάλιε Παιάν,ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέονἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.
Χορόςπρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτʼ Ἀθάναγαιάοχόν τʼ ἀδελφεὰνἌρτεμιν, ἃ κυκλόεντʼ ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα θάσσει,καὶ Φοῖβον ἑκαβόλον, ἰὼτρισσοὶ ἀλεξίμοροι προφάνητέ μοι,εἴ ποτε καὶ προτέρας ἄτας ὕπερ ὀρνυμένας πόλειἠνύσατʼ ἐκτοπίαν φλόγα πήματος, ἔλθετε καὶ νῦν.
Χορόςὦ πόποι, ἀνάριθμα γὰρ φέρωπήματα· νοσεῖ δέ μοι πρόπας στόλος, οὐδʼ ἔνι φροντίδος ἔγχοςᾧ τις ἀλέξεται. οὔτε γὰρ ἔκγονακλυτᾶς χθονὸς αὔξεται οὔτε τόκοισινἰηίων καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες·ἄλλον δʼ ἂν ἄλλῳ προσίδοις ἅπερ εὔπτερον ὄρνινκρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρὸς ὄρμενονἀκτὰν πρὸς ἑσπέρου θεοῦ.
Χορόςὧν πόλις ἀνάριθμος ὄλλυται·νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως·ἐν δʼ ἄλοχοι πολιαί τʼ ἔπι ματέρεςἀχὰν παραβώμιον ἄλλοθεν ἄλλανλυγρῶν πόνων ἱκετῆρες ἐπιστενάχουσιν.παιὰν δὲ λάμπει στονόεσσά τε γῆρυς ὅμαυλοςὧν ὕπερ, ὦ χρυσέα θύγατερ Διός,εὐῶπα πέμψον ἀλκάν.
ΧορόςἌρεά τε τὸν μαλερόν, ὃς νῦν ἄχαλκος ἀσπίδωνφλέγει με περιβόατον, ἀντιάζωπαλίσσυτον δράμημα νωτίσαι πάτραςἔπουρον, εἴτʼ ἐς μέγαν θάλαμον Ἀμφιτρίταςεἴτʼ ἐς τὸν ἀπόξενον ὅρμωνΘρῄκιον κλύδωνα·τελεῖν γὰρ εἴ τι νὺξ ἀφῇ,τοῦτʼ ἐπʼ ἦμαρ ἔρχεται·τόν, ὦ τᾶν πυρφόρωνἀστραπᾶν κράτη νέμων,ὦ Ζεῦ πάτερ, ὑπὸ σῷ φθίσον κεραυνῷ,
ΧορόςΛύκειʼ ἄναξ, τά τε σὰ χρυσοστρόφων ἀπʼ ἀγκυλᾶνβέλεα θέλοιμʼ ἂν ἀδάματʼ ἐνδατεῖσθαιἀρωγὰ προσταχθέντα τάς τε πυρφόρουςἈρτέμιδος αἴγλας, ξὺν αἷς Λύκιʼ ὄρεα διᾴσσει·τὸν χρυσομίτραν τε κικλήσκω,τᾶσδʼ ἐπώνυμον γᾶς,οἰνῶπα Βάκχον εὔιον,Μαινάδων ὁμόστολον,πελασθῆναι φλέγοντʼἀγλαῶπι ¯ ˘ ¯ πεύκᾳ ʼπὶ τὸν ἀπότιμον ἐν θεοῖς θεόν.
Οἰδίπουςαἰτεῖς· ἃ δʼ αἰτεῖς, τἄμʼ ἐὰν θέλῃς ἔπηκλύων δέχεσθαι τῇ νόσῳ θʼ ὑπηρετεῖν,ἀλκὴν λάβοις ἂν κἀνακούφισιν κακῶν·ἁγὼ ξένος μὲν τοῦ λόγου τοῦδʼ ἐξερῶ,ξένος δὲ τοῦ πραχθέντος· οὐ γὰρ ἂν μακρὰνἴχνευον αὐτός, μὴ οὐκ ἔχων τι σύμβολον,νῦν δʼ ὕστερος γὰρ ἀστὸς εἰς ἀστοὺς τελῶ,ὑμῖν προφωνῶ πᾶσι Καδμείοις τάδε·ὅστις ποθʼ ὑμῶν Λάϊον τὸν Λαβδάκουκάτοιδεν ἀνδρὸς ἐκ τίνος διώλετο,τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί·κεἰ μὲν φοβεῖται, τοὐπίκλημʼ ὑπεξελεῖναὐτὸν καθʼ αὑτοῦ· πείσεται γὰρ ἄλλο μὲνἀστεργὲς οὐδέν. γῆς δʼ ἄπεισιν ἀσφαλής.εἰ δʼ αὖ τις ἄλλον οἶδεν ἐξ ἄλλης χθονὸςτὸν αὐτόχειρα, μὴ σιωπάτω· τὸ γὰρκέρδος τελῶ ʼγὼ χἠ χάρις προσκείσεται.εἰ δʼ αὖ σιωπήσεσθε, καί τις ἢ φίλουδείσας ἀπώσει τοὔπος ἢ χαὐτοῦ τόδε,ἃκ τῶνδε δράσω, ταῦτα χρὴ κλύειν ἐμοῦ.τὸν ἄνδρʼ ἀπαυδῶ τοῦτον, ὅστις ἐστί, γῆςτῆσδʼ, ἧς ἐγὼ κράτη τε καὶ θρόνους νέμω,μήτʼ εἰσδέχεσθαι μήτε προσφωνεῖν τινα,μήτʼ ἐν θεῶν εὐχαῖσι μήτε θύμασινκοινὸν ποεῖσθαι, μήτε χέρνιβας νέμειν·ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων πάντας, ὡς μιάσματοςτοῦδʼ ἡμὶν ὄντος, ὡς τὸ Πυθικὸν θεοῦμαντεῖον ἐξέφηνεν ἀρτίως ἐμοί.ἐγὼ μὲν οὖν τοιόσδε τῷ τε δαίμονιτῷ τʼ ἀνδρὶ τῷ θανόντι σύμμαχος πέλω·κατεύχομαι δὲ τὸν δεδρακότʼ, εἴτε τιςεἷς ὢν λέληθεν εἴτε πλειόνων μέτα,κακὸν κακῶς νιν ἄμορον ἐκτρῖψαι βίον·ἐπεύχομαι δʼ, οἴκοισιν εἰ ξυνέστιοςἐν τοῖς ἐμοῖς γένοιτʼ ἐμοῦ συνειδότος,παθεῖν ἅπερ τοῖσδʼ ἀρτίως ἠρασάμην.ὑμῖν δὲ ταῦτα πάντʼ ἐπισκήπτω τελεῖν,ὑπέρ τʼ ἐμαυτοῦ τοῦ θεοῦ τε τῆσδέ τεγῆς ὧδʼ ἀκάρπως κἀθέως ἐφθαρμένης.Οἰδίπουςοὐδʼ εἰ γὰρ ἦν τὸ πρᾶγμα μὴ θεήλατον,ἀκάθαρτον ὑμᾶς εἰκὸς ἦν οὕτως ἐᾶν,ἀνδρός γʼ ἀρίστου βασιλέως τʼ ὀλωλότος,ἀλλʼ ἐξερευνᾶν· νῦν δʼ ἐπεὶ κυρῶ γʼ ἐγὼἔχων μὲν ἀρχὰς ἃς ἐκεῖνος εἶχε πρίν,ἔχων δὲ λέκτρα καὶ γυναῖχʼ ὁμόσπορον,κοινῶν τε παίδων κοίνʼ ἄν, εἰ κείνῳ γένοςμὴ ʼδυστύχησεν, ἦν ἂν ἐκπεφυκότα·νῦν δʼ ἐς τὸ κείνου κρᾶτʼ ἐνήλαθʼ ἡ τύχη·ἀνθʼ ὧν ἐγὼ τάδʼ, ὡσπερεὶ τοὐμοῦ πατρός,ὑπερμαχοῦμαι κἀπὶ πᾶν ἀφίξομαι,ζητῶν τὸν αὐτόχειρα τοῦ φόνου λαβεῖν,τῷ Λαβδακείῳ παιδὶ Πολυδώρου τε καὶτοῦ πρόσθε Κάδμου τοῦ πάλαι τʼ Ἀγήνορος.καὶ ταῦτα τοῖς μὴ δρῶσιν εὔχομαι θεοὺςμήτʼ ἄροτον αὐτοῖς γῆς ἀνιέναι τινὰμήτʼ οὖν γυναικῶν παῖδας, ἀλλὰ τῷ πότμῳτῷ νῦν φθερεῖσθαι κἄτι τοῦδʼ ἐχθίονι·ὑμῖν δὲ τοῖς ἄλλοισι Καδμείοις, ὅσοιςτάδʼ ἔστʼ ἀρέσκονθʼ, ἥ τε σύμμαχος Δίκηχοἰ πάντες εὖ ξυνεῖεν εἰσαεὶ θεοί.Χορόςὥσπερ μʼ ἀραῖον ἔλαβες, ὧδʼ, ἄναξ, ἐρῶ.οὔτʼ ἔκτανον γὰρ οὔτε τὸν κτανόντʼ ἔχωδεῖξαι. τὸ δὲ ζήτημα τοῦ πέμψαντος ἦνΦοίβου τόδʼ εἰπεῖν, ὅστις εἴργασταί ποτε.Οἰδίπουςδίκαιʼ ἔλεξας· ἀλλʼ ἀναγκάσαι θεοὺςἃν μὴ θέλωσιν οὐδʼ ἂν εἷς δύναιτʼ ἀνήρ.Χορόςτὰ δεύτερʼ ἐκ τῶνδʼ ἂν λέγοιμʼ ἁμοὶ δοκεῖ.Οἰδίπουςεἰ καὶ τρίτʼ ἐστί, μὴ παρῇς τὸ μὴ οὐ φράσαι.Χορόςἄνακτʼ ἄνακτι ταὔθʼ ὁρῶντʼ ἐπίσταμαιμάλιστα Φοίβῳ Τειρεσίαν, παρʼ οὗ τις ἂνσκοπῶν τάδʼ, ὦναξ, ἐκμάθοι σαφέστατα.Οἰδίπουςἀλλʼ οὐκ ἐν ἀργοῖς οὐδὲ τοῦτʼ ἐπραξάμην.ἔπεμψα γὰρ Κρέοντος εἰπόντος διπλοῦςπομπούς· πάλαι δὲ μὴ παρῶν θαυμάζεται.Χορόςκαὶ μὴν τά γʼ ἄλλα κωφὰ καὶ παλαίʼ ἔπη.Οἰδίπουςτὰ ποῖα ταῦτα; πάντα γὰρ σκοπῶ λόγον.Χορόςθανεῖν ἐλέχθη πρός τινων ὁδοιπόρων.Οἰδίπουςἤκουσα κἀγώ. τὸν δʼ ἰδόντʼ οὐδεὶς ὁρᾷ.Χορόςἀλλʼ εἴ τι μὲν δὴ δείματός γʼ ἔχει μέρος,τὰς σὰς ἀκούων οὐ μενεῖ τοιάσδʼ ἀράς,Οἰδίπουςᾧ μή ʼστι δρῶντι τάρβος, οὐδʼ ἔπος φοβεῖ.Χορόςἀλλʼ οὑξελέγξων αὐτὸν ἔστιν· οἵδε γὰρτὸν θεῖον ἤδη μάντιν ὧδʼ ἄγουσιν, ᾧτἀληθὲς ἐμπέφυκεν ἀνθρώπων μόνῳ.Οἰδίπουςὦ πάντα νωμῶν Τειρεσία, διδακτά τεἄρρητά τʼ, οὐράνιά τε καὶ χθονοστιβῆ,πόλιν μέν, εἰ καὶ μὴ βλέπεις, φρονεῖς δʼ ὅμωςοἵᾳ νόσῳ σύνεστιν· ἧς σὲ προστάτηνσωτῆρά τʼ, ὦναξ, μοῦνον ἐξευρίσκομεν.Φοῖβος γάρ, εἴ τι μὴ κλύεις τῶν ἀγγέλων,πέμψασιν ἡμῖν ἀντέπεμψεν, ἔκλυσινμόνην ἂν ἐλθεῖν τοῦδε τοῦ νοσήματος,εἰ τοὺς κτανόντας Λάϊον μαθόντες εὖκτείναιμεν ἢ γῆς φυγάδας ἐκπεμψαίμεθα.σύ νυν φθονήσας μήτʼ ἀπʼ οἰωνῶν φάτινμήτʼ εἴ τινʼ ἄλλην μαντικῆς ἔχεις ὁδόν,ῥῦσαι σεαυτὸν καὶ πόλιν, ῥῦσαι δʼ ἐμέ,ῥῦσαι δὲ πᾶν μίασμα τοῦ τεθνηκότος.ἐν σοὶ γὰρ ἐσμέν· ἄνδρα δʼ ὠφελεῖν ἀφʼ ὧνἔχοι τε καὶ δύναιτο, κάλλιστος πόνων.Τειρεσίαςφεῦ φεῦ, φρονεῖν ὡς δεινὸν ἔνθα μὴ τέληλύῃ φρονοῦντι· ταῦτα γὰρ καλῶς ἐγὼεἰδὼς διώλεσʼ· οὐ γὰρ ἂν δεῦρʼ ἱκόμην.Οἰδίπουςτί δʼ ἔστιν; ὡς ἄθυμος εἰσελήλυθας.Τειρεσίαςἄφες μʼ ἐς οἴκους· ῥᾷστα γὰρ τὸ σόν τε σὺκἀγὼ διοίσω τοὐμόν, ἢν ἐμοὶ πίθῃ.Οἰδίπουςοὔτʼ ἔννομʼ εἶπας οὔτε προσφιλῆ πόλειτῇδʼ, ἥ σʼ ἔθρεψε, τήνδʼ ἀποστερῶν φάτιν.Τειρεσίαςὁρῶ γὰρ οὐδὲ σοὶ τὸ σὸν φώνημʼ ἰὸνπρὸς καιρόν· ὡς οὖν μηδʼ ἐγὼ ταὐτὸν πάθω—Οἰδίπουςμὴ πρὸς θεῶν φρονῶν γʼ ἀποστραφῇς, ἐπεὶπάντες σε προσκυνοῦμεν οἵδʼ ἱκτήριοι.Τειρεσίαςπάντες γὰρ οὐ φρονεῖτʼ· ἐγὼ δʼ οὐ μή ποτετἄμʼ, ὡς ἂν εἴπω μὴ τὰ σʼ, ἐκφήνω κακά.Οἰδίπουςτί φής; ξυνειδὼς οὐ φράσεις, ἀλλʼ ἐννοεῖςἡμᾶς προδοῦναι καὶ καταφθεῖραι πόλιν;Τειρεσίαςἐγὼ οὔτʼ ἐμαυτὸν οὔτε σʼ ἀλγυνῶ. τί ταῦτʼἄλλως ἐλέγχεις; οὐ γὰρ ἂν πύθοιό μου.Οἰδίπουςοὐκ, ὦ κακῶν κάκιστε, καὶ γὰρ ἂν πέτρουφύσιν σύ γʼ ὀργάνειας, ἐξερεῖς ποτε,ἀλλʼ ὧδʼ ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανεῖ;Τειρεσίαςὀργὴν ἐμέμψω τὴν ἐμήν, τὴν σὴν δʼ ὁμοῦναίουσαν οὐ κατεῖδες, ἀλλʼ ἐμὲ ψέγεις.Οἰδίπουςτίς γὰρ τοιαῦτʼ ἂν οὐκ ἂν ὀργίζοιτʼ ἔπηκλύων, ἃ νῦν σὺ τήνδʼ ἀτιμάζεις πόλιν;Τειρεσίαςἥξει γὰρ αὐτά, κἂν ἐγὼ σιγῇ στέγω.Οἰδίπουςοὐκοῦν ἅ γʼ ἥξει καὶ σὲ χρὴ λέγειν ἐμοί.Τειρεσίαςοὐκ ἂν πέρα φράσαιμι. πρὸς τάδʼ, εἰ θέλεις,θυμοῦ διʼ ὀργῆς ἥτις ἀγριωτάτη.Οἰδίπουςκαὶ μὴν παρήσω γʼ οὐδέν, ὡς ὀργῆς ἔχω,ἅπερ ξυνίημʼ· ἴσθι γὰρ δοκῶν ἐμοὶκαὶ ξυμφυτεῦσαι τοὔργον εἰργάσθαι θʼ, ὅσονμὴ χερσὶ καίνων· εἰ δʼ ἐτύγχανες βλέπων,καὶ τοὔργον ἂν σοῦ τοῦτʼ, ἔφην εἶναι μόνου.Τειρεσίαςἄληθες; ἐννέπω σὲ τῷ κηρύγματιᾧπερ προεῖπας ἐμμένειν, κἀφʼ ἡμέραςτῆς νῦν προσαυδᾶν μήτε τούσδε μήτʼ ἐμέ,ὡς ὄντι γῆς τῆσδʼ ἀνοσίῳ μιάστορι.Οἰδίπουςοὕτως ἀναιδῶς ἐξεκίνησας τόδετὸ ῥῆμα; καὶ ποῦ τοῦτο φεύξεσθαι δοκεῖς;Τειρεσίαςπέφευγα· τἀληθὲς γὰρ ἰσχῦον τρέφω.Οἰδίπουςπρὸς τοῦ διδαχθείς; οὐ γὰρ ἔκ γε τῆς τέχνης.Τειρεσίαςπρὸς σοῦ· σὺ γάρ μʼ ἄκοντα προυτρέψω λέγειν.Οἰδίπουςποῖον λόγον; λέγʼ αὖθις, ὡς μᾶλλον μάθω.Τειρεσίαςοὐχὶ ξυνῆκας πρόσθεν; ἢ ʼκπειρᾷ λέγων;Οἰδίπουςοὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν γνωστόν· ἀλλʼ αὖθις φράσον.Τειρεσίαςφονέα σε φημὶ τἀνδρὸς οὗ ζητεῖς κυρεῖν.Οἰδίπουςἀλλʼ οὔ τι χαίρων δίς γε πημονὰς ἐρεῖς.Τειρεσίαςεἴπω τι δῆτα κἄλλʼ, ἵνʼ ὀργίζῃ πλέον;Οἰδίπουςὅσον γε χρῄζεις· ὡς μάτην εἰρήσεται.Τειρεσίαςλεληθέναι σε φημὶ σὺν τοῖς φιλτάτοιςαἴσχισθʼ ὁμιλοῦντʼ, οὐδʼ ὁρᾶν ἵνʼ εἶ κακοῦ.Οἰδίπουςἦ καὶ γεγηθὼς ταῦτʼ ἀεὶ λέξειν δοκεῖς;Τειρεσίαςεἴπερ τί γʼ ἐστὶ τῆς ἀληθείας σθένος.Οἰδίπουςἀλλʼ ἔστι, πλὴν σοί· σοὶ δὲ τοῦτʼ οὐκ ἔστʼ ἐπεὶτυφλὸς τά τʼ ὦτα τόν τε νοῦν τά τʼ ὄμματʼ εἶ.Τειρεσίαςσὺ δʼ ἄθλιός γε ταῦτʼ ὀνειδίζων, ἃ σοὶοὐδεὶς ὃς οὐχὶ τῶνδʼ ὀνειδιεῖ τάχα.Οἰδίπουςμιᾶς τρέφει πρὸς νυκτός, ὥστε μήτʼ ἐμὲμήτʼ ἄλλον, ὅστις φῶς ὁρᾷ, βλάψαι ποτʼ ἄν.Τειρεσίαςοὐ γάρ σε μοῖρα πρός γʼ ἐμοῦ πεσεῖν, ἐπεὶἱκανὸς Ἀπόλλων, ᾧ τάδʼ ἐκπρᾶξαι μέλει.ΟἰδίπουςΚρέοντος ἢ σοῦ ταῦτα τἀξευρήματα;ΤειρεσίαςΚρέων δέ σοι πῆμʼ οὐδέν, ἀλλʼ αὐτὸς σὺ σοί.Οἰδίπουςὦ πλοῦτε καὶ τυραννὶ καὶ τέχνη τέχνηςὑπερφέρουσα τῷ πολυζήλῳ βίῳ,ὅσος παρʼ ὑμῖν ὁ φθόνος φυλάσσεται,εἰ τῆσδέ γʼ ἀρχῆς οὕνεχʼ, ἣν ἐμοὶ πόλιςδωρητόν, οὐκ αἰτητόν, εἰσεχείρισεν,ταύτης Κρέων ὁ πιστός, οὑξ ἀρχῆς φίλος,λάθρᾳ μʼ ὑπελθὼν ἐκβαλεῖν ἱμείρεται,ὑφεὶς μάγον τοιόνδε μηχανορράφον,δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσινμόνον δέδορκε, τὴν τέχνην δʼ ἔφυ τυφλός.ἐπεί, φέρʼ εἰπέ, ποῦ σὺ μάντις εἶ σαφής;πῶς οὐκ, ὅθʼ ἡ ῥαψῳδὸς ἐνθάδʼ ἦν κύων,ηὔδας τι τοῖσδʼ ἀστοῖσιν ἐκλυτήριον;καίτοι τό γʼ αἴνιγμʼ οὐχὶ τοὐπιόντος ἦνἀνδρὸς διειπεῖν, ἀλλὰ μαντείας ἔδει·ἣν οὔτʼ ἀπʼ οἰωνῶν σὺ προυφάνης ἔχωνοὔτʼ ἐκ θεῶν του γνωτόν· ἀλλʼ ἐγὼ μολών,ὁ μηδὲν εἰδὼς Οἰδίπους, ἔπαυσά νιν,γνώμῃ κυρήσας οὐδʼ ἀπʼ, οἰωνῶν μαθών·ὃν δὴ σὺ πειρᾷς ἐκβαλεῖν, δοκῶν θρόνοιςπαραστατήσειν τοῖς Κρεοντείοις πέλας.κλαίων δοκεῖς μοι καὶ σὺ χὠ συνθεὶς τάδεἀγηλατήσειν· εἰ δὲ μὴ ʼδόκεις γέρωνεἶναι, παθὼν ἔγνως ἂν οἷά περ φρονεῖς.Χορόςἡμῖν μὲν εἰκάζουσι καὶ τὰ τοῦδʼ ἔπηὀργῇ λελέχθαι καὶ τά σʼ, Οἰδίπους, δοκεῖ,δεῖ δʼ οὐ τοιούτων, ἀλλʼ ὅπως τὰ τοῦ θεοῦμαντεῖʼ ἄριστα λύσομεν, τόδε σκοπεῖν.Τειρεσίαςεἰ καὶ τυραννεῖς, ἐξισωτέον τὸ γοῦνἴσʼ ἀντιλέξαι· τοῦδε γὰρ κἀγὼ κρατῶ.οὐ γάρ τι σοὶ ζῶ δοῦλος, ἀλλὰ Λοξίᾳ·ὥστʼ οὐ Κρέοντος προστάτου γεγράψομαι.λέγω δʼ, ἐπειδὴ καὶ τυφλόν μʼ ὠνείδισας·σὺ καὶ δέδορκας κοὐ βλέπεις ἵνʼ εἶ κακοῦ,οὐδʼ ἔνθα ναίεις, οὐδʼ ὅτων οἰκεῖς μέτα.ἆρʼ οἶσθʼ ἀφʼ ὧν εἶ; καὶ λέληθας ἐχθρὸς ὢντοῖς σοῖσιν αὐτοῦ νέρθε κἀπὶ γῆς ἄνω,καί σʼ ἀμφιπλὴξ μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρὸςἐλᾷ ποτʼ ἐκ γῆς τῆσδε δεινόπους ἀρά,βλέποντα νῦν μὲν ὄρθʼ, ἔπειτα δὲ σκότον.βοῆς δὲ τῆς σῆς ποῖος οὐκ ἔσται λιμήν,ποῖος Κιθαιρὼν οὐχὶ σύμφωνος τάχα,ὅταν καταίσθῃ τὸν ὑμέναιον, ὃν δόμοιςἄνορμον εἰσέπλευσας, εὐπλοίας τυχών;ἄλλων δὲ πλῆθος οὐκ ἐπαισθάνει κακῶν,ἅ σʼ ἐξισώσει σοί τε καὶ τοῖς σοῖς τέκνοις.πρὸς ταῦτα καὶ Κρέοντα καὶ τοὐμὸν στόμαπροπηλάκιζε· σοῦ γὰρ οὐκ ἔστιν βροτῶνκάκιον ὅστις ἐκτριβήσεταί ποτε.Οἰδίπουςἦ ταῦτα δῆτʼ ἀνεκτὰ πρὸς τούτου κλύειν;οὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐχὶ θᾶσσον; οὐ πάλινἄψορρος οἴκων τῶνδʼ ἀποστραφεὶς ἄπει;Τειρεσίαςοὐδʼ ἱκόμην ἔγωγʼ ἄν, εἰ σὺ μὴ ʼκάλεις.Οἰδίπουςοὐ γάρ τί σʼ ᾔδη μῶρα φωνήσοντʼ, ἐπεὶσχολῇ σʼ ἂν οἴκους τοὺς ἐμοὺς ἐστειλάμην.Τειρεσίαςἡμεῖς τοιοίδʼ ἔφυμεν, ὡς μὲν σοὶ δοκεῖ,μῶροι, γονεῦσι δʼ, οἵ σʼ ἔφυσαν, ἔμφρονες.Οἰδίπουςποίοισι; μεῖνον, τίς δέ μʼ ἐκφύει βροτῶν;Τειρεσίαςἥδʼ ἡμέρα φύσει σε καὶ διαφθερεῖ.Οἰδίπουςὡς πάντʼ ἄγαν αἰνικτὰ κἀσαφῆ λέγεις.Τειρεσίαςοὔκουν σὺ ταῦτʼ ἄριστος εὑρίσκειν ἔφυς;Οἰδίπουςτοιαῦτʼ ὀνείδιζʼ, οἷς ἔμʼ εὑρήσεις μέγαν.Τειρεσίαςαὕτη γε μέντοι σʼ ἡ τύχη διώλεσεν.Οἰδίπουςἀλλʼ εἰ πόλιν τήνδʼ ἐξέσωσʼ, οὔ μοι μέλει.Τειρεσίαςἄπειμι τοίνυν· καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με.Οἰδίπουςκομιζέτω δῆθʼ· ὡς παρὼν σύ γʼ ἐμποδὼνὀχλεῖς, συθείς τʼ ἂν οὐκ ἂν ἀλγύνοις πλέον.Τειρεσίαςεἰπὼν ἄπειμʼ ὧν οὕνεκʼ, ἦλθον, οὐ τὸ σὸνδείσας πρόσωπον· οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπου μʼ ὀλεῖς.λέγω δέ σοι· τὸν ἄνδρα τοῦτον, ὃν πάλαιζητεῖς ἀπειλῶν κἀνακηρύσσων φόνοντὸν Λαΐειον, οὗτός ἐστιν ἐνθάδε,ξένος λόγῳ μέτοικος, εἶτα δʼ ἐγγενὴςφανήσεται Θηβαῖος, οὐδʼ ἡσθήσεταιτῇ ξυμφορᾷ· τυφλὸς γὰρ ἐκ δεδορκότοςκαὶ πτωχὸς ἀντὶ πλουσίου ξένην ἔπισκήπτρῳ προδεικνὺς γαῖαν ἐμπορεύσεται.φανήσεται δὲ παισὶ τοῖς αὑτοῦ ξυνὼνἀδελφὸς αὑτὸς καὶ πατήρ, κἀξ ἧς ἔφυγυναικὸς υἱὸς καὶ πόσις, καὶ τοῦ πατρὸςὁμόσπορός τε καὶ φονεύς. καὶ ταῦτʼ ἰὼνεἴσω λογίζου· κἂν λάβῃς ἐψευσμένον,φάσκειν ἔμʼ ἤδη μαντικῇ μηδὲν φρονεῖν.
Χορόςτίς ὅντινʼ ἁ θεσπιέπεια Δελφὶς εἶπε πέτραἄρρητʼ ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;ὥρα νιν ἀελλάδωνἵππων σθεναρώτερονφυγᾷ πόδα νωμᾶν.ἔνοπλος γὰρ ἐπʼ αὐτὸν ἐπενθρῴσκειπυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,δειναὶ δʼ ἅμʼ ἕπονταικῆρες ἀναπλάκητοι
Χορόςἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσαφάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντʼ ἰχνεύειν.φοιτᾷ γὰρ ὑπʼ ἀγρίανὕλαν ἀνά τʼ ἄντρα καὶπέτρας ἰσόταυροςμέλεος μελέῳ ποδὶ χηρεύων,τὰ μεσόμφαλα γᾶς ἀπονοσφίζωνμαντεῖα· τὰ δʼ ἀεὶζῶντα περιποτᾶται.
Χορόςδεινὰ μὲν οὖν, δεινὰ ταράσσει σοφὸς οἰωνοθέταςοὔτε δοκοῦντʼ οὔτʼ ἀποφάσκονθʼ· ὅ τι λέξω δʼ ἀπορῶ.πέτομαι δʼ ἐλπίσιν οὔτʼ, ἐνθάδʼ ὁρῶν οὔτʼ ὀπίσω.τί γὰρ ἢ Λαβδακίδαιςἢ τῷ Πολύβου νεῖκος ἔκειτʼ, οὔτε πάροιθέν ποτʼ ἔγωγʼἔμαθον, πρὸς ὅτου δὴ βασανίζων βασάνῳἐπὶ τὰν ἐπίδαμον φάτιν εἶμʼ Οἰδιπόδα Λαβδακίδαιςἐπίκουρος ἀδήλων θανάτων.
Χορόςἀλλʼ ὁ μὲν οὖν Ζεὺς ὅ τʼ Ἀπόλλων ξυνετοὶ καὶ τὰ βροτῶνεἰδότες· ἀνδρῶν δʼ ὅτι μάντις πλέον ἢ ʼγὼ φέρεται,κρίσις οὔκ ἔστιν ἀλαθής· σοφίᾳ δʼ ἂν σοφίανπαραμείψειεν ἀνήρ.ἀλλʼ οὔποτʼ ἔγωγʼ ἄν, πρὶν ἴδοιμʼ ὀρθὸν ἔπος, μεμφομένων ἂν καταφαίην.φανερὰ γὰρ ἐπʼ αὐτῷ, πτερόεσσʼ ἦλθε κόραποτέ, καὶ σοφὸς ὤφθη βασάνῳ θʼ ἁδύπολις τῷ ἀπʼ ἐμᾶςφρενὸς οὔποτʼ ὀφλήσει κακίαν.
Κρέωνἄνδρες πολῖται, δείνʼ ἔπη πεπυσμένοςκατηγορεῖν μου τὸν τύραννον Οἰδίπουν,πάρειμʼ ἀτλητῶν. εἰ γὰρ ἐν ταῖς ξυμφοραῖςταῖς νῦν νομίζει πρός γʼ ἐμοῦ πεπονθέναιλόγοισιν εἴτʼ ἔργοισιν εἰς βλάβην φέρον,οὔτοι βίου μοι τοῦ μακραίωνος πόθος,φέροντι τήνδε βάξιν. οὐ γὰρ εἰς ἁπλοῦνἡ ζημία μοι τοῦ λόγου τούτου φέρει,ἀλλʼ ἐς μέγιστον, εἰ κακὸς μὲν ἐν πόλει,κακὸς δὲ πρὸς σοῦ καὶ φίλων κεκλήσομαι.Χορόςἀλλʼ ἦλθε μὲν δὴ τοῦτο τοὔνειδος τάχʼ ἂνὀργῇ βιασθὲν μᾶλλον ἢ γνώμῃ φρενῶν.Κρέωντοὔπος δʼ ἐφάνθη, ταῖς ἐμαῖς γνώμαις ὅτιπεισθεὶς ὁ μάντις τοὺς λόγους ψευδεῖς λέγοι;Χορόςηὐδᾶτο μὲν τάδʼ, οἶδα δʼ οὐ γνώμῃ τίνι.Κρέωνἐξ ὀμμάτων δʼ ὀρθῶν τε κἀξ ὀρθῆς φρενὸςκατηγορεῖτο τοὐπίκλημα τοῦτό μου;Χορόςοὐκ οἶδʼ· ἃ γὰρ δρῶσʼ, οἱ κρατοῦντες οὐχ ὁρῶ.αὐτὸς δʼ ὅδʼ ἤδη δωμάτων ἔξω περᾷ.Οἰδίπουςοὗτος σύ, πῶς δεῦρʼ ἦλθες; ἦ τοσόνδʼ ἔχειςτόλμης πρόσωπον ὥστε τὰς ἐμὰς στέγαςἵκου, φονεὺς ὢν τοῦδε τἀνδρὸς ἐμφανῶςλῃστής τʼ ἐναργὴς τῆς ἐμῆς τυραννίδος;φέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν, δειλίαν ἢ μωρίανἰδών τινʼ ἔν μοι ταῦτʼ ἐβουλεύσω ποεῖν;ἢ τοὔργον ὡς οὐ γνωριοῖμί σου τόδεδόλῳ προσέρπον ἢ οὐκ ἀλεξοίμην μαθών;ἆρʼ οὐχὶ μῶρόν ἐστι τοὐγχείρημά σου,ἄνευ τε πλήθους καὶ φίλων τυραννίδαθηρᾶν, ὃ πλήθει χρήμασίν θʼ ἁλίσκεται;Κρέωνοἶσθʼ ὡς πόησον; ἀντὶ τῶν εἰρημένωνἴσʼ ἀντάκουσον, κᾆτα κρῖνʼ αὐτὸς μαθών.Οἰδίπουςλέγειν σὺ δεινός, μανθάνειν δʼ ἐγὼ κακὸςσοῦ· δυσμενῆ γὰρ καὶ βαρύν σʼ ηὕρηκʼ ἐμοί.Κρέωντοῦτʼ αὐτὸ νῦν μου πρῶτʼ ἄκουσον ὡς ἐρῶ.Οἰδίπουςτοῦτʼ αὐτὸ μή μοι φράζʼ, ὅπως οὐκ εἶ κακός.Κρέωνεἴ τοι νομίζεις κτῆμα τὴν αὐθαδίανεἶναί τι τοῦ νοῦ χωρίς, οὐκ ὀρθῶς φρονεῖς.Οἰδίπουςεἴ τοι νομίζεις ἄνδρα συγγενῆ κακῶςδρῶν οὐχ ὑφέξειν τὴν δίκην, οὐκ εὖ φρονεῖς.Κρέωνξύμφημί σοι ταῦτʼ ἔνδικʼ εἰρῆσθαι· τὸ δὲπάθημʼ ὁποῖον φὴς παθεῖν, δίδασκέ με.Οἰδίπουςἔπειθες ἢ οὐκ ἔπειθες, ὡς χρείη μʼ ἐπὶτὸν σεμνόμαντιν ἄνδρα πέμψασθαί τινα;Κρέωνκαὶ νῦν ἔθʼ αὑτός εἰμι τῷ βουλεύματι.Οἰδίπουςπόσον τινʼ ἤδη δῆθʼ ὁ Λάϊος χρόνονΚρέωνδέδρακε ποῖον ἔργον; οὐ γὰρ ἐννοῶ.Οἰδίπουςἄφαντος ἔρρει θανασίμῳ χειρώματι;Κρέωνμακροὶ παλαιοί τʼ ἂν μετρηθεῖεν χρόνοι.Οἰδίπουςτότʼ οὖν ὁ μάντις οὗτος ἦν ἐν τῇ τέχνῃ;Κρέωνσοφός γʼ ὁμοίως κἀξ ἴσου τιμώμενος.Οἰδίπουςἐμνήσατʼ οὖν ἐμοῦ τι τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ;Κρέωνοὔκουν ἐμοῦ γʼ ἑστῶτος οὐδαμοῦ πέλας.Οἰδίπουςἀλλʼ οὐκ ἔρευναν τοῦ κτανόντος ἔσχετε;Κρέωνπαρέσχομεν, πῶς δʼ οὐχί; κοὐκ ἠκούσαμεν.Οἰδίπουςπῶς οὖν τόθʼ οὗτος ὁ σοφὸς οὐκ ηὔδα τάδε;Κρέωνοὐκ οἶδʼ· ἐφʼ οἷς γὰρ μὴ φρονῶ σιγᾶν φιλῶ.Οἰδίπουςτοσόνδε γʼ οἶσθα καὶ λέγοις ἂν εὖ φρονῶν.Κρέωνποῖον τόδʼ; εἰ γὰρ οἶδά γʼ, οὐκ ἀρνήσομαι.Οἰδίπουςὁθούνεκʼ, εἰ μὴ σοὶ ξυνῆλθε, τάσδʼ ἐμὰςοὐκ ἄν ποτʼ εἶπε Λαΐου διαφθοράς.Κρέωνεἰ μὲν λέγει τάδʼ, αὐτὸς οἶσθʼ· ἐγὼ δὲ σοῦμαθεῖν δικαιῶ ταὔθʼ ἅπερ κἀμοῦ σὺ νῦν.Οἰδίπουςἐκμάνθανʼ· οὐ γὰρ δὴ φονεὺς ἁλώσομαι.Κρέωντί δῆτʼ; ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν γήμας ἔχεις;Οἰδίπουςἄρνησις οὐκ ἔνεστιν ὧν ἀνιστορεῖς.Κρέωνἄρχεις δʼ ἐκείνῃ ταὐτὰ γῆς ἴσον νέμων;Οἰδίπουςἃν ᾖ θέλουσα πάντʼ ἐμοῦ κομίζεται.Κρέωνοὔκουν ἰσοῦμαι σφῷν ἐγὼ δυοῖν τρίτος;Οἰδίπουςἐνταῦθα γὰρ δὴ καὶ κακὸς φαίνει φίλος.Κρέωνοὔκ, εἰ διδοίης γʼ ὡς ἐγὼ σαυτῷ λόγον.σκέψαι δὲ τοῦτο πρῶτον, εἴ τινʼ ἂν δοκεῖςἄρχειν ἑλέσθαι ξὺν φόβοισι μᾶλλον ἢἄτρεστον εὕδοντʼ, εἰ τά γʼ αὔθʼ ἕξει κράτη.ἐγὼ μὲν οὖν οὔτʼ αὐτὸς ἱμείρων ἔφυντύραννος εἶναι μᾶλλον ἢ τύραννα δρᾶν,οὔτʼ ἄλλος ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.νῦν μὲν γὰρ ἐκ σοῦ πάντʼ ἄνευ φόβου φέρω,εἰ δʼ αὐτὸς ἦρχον, πολλὰ κἂν ἄκων ἔδρων.πῶς δῆτʼ ἐμοὶ τυραννὶς ἡδίων ἔχεινἀρχῆς ἀλύπου καὶ δυναστείας ἔφυ;οὔπω τοσοῦτον ἠπατημένος κυρῶὥστʼ ἄλλα χρῄζειν ἢ τὰ σὺν κέρδει καλά.νῦν πᾶσι χαίρω, νῦν με πᾶς ἀσπάζεται,νῦν οἱ σέθεν χρῄζοντες ἐκκαλοῦσί με·τὸ γὰρ τυχεῖν αὐτοῖσι πᾶν ἐνταῦθʼ ἔνι.πῶς δῆτʼ ἐγὼ κεῖνʼ ἂν λάβοιμʼ ἀφεὶς τάδε;οὐκ ἂν γένοιτο νοῦς κακὸς καλῶς φρονῶν.ἀλλʼ οὔτʼ ἐραστὴς τῆσδε τῆς γνώμης ἔφυνοὔτʼ ἂν μετʼ ἄλλου δρῶντος ἂν τλαίην ποτέ.καὶ τῶνδʼ ἔλεγχον τοῦτο μὲν Πυθώδʼ ἰὼνπεύθου τὰ χρησθέντʼ εἰ σαφῶς ἤγγειλά σοι·τοῦτʼ ἄλλʼ, ἐάν με τῷ τερασκόπῳ λάβῃςκοινῇ τι βουλεύσαντα, μή μʼ ἁπλῇ κτάνῃςψήφῳ, διπλῇ δέ, τῇ τʼ ἐμῇ καὶ σῇ, λαβών·γνώμῃ δʼ ἀδήλῳ μή με χωρὶς αἰτιῶ.οὐ γὰρ δίκαιον οὔτε τοὺς κακοὺς μάτηνχρηστοὺς νομίζειν οὔτε τοὺς χρηστοὺς κακούς.φίλον γὰρ ἐσθλὸν ἐκβαλεῖν ἴσον λέγωκαὶ τὸν παρʼ αὑτῷ βίοτον, ὃν πλεῖστον, φιλεῖ.ἀλλʼ ἐν χρόνῳ γνώσει τάδʼ ἀσφαλῶς, ἐπεὶχρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσιν μόνος·κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μιᾷ.Χορόςκαλῶς ἔλεξεν εὐλαβουμένῳ πεσεῖν,ἄναξ· φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς.Οἰδίπουςὅταν ταχύς τις οὑπιβουλεύων λάθρᾳχωρῇ, ταχὺν δεῖ κἀμὲ βουλεύειν πάλιν·εἰ δʼ ἡσυχάζων προσμενῶ, τὰ τοῦδε μὲνπεπραγμένʼ ἔσται, τἀμὰ δʼ ἡμαρτημένα.Κρέωντί δῆτα χρῄζεις; ἦ με γῆς ἔξω βαλεῖν;Οἰδίπουςἥκιστα· θνῄσκειν, οὐ φυγεῖν σε βούλομαι.ὡς ἂν προδείξῃς οἷόν ἐστι τὸ φθονεῖν.Κρέωνὡς οὐχ ὑπείξων οὐδὲ πιστεύσων λέγεις;ΟἰδίπουςΚρέωνοὐ γὰρ φρονοῦντά σʼ εὖ βλέπω.Οἰδίπουςτὸ γοῦν ἐμόν.Κρέωνἀλλʼ ἐξ ἴσου δεῖ κἀμόν.Οἰδίπουςἀλλʼ ἔφυς κακός.Κρέωνεἰ δὲ ξυνίης μηδέν;Οἰδίπουςἀρκτέον γʼ ὅμως.Κρέωνοὔτοι κακῶς γʼ ἄρχοντος.Οἰδίπουςὦ πόλις πόλις.Κρέωνκἀμοὶ πόλεως μέτεστιν, οὐχί σοι μόνῳ.Χορόςπαύσασθʼ, ἄνακτες· καιρίαν δʼ ὑμῖν ὁρῶτήνδʼ ἐκ δόμων στείχουσαν Ἰοκάστην, μεθʼ ἧςτὸ νῦν παρεστὸς νεῖκος εὖ θέσθαι χρεών.Ἰοκάστητί τὴν ἄβουλον, ὦ ταλαίπωροι, στάσινγλώσσης ἐπήρασθʼ οὐδʼ ἐπαισχύνεσθε γῆςοὕτω νοσούσης ἴδια κινοῦντες κακά;οὐκ εἶ σύ τʼ οἴκους σύ τε, Κρέων, κατὰ στέγας,καὶ μὴ τὸ μηδὲν ἄλγος εἰς μέγʼ οἴσετε;Κρέωνὅμαιμε, δεινά μʼ Οἰδίπους ὁ σὸς πόσιςδρᾶσαι δικαιοῖ δυοῖν ἀποκρίνας κακοῖνἢ γῆς ἀπῶσαι πατρίδος ἢ κτεῖναι λαβών.Οἰδίπουςξύμφημι· δρῶντα γάρ νιν, ὦ γύναι, κακῶςεἴληφα τοὐμὸν σῶμα σὺν τέχνῃ κακῇ.Κρέωνμή νυν ὀναίμην, ἀλλʼ ἀραῖος, εἴ σέ τιδέδρακʼ, ὀλοίμην, ὧν ἐπαιτιᾷ με δρᾶν.Ἰοκάστηὦ πρὸς θεῶν πίστευσον, Οἰδίπους, τάδε,μάλιστα μὲν τόνδʼ ὅρκον αἰδεσθεὶς θεῶν,ἔπειτα κἀμὲ τούσδε θʼ οἳ πάρεισί σοι.
Χορόςπιθοῦ θελήσας φρονήσας τʼ, ἄναξ, λίσσομαι.Οἰδίπουςτί σοι θέλεις δῆτʼ εἰκάθω;Χορόςτὸν οὔτε πρὶν νήπιον νῦν τʼ ἐν ὅρκῳ μέγαν καταίδεσαι.Οἰδίπουςοἶσθʼ οὖν ἃ χρῄζεις;Χορόςοἶδα.Οἰδίπουςφράζε δὴ τί φής.Χορόςτὸν ἐναγῆ φίλον μήποτʼ ἐν αἰτίᾳσὺν ἀφανεῖ λόγῳ σʼ ἄτιμον βαλεῖν.Οἰδίπουςεὖ νυν ἐπίστω, ταῦθʼ ὅταν ζητῇς, ἐμοὶζητῶν ὄλεθρον ἢ φυγὴν ἐκ τῆσδε γῆς.
Χορόςοὐ τὸν πάντων θεῶν θεὸν πρόμονἍλιον· ἐπεὶ ἄθεος ἄφιλος ὅ τι πύματονὀλοίμαν, φρόνησιν εἰ τάνδʼ ἔχω.ἀλλά μοι δυσμόρῳ γᾶ φθινὰςτρύχει ψυχάν, τάδʼ εἰ κακοῖς κακὰπροσάψει τοῖς πάλαι τὰ πρὸς σφῷν.Οἰδίπουςὁ δʼ οὖν ἴτω, κεἰ χρή με παντελῶς θανεῖνἢ γῆς ἄτιμον τῆσδʼ ἀπωσθῆναι βίᾳ.τὸ γὰρ σόν, οὐ τὸ τοῦδʼ, ἐποικτίρω στόμαἐλεινόν· οὗτος δʼ ἔνθʼ ἂν ᾖ στυγήσεται.Κρέωνστυγνὸς μὲν εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς δʼ, ὅτανθυμοῦ περάσῃς· αἱ δὲ τοιαῦται φύσειςαὑταῖς δικαίως εἰσὶν ἄλγισται φέρειν.Οἰδίπουςοὔκουν μʼ ἐάσεις κἀκτὸς εἶ;Κρέωνπορεύσομαι,σοῦ μὲν τυχὼν ἀγνῶτος, ἐν δὲ τοῖσδʼ ἴσος.
Χορόςγύναι, τί μέλλεις κομίζειν δόμων τόνδʼ ἔσω;Ἰοκάστημαθοῦσά γʼ ἥτις ἡ τύχη.Χορόςδόκησις ἀγνὼς λόγων ἦλθε, δάπτει δὲ καὶ τὸ μὴ ʼνʼδικον.Ἰοκάστηἀμφοῖν ἀπʼ αὐτοῖν;Χορόςναίχι.Ἰοκάστηκαὶ τίς ἦν λόγος;Χορόςἅλις ἔμοιγʼ, ἅλις, γᾶς προπονουμένας,φαίνεται ἔνθʼ ἔληξεν αὐτοῦ μένειν.Οἰδίπουςὁρᾷς ἵνʼ ἥκεις, ἀγαθὸς ὢν γνώμην ἀνήρ,τοὐμὸν παριεὶς καὶ καταμβλύνων κέαρ;
Χορόςὦναξ, εἶπον μὲν οὐχ ἅπαξ μόνον,ἴσθι δὲ παραφρόνιμον, ἄπορον ἐπὶ φρόνιμαπεφάνθαι μʼ ἄν, εἴ σʼ ἐνοσφιζόμαν,ὅς τʼ ἐμὰν γᾶν φίλαν ἐν πόνοιςἀλύουσαν κατʼ ὀρθὸν οὔρισας,τανῦν τʼ εὔπομπος, ἂν γένοιο.Ἰοκάστηπρὸς θεῶν δίδαξον κἄμʼ, ἄναξ, ὅτου ποτὲμῆνιν τοσήνδε πράγματος στήσας ἔχεις.
Οἰδίπουςἐρῶ· σὲ γὰρ τῶνδʼ ἐς πλέον, γύναι, σέβω·Κρέοντος, οἷά μοι βεβουλευκὼς ἔχει.Ἰοκάστηλέγʼ, εἰ σαφῶς τὸ νεῖκος ἐγκαλῶν ἐρεῖς.Οἰδίπουςφονέα με φησὶ Λαΐου καθεστάναι.Ἰοκάστηαὐτὸς ξυνειδὼς ἢ μαθὼν ἄλλου πάρα;Οἰδίπουςμάντιν μὲν οὖν κακοῦργον εἰσπέμψας, ἐπεὶτό γʼ εἰς ἑαυτὸν πᾶν ἐλευθεροῖ στόμα.Ἰοκάστησύ νυν ἀφεὶς σεαυτὸν ὧν λέγεις πέριἐμοῦ ʼπάκουσον, καὶ μάθʼ οὕνεκʼ ἐστί σοιβρότειον οὐδὲν μαντικῆς ἔχον τέχνης.φανῶ δέ σοι σημεῖα τῶνδε σύντομα.χρησμὸς γὰρ ἦλθε Λαΐῳ ποτʼ, οὐκ ἐρῶΦοίβου γʼ ἄπʼ αὐτοῦ, τῶν δʼ ὑπηρετῶν ἄπο,ὡς αὐτὸν ἕξοι μοῖρα πρὸς παιδὸς θανεῖν,ὅστις γένοιτʼ ἐμοῦ τε κἀκείνου πάρα.καὶ τὸν μέν, ὥσπερ γʼ ἡ φάτις, ξένοι ποτὲλῃσταὶ φονεύουσʼ ἐν τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς·παιδὸς δὲ βλάστας οὐ διέσχον ἡμέραιτρεῖς, καί νιν ἄρθρα κεῖνος ἐνζεύξας ποδοῖνἔρριψεν ἄλλων χερσὶν ἄβατον εἰς ὄρος.κἀνταῦθʼ Ἀπόλλων οὔτʼ ἐκεῖνον ἤνυσενφονέα γενέσθαι πατρὸς οὔτε Λάϊοντὸ δεινὸν οὑφοβεῖτο πρὸς παιδὸς θανεῖν.τοιαῦτα φῆμαι μαντικαὶ διώρισαν,ὧν ἐντρέπου σὺ μηδέν· ὧν γὰρ ἂν θεὸςχρείαν ἐρευνᾷ, ῥᾳδίως αὐτὸς φανεῖ.Οἰδίπουςοἷόν μʼ ἀκούσαντʼ ἀρτίως ἔχει, γύναι,ψυχῆς πλάνημα κἀνακίνησις φρενῶν.Ἰοκάστηποίας μερίμνης τοῦθʼ ὑποστραφεὶς λέγεις;Οἰδίπουςἔδοξʼ ἀκοῦσαι σοῦ τόδʼ, ὡς ὁ Λάϊοςκατασφαγείη πρὸς τριπλαῖς ἁμαξιτοῖς.Ἰοκάστηηὐδᾶτο γὰρ ταῦτʼ οὐδέ πω λήξαντʼ ἔχει.Οἰδίπουςκαὶ ποῦ ʼσθʼ ὁ χῶρος οὗτος οὗ τόδʼ ἦν πάθος;ἸοκάστηΦωκὶς μὲν ἡ γῆ κλῄζεται, σχιστὴ δʼ ὁδὸςἐς ταὐτὸ Δελφῶν κἀπὸ Δαυλίας ἄγει.Οἰδίπουςκαὶ τίς χρόνος τοῖσδʼ ἐστὶν οὑξεληλυθώς;Ἰοκάστησχεδόν τι πρόσθεν ἢ σὺ τῆσδʼ ἔχων χθονὸςἀρχὴν ἐφαίνου, τοῦτʼ ἐκηρύχθη πόλει.Οἰδίπουςὦ Ζεῦ, τί μου δρᾶσαι βεβούλευσαι πέρι;Ἰοκάστητί δʼ ἐστί σοι τοῦτʼ, Οἰδίπους, ἐνθύμιον;Οἰδίπουςμήπω μʼ ἐρώτα· τὸν δὲ Λάϊον φύσιντίνʼ ἦλθε φράζε, τίνα δʼ ἀκμὴν ἥβης ἔχων.Ἰοκάστημέγας, χνοάζων ἄρτι λευκανθὲς κάρα,μορφῆς δὲ τῆς σῆς οὐκ ἀπεστάτει πολύ.Οἰδίπουςοἴμοι τάλας· ἔοικʼ ἐμαυτὸν εἰς ἀρὰςδεινὰς προβάλλων ἀρτίως οὐκ εἰδέναι.Ἰοκάστηπῶς φῄς; ὀκνῶ τοι πρός σʼ ἀποσκοποῦσʼ, ἄναξ.Οἰδίπουςδεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ·δείξεις δὲ μᾶλλον, ἢν ἓν ἐξείπῃς ἔτι.Ἰοκάστηκαὶ μὴν ὀκνῶ μέν, ἃ δʼ ἂν ἔρῃ μαθοῦσʼ ἐρῶ.Οἰδίπουςπότερον ἐχώρει βαιὸς ἢ πολλοὺς ἔχωνἄνδρας λοχίτας, οἷʼ ἀνὴρ ἀρχηγέτης;Ἰοκάστηπέντʼ ἦσαν οἱ ξύμπαντες, ἐν δʼ αὐτοῖσιν ἦν .κῆρυξ· ἀπήνη δʼ ἦγε Λάϊον μία.Οἰδίπουςαἰαῖ, τάδʼ ἤδη διαφανῆ. τίς ἦν ποτεὁ τούσδε λέξας τοὺς λόγους ὑμῖν, γύναι;Ἰοκάστηοἰκεύς τις, ὅσπερ ἵκετʼ ἐκσωθεὶς μόνος.Οἰδίπουςἦ κἀν δόμοισι τυγχάνει τανῦν παρών;Ἰοκάστηοὐ δῆτʼ· ἀφʼ οὗ γὰρ κεῖθεν ἦλθε καὶ κράτησέ τʼ εἶδʼ ἔχοντα Λάϊόν τʼ ὀλωλότα,ἐξικέτευσε τῆς ἐμῆς χειρὸς θιγὼνἀγρούς σφε πέμψαι κἀπὶ ποιμνίων νομάς,ὡς πλεῖστον εἴη τοῦδʼ ἄποπτος ἄστεως.κἄπεμψʼ ἐγώ νιν· ἄξιος γὰρ οἷʼ ἀνὴρδοῦλος φέρειν ἦν τῆσδε καὶ μείζω χάριν.Οἰδίπουςπῶς ἂν μόλοι δῆθʼ ἡμὶν ἐν τάχει πάλιν;Ἰοκάστηπάρεστιν· ἀλλὰ πρὸς τί τοῦτʼ ἐφίεσαι;Οἰδίπουςδέδοικʼ ἐμαυτόν, ὦ γύναι, μὴ πόλλʼ ἄγανεἰρημένʼ ᾖ μοι διʼ ἅ νιν εἰσιδεῖν θέλω.Ἰοκάστηἀλλʼ ἵξεται μέν· ἀξία δέ που μαθεῖνκἀγὼ τά γʼ ἐν σοὶ δυσφόρως ἔχοντʼ, ἄναξ.Οἰδίπουςκοὐ μὴ στερηθῇς γʼ, ἐς τοσοῦτον ἐλπίδωνἐμοῦ βεβῶτος. τῷ γὰρ ἂν καὶ μείζονιλέξαιμʼ ἂν ἢ σοί, διὰ τύχης τοιᾶσδʼ ἰών;ἐμοὶ πατὴρ μὲν Πόλυβος ἦν Κορίνθιος,μήτηρ δὲ Μερόπη Δωρίς. ἠγόμην δʼ ἀνὴρἀστῶν μέγιστος τῶν ἐκεῖ, πρίν μοι τύχητοιάδʼ ἐπέστη, θαυμάσαι μὲν ἀξία,σπουδῆς γε μέντοι τῆς ἐμῆς οὐκ ἀξία.ἀνὴρ γὰρ ἐν δείπνοις μʼ ὑπερπλησθεὶς μέθῃκαλεῖ παρʼ οἴνῳ, πλαστὸς ὡς εἴην πατρί.κἀγὼ βαρυνθεὶς τὴν μὲν οὖσαν ἡμέρανμόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δʼ ἰὼν πέλαςμητρὸς πατρός τʼ ἤλεγχον· οἱ δὲ δυσφόρωςτοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δʼἔκνιζέ μʼ ἀεὶ τοῦθʼ· ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαιΠυθώδε, καί μʼ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμηνἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δʼ ἄθλιακαὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δʼἄτλητον ἀνθρώποισι δηλώσοιμʼ ὁρᾶν,φονεὺς δʼ ἐσοίμην τοῦ φυτεύσαντος πατρός.κἀγὼ ʼπακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν,ἄστροις τὸ λοιπὸν ἐκμετρούμενος, χθόναἔφευγον, ἔνθα μήποτʼ ὀψοίμην κακῶνχρησμῶν ὀνείδη τῶν ἐμῶν τελούμενα.στείχων δʼ ἱκνοῦμαι τούσδε τοὺς χώρους, ἐν οἷςσὺ τὸν τύραννον τοῦτον ὄλλυσθαι λέγεις.Οἰδίπουςκαί σοι, γύναι, τἀληθὲς ἐξερῶ. τριπλῆςὅτʼ ἦ κελεύθου τῆσδʼ ὁδοιπορῶν πέλας,ἐνταῦθά μοι κῆρύξ τε κἀπὶ πωλικῆςἀνὴρ ἀπήνης ἐμβεβώς, οἷον σὺ φῇς,ξυνηντίαζον· κἀξ ὁδοῦ μʼ ὅ θʼ ἡγεμὼναὐτός θʼ ὁ πρέσβυς πρὸς βίαν ἠλαυνέτην.κἀγὼ τὸν ἐκτρέποντα, τὸν τροχηλάτην,παίω διʼ ὀργῆς· καί μʼ ὁ πρέσβυς ὡς ὁρᾷ,ὄχου παραστείχοντα τηρήσας, μέσονκάρα διπλοῖς κέντροισί μου καθίκετο.οὐ μὴν ἴσην γʼ ἔτισεν, ἀλλὰ συντόμωςσκήπτρῳ τυπεὶς ἐκ τῆσδε χειρὸς ὕπτιοςμέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται·κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳτούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,τίς τοῦδέ γʼ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτʼ ἀνήρ;ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδʼ ἀστῶν τινιδόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων. καὶ τάδʼ οὔτις ἄλλος ἦνἢ ʼγὼ ʼπʼ ἐμαυτῷ τάσδʼ ἀρὰς ὁ προστιθείς.λέχη δὲ τοῦ θανόντος ἐκ χεροῖν ἐμαῖνχραίνω, διʼ ὧνπερ ὤλετʼ· ἆρʼ ἔφυν κακός;ἆρʼ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖνμηδʼ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖμητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖνΠόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.ἆρʼ οὐκ ἀπʼ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂνκρίνων ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἂν ὀρθοίη λόγον;μὴ δῆτα, μὴ δῆτʼ, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλʼ ἐκ βροτῶνβαίην ἄφαντος πρόσθεν ἢ τοιάνδʼ ἰδεῖνκηλῖδʼ ἐμαυτῷ συμφορᾶς ἀφιγμένην.Χορόςἡμῖν μέν, ὦναξ, ταῦτʼ ὀκνήρʼ· ἕως δʼ ἂν οὖνπρὸς τοῦ παρόντος ἐκμάθῃς, ἔχʼ ἐλπίδα.Οἰδίπουςκαὶ μὴν τοσοῦτόν γʼ ἐστί μοι τῆς ἐλπίδος,τὸν ἄνδρα τὸν βοτῆρα προσμεῖναι μόνον.Ἰοκάστηπεφασμένου δὲ τίς ποθʼ ἡ προθυμία;Οἰδίπουςἐγὼ διδάξω σʼ· ἢν γὰρ εὑρεθῇ λέγωνσοὶ ταὔτʼ, ἔγωγʼ ἂν ἐκπεφευγοίην πάθος.Ἰοκάστηποῖον δέ μου περισσὸν ἤκουσας λόγον;Οἰδίπουςλῃστὰς ἔφασκες αὐτὸν ἄνδρας ἐννέπεινὥς νιν κατακτείνειαν. εἰ μὲν οὖν ἔτιλέξει τὸν αὐτὸν ἀριθμόν, οὐκ ἐγὼ ʼκτανον·οὐ γὰρ γένοιτʼ ἂν εἷς γε τοῖς πολλοῖς ἴσος·εἰ δʼ ἄνδρʼ ἕνʼ οἰόζωνον αὐδήσει, σαφῶςτοῦτʼ ἐστὶν ἤδη τοὔργον εἰς ἐμὲ ῥέπον.Ἰοκάστηἀλλʼ ὡς φανέν γε τοὔπος ὧδʼ ἐπίστασο,κοὐκ ἔστιν αὐτῷ τοῦτό γʼ ἐκβαλεῖν πάλιν·πόλις γὰρ ἤκουσʼ, οὐκ ἐγὼ μόνη, τάδε.εἰ δʼ οὖν τι κἀκτρέποιτο τοῦ πρόσθεν λόγου,οὔτοι ποτʼ, ὦναξ, σόν γε Λαΐου φόνονφανεῖ δικαίως ὀρθόν, ὅν γε Λοξίαςδιεῖπε χρῆναι παιδὸς ἐξ ἐμοῦ θανεῖν.καίτοι νιν οὐ κεῖνός γʼ ὁ δύστηνός ποτεκατέκτανʼ, ἀλλʼ αὐτὸς πάροιθεν ὤλετο.ὥστʼ οὐχὶ μαντείας γʼ ἂν οὔτε τῇδʼ ἐγὼβλέψαιμʼ ἂν εἵνεκʼ οὔτε τῇδʼ ἂν ὕστερον.Οἰδίπουςκαλῶς νομίζεις· ἀλλʼ ὅμως τὸν ἐργάτηνπέμψον τινὰ στελοῦντα μηδὲ τοῦτʼ ἀφῇς.Ἰοκάστηπέμψω ταχύνασʼ· ἀλλʼ ἴωμεν ἐς δόμους·οὐδὲν γὰρ ἂν πράξαιμʼ ἂν ὧν οὐ σοὶ φίλον.
Χορόςεἴ μοι ξυνείη φέροντιμοῖρα τὰν εὔσεπτον ἁγνείαν λόγωνἔργων τε πάντων, ὧν νόμοι πρόκεινταιὑψίποδες, οὐρανίανδιʼ αἰθέρα τεκνωθέντες, ὧν Ὄλυμποςπατὴρ μόνος, οὐδέ νινθνατὰ φύσις ἀνέρωνἔτικτεν οὐδὲ μή ποτε λάθα κατακοιμάσῃ·μέγας ἐν τούτοις θεὸς οὐδὲ γηράσκει.
Χορόςὕβρις φυτεύει τύραννον·ὕβρις, εἰ πολλῶν ὑπερπλησθῇ μάταν,ἃ μὴ ʼπίκαιρα μηδὲ συμφέροντα,ἀκρότατον εἰσαναβᾶσʼαἶπος ἀπότομον ὤρουσεν εἰς ἀνάγκαν,ἔνθʼ οὐ ποδὶ χρησίμῳχρῆται. τὸ καλῶς δʼ ἔχονπόλει πάλαισμα μήποτε λῦσαι θεὸν αἰτοῦμαι.θεὸν οὐ λήξω ποτὲ προστάταν ἴσχων.
Χορόςεἰ δέ τις ὑπέροπτα χερσὶν ἢ λόγῳ πορεύεται,δίκας ἀφόβητος οὐδὲ δαιμόνων ἕδη σέβων,κακά νιν ἕλοιτο μοῖρα,δυσπότμου χάριν χλιδᾶς,εἰ μὴ τὸ κέρδος κερδανεῖ δικαίωςκαὶ τῶν ἀσέπτων ἔρξεταιἢ τῶν ἀθίκτων θίξεται ματᾴζων.τίς ἔτι ποτʼ ἐν τοῖσδʼ ἀνὴρ θεῶν βέληεὔξεται ψυχᾶς ἀμύνειν;εἰ γὰρ αἱ τοιαίδε πράξεις τίμιαι,τί δεῖ με χορεύειν;
Χορόςοὐκέτι τὸν ἄθικτον εἶμι γᾶς ἐπʼ ὀμφαλὸν σέβων,οὐδʼ ἐς τὸν Ἀβαῖσι ναὸν οὐδὲ τὰν Ὀλυμπίαν,εἰ μὴ τάδε χειρόδεικταπᾶσιν ἁρμόσει βροτοῖς.ἀλλʼ, ὦ κρατύνων, εἴπερ ὄρθʼ ἀκούεις,Ζεῦ, πάντʼ ἀνάσσων, μὴ λάθοισὲ τάν τε σὰν ἀθάνατον αἰὲν ἀρχάν.φθίνοντα γὰρ Λαΐου παλαίφαταθέσφατʼ ἐξαιροῦσιν ἤδη,κοὐδαμοῦ τιμαῖς Ἀπόλλων ἐμφανής·ἔρρει δὲ τὰ θεῖα.
Ἰοκάστηχώρας ἄνακτες, δόξα μοι παρεστάθηναοὺς ἱκέσθαι δαιμόνων, τάδʼ ἐν χεροῖνστέφη λαβούσῃ κἀπιθυμιάματα.ὑψοῦ γὰρ αἴρει θυμὸν Οἰδίπους ἄγανλύπαισι παντοίαισιν· οὐδʼ ὁποῖʼ ἀνὴρἔννους τὰ καινὰ τοῖς πάλαι τεκμαίρεται,ἀλλʼ ἐστὶ τοῦ λέγοντος, εἰ φόβους λέγοι.ὅτʼ οὖν παραινοῦσʼ οὐδὲν ἐς πλέον ποιῶ,πρὸς σʼ, ὦ Λύκειʼ Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,ἱκέτις ἀφῖγμαι τοῖσδε σὺν κατεύγμασιν,ὅπως λύσιν τινʼ ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς·ὡς νῦν ὀκνοῦμεν πάντες ἐκπεπληγμένονκεῖνον βλέποντες ὡς κυβερνήτην νεώς.Ἄγγελοςἆρʼ ἂν παρʼ ὑμῶν, ὦ ξένοι, μάθοιμʼ ὅπουτὰ τοῦ τυράννου δώματʼ ἐστὶν Οἰδίπου;μάλιστα δʼ αὐτὸν εἴπατʼ, εἰ κάτισθʼ ὅπου.Χορόςστέγαι μὲν αἵδε, καὐτὸς ἔνδον, ὦ ξένε·γυνὴ δὲ μήτηρ ἥδε τῶν κείνου τέκνων.Ἄγγελοςἀλλʼ ὀλβία τε καὶ ξὺν ὀλβίοις ἀεὶγένοιτʼ, ἐκείνου γʼ οὖσα παντελὴς δάμαρ.Ἰοκάστηαὔτως δὲ καὶ σύ γʼ, ὦ ξένʼ· ἄξιος γὰρ εἶτῆς εὐεπείας εἵνεκʼ· ἀλλὰ φράζʼ ὅτουχρῄζων ἀφῖξαι χὤ τι σημῆναι θέλων.Ἄγγελοςἀγαθὰ δόμοις τε καὶ πόσει τῷ σῷ, γύναι.Ἰοκάστητὰ ποῖα ταῦτα; παρὰ τίνος δʼ ἀφιγμένος;Ἄγγελοςἐκ τῆς Κορίνθου· τὸ δʼ ἔπος οὑξερῶ τάχα,ἥδοιο μέν, πῶς δʼ οὐκ ἄν, ἀσχάλλοις δʼ ἴσως.Ἰοκάστητί δʼ ἔστι; ποίαν δύναμιν ὧδʼ ἔχει διπλῆν;Ἄγγελοςτύραννον αὐτὸν οὑπιχώριοι χθονὸςτῆς Ἰσθμίας στήσουσιν, ὡς ηὐδᾶτʼ ἐκεῖ.Ἰοκάστητί δʼ; οὐχ ὁ πρέσβυς Πόλυβος ἐγκρατὴς ἔτι;Ἄγγελοςοὐ δῆτʼ, ἐπεί νιν θάνατος ἐν τάφοις ἔχει.Ἰοκάστηπῶς εἶπας; ἦ τέθνηκε Πόλυβος, ὦ γέρον;Ἄγγελοςεἰ μὴ λέγω τἀληθές, ἀξιῶ θανεῖν.Ἰοκάστηὦ πρόσπολʼ, οὐχὶ δεσπότῃ τάδʼ ὡς τάχοςμολοῦσα λέξεις; ὦ θεῶν μαντεύματα,ἵνʼ ἐστέ· τοῦτον Οἰδίπους πάλαι τρέμωντὸν ἄνδρʼ ἔφευγε μὴ κτάνοι, καὶ νῦν ὅδεπρὸς τῆς τύχης ὄλωλεν οὐδὲ τοῦδʼ ὕπο.Οἰδίπουςὦ φίλτατον γυναικὸς Ἰοκάστης κάρα,τί μʼ ἐξεπέμψω δεῦρο τῶνδε δωμάτων;Ἰοκάστηἄκουε τἀνδρὸς τοῦδε, καὶ σκόπει κλύωντὰ σέμνʼ ἵνʼ ἥκει τοῦ θεοῦ μαντεύματα.Οἰδίπουςοὗτος δὲ τίς ποτʼ ἐστὶ καὶ τί μοι λέγει;Ἰοκάστηἐκ τῆς Κορίνθου, πατέρα τὸν σὸν ἀγγελῶνὡς οὐκέτʼ ὄντα Πόλυβον, ἀλλʼ ὀλωλότα.Οἰδίπουςτί φῄς, ξένʼ; αὐτός μοι σὺ σημάντωρ γενοῦ.Ἄγγελοςεἰ τοῦτο πρῶτον δεῖ μʼ ἀπαγγεῖλαι σαφῶς,εὖ ἴσθʼ ἐκεῖνον θανάσιμον βεβηκότα.Οἰδίπουςπότερα δόλοισιν ἢ νόσου ξυναλλαγῇ;Ἄγγελοςσμικρὰ παλαιὰ σώματʼ εὐνάζει ῥοπή.Οἰδίπουςνόσοις ὁ τλήμων, ὡς ἔοικεν, ἔφθιτο.Ἄγγελοςκαὶ τῷ μακρῷ γε συμμετρούμενος χρόνῳ.Οἰδίπουςφεῦ φεῦ, τί δῆτʼ ἄν, ὦ γύναι, σκοποῖτό τιτὴν Πυθόμαντιν ἑστίαν ἢ τοὺς ἄνωκλάζοντας ὄρνεις, ὧν ὑφηγητῶν ἐγὼκτενεῖν ἔμελλον πατέρα τὸν ἐμόν; ὁ δὲ θανὼνκεύθει κάτω δὴ γῆς. ἐγὼ δʼ ὅδʼ ἐνθάδεἄψαυστος ἔγχους· εἴ τι μὴ τὠμῷ πόθῳκατέφθιθʼ· οὕτω δʼ ἂν θανὼν εἴη ʼξ ἐμοῦ.τὰ δʼ οὖν παρόντα συλλαβὼν θεσπίσματακεῖται παρʼ Ἅιδῃ Πόλυβος ἄξιʼ οὐδενός.Ἰοκάστηοὔκουν ἐγώ σοι ταῦτα προύλεγον πάλαι;Οἰδίπουςηὔδας· ἐγὼ δὲ τῷ φόβῳ παρηγόμην.Ἰοκάστημὴ νῦν ἔτʼ αὐτῶν μηδὲν ἐς θυμὸν βάλῃς.Οἰδίπουςκαὶ πῶς τὸ μητρὸς οὐκ ὀκνεῖν λέχος με δεῖ;Ἰοκάστητί δʼ ἂν φοβοῖτʼ ἄνθρωπος ᾧ τὰ τῆς τύχηςκρατεῖ, πρόνοια δʼ ἐστὶν οὐδενὸς σαφής;εἰκῆ κράτιστον ζῆν, ὅπως δύναιτό τις.σὺ δʼ εἰς τὰ μητρὸς μὴ φοβοῦ νυμφεύματα·πολλοὶ γὰρ ἤδη κἀν ὀνείρασιν βροτῶνμητρὶ ξυνηυνάσθησαν. ἀλλὰ ταῦθʼ ὅτῳπαρʼ οὐδέν ἐστι, ῥᾷστα τὸν βίον φέρει.Οἰδίπουςκαλῶς ἅπαντα ταῦτʼ ἂν ἐξείρητό σοι,εἰ μὴ ʼκύρει ζῶσʼ ἡ τεκοῦσα· νῦν δʼ ἐπεὶζῇ, πᾶσʼ ἀνάγκη, κεἰ καλῶς λέγεις, ὀκνεῖν.Ἰοκάστηκαὶ μὴν μέγας γʼ ὀφθαλμὸς οἱ πατρὸς τάφοι.Οἰδίπουςμέγας, ξυνίημʼ· ἀλλὰ τῆς ζώσης φόβος.Ἄγγελοςποίας δὲ καὶ γυναικὸς ἐκφοβεῖσθʼ ὕπερ;ΟἰδίπουςΜερόπης, γεραιέ, Πόλυβος ἧς ᾤκει μέτα.Ἄγγελοςτί δʼ ἔστʼ ἐκείνης ὑμὶν ἐς φόβον φέρον;Οἰδίπουςθεήλατον μάντευμα δεινόν, ὦ ξένε.Ἄγγελοςἦ ῥητόν; ἢ οὐχὶ θεμιτὸν ἄλλον εἰδέναι;Οἰδίπουςμάλιστά γʼ· εἶπε γάρ με Λοξίας ποτὲχρῆναι μιγῆναι μητρὶ τἠμαυτοῦ τό τεπατρῷον αἷμα χερσὶ ταῖς ἐμαῖς ἑλεῖν.ὧν οὕνεχʼ ἡ Κόρινθος ἐξ ἐμοῦ πάλαιμακρὰν ἀπῳκεῖτʼ· εὐτυχῶς μέν, ἀλλʼ ὅμωςτὰ τῶν τεκόντων ὄμμαθʼ ἥδιστον βλέπειν.Ἄγγελοςἦ γὰρ τάδʼ ὀκνῶν κεῖθεν ἦσθʼ ἀπόπτολις;Οἰδίπουςπατρός τε χρῄζων μὴ φονεὺς εἶναι, γέρον.Ἄγγελοςτί δῆτʼ ἐγὼ οὐχὶ τοῦδε τοῦ φόβου σʼ, ἄναξ,ἐπείπερ εὔνους ἦλθον, ἐξελυσάμην;Οἰδίπουςκαὶ μὴν χάριν γʼ ἂν ἀξίαν λάβοις ἐμοῦ.Ἄγγελοςκαὶ μὴν μάλιστα τοῦτʼ ἀφικόμην, ὅπωςσοῦ πρὸς δόμους ἐλθόντος εὖ πράξαιμί τι.Οἰδίπουςἀλλʼ οὔποτʼ εἶμι τοῖς φυτεύσασίν γʼ ὅμοῦ.Ἄγγελοςὦ παῖ, καλῶς εἶ δῆλος οὐκ εἰδὼς τί δρᾷς.Οἰδίπουςπῶς, ὦ γεραιέ; πρὸς θεῶν δίδασκέ με.Ἄγγελοςεἰ τῶνδε φεύγεις οὕνεκʼ εἰς οἴκους μολεῖν.Οἰδίπουςταρβῶν γε μή μοι Φοῖβος ἐξέλθῃ σαφής.Ἄγγελοςἦ μὴ μίασμα τῶν φυτευσάντων λάβῃς;Οἰδίπουςτοῦτʼ αὐτό, πρέσβυ, τοῦτό μʼ εἰσαεὶ φοβεῖ.Ἄγγελοςἆρʼ οἶσθα δῆτα πρὸς δίκης οὐδὲν τρέμων;Οἰδίπουςπῶς δʼ οὐχί, παῖς γʼ εἰ τῶνδε γεννητῶν ἔφυν;Ἄγγελοςὁθούνεκʼ ἦν σοι Πόλυβος οὐδὲν ἐν γένει.Οἰδίπουςπῶς εἶπας; οὐ γὰρ Πόλυβος ἐξέφυσέ με;Ἄγγελοςοὐ μᾶλλον οὐδὲν τοῦδε τἀνδρός, ἀλλʼ ἴσον.Οἰδίπουςκαὶ πῶς ὁ φύσας ἐξ ἴσου τῷ μηδενί;Ἄγγελοςἀλλʼ οὔ σʼ ἐγείνατʼ οὔτʼ ἐκεῖνος οὔτʼ ἐγώ.Οἰδίπουςἀλλʼ ἀντὶ τοῦ δὴ παῖδά μʼ ὠνομάζετο;Ἄγγελοςδῶρόν ποτʼ, ἴσθι, τῶν ἐμῶν χειρῶν λαβών.Οἰδίπουςκᾆθʼ ὧδʼ ἀπʼ ἄλλης χειρὸς ἔστερξεν μέγα;Ἄγγελοςἡ γὰρ πρὶν αὐτὸν ἐξέπεισʼ ἀπαιδία.Οἰδίπουςσὺ δʼ ἐμπολήσας ἢ τυχών μʼ αὐτῷ δίδως;Ἄγγελοςεὑρὼν ναπαίαις ἐν Κιθαιρῶνος πτυχαῖς.Οἰδίπουςὡδοιπόρεις δὲ πρὸς τί τούσδε τοὺς τόπους;Ἄγγελοςἐνταῦθʼ ὀρείοις ποιμνίοις ἐπεστάτουν.Οἰδίπουςποιμὴν γὰρ ἦσθα κἀπὶ θητείᾳ πλάνης;Ἄγγελοςσοῦ τʼ, ὦ τέκνον, σωτήρ γε τῷ τότʼ ἐν χρόνῳ.Οἰδίπουςτί δʼ ἄλγος ἴσχοντʼ ἀγκάλαις με λαμβάνεις;Ἄγγελοςποδῶν ἂν ἄρθρα μαρτυρήσειεν τὰ σά·Οἰδίπουςοἴμοι, τί τοῦτʼ ἀρχαῖον ἐννέπεις κακόν;Ἄγγελοςλύω σʼ ἔχοντα διατόρους ποδοῖν ἀκμάς.Οἰδίπουςδεινόν γʼ ὄνειδος σπαργάνων ἀνειλόμην.Ἄγγελοςὥστʼ ὠνομάσθης ἐκ τύχης ταύτης ὃς εἶ.Οἰδίπουςὦ πρὸς θεῶν, πρὸς μητρὸς ἢ πατρός; φράσον.Ἄγγελοςοὐκ οἶδʼ· ὁ δοὺς δὲ ταῦτʼ ἐμοῦ λῷον φρονεῖ.Οἰδίπουςἦ γὰρ παρʼ ἄλλου μʼ ἔλαβες οὐδʼ αὐτὸς τυχών;Ἄγγελοςοὔκ, ἀλλὰ ποιμὴν ἄλλος ἐκδίδωσί μοι.Οἰδίπουςτίς οὗτος; ἦ κάτοισθα δηλῶσαι λόγῳ;Ἄγγελοςτῶν Λαΐου δήπου τις ὠνομάζετο.Οἰδίπουςἦ τοῦ τυράννου τῆσδε γῆς πάλαι ποτέ;Ἄγγελοςμάλιστα· τούτου τἀνδρὸς οὗτος ἦν βοτήρ.Οἰδίπουςἦ κἄστʼ ἔτι ζῶν οὗτος, ὥστʼ ἰδεῖν ἐμέ;Ἄγγελοςὑμεῖς γʼ ἄριστʼ εἰδεῖτʼ ἂν οὑπιχώριοι.Οἰδίπουςἔστιν τις ὑμῶν τῶν παρεστώτων πέλας,ὅστις κάτοιδε τὸν βοτῆρʼ ὃν ἐννέπει,εἴτʼ οὖν ἐπʼ ἀγρῶν εἴτε κἀνθάδʼ εἰσιδών;σημήναθʼ, ὡς ὁ καιρὸς ηὑρῆσθαι τάδε.Χορόςοἶμαι μὲν οὐδένʼ ἄλλον ἢ τὸν ἐξ ἀγρῶν,ὃν κἀμάτευες πρόσθεν εἰσιδεῖν· ἀτὰρἥδʼ ἂν τάδʼ οὐχ ἥκιστʼ ἂν Ἰοκάστη λέγοι.Οἰδίπουςγύναι, νοεῖς ἐκεῖνον, ὅντινʼ ἀρτίωςμολεῖν ἐφιέμεσθα; τόνδʼ οὗτος λέγει;Ἰοκάστητί δʼ ὅντινʼ εἶπε; μηδὲν ἐντραπῇς· τὰ δὲῥηθέντα βούλου μηδὲ μεμνῆσθαι μάτην.Οἰδίπουςοὐκ ἂν γένοιτο τοῦθʼ ὅπως ἐγὼ λαβὼνσημεῖα τοιαῦτʼ οὐ φανῶ τοὐμὸν γένος.Ἰοκάστημὴ πρὸς θεῶν, εἴπερ τι τοῦ σαυτοῦ βίουκήδει, ματεύσῃς τοῦθʼ· ἅλις νοσοῦσʼ ἐγώ.Οἰδίπουςθάρσει· σὺ μὲν γὰρ οὐδʼ ἐὰν τρίτης ἐγὼμητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή.Ἰοκάστηὅμως πιθοῦ μοι, λίσσομαι· μὴ δρᾶ τάδε.Οἰδίπουςοὐκ ἂν πιθοίμην μὴ οὐ τάδʼ ἐκμαθεῖν σαφῶς.Ἰοκάστηκαὶ μὴν φρονοῦσά γʼ εὖ τὰ λῷστά σοι λέγω.Οἰδίπουςτὰ λῷστα τοίνυν ταῦτά μʼ ἀλγύνει πάλαι.Ἰοκάστηὦ δύσποτμʼ, εἴθε μήποτε γνοίης ὃς εἶ.Οἰδίπουςἄξει τις ἐλθὼν δεῦρο τὸν βοτῆρά μοι;ταύτην δʼ ἐᾶτε πλουσίῳ χαίρειν γένει.Ἰοκάστηἰοὺ ἰού, δύστηνε· τοῦτο γάρ σʼ ἔχωμόνον προσειπεῖν, ἄλλο δʼ οὔποθʼ ὕστερον.Χορόςτί ποτε βέβηκεν, Οἰδίπους, ὑπʼ ἀγρίαςᾄξασα λύπης ἡ γυνή; δέδοιχʼ ὅπωςμὴ ʼκ τῆς σιωπῆς τῆσδʼ ἀναρρήξει κακά.Οἰδίπουςὁποῖα χρῄζει ῥηγνύτω· τοὐμὸν δʼ ἐγώ,κεἰ σμικρόν ἐστι, σπέρμʼ ἰδεῖν βουλήσομαι.αὕτη δʼ ἴσως, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα,τὴν δυσγένειαν τὴν ἐμὴν αἰσχύνεται.ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμωντῆς εὖ διδούσης οὐκ ἀτιμασθήσομαι.τῆς γὰρ πέφυκα μητρός· οἱ δὲ συγγενεῖςμῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.τοιόσδε δʼ ἐκφὺς οὐκ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτιποτʼ ἄλλος, ὥστε μὴ ʼκμαθεῖν τοὐμὸν γένος.
Χορόςεἴπερ ἐγὼ μάντις εἰμὶ καὶ κατὰ γνώμαν ἴδρις,οὐ τὸν Ὄλυμπον ἀπείρων, ὦ Κιθαιρών,οὐκ ἔσει τὰν αὔριονπανσέληνον, μὴ οὐ σέ γε καὶ πατριώταν Οἰδίπουνκαὶ τροφὸν καὶ ματέρʼ αὔξειν,καὶ χορεύεσθαι πρὸς ἡμῶν, ὡς ἐπὶ ἦρα φέροντα τοῖς ἐμοῖς τυράννοις.ἰήϊε Φοῖβε, σοὶ δὲ ταῦτʼ ἀρέστʼ εἴη.
Χορόςτίς σε, τέκνον, τίς σʼ ἔτικτε τᾶν μακραιώνων ἄραΠανὸς ὀρεσσιβάτα πατρὸς πελασθεῖσʼ;ἢ σέ γʼ εὐνάτειρά τιςΛοξίου; τῷ γὰρ πλάκες ἀγρόνομοι πᾶσαι φίλαι·εἴθʼ ὁ Κυλλάνας ἀνάσσων,εἴθʼ ὁ Βακχεῖος θεὸς ναίων ἐπʼ ἄκρων ὀρέων σʼ εὕρημα δέξατʼ ἔκ τουΝυμφᾶν Ἑλικωνίδων, αἷς πλεῖστα συμπαίζει.
Οἰδίπουςεἰ χρή τι κἀμὲ μὴ συναλλάξαντά πω,πρέσβεις, σταθμᾶσθαι, τὸν βοτῆρʼ ὁρᾶν δοκῶ,ὅνπερ πάλαι ζητοῦμεν· ἔν τε γὰρ μακρῷγήρᾳ ξυνᾴδει τῷδε τἀνδρὶ σύμμετρος,ἄλλως τε τοὺς ἄγοντας ὥσπερ οἰκέταςἔγνωκʼ ἐμαυτοῦ· τῇ δʼ ἐπιστήμῃ σύ μουπρούχοις τάχʼ ἄν που, τὸν βοτῆρʼ ἰδὼν πάρος.Χορόςἔγνωκα γάρ, σάφʼ ἴσθι· Λαΐου γὰρ ἦνεἴπερ τις ἄλλος πιστὸς ὡς νομεὺς ἀνήρ.Οἰδίπουςσὲ πρῶτʼ ἐρωτῶ, τὸν Κορίνθιον ξένον, ἦ τόνδε φράζεις;Ἄγγελοςτοῦτον, ὅνπερ εἰσορᾷς.Οἰδίπουςοὗτος σύ, πρέσβυ, δεῦρό μοι φώνει βλέπωνὅσʼ ἄν σʼ ἐρωτῶ. Λαΐου ποτʼ ἦσθα σύ;Θεράπωνἦ δοῦλος οὐκ ὠνητός, ἀλλʼ οἴκοι τραφείς.Οἰδίπουςἔργον μεριμνῶν ποῖον ἢ βίον τινά;Θεράπωνποίμναις τὰ πλεῖστα τοῦ βίου συνειπόμην.Οἰδίπουςχώροις μάλιστα πρὸς τίσι ξύναυλος ὤν;Θεράπωνἦν μὲν Κιθαιρών, ἦν δὲ πρόσχωρος τόπος.Οἰδίπουςτὸν ἄνδρα τόνδʼ οὖν οἶσθα τῇδέ που μαθών;Θεράπωντί χρῆμα δρῶντα; ποῖον ἄνδρα καὶ λέγεις;Οἰδίπουςτόνδʼ ὃς πάρεστιν· ἢ ξυναλλάξας τί πω;Θεράπωνοὐχ ὥστε γʼ εἰπεῖν ἐν τάχει μνήμης ἄπο.Ἄγγελοςκοὐδέν γε θαῦμα, δέσποτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶςἀγνῶτʼ ἀναμνήσω νιν. εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτικάτοιδεν, ἦμος τῷ Κιθαιρῶνος τόπῳ,ὁ μὲν διπλοῖσι ποιμνίοις, ἐγὼ δʼ ἑνί,ἐπλησίαζον τῷδε τἀνδρὶ τρεῖς ὅλουςἐξ ἦρος εἰς ἀρκτοῦρον ἑκμήνους χρόνους·χειμῶνα δʼ ἤδη τἀμά τʼ εἰς ἔπαυλʼ ἐγὼἤλαυνον οὗτός τʼ εἰς τὰ Λαΐου σταθμά.λέγω τι τούτων ἢ οὐ λέγω πεπραγμένον;Θεράπωνλέγεις ἀληθῆ, καίπερ ἐκ μακροῦ χρόνου.Ἄγγελοςφέρʼ εἰπὲ νῦν, τότʼ οἶσθα παῖδά μοί τιναδούς, ὡς ἐμαυτῷ θρέμμα θρεψαίμην ἐγώ;Θεράπωντί δʼ ἔστι; πρὸς τί τοῦτο τοὔπος ἱστορεῖς;Ἄγγελοςὅδʼ ἐστίν, ὦ τᾶν, κεῖνος ὃς τότʼ ἦν νέος.Θεράπωνοὐκ εἰς ὄλεθρον; οὐ σιωπήσας ἔσει;Οἰδίπουςἆ, μὴ κόλαζε, πρέσβυ, τόνδʼ, ἐπεὶ τὰ σὰδεῖται κολαστοῦ μᾶλλον ἢ τὰ τοῦδʼ ἔπη.Θεράπωντί δʼ, ὦ φέριστε δεσποτῶν, ἁμαρτάνω;Οἰδίπουςοὐκ ἐννέπων τὸν παῖδʼ ὃν οὗτος ἱστορεῖ.Θεράπωνλέγει γὰρ εἰδὼς οὐδέν, ἀλλʼ ἄλλως πονεῖ.Οἰδίπουςσὺ πρὸς χάριν μὲν οὐκ ἐρεῖς, κλαίων δʼ ἐρεῖς.Θεράπωνμὴ δῆτα, πρὸς θεῶν, τὸν γέροντά μʼ αἰκίσῃ.Οἰδίπουςοὐχ ὡς τάχος τις τοῦδʼ ἀποστρέψει χέρας;Θεράπωνδύστηνος, ἀντὶ τοῦ; τί προσχρῄζων μαθεῖν;Οἰδίπουςτὸν παῖδʼ ἔδωκας τῷδʼ ὃν οὗτος ἱστορεῖ;Θεράπωνἔδωκʼ· ὀλέσθαι δʼ ὤφελον τῇδʼ ἡμέρᾳ.Οἰδίπουςἀλλʼ εἰς τόδʼ ἥξεις μὴ λέγων γε τοὔνδικον.Θεράπωνπολλῷ γε μᾶλλον, ἢν φράσω, διόλλυμαι.Οἰδίπουςἁνὴρ ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, ἐς τριβὰς ἐλᾷ.Θεράπωνοὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ εἶπον, ὡς δοίην, πάλαι.Οἰδίπουςπόθεν λαβών; οἰκεῖον ἢ ʼξ ἄλλου τινός;Θεράπωνἐμὸν μὲν οὐκ ἔγωγʼ, ἐδεξάμην δέ του.Οἰδίπουςτίνος πολιτῶν τῶνδε κἀκ ποίας στέγης;Θεράπωνμὴ πρὸς θεῶν, μή, δέσποθʼ, ἱστόρει πλέον.Οἰδίπουςὄλωλας, εἴ σε ταῦτʼ ἐρήσομαι πάλιν.Θεράπωντῶν Λαΐου τοίνυν τις ἦν γεννημάτων.Οἰδίπουςἦ δοῦλος ἢ κείνου τις ἐγγενὴς γεγώς;Θεράπωνοἴμοι, πρὸς αὐτῷ γʼ εἰμὶ τῷ δεινῷ λέγειν.Οἰδίπουςκἄγωγʼ ἀκούειν· ἀλλʼ ὅμως ἀκουστέον.Θεράπωνκείνου γέ τοι δὴ παῖς ἐκλῄζεθʼ· ἡ δʼ ἔσωκάλλιστʼ ἂν εἴποι σὴ γυνὴ τάδʼ ὡς ἔχει.Οἰδίπουςἦ γὰρ δίδωσιν ἥδε σοι;Θεράπωνμάλιστʼ, ἄναξ.Οἰδίπουςὡς πρὸς τί χρείας;Θεράπωνὡς ἀναλώσαιμί νιν.Οἰδίπουςτεκοῦσα τλήμων;Θεράπωνθεσφάτων γʼ ὄκνῳ κακῶν.Οἰδίπουςποίων;Θεράπωνκτενεῖν νιν τοὺς τεκόντας ἦν λόγος.Οἰδίπουςπῶς δῆτʼ ἀφῆκας τῷ γέροντι τῷδε σύ;Θεράπωνκατοικτίσας, ὦ δέσποθʼ, ὡς ἄλλην χθόναδοκῶν ἀποίσειν, αὐτὸς ἔνθεν ἦν· ὁ δὲκάκʼ εἰς μέγιστʼ ἔσωσεν. εἰ γὰρ οὗτος εἶὅν φησιν οὗτος, ἴσθι δύσποτμος γεγώς.Οἰδίπουςἰοὺ ἰού· τὰ πάντʼ ἂν ἐξήκοι σαφῆ.ὦ φῶς, τελευταῖόν σε προσβλέψαιμι νῦν,ὅστις πέφασμαι φύς τʼ ἀφʼ ὧν οὐ χρῆν, ξὺν οἷς τʼοὐ χρῆν ὁμιλῶν, οὕς τέ μʼ οὐκ ἔδει κτανών.
Χορόςἰὼ γενεαὶ βροτῶν,ὡς ὑμᾶς ἴσα καὶ τὸ μηδὲν ζώσας ἐναριθμῶ.τίς γάρ, τίς ἀνὴρ πλέοντᾶς εὐδαιμονίας φέρειἢ τοσοῦτον ὅσον δοκεῖνκαὶ δόξαντʼ ἀποκλῖναι;τὸν σόν τοι παράδειγμʼ ἔχων,τὸν σὸν δαίμονα, τὸν σόν, ὦ τλᾶμον Οἰδιπόδα, βροτῶνοὐδὲν μακαρίζω·
Χορόςὅστις καθʼ ὑπερβολὰντοξεύσας ἐκράτησε τοῦ πάντʼ εὐδαίμονος ὄλβου,ὦ Ζεῦ, κατὰ μὲν φθίσαςτὰν γαμψώνυχα παρθένονχρησμῳδόν, θανάτων δʼ ἐμᾷχώρᾳ πύργος ἀνέστα·ἐξ οὗ καὶ βασιλεὺς καλεῖἐμὸς καὶ τὰ μέγιστʼ ἐτιμάθης, ταῖς μεγάλαισιν ἐνΘήβαισιν ἀνάσσων.
Χορόςτανῦν δʼ ἀκούειν τίς ἀθλιώτερος;τίς ἄταις ἀγρίαις, τίς ἐν πόνοιςξύνοικος ἀλλαγᾷ βίου;ἰὼ κλεινὸν Οἰδίπου κάρα,ἦ στέγας λιμὴναὑτὸς ἤρκεσενπαιδὶ καὶ πατρὶ θαλαμηπόλῳ πεσεῖν;πῶς ποτε πῶς ποθʼ αἱ πατρῷαί σʼ ἄλοκες φέρειν, τάλας,σῖγʼ ἐδυνάθησαν ἐς τοσόνδε;
Χορόςἐφηῦρέ σʼ ἄκονθʼ ὁ πάνθʼ ὁρῶν χρόνος,δικάζει τʼ ἄγαμον γάμον πάλαιτεκνοῦντα καὶ τεκνούμενον.ἰώ, Λαΐειον ὦ τέκνον,εἴθε σʼ εἴθε σεμήποτʼ εἰδόμαν.δύρομαι γὰρ ὥσπερ ἰάλεμον χέωνἐκ στομάτων. τὸ δʼ ὀρθὸν εἰπεῖν, ἀνέπνευσά τʼ ἐκσέθενκαὶ κατεκοίμασα τοὐμὸν ὄμμα.
Ἐξάγγελοςὦ γῆς μέγιστα τῆσδʼ ἀεὶ τιμώμενοι,οἷʼ, ἔργʼ ἀκούσεσθʼ, οἷα δʼ εἰσόψεσθʼ, ὅσον δʼἀρεῖσθε πένθος, εἴπερ ἐγγενῶς ἔτιτῶν Λαβδακείων ἐντρέπεσθε δωμάτων.οἶμαι γὰρ οὔτʼ ἂν Ἴστρον οὔτε Φᾶσιν ἂννίψαι καθαρμῷ τήνδε τὴν στέγην, ὅσακεύθει, τὰ δʼ αὐτίκʼ εἰς τὸ φῶς φανεῖ κακὰἑκόντα κοὐκ ἄκοντα. τῶν δὲ πημονῶνμάλιστα λυποῦσʼ αἳ φανῶσʼ αὐθαίρετοι.Χορόςλείπει μὲν οὐδʼ ἃ πρόσθεν εἴδομεν τὸ μὴ οὐβαρύστονʼ εἶναι· πρὸς δʼ ἐκείνοισιν τί φῄς;Ἐξάγγελοςὁ μὲν τάχιστος τῶν λόγων εἰπεῖν τε καὶμαθεῖν, τέθνηκε θεῖον Ἰοκάστης κάρα.Χορόςὦ δυστάλαινα, πρὸς τίνος ποτʼ αἰτίας;Ἐξάγγελοςαὐτὴ πρὸς αὑτῆς. τῶν δὲ πραχθέντων τὰ μὲνἄλγιστʼ ἄπεστιν· ἡ γὰρ ὄψις οὐ πάρα.ὅμως δʼ, ὅσον γε κἀν ἐμοὶ μνήμης ἔνι,πεύσει τὰ κείνης ἀθλίας παθήματα.ὅπως γὰρ ὀργῇ χρωμένη παρῆλθʼ ἔσωθυρῶνος, ἵετʼ εὐθὺ πρὸς τὰ νυμφικὰλέχη, κόμην σπῶσʼ ἀμφιδεξίοις ἀκμαῖς.πύλας δʼ, ὅπως εἰσῆλθʼ, ἐπιρράξασʼ ἔσωκαλεῖ τὸν ἤδη Λάϊον πάλαι νεκρόν,μνήμην παλαιῶν σπερμάτων ἔχουσʼ, ὑφʼ ὧνθάνοι μὲν αὐτός, τὴν δὲ τίκτουσαν λίποιτοῖς οἷσιν αὐτοῦ δύστεκνον παιδουργίαν.γοᾶτο δʼ εὐνάς, ἔνθα δύστηνος διπλοῦςἐξ ἀνδρὸς ἄνδρα καὶ τέκνʼ ἐκ τέκνων τέκοι.χὤπως μὲν ἐκ τῶνδʼ οὐκέτʼ οἶδʼ ἀπόλλυται·βοῶν γὰρ εἰσέπαισεν Οἰδίπους, ὑφʼ οὗοὐκ ἦν τὸ κείνης ἐκθεάσασθαι κακόν,ἀλλʼ εἰς ἐκεῖνον περιπολοῦντʼ ἐλεύσσομεν.φοιτᾷ γὰρ ἡμᾶς ἔγχος ἐξαιτῶν πορεῖν,γυναῖκά τʼ οὐ γυναῖκα, μητρῴαν δʼ ὅπουκίχοι διπλῆν ἄρουραν οὗ τε καὶ τέκνων.λυσσῶντι δʼ αὐτῷ δαιμόνων δείκνυσί τις·οὐδεὶς γὰρ ἀνδρῶν, οἳ παρῆμεν ἐγγύθεν.δεινὸν δʼ ἀύσας ὡς ὑφηγητοῦ τινοςπύλαις διπλαῖς ἐνήλατʼ, ἐκ δὲ πυθμένωνἔκλινε κοῖλα κλῇθρα κἀμπίπτει στέγῃ.οὗ δὴ κρεμαστὴν τὴν γυναῖκʼ ἐσείδομεν,πλεκταῖσιν αἰώραισιν ἐμπεπλεγμένην.ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ νιν, δεινὰ βρυχηθεὶς τάλαςχαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην. ἐπεὶ δὲ γῇἔκειτο τλήμων, δεινὰ δʼ ἦν τἀνθένδʼ ὁρᾶν.ἀποσπάσας γὰρ εἱμάτων χρυσηλάτουςπερόνας ἀπʼ αὐτῆς, αἷσιν ἐξεστέλλετο,ἄρας ἔπαισεν ἄρθρα τῶν αὑτοῦ κύκλων,αὐδῶν τοιαῦθʼ, ὁθούνεκʼ οὐκ ὄψοιντό νινοὔθʼ οἷʼ ἔπασχεν οὔθʼ ὁποῖʼ ἔδρα κακά,ἀλλʼ ἐν σκότῳ τὸ λοιπὸν οὓς μὲν οὐκ ἔδειὀψοίαθʼ, οὓς δʼ ἔχρῃζεν οὐ γνωσοίατο.τοιαῦτʼ ἐφυμνῶν πολλάκις τε κοὐχ ἅπαξἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦγλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσανφόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλαςὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲνὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳστεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶνὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.Χορόςνῦν δʼ ἔσθʼ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;Ἐξάγγελοςβοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινατοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,τὸν μητέρʼ—αὐδῶν ἀνόσιʼ οὐδὲ ῥητά μοι,ὡς ἐκ χθονὸς ῥίψων ἑαυτὸν οὐδʼ ἔτιμενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινοςδεῖται· τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.δείξει δὲ καὶ σοί· κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδεδιοίγεται· θέαμα δʼ εἰσόψει τάχατοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι.Χορόςὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,ὦ δεινότατον πάντων ὅσʼ ἐγὼπροσέκυρσʼ ἤδη. τίς σʼ, ὦ τλῆμον,προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσαςμείζονα δαίμων τῶν μακίστωνπρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;φεῦ φεῦ, δύστανʼ·ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλωνπόλλʼ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,πολλὰ δʼ ἀθρῆσαι·τοίαν φρίκην παρέχεις μοι.Οἰδίπουςαἰαῖ αἰαῖ, δύστανος ἐγώ,ποῖ γᾶς φέρομαι τλάμων; πᾷ μοιφθογγὰ διαπωτᾶται φοράδην;ἰὼ δαῖμον, ἵνʼ ἐξήλλου.Χορόςἐς δεινὸν οὐδʼ ἀκουστὸν οὐδʼ ἐπόψιμον.
Οἰδίπουςἰὼ σκότουνέφος ἐμὸν ἀπότροπον, ἐπιπλόμενον ἄφατον,ἀδάματόν τε καὶ δυσούριστον ὄν.οἴμοι,οἴμοι μάλʼ αὖθις· οἷον εἰσέδυ μʼ ἅμακέντρων τε τῶνδʼ οἴστρημα καὶ μνήμη κακῶν.Χορόςκαὶ θαῦμά γʼ οὐδὲν ἐν τοσοῖσδε πήμασινδιπλᾶ σε πενθεῖν καὶ διπλᾶ φορεῖν κακά.
Οἰδίπουςἰὼ φίλος,σὺ μὲν ἐμὸς ἐπίπολος ἔτι μόνιμος· ἔτι γὰρὑπομένεις με τὸν τυφλὸν κηδεύων.φεῦ φεῦ.οὐ γάρ με λήθεις, ἀλλὰ γιγνώσκω σαφῶς,καίπερ σκοτεινός, τήν γε σὴν αὐδὴν ὅμως.Χορόςὦ δεινὰ δράσας, πῶς ἔτλης τοιαῦτα σὰςὄψεις μαρᾶναι; τίς σʼ ἐπῆρε δαιμόνων;
ΟἰδίπουςἈπόλλων τάδʼ ἦν, Ἀπόλλων, φίλοι,ὁ κακὰ κακὰ τελῶν ἐμὰ τάδʼ ἐμὰ πάθεα.ἔπαισε δʼ αὐτόχειρ νιν οὔτις, ἀλλʼ ἐγὼ τλάμων.τί γὰρ ἔδει μʼ ὁρᾶν,ὅτῳ γʼ ὁρῶντι μηδὲν ἦν ἰδεῖν γλυκύ;Χορόςἦν τᾷδʼ ὅπωσπερ καὶ σύ φῄς.Οἰδίπουςτί δῆτʼ ἐμοὶ βλεπτὸν ἢστερκτὸν ἢ προσήγορονἔτʼ ἔστʼ ἀκούειν ἡδονᾷ φίλοι;ἀπάγετʼ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με,ἀπάγετʼ, ὦ φίλοι, τὸν μέγʼ ὀλέθριοντὸν καταρατότατον, ἔτι δὲ καὶ θεοῖςἐχθρότατον βροτῶν.Χορόςδείλαιε τοῦ νοῦ τῆς τε συμφορᾶς ἴσον,ὡς σʼ ἠθέλησα μηδέ γʼ ἂν γνῶναί ποτε.
Οἰδίπουςὄλοιθʼ ὅστις ἦν, ὃς ἀγρίας πέδαςμονάδʼ ἐπιποδίας ἔλυσʼ μʼ ἀπό τε φόνουἔρυτο κἀνέσωσεν, οὐδὲν εἰς χάριν πράσσων.τότε γὰρ ἂν θανὼνοὐκ ἦ φίλοισιν οὐδʼ ἐμοὶ τοσόνδʼ ἄχος.Χορόςθέλοντι κἀμοὶ τοῦτʼ ἂν ἦν.Οἰδίπουςοὔκουν πατρός γʼ ἂν φονεὺςἦλθον οὐδὲ νυμφίοςβροτοῖς ἐκλήθην ὧν ἔφυν ἄπο.νῦν δʼ ἄθεος μέν εἰμʼ, ἀνοσίων δὲ παῖς,ὁμολεχὴς δʼ ἀφʼ ὧν αὐτὸς ἔφυν τάλας.εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν,τοῦτʼ ἔλαχʼ Οἰδίπους.
Χορόςοὐκ οἶδʼ ὅπως σε φῶ βεβουλεῦσθαι καλῶς·κρείσσων γὰρ ἦσθα μηκέτʼ ὢν ἢ ζῶν τυφλός.Οἰδίπουςὡς μὲν τάδʼ οὐχ ὧδʼ ἔστʼ ἄριστʼ εἰργασμένα,μή μʼ ἐκδίδασκε, μηδὲ συμβούλευʼ ἔτι.ἐγὼ γὰρ οὐκ οἶδʼ ὄμμασιν ποίοις βλέπωνπατέρα ποτʼ ἂν προσεῖδον εἰς Ἅιδου μολὼνοὐδʼ αὖ τάλαιναν μητέρʼ, οἷν ἐμοὶ δυοῖνἔργʼ ἐστὶ κρείσσονʼ ἀγχόνης εἰργασμένα.ἀλλʼ ἡ τέκνων δῆτʼ ὄψις ἦν ἐφίμερος,βλαστοῦσʼ ὅπως ἔβλαστε, προσλεύσσειν ἐμοί;οὐ δῆτα τοῖς γʼ ἐμοῖσιν ὀφθαλμοῖς ποτε·οὐδʼ ἄστυ γʼ οὐδὲ πύργος οὐδὲ δαιμόνωνἀγάλμαθʼ ἱερά, τῶν ὁ παντλήμων ἐγὼκάλλιστʼ ἀνὴρ εἷς ἔν γε ταῖς Θήβαις τραφεὶςἀπεστέρησʼ ἐμαυτόν, αὐτὸς ἐννέπωνὠθεῖν ἅπαντας τὸν ἀσεβῆ, τὸν ἐκ θεῶνφανέντʼ ἄναγνον καὶ γένους τοῦ Λαΐου.τοιάνδʼ ἐγὼ κηλῖδα μηνύσας ἐμὴνὀρθοῖς ἔμελλον ὄμμασιν τούτους ὁρᾶν;ἥκιστά γʼ· ἀλλʼ εἰ τῆς ἀκουούσης ἔτʼ ἦνπηγῆς διʼ ὤτων φραγμός, οὐκ ἂν ἐσχόμηντὸ μὴ ἀποκλῇσαι τοὐμὸν ἄθλιον δέμας,ἵνʼ ἦ τυφλός τε καὶ κλύων μηδέν· τὸ γὰρτὴν φροντίδʼ ἔξω τῶν κακῶν οἰκεῖν γλυκύ.ἰὼ Κιθαιρών, τί μʼ ἐδέχου; τί μʼ οὐ λαβὼνἔκτεινας εὐθύς, ὡς ἔδειξα μήποτεἐμαυτὸν ἀνθρώποισιν ἔνθεν ἦ γεγώς;ὦ Πόλυβε καὶ Κόρινθε καὶ τὰ πάτριαλόγῳ παλαιὰ δώμαθʼ, οἷον ἆρά μεκάλλος κακῶν ὕπουλον ἐξεθρέψατε·νῦν γὰρ κακός τʼ ὢν κἀκ κακῶν εὑρίσκομαι.ὦ τρεῖς κέλευθοι καὶ κεκρυμμένη νάπηδρυμός τε καὶ στενωπὸς ἐν τριπλαῖς ὁδοῖς,αἳ τοὐμὸν αἷμα τῶν ἐμῶν χειρῶν ἄποἐπίετε πατρός, ἆρά μου μέμνησθʼ ἔτιοἷʼ ἔργα δράσας ὑμὶν εἶτα δεῦρʼ ἰὼνὁποῖʼ ἔπρασσον αὖθις; ᾧ γάμοι γάμοι,ἐφύσαθʼ ἡμᾶς, καὶ φυτεύσαντες πάλινἀνεῖτε ταὐτοῦ σπέρμα, κἀπεδείξατεπατέρας, ἀδελφούς, παῖδας, αἷμʼ ἐμφύλιον,νύμφας, γυναῖκας μητέρας τε, χὠπόσααἴσχιστʼ ἐν ἀνθρώποισιν ἔργα γίγνεται.ἀλλʼ οὐ γὰρ αὐδᾶν ἔσθʼ ἃ μηδὲ δρᾶν καλόν,ὅπως τάχιστα πρὸς θεῶν ἔξω μέ πουκαλύψατʼ ἢ φονεύσατʼ ἢ θαλάσσιονἐκρίψατʼ, ἔνθα μήποτʼ εἰσόψεσθʼ ἔτι.ἴτʼ, ἀξιώσατʼ ἀνδρὸς ἀθλίου θιγεῖν.πίθεσθε, μὴ δείσητε· τἀμὰ γὰρ κακὰοὐδεὶς οἷός τε πλὴν ἐμοῦ φέρειν βροτῶν.Χορόςἀλλʼ ὧν ἐπαιτεῖς εἰς δέον πάρεσθʼ ὅδεΚρέων τὸ πράσσειν καὶ τὸ βουλεύειν, ἐπεὶχώρας λέλειπται μοῦνος ἀντὶ σοῦ φύλαξ.Οἰδίπουςοἴμοι, τί δῆτα λέξομεν πρὸς τόνδʼ ἔπος;τίς μοι φανεῖται πίστις ἔνδικος; τὰ γὰρπάρος πρὸς αὐτὸν πάντʼ ἐφεύρημαι κακός.Κρέωνοὐχ ὡς γελαστής, Οἰδίπους, ἐλήλυθα,οὐδʼ ὡς ὀνειδιῶν τι τῶν πάρος κακῶν.ἀλλʼ εἰ τὰ θνητῶν μὴ καταισχύνεσθʼ ἔτιγένεθλα, τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγααἰδεῖσθʼ ἄνακτος Ἡλίου, τοιόνδʼ ἄγοςἀκάλυπτον οὕτω δεικνύναι, τὸ μήτε γῆμήτʼ ὄμβρος ἱερὸς μήτε φῶς προσδέξεται.ἀλλʼ ὡς τάχιστʼ ἐς οἶκον ἐσκομίζετε·τοῖς ἐν γένει γὰρ τἀγγενῆ μάλισθʼ ὁρᾶνμόνοις τʼ ἀκούειν εὐσεβῶς ἔχει κακά.Οἰδίπουςπρὸς θεῶν, ἐπείπερ ἐλπίδος μʼ ἀπέσπασας,ἄριστος ἐλθὼν πρὸς κάκιστον ἄνδρʼ ἐμέ,πιθοῦ τί μοι· πρὸς σοῦ γὰρ οὐδʼ ἐμοῦ φράσω.Κρέωνκαὶ τοῦ με χρείας ὧδε λιπαρεῖς τυχεῖν;Οἰδίπουςῥῖψόν με γῆς ἐκ τῆσδʼ ὅσον τάχισθʼ, ὅπουθνητῶν φανοῦμαι μηδενὸς προσήγορος.Κρέωνἔδρασʼ ἂν εὖ τοῦτʼ ἴσθʼ ἄν, εἰ μὴ τοῦ θεοῦπρώτιστʼ ἔχρῃζον ἐκμαθεῖν τί πρακτέαν.Οἰδίπουςἀλλʼ ἥ γʼ ἐκείνου πᾶσʼ ἐδηλώθη φάτις,τὸν πατροφόντην, τὸν ἀσεβῆ μʼ ἀπολλύναι.Κρέωνοὕτως ἐλέχθη ταῦθʼ· ὅμως δʼ ἵνʼ ἕσταμενχρείας, ἄμεινον ἐκμαθεῖν τι δραστέον.Οἰδίπουςοὕτως ἄρʼ ἀνδρὸς ἀθλίου πεύσεσθʼ ὕπερ;Κρέωνκαὶ γὰρ σὺ νῦν τἂν τῷ θεῷ πίστιν φέροις.Οἰδίπουςκαὶ σοί γʼ ἐπισκήπτω τε καὶ προστέψομαι,τῆς μὲν κατʼ οἴκους αὐτὸς ὃν θέλεις τάφονθοῦ· καὶ γὰρ ὀρθῶς τῶν γε σῶν τελεῖς ὕπερ·ἐμοῦ δὲ μήποτʼ ἀξιωθήτω τόδεπατρῷον ἄστυ ζῶντος οἰκητοῦ τυχεῖν,ἀλλʼ ἔα με ναίειν ὄρεσιν, ἔνθα κλῄζεταιοὑμὸς Κιθαιρὼν οὗτος, ὃν μήτηρ τέ μοιπατήρ τʼ ἐθέσθην ζῶντε κύριον τάφον,ἵνʼ ἐξ ἐκείνων, οἵ μʼ ἀπωλλύτην, θάνω.καίτοι τοσοῦτόν γʼ οἶδα, μήτε μʼ ἂν νόσονμήτʼ ἄλλο πέρσαι μηδέν· οὐ γὰρ ἄν ποτεθνῄσκων ἐσώθην, μὴ ʼπί τῳ δεινῷ κακῷ.ἀλλʼ ἡ μὲν ἡμῶν μοῖρʼ, ὅποιπερ εἶσʼ, ἴτω·παίδων δὲ τῶν μὲν ἀρσένων μή μοι, Κρέων,προσθῇ μέριμναν· ἄνδρες εἰσίν, ὥστε μὴσπάνιν ποτὲ σχεῖν, ἔνθʼ ἂν ὦσι, τοῦ βίου·ταῖν δʼ ἀθλίαιν οἰκτραῖν τε παρθένοιν ἐμαῖν,αἷν οὔποθʼ ἡμὴ χωρὶς ἐστάθη βορᾶςτράπεζʼ ἄνευ τοῦδʼ ἀνδρός, ἀλλʼ ὅσων ἐγὼψαύοιμι, πάντων τῶνδʼ ἀεὶ μετειχέτην·αἷν μοι μέλεσθαι· καὶ μάλιστα μὲν χεροῖνψαῦσαί μʼ ἔασον κἀποκλαύσασθαι κακά.ἴθʼ ὦναξ,ἴθʼ ὦ γονῇ γενναῖε· χερσί τἂν θιγὼνδοκοῖμʼ ἔχειν σφᾶς, ὥσπερ ἡνίκʼ ἔβλεπον.τί φημί;οὐ δὴ κλύω που πρὸς θεῶν τοῖν μοι φίλοινδακρυρροούντοιν, καί μʼ ἐποικτίρας Κρέωνἔπεμψέ μοι τὰ φίλτατʼ ἐκγόνοιν ἐμοῖν;λέγω τι;Κρέωνλέγεις· ἐγὼ γὰρ εἰμʼ ὁ πορσύνας τάδε,γνοὺς τὴν παροῦσαν τέρψιν, ἥ σʼ εἶχεν πάλαι.Οἰδίπουςἀλλʼ εὐτυχοίης, καί σε τῆσδε τῆς ὁδοῦδαίμων ἄμεινον ἢ ʼμὲ φρουρήσας τύχοι.ὦ τέκνα, ποῦ ποτʼ ἐστέ; δεῦρʼ ἴτʼ, ἔλθετεὡς τὰς ἀδελφὰς τάσδε τὰς ἐμὰς χέρας,αἳ τοῦ φυτουργοῦ πατρὸς ὑμὶν ὧδʼ ὁρᾶντὰ πρόσθε λαμπρὰ προυξένησαν ὄμματα·ὃς ὑμίν, ὦ τέκνʼ, οὔθʼ ὁρῶν οὔθʼ ἱστορῶνπατὴρ ἐφάνθην ἔνθεν αὐτὸς ἠρόθην.καὶ σφὼ δακρύω· προσβλέπειν γὰρ οὐ σθένω·νοούμενος τὰ λοιπὰ τοῦ πικροῦ βίου,οἷον βιῶναι σφὼ πρὸς ἀνθρώπων χρεών.ποίας γὰρ ἀστῶν ἥξετʼ εἰς ὁμιλίας,ποίας δʼ ἑορτάς, ἔνθεν οὐ κεκλαυμέναιπρὸς οἶκον ἵξεσθʼ ἀντὶ τῆς θεωρίας;ἀλλʼ ἡνίκʼ ἂν δὴ πρὸς γάμων ἥκητʼ ἀκμάς,τίς οὗτος ἔσται, τίς παραρρίψει, τέκνα,τοιαῦτʼ ὀνείδη λαμβάνων, ἃ ταῖς ἐμαῖςγοναῖσιν ἔσται σφῷν θʼ ὁμοῦ δηλήματα;τί γὰρ κακῶν ἄπεστι; τὸν πατέρα πατὴρὑμῶν ἔπεφνε· τὴν τεκοῦσαν ἤροσεν,ὅθεν περ αὐτὸς ἐσπάρη, κἀκ τῶν ἴσωνἐκτήσαθʼ ὑμᾶς, ὧνπερ αὐτὸς ἐξέφυ.τοιαῦτʼ ὀνειδιεῖσθε· κᾆτα τίς γαμεῖ;οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὦ τέκνʼ, ἀλλὰ δηλαδὴχέρσους φθαρῆναι κἀγάμους ὑμᾶς χρεών.ὦ παῖ Μενοικέως, ἀλλʼ ἐπεὶ μόνος πατὴρταύταιν λέλειψαι, νὼ γάρ, ὣ ʼφυτεύσαμεν,ὀλώλαμεν δύʼ ὄντε, μή σφε περιίδῃςπτωχὰς ἀνάνδρους ἐκγενεῖς ἀλωμένας,μηδʼ ἐξισώσῃς τάσδε τοῖς ἐμοῖς κακοῖς.ἀλλʼ οἴκτισόν σφας, ὧδε τηλικάσδʼ ὁρῶνπάντων ἐρήμους, πλὴν ὅσον τὸ σὸν μέρος.ξύννευσον, ὦ γενναῖε, σῇ ψαύσας χερί.πόλλʼ ἂν παρῄνουν· νῦν δὲ τοῦτʼ εὔχεσθέ μοι,οὗ καιρὸς ἐᾷ ζῆν, τοῦ βίου δὲ λῴονοςὑμᾶς κυρῆσαι τοῦ φυτεύσαντος πατρός.Κρέωνἅλις ἵνʼ ἐξήκεις δακρύων· ἀλλʼ ἴθι στέγης ἔσω.Οἰδίπουςπειστέον, κεἰ μηδὲν ἡδύ.Κρέωνπάντα γὰρ καιρῷ καλά.Οἰδίπουςοἶσθʼ ἐφʼ οἷς οὖν εἶμι;Κρέωνλέξεις, καὶ τότʼ εἴσομαι κλύων.Οἰδίπουςγῆς μʼ ὅπως πέμψεις ἄποικον.Κρέωντοῦ θεοῦ μʼ αἰτεῖς δόσιν.Οἰδίπουςἀλλὰ θεοῖς γʼ ἔχθιστος ἥκω.Κρέωντοιγαροῦν τεύξει τάχα.Οἰδίπουςφῂς τάδʼ οὖν;Κρέωνἃ μὴ φρονῶ γὰρ οὐ φιλῶ λέγειν μάτην.Οἰδίπουςἄπαγέ νύν μʼ ἐντεῦθεν ἤδη.Κρέωνστεῖχέ νυν, τέκνων δʼ ἀφοῦ.Οἰδίπουςμηδαμῶς ταύτας γʼ ἕλῃ μου.Κρέωνπάντα μὴ βούλου κρατεῖν·καὶ γὰρ ἁκράτησας οὔ σοι τῷ βίῳ ξυνέσπετο.Χορόςὦ πάτρας Θήβης ἔνοικοι, λεύσσετʼ, Οἰδίπους ὅδε,ὃς τὰ κλείνʼ αἰνίγματʼ ᾔδει καὶ κράτιστος ἦν ἀνήρ,οὗ τίς οὐ ζήλῳ πολιτῶν ἦν τύχαις ἐπιβλέπων,εἰς ὅσον κλύδωνα δεινῆς συμφορᾶς ἐλήλυθεν.ὥστε θνητὸν ὄντα κείνην τὴν τελευταίαν ἰδεῖνἡμέραν ἐπισκοποῦντα μηδένʼ ὀλβίζειν, πρὶν ἂντέρμα τοῦ βίου περάσῃ μηδὲν ἀλγεινὸν παθών.