Ὀδυσσεύςἀκτὴ μὲν ἥδε τῆς περιρρύτου χθονὸςΛήμνου, βροτοῖς ἄστιπτος οὐδʼ οἰκουμένη,ἔνθʼ, ὦ κρατίστου πατρὸς Ἑλλήνων τραφεὶςἈχιλλέως παῖ Νεοπτόλεμε, τὸν ΜηλιᾶΠοίαντος υἱὸν ἐξέθηκʼ ἐγώ ποτε,ταχθεὶς τόδʼ ἔρδειν τῶν ἀνασσόντων ὕπο,νόσῳ καταστάζοντα διαβόρῳ πόδα·ὅτʼ οὔτε λοιβῆς ἡμὶν οὔτε θυμάτωνπαρῆν ἑκήλοις προσθιγεῖν, ἀλλʼ ἀγρίαιςκατεῖχʼ ἀεὶ πᾶν στρατόπεδον δυσφημίαις,βοῶν, στενάζων. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖλέγειν; ἀκμὴ γὰρ οὐ μακρῶν ἡμῖν λόγων,μὴ καὶ μάθῃ μʼ ἥκοντα κἀκχέω τὸ πᾶνσόφισμα, τῷ νιν αὐτίχʼ αἱρήσειν δοκῶ.ἀλλʼ ἔργον ἤδη σὸν τὰ λοίφʼ ὑπηρετεῖνσκοπεῖν θʼ ὅπου ʼστʼ ἐνταῦθα δίστομος πέτρατοιάδʼ, ἵνʼ ἐν ψύχει μὲν ἡλίου διπλῆπάρεστιν ἐνθάκησις, ἐν θέρει δʼ ὕπνονδιʼ ἀμφιτρῆτος αὐλίου πέμπει πνοή·βαιὸν δʼ ἔνερθεν ἐξ ἀριστερᾶς τάχʼ ἂνἴδοις ποτὸν κρηναῖον, εἴπερ ἐστὶ σῶν.ἅ μοι προσελθὼν σῖγα σήμαινʼ εἴτʼ ἐκεῖχῶρον τὸν αὐτὸν τόνδʼ ἔτʼ εἴτʼ ἄλλῃ κυρεῖ,ὡς τἀπίλοιπα τῶν λόγων σὺ μὲν κλύῃς,ἐγὼ δὲ φράζω, κοινὰ δʼ ἐξ ἀμφοῖν ἴῃ.Νεοπτόλεμοςἄναξ Ὀδυσσεῦ, τοὔργον οὐ μακρὰν λέγεις·δοκῶ γὰρ οἷον εἶπας ἄντρον εἰσορᾶν.Ὀδυσσεύςἄνωθεν ἢ κάτωθεν; οὐ γὰρ ἐννοῶ.Νεοπτόλεμοςτόδʼ ἐξύπερθε· καὶ στίβου γʼ οὐδεὶς κτύπος.Ὀδυσσεύςὅρα καθʼ ὕπνον μὴ καταυλισθεὶς κυρεῖ.Νεοπτόλεμοςὁρῶ κενὴν οἴκησιν ἀνθρώπων δίχα.Ὀδυσσεύςοὐδʼ ἔνδον οἰκοποιός ἐστί τις τροφή;Νεοπτόλεμοςστιπτή γε φυλλὰς ὡς ἐναυλίζοντί τῳ.Ὀδυσσεύςτὰ δʼ ἄλλʼ ἔρημα, κοὐδέν ἐσθʼ ὑπόστεγον;Νεοπτόλεμοςαὐτόξυλόν γʼ ἔκπωμα, φλαυρουργοῦ τινοςτεχνήματʼ ἀνδρός, καὶ πυρεῖʼ ὁμοῦ τάδε.Ὀδυσσεύςκείνου τὸ θησαύρισμα σημαίνεις τόδε.Νεοπτόλεμοςἰοὺ ἰού· καὶ ταῦτά γʼ ἄλλα θάλπεταιῥάκη, βαρείας του νοσηλείας πλέα.Ὀδυσσεύςἁνὴρ κατοικεῖ τούσδε τοὺς τόπους σαφῶς,κἄστʼ οὐχ ἑκάς που· πῶς γὰρ ἂν νοσῶν ἀνὴρκῶλον παλαιᾷ κηρὶ προσβαίη μακράν;ἀλλʼ ἢ ʼπὶ φορβῆς νόστον ἐξελήλυθενἢ φύλλον εἴ τι νώδυνον κάτοιδέ που.τὸν οὖν παρόντα πέμψον εἰς κατασκοπήν,μὴ καὶ λάθῃ με προσπεσών· ὡς μᾶλλον ἂνἕλοιτό μʼ ἢ τοὺς πάντας Ἀργείους λαβεῖν.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἔρχεταί τε καὶ φυλάξεται στίβος.σὺ δʼ, εἴ τι χρῄζεις, φράζε δευτέρῳ λόγῳ.ὈδυσσεύςἈχιλλέως παῖ, δεῖ σʼ ἐφʼ οἷς ἐλήλυθαςγενναῖον εἶναι, μὴ μόνον τῷ σώματι,ἀλλʼ ἤν τι καινὸν ὧν πρὶν οὐκ ἀκήκοαςκλύῃς, ὑπουργεῖν, ὡς ὑπηρέτης πάρει.Νεοπτόλεμοςτί δῆτʼ ἄνωγας;Ὀδυσσεύςτὴν Φιλοκτήτου σε δεῖψυχὴν ὅπως δόλοισιν ἐκκλέψεις λέγων.ὅταν σʼ ἐρωτᾷ τίς τε καὶ πόθεν πάρει,λέγειν, Ἀχιλλέως παῖς· τόδʼ οὐχὶ κλεπτέον·πλεῖς δʼ ὡς πρὸς οἶκον, ἐκλιπὼν τὸ ναυτικὸνστράτευμʼ Ἀχαιῶν, ἔχθος ἐχθήρας μέγα,οἵ σʼ ἐν λιταῖς στείλαντες ἐξ οἴκων μολεῖν,μόνην ἔχοντες τήνδʼ ἅλωσιν Ἰλίου,οὐκ ἠξίωσαν τῶν Ἀχιλλείων ὅπλωνἐλθόντι δοῦναι κυρίως αἰτουμένῳ,ἀλλʼ αὔτʼ Ὀδυσσεῖ παρέδοσαν· λέγων ὅσʼ ἂνθέλῃς καθʼ ἡμῶν ἔσχατʼ ἐσχάτων κακά.τούτῳ γὰρ οὐδέν μʼ ἀλγυνεῖς· εἰ δʼ ἐργάσειμὴ ταῦτα, λύπην πᾶσιν Ἀργείοις βαλεῖς.εἰ γὰρ τὰ τοῦδε τόξα μὴ ληφθήσεται,οὐκ ἔστι πέρσαι σοι τὸ Δαρδάνου πέδον.ὡς δʼ ἔστʼ ἐμοὶ μὲν οὐχί, σοὶ δʼ ὁμιλίαπρὸς τόνδε πιστὴ καὶ βέβαιος, ἔκμαθε.σὺ μὲν πέπλευκας οὔτʼ ἔνορκος οὐδενὶοὔτʼ ἐξ ἀνάγκης οὔτε τοῦ πρώτου στόλου·ἐμοὶ δὲ τούτων οὐδέν ἐστʼ ἀρνήσιμον.ὥστʼ εἴ με τόξων ἐγκρατὴς αἰσθήσεται,ὄλωλα καὶ σὲ προσδιαφθερῶ ξυνών.ἀλλʼ αὐτὸ τοῦτο δεῖ σοφισθῆναι, κλοπεὺςὅπως γενήσει τῶν ἀνικήτων ὅπλων.ἔξοιδα, παῖ, φύσει σε μὴ πεφυκότατοιαῦτα φωνεῖν μηδὲ τεχνᾶσθαι κακά·ἀλλʼ ἡδὺ γάρ τι κτῆμα τῆς νίκης λαβεῖν,τόλμα· δίκαιοι δʼ αὖθις ἐκφανούμεθα.νῦν δʼ εἰς ἀναιδὲς ἡμέρας μέρος βραχὺδός μοι σεαυτόν, κᾆτα τὸν λοιπὸν χρόνονκέκλησο πάντων εὐσεβέστατος βροτῶν.Νεοπτόλεμοςἐγὼ μὲν οὓς ἂν τῶν λόγων ἀλγῶ κλύων,Λαερτίου παῖ, τούσδε καὶ πράσσειν στυγῶ·ἔφυν γὰρ οὐδὲν ἐκ τέχνης πράσσειν κακῆς,οὔτʼ αὐτὸς οὔθʼ, ὥς φασιν, οὑκφύσας ἐμέ.ἀλλʼ εἴμʼ ἑτοῖμος πρὸς βίαν τὸν ἄνδρʼ ἄγεινκαὶ μὴ δόλοισιν· οὐ γὰρ ἐξ ἑνὸς ποδὸςἡμᾶς τοσούσδε πρὸς βίαν χειρώσεται.πεμφθείς γε μέντοι σοὶ ξυνεργάτης ὀκνῶπροδότης καλεῖσθαι· βούλομαι δʼ, ἄναξ, καλῶςδρῶν ἐξαμαρτεῖν μᾶλλον ἢ νικᾶν κακῶς.Ὀδυσσεύςἐσθλοῦ πατρὸς παῖ, καὐτὸς ὢν νέος ποτὲγλῶσσαν μὲν ἀργόν, χεῖρα δʼ εἶχον ἐργάτιν·νῦν δʼ εἰς ἔλεγχον ἐξιὼν ὁρῶ βροτοῖςτὴν γλῶσσαν, οὐχὶ τἄργα, πάνθʼ ἡγουμένην.Νεοπτόλεμοςτί μʼ οὖν ἄνωγας ἄλλο πλὴν ψευδῆ λέγειν;Ὀδυσσεύςλέγω σʼ ἐγὼ δόλῳ Φιλοκτήτην λαβεῖν.Νεοπτόλεμοςτί δʼ ἐν δόλῳ δεῖ μᾶλλον ἢ πείσαντʼ ἄγειν;Ὀδυσσεύςοὐ μὴ πίθηται· πρὸς βίαν δʼ οὐκ ἂν λάβοις.Νεοπτόλεμοςοὕτως ἔχει τι δεινὸν ἰσχύος θράσος;Ὀδυσσεύςἰούς γʼ ἀφύκτους καὶ προπέμποντας φόνον.Νεοπτόλεμοςοὐκ ἆρʼ ἐκείνῳ γʼ οὐδὲ προσμῖξαι θρασύ;Ὀδυσσεύςοὔ, μὴ δόλῳ λαβόντα γʼ, ὡς ἐγὼ λέγω.Νεοπτόλεμοςοὐκ αἰσχρὸν ἡγεῖ δῆτα τὸ ψευδῆ λέγειν;Ὀδυσσεύςοὔκ, εἰ τὸ σωθῆναί γε τὸ ψεῦδος φέρει.Νεοπτόλεμοςπῶς οὖν βλέπων τις ταῦτα τολμήσει λακεῖν;Ὀδυσσεύςὅταν τι δρᾷς εἰς κέρδος, οὐκ ὀκνεῖν πρέπει.Νεοπτόλεμοςκέρδος δʼ ἐμοὶ τί τοῦτον ἐς Τροίαν μολεῖν;Ὀδυσσεύςαἱρεῖ τὰ τόξα ταῦτα τὴν Τροίαν μόνα.Νεοπτόλεμοςοὐκ ἆρʼ ὁ πέρσων, ὡς ἐφάσκετʼ, εἴμʼ ἐγώ;Ὀδυσσεύςοὔτʼ ἂν σὺ κείνων χωρὶς οὔτʼ ἐκεῖνα σοῦ.Νεοπτόλεμοςθηρατέʼ οὖν γίγνοιτʼ ἄν, εἴπερ ὧδʼ ἔχει.Ὀδυσσεύςὡς τοῦτό γʼ ἔρξας δύο φέρει δωρήματα.Νεοπτόλεμοςποίω; μαθὼν γὰρ οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν.Ὀδυσσεύςσοφός τʼ ἂν αὑτὸς κἀγαθὸς κεκλῇʼ ἅμα.Νεοπτόλεμοςἴτω· ποήσω, πᾶσαν αἰσχύνην ἀφείς.Ὀδυσσεύςἦ μνημονεύεις οὖν ἅ σοι παρῄνεσα;Νεοπτόλεμοςσάφʼ ἴσθʼ, ἐπείπερ εἰσάπαξ συνῄνεσα.Ὀδυσσεύςσὺ μὲν μένων νυν κεῖνον ἐνθάδʼ ἐκδέχου,ἐγὼ δʼ ἄπειμι, μὴ κατοπτευθῶ παρών,καὶ τὸν σκοπὸν πρὸς ναῦν ἀποστελῶ πάλιν.καὶ δεῦρʼ, ἐάν μοι τοῦ χρόνου δοκῆτέ τικατασχολάζειν, αὖθις ἐκπέμψω πάλιντοῦτον τὸν αὐτὸν ἄνδρα, ναυκλήρου τρόποιςμορφὴν δολώσας, ὡς ἂν ἀγνοία προσῇ·οὗ δῆτα, τέκνον, ποικίλως αὐδωμένουδέχου τὰ συμφέροντα τῶν ἀεὶ λόγων.ἐγὼ δὲ πρὸς ναῦν εἶμι, σοὶ παρεὶς τάδε·Ἑρμῆς δʼ ὁ πέμπων δόλιος ἡγήσαιτο νῷνΝίκη τʼ Ἀθάνα Πολιάς, ἣ σῴζει μʼ ἀεί.
Χορόςτί χρὴ τί χρή με, δέσποτʼ, ἐν ξένᾳ ξένονστέγειν ἢ τί λέγειν πρὸς ἄνδρʼ ὑπόπταν;φράζε μοι. τέχνα γὰρτέχνας ἑτέρας προύχεικαὶ γνώμα παρʼ ὅτῳ τὸ θεῖονΔιὸς σκῆπτρον ἀνάσσεται.σὲ δʼ, ὦ τέκνον, τόδʼ ἐλήλυθενπᾶν κράτος ὠγύγιον· τό μοι ἔννεπετί σοι χρεὼν ὑπουργεῖν.
Νεοπτόλεμοςνῦν μέν, ἴσως γὰρ τόπον ἐσχατιαῖςπροσιδεῖν ἐθέλεις ὅντινα κεῖται,δέρκου θαρσῶν· ὁπόταν δὲ μόλῃδεινὸς ὁδίτης, τῶνδʼ οὑκ μελάθρωνπρὸς ἐμὴν αἰεὶ χεῖρα προχωρῶνπειρῶ τὸ παρὸν θεραπεύειν.
Χορόςμέλον πάλαι μέλημά μοι λέγεις, ἄναξ,φρουρεῖν ὄμμʼ ἐπὶ σῷ μάλιστα καιρῷ·νῦν δέ μοι λέγʼ, αὐλὰςποίας ἔνεδρος ναίεικαὶ χῶρον τίνʼ ἔχει. τὸ γάρ μοιμαθεῖν οὐκ ἀποκαίριον,μὴ προσπεσών με λάθῃ ποθέν·τίς τόπος ἢ τίς ἕδρα; τίνʼ ἔχει στίβον,ἔναυλον ἢ θυραῖον;
Νεοπτόλεμοςοἶκον μὲν ὁρᾷς τόνδʼ ἀμφίθυρονπετρίνης κοίτης.Χορόςποῦ γὰρ ὁ τλήμων αὐτὸς ἄπεστιν;Νεοπτόλεμοςδῆλον ἔμοιγʼ ὡς φορβῆς χρείᾳστίβον ὀγμεύει τῇδε πέλας που.ταύτην γὰρ ἔχειν βιοτῆς αὐτὸνλόγος ἐστὶ φύσιν, θηροβολοῦνταπτηνοῖς ἰοῖς στυγερὸν στυγερῶς,οὐδέ τινʼ αὐτῷπαιῶνα κακῶν ἐπινωμᾶν.
Χορόςοἰκτίρω νιν ἔγωγʼ, ὅπως,μή του κηδομένου βροτῶνμηδὲ ξύντροφον ὄμμʼ ἔχων,δύστανος, μόνος ἀεί,νοσεῖ μὲν νόσον ἀγρίαν,ἀλύει δʼ ἐπὶ παντί τῳχρείας ἱσταμένῳ. πῶς ποτε πῶς δύσμορος ἀντέχει;ὦ παλάμαι θεῶν,ὦ δύστανα γένη βροτῶν,οἷς μὴ μέτριος αἰών.
Χορόςοὗτος πρωτογόνων ἴσωςοἴκων οὐδενὸς ὕστερος,πάντων ἄμμορος ἐν βίῳκεῖται μοῦνος ἀπʼ ἄλλων,στικτῶν ἢ λασίων μετὰθηρῶν, ἔν τʼ ὀδύναις ὁμοῦλιμῷ τʼ οἰκτρός, ἀνήκεστα μεριμνήματʼ ἔχων· ὀρεί-α δʼ ἀθυρόστομοςἈχὼ τηλεφανὴς πικραῖςοἰμωγαῖς ὑπακούει.
Νεοπτόλεμοςοὐδὲν τούτων θαυμαστὸν ἐμοί·θεῖα γάρ, εἴπερ κἀγώ τι φρονῶ,καὶ τὰ παθήματα κεῖνα πρὸς αὐτὸντῆς ὠμόφρονος Χρύσης ἐπέβη,καὶ νῦν ἃ πονεῖ δίχα κηδεμόνων,οὐκ ἔσθʼ ὡς οὐ θεῶν του μελέτῃτοῦ μὴ πρότερον τόνδʼ ἐπὶ Τροίᾳτεῖναι τὰ θεῶν ἀμάχητα βέλη,πρὶν ὅδʼ ἐξήκοι χρόνος, ᾧ λέγεταιχρῆναί σφʼ ὑπὸ τῶνδε δαμῆναι.
Χορόςεὔστομʼ ἔχε, παῖ.Νεοπτόλεμοςτί τόδε;Χορόςπρουφάνη κτύπος,φωτὸς σύντροφος ὡς τειρομένου του,ἤ που τῇδʼ ἢ τῇδε τόπων.βάλλει βάλλει μʼ ἐτύμαφθογγά του στίβον κατʼ ἀνάγκανἕρποντος, οὐδέ με λάθειβαρεῖα τηλόθεν αὐδὰ τρυσάνωρ· διάσημα γὰρ θρηνεῖ.
Χορόςἀλλʼ ἔχε, τέκνον,Νεοπτόλεμοςλέγʼ ὅ τι.Χορόςφροντίδας νέας.ὡς οὐκ ἔξεδρος, ἀλλʼ ἔντοπος ἁνήρ,οὐ μολπὰν σύριγγος ἔχων,ὡς ποιμὴν ἀγροβότας, ἀλλʼ ἤ που πταίων ὑπʼ ἀνάγκαςβοᾷ τηλωπὸν ἰωάν,ἢ ναὸς ἄξενον αὐγάζων ὅρμον· προβοᾷ τι γὰρ δεινόν.
Φιλοκτήτηςἰὼ ξένοι,τίνες ποτʼ ἐς γῆν τήνδε κἀκ ποίας πάτραςκατέσχετʼ οὔτʼ εὔορμον οὔτʼ οἰκουμένην;ποίας ἂν ὑμᾶς πατρίδος ἢ γένους ποτὲτύχοιμʼ ἂν εἰπών; σχῆμα μὲν γὰρ Ἑλλάδοςστολῆς ὑπάρχει προσφιλεστάτης ἐμοί·φωνῆς δʼ ἀκοῦσαι βούλομαι· καὶ μή μʼ ὄκνῳδείσαντες ἐκπλαγῆτʼ ἀπηγριωμένον,ἀλλʼ οἰκτίσαντες ἄνδρα δύστηνον, μόνον,ἔρημον ὧδε κἄφιλον κακούμενον,φωνήσατʼ, εἴπερ ὡς φίλοι προσήκετε.ἀλλʼ ἀνταμείψασθʼ· οὐ γὰρ εἰκὸς οὔτʼ ἐμὲὑμῶν ἁμαρτεῖν τοῦτό γʼ οὔθʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἴσθι τοῦτο πρῶτον, οὕνεκαἝλληνές ἐσμεν· τοῦτο γὰρ βούλει μαθεῖν.Φιλοκτήτηςὦ φίλτατον φώνημα· φεῦ τὸ καὶ λαβεῖνπρόσφθεγμα τοιοῦδʼ ἀνδρὸς ἐν χρόνῳ μακρῷ.τίς σʼ, ὦ τέκνον, προσέσχε, τίς προσήγαγενχρεία; τίς ὁρμή; τίς ἀνέμων ὁ φίλτατος;γέγωνέ μοι πᾶν τοῦθʼ, ὅπως εἰδῶ τίς εἶ.Νεοπτόλεμοςἐγὼ γένος μέν εἰμι τῆς περιρρύτουΣκύρου· πλέω δʼ ἐς οἶκον· αὐδῶμαι δὲ παῖςἈχιλλέως, Νεοπτόλεμος. οἶσθα δὴ τὸ πᾶν.Φιλοκτήτηςὦ φιλτάτου παῖ πατρός, ὦ φίλης χθονός,ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνιστόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;Νεοπτόλεμοςἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.Φιλοκτήτηςπῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτηςἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.Νεοπτόλεμοςἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;Φιλοκτήτηςὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς;Νεοπτόλεμοςπῶς γὰρ κάτοιδʼ ὅν γʼ εἶδον οὐδεπώποτε;Φιλοκτήτηςοὐδʼ ὄνομʼ ἄρʼ οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέοςᾔσθου ποτʼ οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;Νεοπτόλεμοςὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς.Φιλοκτήτηςὦ πόλλʼ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδʼ ἔχοντος οἴκαδεμηδʼ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.ἀλλʼ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲγελῶσι σῖγʼ ἔχοντες, ἡ δʼ ἐμὴ νόσοςἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,ὅδʼ εἴμʼ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσωςτῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱδισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳνόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρουπληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδεᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίαςΧρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλουεὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,λιπόντες ᾤχονθʼ, οἷα φωτὶ δυσμόρῳῥάκη προθέντες βαιὰ καί τι καὶ βορᾶςἐπωφέλημα σμικρόν, οἷʼ αὐτοῖς τύχοι.σὺ δή, τέκνον, ποίαν μʼ ἀνάστασιν δοκεῖςαὐτῶν βεβώτων ἐξ ὕπνου στῆναι τότε;ποῖʼ ἐκδακρῦσαι, ποῖʼ ἀποιμῶξαι κακά;ὁρῶντα μὲν ναῦς, ἃς ἔχων ἐναυστόλουν,πάσας βεβώσας, ἄνδρα δʼ οὐδένʼ ἔντοπον,οὐχ ὅστις ἀρκέσειεν οὐδʼ ὅστις νόσουκάμνοντι συλλάβοιτο· πάντα δὲ σκοπῶνηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν,τούτου δὲ πολλὴν εὐμάρειαν, ὦ τέκνον.Φιλοκτήτηςὁ μὲν χρόνος δὴ διὰ χρόνου προύβαινέ μοι,κἄδει τι βαιᾷ τῇδʼ ὑπὸ στέγῃ μόνονδιακονεῖσθαι. γαστρὶ μὲν τὰ σύμφορατόξον τόδʼ ἐξηύρισκε, τὰς ὑποπτέρουςβάλλον πελείας· πρὸς δὲ τοῦθʼ, ὅ μοι βάλοινευροσπαδὴς ἄτρακτος, αὐτὸς ἂν τάλαςεἰλυόμην, δύστηνον ἐξέλκων πόδα,πρὸς τοῦτʼ ἄν· εἴ τʼ ἔδει τι καὶ ποτὸν λαβεῖν,καί που πάγου χυθέντος, οἷα χείματι,ξύλον τι θραῦσαι, ταῦτʼ ἂν ἐξέρπων τάλαςἐμηχανώμην· εἶτα πῦρ ἂν οὐ παρῆν,ἀλλʼ ἐν πέτροισι πέτρον ἐκτρίβων μόλιςἔφηνʼ ἄφαντον φῶς, ὃ καὶ σῴζει μʼ ἀεί.οἰκουμένη γὰρ οὖν στέγη πυρὸς μέταπάντʼ ἐκπορίζει πλὴν τὸ μὴ νοσεῖν ἐμέ.φέρʼ, ὦ τέκνον, νῦν καὶ τὸ τῆς νήσου μάθῃς.ταύτῃ πελάζει ναυβάτης οὐδεὶς ἑκών·οὐ γάρ τις ὅρμος ἔστιν οὐδʼ ὅποι πλέωνἐξεμπολήσει κέρδος ἢ ξενώσεται.οὐκ ἐνθάδʼ οἱ πλοῖ τοῖσι σώφροσιν βροτῶν.τάχʼ οὖν τις ἄκων ἔσχε· πολλὰ γὰρ τάδεἐν τῷ μακρῷ γένοιτʼ ἂν ἀνθρώπων χρόνῳ·οὗτοί μʼ, ὅταν μόλωσιν, ὦ τέκνον, λόγοιςἐλεοῦσι μέν, καί πού τι καὶ βορᾶς μέροςπροσέδοσαν οἰκτίραντες ἤ τινα στολήν·ἐκεῖνο δʼ οὐδείς, ἡνίκʼ ἂν μνησθῶ, θέλει,σῶσαί μʼ ἐς οἴκους, ἀλλʼ ἀπόλλυμαι τάλαςἔτος τόδʼ ἤδη δέκατον ἐν λιμῷ τε καὶκακοῖσι βόσκων τὴν ἀδηφάγον νόσον.τοιαῦτʼ Ἀτρεῖδαί μʼ ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,ὦ παῖ, δεδράκασʼ, οἷʼ Ὀλύμπιοι θεοὶδοῖέν ποτʼ αὐτοῖς ἀντίποινʼ ἐμοῦ παθεῖν.Χορόςἔοικα κἀγὼ τοῖς ἀφιγμένοις ἴσαξένοις ἐποικτίρειν σε, Ποίαντος τέκνον.Νεοπτόλεμοςἐγὼ δὲ καὐτὸς τοῖσδε μάρτυς ἐν λόγοις,ὡς εἴσʼ ἀληθεῖς οἶδα, συντυχὼν κακῶνἀνδρῶν Ἀτρειδῶν τῆς τʼ Ὀδυσσέως βίας.Φιλοκτήτηςἦ γάρ τι καὶ σὺ τοῖς πανωλέθροις ἔχειςἔγκλημʼ Ἀτρείδαις, ὥστε θυμοῦσθαι παθών;Νεοπτόλεμοςθυμὸν γένοιτο χειρὶ πληρῶσαί ποτε,ἵνʼ αἱ Μυκῆναι γνοῖεν ἡ Σπάρτη θʼ ὅτιχἠ Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ.Φιλοκτήτηςεὖ γʼ, ὦ τέκνον· τίνος γὰρ ὧδε τὸν μέγανχόλον κατʼ αὐτῶν ἐγκαλῶν ἐλήλυθας;Νεοπτόλεμοςὦ παῖ Ποίαντος, ἐξερῶ, μόλις δʼ ἐρῶ,ἅγωγʼ ὑπʼ αὐτῶν ἐξελωβήθην μολών.ἐπεὶ γὰρ ἔσχε μοῖρʼ Ἀχιλλέα θανεῖν,Φιλοκτήτηςοἴμοι· φράσῃς μοι μὴ πέρα, πρὶν ἂν μάθωπρῶτον τόδʼ, ἦ τέθνηχʼ ὁ Πηλέως γόνος;Νεοπτόλεμοςτέθνηκεν, ἀνδρὸς οὐδενός, θεοῦ δʼ ὕπο,τοξευτός, ὡς λέγουσιν, ἐκ Φοίβου δαμείς.Φιλοκτήτηςἀλλʼ εὐγενὴς μὲν ὁ κτανών τε χὠ θανών·ἀμηχανῶ δὲ πότερον, ὦ τέκνον, τὸ σὸνπάθημʼ ἐλέγχω πρῶτον ἢ κεῖνον στένω.Νεοπτόλεμοςοἶμαι μὲν ἀρκεῖν σοί γε καὶ τὰ σʼ, ὦ τάλας,ἀλγήμαθʼ, ὥστε μὴ τὰ τῶν πέλας στένειν.Φιλοκτήτηςὀρθῶς ἔλεξας· τοιγαροῦν τὸ σὸν φράσοναὖθις πάλιν μοι πρᾶγμʼ, ὅτῳ σʼ ἐνύβρισαν.Νεοπτόλεμοςἦλθόν με νηὶ ποικιλοστόλῳ μέταδῖός τʼ Ὀδυσσεὺς χὠ τροφεὺς τοὐμοῦ πατρός,λέγοντες, εἴτʼ ἀληθὲς εἴτʼ ἄρʼ οὖν μάτην,ὡς οὐ θέμις γίγνοιτʼ, ἐπεὶ κατέφθιτοπατὴρ ἐμός, τὰ πέργαμʼ ἄλλον ἤ μʼ ἑλεῖν.ταῦτʼ, ὦ ξένʼ, οὕτως ἐννέποντες οὐ πολὺνχρόνον μʼ ἐπέσχον μή με ναυστολεῖν ταχύ,μάλιστα μὲν δὴ τοῦ θανόντος ἱμέρῳ,ὅπως ἴδοιμʼ ἄθαπτον· οὐ γὰρ εἰδόμην·ἔπειτα μέντοι χὠ λόγος καλὸς προσῆν,εἰ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ αἱρήσοιμʼ ἰών.ἦν δʼ ἦμαρ ἤδη δεύτερον πλέοντί μοι,κἀγὼ πικρὸν Σίγειον οὐρίῳ πλάτῃκατηγόμην· καί μʼ εὐθὺς ἐν κύκλῳ στρατὸςἐκβάντα πᾶς ἠσπάζετʼ, ὀμνύντες βλέπειντὸν οὐκέτʼ ὄντα ζῶντʼ Ἀχιλλέα πάλιν.κεῖνος μὲν οὖν ἔκειτʼ· ἐγὼ δʼ ὁ δύσμοροςἐπεὶ ʼδάκρυσα κεῖνον, οὐ μακρῷ χρόνῳἐλθὼν Ἀτρείδας πρὸς φίλους, ὡς εἰκὸς ἦν,τά θʼ ὅπλʼ ἀπῄτουν τοῦ πατρὸς τά τʼ ἄλλʼ ὅσʼ ἦν.οἱ δʼ εἶπον, οἴμοι, τλημονέστατον λόγον·ὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, τἄλλα μὲν πάρεστί σοιπατρῷʼ ἑλέσθαι, τῶν δʼ ὅπλων κείνων ἀνὴρἄλλος κρατύνει νῦν, ὁ Λαέρτου γόνος.κἀγὼ δακρύσας εὐθὺς ἐξανίσταμαιὀργῇ βαρείᾳ, καὶ καταλγήσας λέγω·ὦ σχέτλιʼ, ἦ ʼτολμήσατʼ ἀντʼ ἐμοῦ τινιδοῦναι τὰ τεύχη τἀμά, πρὶν μαθεῖν ἐμοῦ;ὁ δʼ εἶπʼ Ὀδυσσεύς, πλησίον γὰρ ὢν κυρεῖ,ναί, παῖ, δεδώκασʼ ἐνδίκως οὗτοι τάδε·ἐγὼ γὰρ αὔτʼ ἔσωσα κἀκεῖνον παρών.κἀγὼ χολωθεὶς εὐθὺς ἤρασσον κακοῖςτοῖς πᾶσιν, οὐδὲν ἐνδεὲς ποιούμενος,εἰ τἀμὰ κεῖνος ὅπλʼ ἀφαιρήσοιτό με.ὁ δʼ ἐνθάδʼ ἥκων, καίπερ οὐ δύσοργος ὤν,δηχθεὶς πρὸς ἁξήκουσεν ὧδʼ ἠμείψατο·οὐκ ἦσθʼ ἵνʼ ἡμεῖς, ἀλλʼ ἀπῆσθʼ ἵνʼ οὔ σʼ ἔδει·καὶ ταῦτʼ, ἐπειδὴ καὶ λέγεις θρασυστομῶν,οὐ μήποτʼ ἐς τὴν Σκῦρον ἐκπλεύσῃς ἔχων.τοιαῦτʼ ἀκούσας κἀξονειδισθεὶς κακὰπλέω πρὸς οἴκους, τῶν ἐμῶν τητώμενοςπρὸς τοῦ κακίστου κἀκ κακῶν Ὀδυσσέως.κοὐκ αἰτιῶμαι κεῖνον ὡς τοὺς ἐν τέλει·πόλις γάρ ἐστι πᾶσα τῶν ἡγουμένωνστρατός τε σύμπας· οἱ δʼ ἀκοσμοῦντες βροτῶνδιδασκάλων λόγοισι γίγνονται κακοί.λόγος λέλεκται πᾶς· ὁ δʼ Ἀτρείδας στυγῶνἐμοί θʼ ὁμοίως καὶ θεοῖς εἴη φίλος.
Χορόςὀρεστέρα παμβῶτι Γᾶ, μᾶτερ αὐτοῦ Διός,ἃ τὸν μέγαν Πακτωλὸν εὔχρυσον νέμεις,σὲ κἀκεῖ, μᾶτερ πότνιʼ, ἐπηυδώμαν,ὅτʼ ἐς τόνδʼ Ἀτρειδᾶν ὕβρις πᾶσʼ ἐχώρει,ὅτε τὰ πάτρια τεύχεα παρεδίδοσαν,ἰὼ μάκαιρα ταυροκτόνωνλεόντων ἔφεδρε, τῷ Λαρτίουσέβας ὑπέρτατον.
Φιλοκτήτηςἔχοντες, ὡς ἔοικε, σύμβολον σαφὲςλύπης πρὸς ἡμᾶς, ὦ ξένοι, πεπλεύκατε,καί μοι προσᾴδεθʼ ὥστε γιγνώσκειν ὅτιταῦτʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἔργα κἀξ Ὀδυσσέως.ἔξοιδα γάρ νιν παντὸς ἂν λόγου κακοῦγλώσσῃ θιγόντα καὶ πανουργίας, ἀφʼ ἧςμηδὲν δίκαιον ἐς τέλος μέλλοι ποεῖν.ἀλλʼ οὔ τι τοῦτο θαῦμʼ ἔμοιγʼ, ἀλλʼ εἰ παρὼνΑἴας ὁ μείζων ταῦθʼ ὁρῶν ἠνείχετο.Νεοπτόλεμοςοὐκ ἦν ἔτι ζῶν, ὦ ξένʼ· οὐ γὰρ ἄν ποτεζῶντός γʼ ἐκείνου ταῦτʼ ἐσυλήθην ἐγώ.Φιλοκτήτηςπῶς εἶπας; ἀλλʼ ἦ χοὖτος οἴχεται θανών;Νεοπτόλεμοςὡς μηκέτʼ ὄντα κεῖνον ἐν φάει νόει.Φιλοκτήτηςοἴμοι τάλας. ἀλλʼ οὐχ ὁ Τυδέως γόνοςοὐδʼ οὑμπολητὸς Σισύφου Λαερτίῳ,οὐ μὴ θάνωσι· τούσδε γὰρ μὴ ζῆν ἔδει.Νεοπτόλεμοςοὐ δῆτʼ· ἐπίστω τοῦτό γʼ· ἀλλὰ καὶ μέγαθάλλοντές εἰσι νῦν ἐν Ἀργείων στρατῷ.Φιλοκτήτηςτί δʼ; οὐ παλαιὸς κἀγαθὸς φίλος τʼ ἐμός,Νέστωρ ὁ Πύλιος, ἔστιν; οὗτος γὰρ τά γεκείνων κάκʼ ἐξήρυκε, βουλεύων σοφά.Νεοπτόλεμοςκεῖνός γε πράσσει νῦν κακῶς, ἐπεὶ θανὼνἈντίλοχος αὐτῷ φροῦδος, ὃς παρῆν, γόνος.Φιλοκτήτηςοἴμοι, δύʼ αὖ τώδʼ ἄνδρʼ ἔλεξας, οἷν ἐγὼἥκιστʼ ἂν ἠθέλησʼ ὀλωλότοιν κλύειν.φεῦ φεῦ· τί δῆτα δεῖ σκοπεῖν, ὅθʼ οἵδε μὲντεθνᾶσʼ, Ὀδυσσεὺς δʼ ἔστιν αὖ κἀνταῦθʼ ἵναχρῆν ἀντὶ τούτων αὐτὸν αὐδᾶσθαι νεκρόν;Νεοπτόλεμοςσοφὸς παλαιστὴς κεῖνος· ἀλλὰ χαἰ σοφαὶγνῶμαι, Φιλοκτῆτʼ, ἐμποδίζονται θαμά.Φιλοκτήτηςφέρʼ εἰπὲ πρὸς θεῶν, ποῦ γὰρ ἦν ἐνταῦθά σοιΠάτροκλος, ὃς σοῦ πατρὸς ἦν τὰ φίλτατα;Νεοπτόλεμοςχοὖτος τεθνηκὼς ἦν· λόγῳ δέ σʼ ἐν βραχεῖτοῦτʼ ἐκδιδάξω· πόλεμος οὐδένʼ ἄνδρʼ ἑκὼναἱρεῖ πονηρόν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.Φιλοκτήτηςξυμμαρτυρῶ σοι· καὶ κατʼ αὐτὸ τοῦτό γεἀναξίου μὲν φωτὸς ἐξερήσομαι,γλώσσῃ δὲ δεινοῦ καὶ σοφοῦ, τί νῦν κυρεῖ.Νεοπτόλεμοςποίου δὲ τούτου πλήν γʼ Ὀδυσσέως ἐρεῖς;Φιλοκτήτηςοὐ τοῦτον εἶπον, ἀλλὰ Θερσίτης τις ἦν,ὃς οὐκ ἂν εἵλετʼ εἰσάπαξ εἰπεῖν, ὅπουμηδεὶς ἐῴη· τοῦτον οἶσθʼ εἰ ζῶν κυρεῖ;Νεοπτόλεμοςοὐκ εἶδον αὐτόν, ᾐσθόμην δʼ ἔτʼ ὄντα νιν.Φιλοκτήτηςἔμελλʼ· ἐπεὶ οὐδέν πω κακόν γʼ ἀπώλετο,ἀλλʼ εὖ περιστέλλουσιν αὐτὰ δαίμονες,καί πως τὰ μὲν πανοῦργα καὶ παλιντριβῆχαίρουσʼ ἀναστρέφοντες ἐξ Ἅιδου, τὰ δὲδίκαια καὶ τὰ χρήστʼ ἀποστέλλουσʼ ἀεί.ποῦ χρὴ τίθεσθαι ταῦτα, ποῦ δʼ αἰνεῖν, ὅταντὰ θεῖʼ ἐπαινῶν τοὺς θεοὺς εὕρω κακούς;Νεοπτόλεμοςἐγὼ μέν, ὦ γένεθλον Οἰταίου πατρός,τὸ λοιπὸν ἤδη τηλόθεν τό τʼ Ἴλιονκαὶ τοὺς Ἀτρείδας εἰσορῶν φυλάξομαι·ὅπου δʼ ὁ χείρων τἀγαθοῦ μεῖζον σθένεικἀποφθίνει τὰ χρηστὰ χὠ δειλὸς κρατεῖ,τούτους ἐγὼ τοὺς ἄνδρας οὐ στέρξω ποτέ·ἀλλʼ ἡ πετραία Σκῦρος ἐξαρκοῦσά μοιἔσται τὸ λοιπόν, ὥστε τέρπεσθαι δόμῳ.νῦν δʼ εἶμι πρὸς ναῦν· καὶ σύ, Ποίαντος τέκνον,χαῖρʼ ὡς μέγιστα, χαῖρε· καί σε δαίμονεςνόσου μεταστήσειαν, ὡς αὐτὸς θέλεις.ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, ὡς ὁπηνίκʼ ἂν θεὸςπλοῦν ἡμὶν εἴκῃ, τηνικαῦθʼ ὁρμώμεθα.Φιλοκτήτηςἤδη, τέκνον, στέλλεσθε;Νεοπτόλεμοςκαιρὸς γὰρ καλεῖπλοῦν μὴ ʼξ ἀπόπτου μᾶλλον ἢ ʼγγύθεν σκοπεῖν.Φιλοκτήτηςπρός νύν σε πατρὸς πρός τε μητρός, ὦ τέκνον,πρός τʼ εἴ τί σοι κατʼ οἶκόν ἐστι προσφιλές,ἱκέτης ἱκνοῦμαι, μὴ λίπῃς μʼ οὕτω μόνον,ἔρημον ἐν κακοῖσι τοῖσδʼ οἵοις ὁρᾷςὅσοισί τʼ ἐξήκουσας ἐνναίοντά με·ἀλλʼ ἐν παρέργῳ θοῦ με. δυσχέρεια μέν,ἔξοιδα, πολλὴ τοῦδε τοῦ φορήματος·ὅμως δὲ τλῆθι· τοῖσι γενναίοισί τοιτό τʼ αἰσχρὸν ἐχθρὸν καὶ τὸ χρηστὸν εὐκλεές.σοὶ δʼ ἐκλιπόντι τοῦτʼ ὄνειδος οὐ καλόν,δράσαντι δʼ, ὦ παῖ, πλεῖστον εὐκλείας γέρας,ἐὰν μόλω ʼγὼ ζῶν πρὸς Οὐταίαν χθόνα.ἴθʼ· ἡμέρας τοι μόχθος οὐχ ὅλης μιᾶς.τόλμησον. ἐμβαλοῦ μʼ ὅπῃ θέλεις ἄγων,εἰς ἀντλίαν, εἰς πρῷραν, εἰς πρύμνην, ὅποιἥκιστα μέλλω τοὺς ξυνόντας ἀλγυνεῖν.νεῦσον, πρὸς αὐτοῦ Ζηνὸς ἱκεσίου, τέκνον,πείσθητι· προσπίτνω σε γόνασι, καίπερ ὢνἀκράτωρ ὁ τλήμων, χωλός. ἀλλὰ μή μʼ ἀφῇςἔρημον οὕτω χωρὶς ἀνθρώπων στίβου,ἀλλʼ ἢ πρὸς οἶκον τὸν σὸν ἔκσωσόν μʼ ἄγωνἢ πρὸς τὰ Χαλκώδοντος Εὐβοίας σταθμά·κἀκεῖθεν οὔ μοι μακρὸς εἰς Οἴτην στόλοςΤραχινίαν τε δειράδʼ ἠδʼ ἐς εὔροονΣπερχειὸν ἔσται· πατρί μʼ ὡς δείξῃς φίλῳ,ὃν δὴ παλαιὸν ἐξ ὅτου δέδοικʼ ἐγὼμή μοι βεβήκῃ. πολλὰ γὰρ τοῖς ἱγμένοιςἔστελλον αὐτὸν ἱκεσίους πέμπων λιτάς,αὐτόστολον πέμψαντά μʼ ἐκσῶσαι δόμους.ἀλλʼ ἢ τέθνηκεν ἢ τὰ τῶν διακόνων,ὡς εἰκός, οἶμαι, τοὐμὸν ἐν σμικρῷ μέροςποιούμενοι τὸν οἴκαδʼ ἤπειγον στόλον.νῦν δʼ, εἰς σὲ γὰρ πομπόν τε καὐτὸν ἄγγελονἥκω, σὺ σῶσον, σύ μʼ ἐλέησον, εἰσορῶνὡς πάντα δεινὰ κἀπικινδύνως βροτοῖςκεῖται παθεῖν μὲν εὖ, παθεῖν δὲ θάτερα.χρὴ δʼ ἐκτὸς ὄντα πημάτων τὰ δείνʼ ὁρᾶν,χὤταν τις εὖ ζῇ, τηνικαῦτα τὸν βίονσκοπεῖν μάλιστα, μὴ διαφθαρεὶς λάθῃ.
Χορόςοἴκτιρʼ, ἄναξ· πολλῶν ἔλεξεν δυσοίστων πόνωνἆθλʼ, οἷα μηδεὶς τῶν ἐμῶν τύχοι φίλων.εἰ δὲ πικρούς, ἄναξ, ἔχθεις Ἀτρείδας,ἐγὼ μέν, τὸ κείνων κακὸν τῷδε κέρδοςμετατιθέμενος, ἔνθαπερ ἐπιμέμονεν,ἐπʼ εὐστόλου ταχείας νεὼςπορεύσαιμʼ ἂν ἐς δόμους, τὰν θεῶννέμεσιν ἐκφυγών.
Νεοπτόλεμοςὅρα σὺ μὴ νῦν μέν τις εὐχερὴς παρῇς,ὅταν δὲ πλησθῇς τῆς νόσου ξυνουσίᾳ,τότʼ οὐκέθʼ αὑτὸς τοῖς λόγοις τούτοις φανῇς.Χορόςἥκιστα· τοῦτʼ οὐκ ἔσθʼ ὅπως ποτʼ εἰς ἐμὲτοὔνειδος ἕξεις ἐνδίκως ὀνειδίσαι.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ αἰσχρὰ μέντοι σοῦ γέ μʼ ἐνδεέστερονξένῳ φανῆναι πρὸς τὸ καίριον πονεῖν.ἀλλʼ εἰ δοκεῖ, πλέωμεν, ὁρμάσθω ταχύς·χἠ ναῦς γὰρ ἄξει κοὐκ ἀπαρνηθήσεται.μόνον θεοὶ σῴζοιεν ἔκ τε τῆσδε γῆςἡμᾶς ὅποι τʼ ἐνθένδε βουλοίμεσθα πλεῖν.Φιλοκτήτηςὦ φίλτατον μὲν ἦμαρ, ἥδιστος δʼ ἀνήρ,φίλοι δὲ ναῦται, πῶς ἂν ὑμὶν ἐμφανὴςἔργῳ γενοίμην, ὥς μʼ ἔθεσθε προσφιλῆ;ἴωμεν, ὦ παῖ, προσκύσαντε τὴν ἔσωἄοικον εἰσοίκησιν, ὥς με καὶ μάθῃςἀφʼ ὧν διέζων ὥς τʼ ἔφυν εὐκάρδιος.οἶμαι γὰρ οὐδʼ ἂν ὄμμασιν μόνην θέανἄλλον λαβόντα πλὴν ἐμοῦ τλῆναι τάδε·ἐγὼ δʼ ἀνάγκῃ προύμαθον στέργειν κακά.Χορόςἐπίσχετον, μάθωμεν· ἄνδρε γὰρ δύο,ὁ μὲν νεὼς σῆς ναυβάτης, ὁ δʼ ἀλλόθρους,χωρεῖτον, ὧν μαθόντες αὖθις εἴσιτον.ἜμποροςἈχιλλέως παῖ, τόνδε τὸν ξυνέμπορον,ὃς ἦν νεὼς σῆς σὺν δυοῖν ἄλλοιν φύλαξ,ἐκέλευσʼ ἐμοί σε ποῦ κυρῶν εἴης φράσαι,ἐπείπερ ἀντέκυρσα, δοξάζων μὲν οὔ,τύχῃ δέ πως πρὸς ταὐτὸν ὁρμισθεὶς πέδον.πλέων γὰρ ὡς ναύκληρος οὐ πολλῷ στόλῳἀπʼ Ἰλίου πρὸς οἶκον ἐς τὴν εὔβοτρυνΠεπάρηθον, ὡς ἤκουσα τοὺς ναύτας ὅτισοὶ πάντες εἶεν συννεναυστοληκότες,ἔδοξέ μοι μὴ σῖγα, πρὶν φράσαιμί σοι,τὸν πλοῦν ποεῖσθαι, προστυχόντι τῶν ἴσων.οὐδὲν σύ που κάτοισθα τῶν σαυτοῦ πέρι,ἃ τοῖσιν Ἀργείοισιν ἀμφὶ σοῦ νέαβουλεύματʼ ἐστί, κοὐ μόνον βουλεύματα,ἀλλʼ ἔργα δρώμενʼ, οὐκέτʼ ἐξαργούμενα.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἡ χάρις μὲν τῆς προμηθίας, ξένε,εἰ μὴ κακὸς πέφυκα, προσφιλὴς μενεῖ·φράσον δʼ ἅπερ, γʼ ἔλεξας, ὡς μάθω τί μοινεώτερον, βούλευμʼ ἀπʼ Ἀργείων ἔχεις.Ἔμποροςφροῦδοι διώκοντές σε ναυτικῷ στόλῳΦοῖνιξ ὁ πρέσβυς οἵ τε Θησέως κόροι.Νεοπτόλεμοςὡς ἐκ βίας μʼ ἄξοντες ἢ λόγοις πάλιν;Ἔμποροςοὐκ οἶδʼ· ἀκούσας δʼ ἄγγελος πάρειμί σοι.Νεοπτόλεμοςἦ ταῦτα δὴ Φοῖνίξ τε χοἰ ξυνναυβάταιοὕτω καθʼ ὁρμὴν δρῶσιν Ἀτρειδῶν χάριν;Ἔμποροςὡς ταῦτʼ ἐπίστω δρώμενʼ, οὐ μέλλοντʼ ἔτι.Νεοπτόλεμοςπῶς οὖν Ὀδυσσεὺς πρὸς τάδʼ οὐκ αὐτάγγελοςπλεῖν ἦν ἕτοιμος; ἢ φόβος τις εἶργέ νιν;Ἔμποροςκεῖνός γʼ ἐπʼ ἄλλον ἄνδρʼ ὁ Τυδέως τε παῖςἔστελλον, ἡνίκʼ ἐξανηγόμην ἐγώ.Νεοπτόλεμοςπρὸς ποῖον αὖ τόνδʼ αὐτὸς Οὑδυσσεὺς ἔπλει;Ἔμποροςἦν δή τις—ἀλλὰ τόνδε μοι πρῶτον φράσοντίς ἐστίν· ἃν λέγῃς δὲ μὴ φώνει μέγα.Νεοπτόλεμοςὅδʼ ἔσθʼ ὁ κλεινός σοι Φιλοκτήτης, ξένε.Ἔμποροςμή νύν μʼ ἔρῃ τὰ πλείονʼ, ἀλλʼ ὅσον τάχοςἔκπλει σεαυτὸν ξυλλαβὼν ἐκ τῆσδε γῆς.Φιλοκτήτηςτί φησιν, ὦ παῖ; τί με κατὰ σκότον ποτὲδιεμπολᾷ λόγοισι πρός σʼ ὁ ναυβάτης;Νεοπτόλεμοςοὐκ οἶδά πω τί φησι· δεῖ δʼ αὐτὸν λέγεινεἰς φῶς ὃ λέξει, πρὸς σὲ κἀμὲ τούσδε τε.Ἔμποροςὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, μή με διαβάλῃς στρατῷλέγονθʼ ἃ μὴ δεῖ· πόλλʼ ἐγὼ κείνων ὕποδρῶν ἀντιπάσχω χρηστά θʼ, οἷʼ ἀνὴρ πένης.Νεοπτόλεμοςἐγώ εἰμʼ Ἀτρείδαις δυσμενής· οὗτος δέ μοιφίλος μέγιστος, οὕνεκʼ Ἀτρείδας στυγεῖ.δεῖ δή σʼ ἔμοιγʼ ἐλθόντα προσφιλῆ, λόγωνκρύψαι πρὸς ἡμᾶς μηδένʼ ὧν ἀκήκοας.Ἔμποροςὅρα τί ποιεῖς, παῖ.Νεοπτόλεμοςσκοπῶ κἀγὼ πάλαι.Ἔμποροςσὲ θήσομαι τῶνδʼ αἴτιον.Νεοπτόλεμοςποιοῦ λέγων.Ἔμποροςλέγω. ʼπὶ τοῦτον ἄνδρε τώδʼ ὥπερ κλύεις,ὁ Τυδέως παῖς ἥ τʼ Ὀδυσσέως βία,διώμοτοι πλέουσιν ἦ μὴν ἢ λόγῳπείσαντες ἄξειν ἢ πρὸς ἰσχύος κράτος.καὶ ταῦτʼ Ἀχαιοὶ πάντες ἤκουον σαφῶςὈδυσσέως λέγοντος· οὗτος γὰρ πλέοντὸ θάρσος εἶχε θατέρου δράσειν τάδε.Νεοπτόλεμοςτίνος δʼ Ἀτρεῖδαι τοῦδʼ ἄγαν οὕτω χρόνῳτοσῷδʼ ἐπεστρέφοντο πράγματος χάριν,ὅν γʼ εἶχον ἤδη χρόνιον ἐκβεβληκότες;τίς ὁ πόθος αὐτοὺς ἵκετʼ; ἢ θεῶν βίακαὶ νέμεσις, οἵπερ ἔργʼ ἀμύνουσιν κακά;Ἔμποροςἐγώ σε τοῦτʼ, ἴσως γὰρ οὐκ ἀκήκοας,πᾶν ἐκδιδάξω. μάντις ἦν τις εὐγενής,Πριάμου μὲν υἱός, ὄνομα δʼ ὠνομάζετοἝλενος, ὃν οὗτος νυκτὸς ἐξελθὼν μόνος,ὁ πάντʼ ἀκούων αἰσχρὰ καὶ λωβήτʼ ἔπηδόλιος Ὀδυσσεὺς εἷλε· δέσμιόν τʼ ἄγωνἔδειξʼ Ἀχαιοῖς ἐς μέσον, θήραν καλήν·ὃς δὴ τά τʼ ἄλλʼ αὐτοῖσι πάντʼ ἐθέσπισενκαὶ τἀπὶ Τροίᾳ πέργαμʼ ὡς οὐ μή ποτεπέρσοιεν, εἰ μὴ τόνδε πείσαντες λόγῳἄγοιντο νήσου τῆσδʼ ἐφʼ ἧς ναίει τανῦν.καὶ ταῦθʼ ὅπως ἤκουσʼ ὁ Λαέρτου τόκοςτὸν μάντιν εἰπόντʼ, εὐθέως ὑπέσχετοτὸν ἄνδρʼ Ἀχαιοῖς τόνδε δηλώσειν ἄγων·οἴοιτο μὲν μάλισθʼ ἑκούσιον λαβών,εἰ μὴ θέλοι δʼ, ἄκοντα· καὶ τούτων κάρατέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι μὴ τυχών.ἤκουσας, ὦ παῖ, πάντα· τὸ σπεύδειν δέ σοικαὐτῷ παραινῶ κεἴ τινος κήδει πέρι.Φιλοκτήτηςοἴμοι τάλας· ἦ κεῖνος, ἡ πᾶσα βλάβη,ἔμʼ εἰς Ἀχαιοὺς ὤμοσεν πείσας στελεῖν;πεισθήσομαι γὰρ ὧδε κἀξ Ἅιδου θανὼνπρὸς φῶς ἀνελθεῖν, ὥσπερ οὑκείνου πατήρ.Ἔμποροςοὐκ οἶδʼ ἐγὼ ταῦτʼ· ἀλλʼ ἐγὼ μὲν εἶμʼ ἐπὶναῦν, σφῷν δʼ ὅπως ἄριστα συμφέροι θεός.Φιλοκτήτηςοὔκουν τάδʼ, ὦ παῖ, δεινά, τὸν Λαερτίουἔμʼ ἐλπίσαι ποτʼ ἂν λόγοισι μαλθακοῖςδεῖξαι νεὼς ἄγοντʼ ἐν Ἀργείοις μέσοις;οὔ· θᾶσσον ἂν τῆς πλεῖστον ἐχθίστης ἐμοὶκλύοιμʼ ἐχίδνης, ἥ μʼ ἔθηκεν ὧδʼ ἄπουν.ἀλλʼ ἔστʼ ἐκείνῳ πάντα λεκτά, πάντα δὲτολμητά· καὶ νῦν οἶδʼ ὁθούνεχʼ ἵξεται.ἀλλʼ, ὦ τέκνον, χωρῶμεν, ὡς ἡμᾶς πολὺπέλαγος ὁρίζῃ τῆς Ὀδυσσέως νεώς.ἴωμεν· ἥ τοι καίριος σπουδὴ πόνουλήξαντος ὕπνον κἀνάπαυλαν ἤγαγεν.Νεοπτόλεμοςοὐκοῦν ἐπειδὰν πνεῦμα τοὐκ πρῴρας ἀνῇ,τότε στελοῦμεν· νῦν γὰρ ἀντιοστατεῖ.Φιλοκτήτηςἀεὶ καλὸς πλοῦς ἔσθʼ, ὅταν φεύγῃς κακά.Νεοπτόλεμοςοὔκ, ἀλλὰ κἀκείνοισι ταῦτʼ ἐναντία.Φιλοκτήτηςοὐκ ἔστι λῃσταῖς πνεῦμʼ ἐναντιούμενον,ὅταν παρῇ κλέψαι τι χἀρπάσαι βίᾳ.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ εἰ δοκεῖ, χωρῶμεν, ἔνδοθεν λαβὼνὅτου σε χρεία καὶ πόθος μάλιστʼ ἔχει.Φιλοκτήτηςἀλλʼ ἔστιν ὧν δεῖ, καίπερ οὐ πολλῶν ἄπο.Νεοπτόλεμοςτί τοῦθʼ ὃ μὴ νεώς γε τῆς ἐμῆς ἔπι;Φιλοκτήτηςφύλλον τί μοι πάρεστιν, ᾧ μάλιστʼ ἀεὶκοιμῶ τόδʼ ἕλκος, ὥστε πραΰνειν πάνυ.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἔκφερʼ αὐτό. τί γὰρ ἔτʼ ἄλλʼ ἐρᾷς λαβεῖν;Φιλοκτήτηςεἴ μοί τι τόξων τῶνδʼ ἀπημελημένονπαρερρύηκεν, ὡς λίπω μή τῳ λαβεῖν.Νεοπτόλεμοςἦ ταῦτα γὰρ τὰ κλεινὰ τόξʼ ἃ νῦν ἔχεις;Φιλοκτήτηςταῦτʼ, οὐ γὰρ ἄλλʼ ἔστʼ, ἀλλʼ ἃ βαστάζω χεροῖν.Νεοπτόλεμοςἆρʼ ἔστιν ὥστε κἀγγύθεν θέαν λαβεῖνκαὶ βαστάσαι με προσκύσαι θʼ ὥσπερ θεόν;Φιλοκτήτηςσοί γʼ, ὦ τέκνον, καὶ τοῦτο κἄλλο τῶν ἐμῶνὁποῖον ἄν σοι ξυμφέρῃ γενήσεται.Νεοπτόλεμοςκαὶ μὴν ἐρῶ γε, τὸν δʼ ἔρωθʼ οὕτως ἔχω·εἴ μοι θέμις, θέλοιμʼ ἄν· εἰ δὲ μή, πάρες.Φιλοκτήτηςὅσιά τε φωνεῖς ἔστι τʼ, ὦ τέκνον, θέμις,ὅς γʼ ἡλίου τόδʼ εἰσορᾶν ἐμοὶ φάοςμόνος δέδωκας, ὃς χθόνʼ Οἰταίαν ἰδεῖν,ὃς πατέρα πρέσβυν, ὃς φίλους, ὃς τῶν ἐμῶνἐχθρῶν μʼ ἔνερθεν ὄντʼ ἀνέστησας πέρα.θάρσει, παρέσται ταῦτά σοι καὶ θιγγάνεινκαὶ δόντι δοῦναι κἀξεπεύξασθαι βροτῶνἀρετῆς ἕκατι τῶνδʼ ἐπιψαῦσαι μόνον·εὐεργετῶν γὰρ καὐτὸς αὔτʼ ἐκτησάμην.Νεοπτόλεμοςοὐκ ἄχθομαί σʼ ἰδών τε καὶ λαβὼν φίλον·ὅστις γὰρ εὖ δρᾶν εὖ παθὼν ἐπίσταται,παντὸς γένοιτʼ ἂν κτήματος κρείσσων φίλος. χωροῖς ἂν εἴσω.Φιλοκτήτηςκαὶ σέ γʼ εἰσάξω· τὸ γὰρνοσοῦν ποθεῖ σε ξυμπαραστάτην λαβεῖν.
Χορόςλόγῳ μὲν ἐξήκουσʼ, ὄπωπα δʼ οὐ μάλα,τὸν πελάταν λέκτρων ποτὲ τῶν Διὸςκατὰ δρομάδʼ ἄμπυκα δέσμιον ὡς ἔβαλεν παγκρατὴς Κρόνου παῖς·ἄλλον δʼ οὔτινʼ ἔγωγʼ οἶδα κλύων οὐδʼ ἐσιδὼν μοίρᾳτοῦδʼ ἐχθίονι συντυχόνταθνατῶν, ὃς οὔτʼ ἔρξας τινʼ οὔ τι νοσφίσας,ἀλλʼ ἴσος ὢν ἴσοις ἀνήρ,ὤλλυθʼ ὧδʼ ἀναξίως.τόδε τοι θαῦμά μʼ ἔχει,πῶς ποτε πῶς ποτʼ ἀμφιπλάκτων ῥοθίων μόνος κλύων,πῶς ἄρα πανδάκρυτον οὕτω βιοτὰν κατέσχεν·
Χορόςἵνʼ αὐτὸς ἦν πρόσουρος, οὐκ ἔχων βάσιν,οὐδέ τινʼ ἐγχώρων κακογείτονα,παρʼ ᾧ στόνον ἀντίτυπον βαρυβρῶτʼ ἀποκλαύσειεν αἱματηρόν·ὃς τὰν θερμοτάταν αἱμάδα κηκιομέναν ἑλκέωνἐνθήρου ποδὸς ἠπίοισιφύλλοις κατευνάσειεν, εἴ τις ἐμπέσοι,φορβάδος ἐκ γαίας ἑλών·εἷρπε γὰρ ἄλλοτʼ ἀλλαχᾷτότʼ ἂν εἰλυόμενοςπαῖς ἄτερ ὡς φίλας τιθήνας ὅθεν εὐμάρειʼ ὑπάρ-χοι πόρου, ἁνίκʼ ἐξανείη δακέθυμος ἄτα·
Χορόςοὐ φορβὰν ἱερᾶς γᾶς σπόρον, οὐκ ἄλλωναἴρων τῶν νεμόμεσθʼ ἀνέρες ἀλφησταί,πλὴν ἐξ ὠκυβόλων εἴ ποτε τόξωνπτανοῖς ἰοῖς ἀνύσειε γαστρὶ φορβάν.ὦ μελέα ψυχά,ὃς μηδʼ οἰνοχύτου πώματος ἥσθη δεκέτει χρόνῳ,λεύσσων δʼ ὅπου γνοίη στατὸν εἰς ὕδωρ,ἀεὶ προσενώμα.
Χορόςνῦν δʼ ἀνδρῶν ἀγαθῶν παιδὸς ὑπαντήσαςεὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων·ὅς νιν ποντοπόρῳ δούρατι, πλήθειπολλῶν μηνῶν, πατρίαν ἄγει πρὸς αὐλὰνΜαλιάδων νυμφᾶνΣπερχειοῦ τε παρʼ ὄχθας, ἵνʼ ὁ χάλκασπις ἀνὴρ θεοῖςπλάθει πατρὸς θείῳ πυρὶ παμφαής,Οἴτας ὑπὲρ ὄχθων.
Νεοπτόλεμοςἕρπʼ, εἰ θέλεις. τί δή ποθʼ ὧδʼ ἐξ οὐδενὸςλόγου σιωπᾷς κἀπόπληκτος ὧδʼ ἔχει;Φιλοκτήτηςἀᾶ, ἀᾶ.Νεοπτόλεμοςτί δʼ ἔστιν;Φιλοκτήτηςοὐδὲν δεινόν· ἀλλʼ ἴθʼ, ὦ τέκνον.Νεοπτόλεμοςμῶν ἄλγος ἴσχεις τῆς παρεστώσης νόσου;Φιλοκτήτηςοὐ δῆτʼ ἔγωγʼ, ἀλλʼ ἄρτι κουφίζειν δοκῶ. ὦ θεοί.Νεοπτόλεμοςτί τοὺς θεοὺς ὧδʼ ἀναστένων καλεῖς;Φιλοκτήτηςσωτῆρας αὐτοὺς ἠπίους θʼ ἡμῖν μολεῖν. ἀᾶ, ἀᾶ.Νεοπτόλεμοςτί ποτε πέπονθας; οὐκ ἐρεῖς, ἀλλʼ ὧδʼ ἔσεισιγηλός; ἐν κακῷ δέ τῳ φαίνει κυρῶν.Φιλοκτήτηςἀπόλωλα, τέκνον, κοὐ δυνήσομαι κακὸνκρύψαι παρʼ ὑμῖν, ἀτταταῖ· διέρχεταιδιέρχεται. δύστηνος, ὦ τάλας ἐγώ.ἀπόλωλα, τέκνον· βρύκομαι, τέκνον· παπαῖ,ἀπαππαπαῖ, παπαππαπαππαπαππαπαῖ.πρὸς θεῶν, πρόχειρον εἴ τί σοι, τέκνον, πάραξίφος χεροῖν, πάταξον εἰς ἄκρον πόδα·ἀπάμησον ὡς τάχιστα· μὴ φείσῃ βίου. ἴθʼ, ὦ παῖ.Νεοπτόλεμοςτί δʼ ἔστιν οὕτω νεοχμὸν ἐξαίφνης, ὅτουτοσήνδʼ ἰυγὴν καὶ στόνον σαυτοῦ ποεῖ;Φιλοκτήτηςοἶσθʼ, ὦ τέκνον;Νεοπτόλεμοςτί δʼ ἔστιν;Φιλοκτήτηςοἶσθʼ, ὦ παῖ;Νεοπτόλεμοςτί σοί;οὐκ οἶδα.Φιλοκτήτηςπῶς οὐκ οἶσθα; παππαπαππαπαῖ.Νεοπτόλεμοςδεινόν γε τοὐπίσαγμα τοῦ νοσήματος.Φιλοκτήτηςδεινὸν γὰρ οὐδὲ ῥητόν· ἀλλʼ οἴκτιρέ με.Νεοπτόλεμοςτί δῆτα δράσω;Φιλοκτήτηςμή με ταρβήσας προδῷς·ἥκει γὰρ αὕτη διὰ χρόνου πλάνοις ἴσωςὡς ἐξεπλήσθη.Νεοπτόλεμοςἰὼ ἰὼ δύστηνε σύ,δύστηνε δῆτα διὰ πόνων πάντων φανείς.βούλει λάβωμαι δῆτα καὶ θίγω τί σου;Φιλοκτήτηςμὴ δῆτα τοῦτό γʼ· ἀλλά μοι τὰ τόξʼ ἑλὼντάδʼ, ὥσπερ ᾐτοῦ μʼ ἀρτίως, ἕως ἀνῇτὸ πῆμα τοῦτο τῆς νόσου τὸ νῦν παρόν,σῷζʼ αὐτὰ καὶ φύλασσε. λαμβάνει γὰρ οὖνὕπνος μʼ, ὅταν περ τὸ κακὸν ἐξίῃ τόδε·κοὐκ ἔστι λῆξαι πρότερον· ἀλλʼ ἐᾶν χρεὼνἕκηλον εὕδειν. ἢν δὲ τῷδε τῷ χρόνῳμόλωσʼ ἐκεῖνοι, πρὸς θεῶν ἐφίεμαιἑκόντα μηδʼ ἄκοντα μηδέ τῳ τέχνῃκείνοις μεθεῖναι ταῦτα, μὴ σαυτόν θʼ ἅμακἄμʼ, ὄντα σαυτοῦ πρόστροπον, κτείνας γένῃ.Νεοπτόλεμοςθάρσει προνοίας οὕνεκʼ· οὐ δοθήσεταιπλὴν σοί τε κἀμοί· ξὺν τύχῃ δὲ πρόσφερε.Φιλοκτήτηςἰδοὺ δέχου, παῖ· τὸν φθόνον δὲ πρόσκυσονμή σοι γενέσθαι πολύπονʼ αὐτὰ μηδʼ ὅπωςἐμοί τε καὶ τῷ πρόσθʼ ἐμοῦ κεκτημένῳ.Νεοπτόλεμοςὦ θεοί, γένοιτο ταῦτα νῷν· γένοιτο δὲπλοῦς οὔριός τε κεὐσταλὴς ὅποι ποτὲθεὸς δικαιοῖ χὠ στόλος πορσύνεται.Φιλοκτήτηςἀλλʼ οὖν δέδοικα μὴ ἀτέλεστʼ εὔχῃ, τέκνον.στάζει γὰρ αὖ μοι φοίνιον τόδʼ ἐκ βυθοῦκηκῖον αἷμα, καί τι προσδοκῶ νέον.παπαῖ, φεῦ.παπαῖ μάλʼ, ὦ πούς, οἷά μʼ ἐργάσει κακά.προσέρπει,προσέρχεται τόδʼ ἐγγύς. οἴμοι μοι τάλας.ἔχετε τὸ πρᾶγμα· μὴ φύγητε μηδαμῇ.ἀτταταῖ.ὦ ξένε Κεφαλλήν, εἴθε σου διαμπερὲςστέρνων ἔχοιτʼ ἄλγησις ἥδε. φεῦ, παπαῖ,παπαῖ μάλʼ αὖθις. ὦ διπλοῖ στρατηλάται,Ἀγάμεμνον, ὦ Μενέλαε, πῶς ἂν ἀντʼ ἐμοῦτὸν ἴσον χρόνον τρέφοιτε τήνδε τὴν νόσον; ἰώ μοι.ὦ Θάνατε Θάνατε, πῶς ἀεὶ καλούμενοςοὕτω κατʼ ἦμαρ, οὐ δύνᾳ μολεῖν ποτε;ὦ τέκνον ὦ γενναῖον, ἀλλὰ συλλαβὼντῷ Λημνίῳ τῷδʼ ἀνακαλουμένῳ πυρὶἔμπρησον, ὦ γενναῖε· κἀγώ τοί ποτετὸν τοῦ Διὸς παῖδʼ ἀντὶ τῶνδε τῶν ὅπλων,ἃ νῦν σὺ σῴζεις, τοῦτʼ ἐπηξίωσα δρᾶν. τί φής, παῖ;τί φής; τί σιγᾷς; ποῦ ποτʼ ὤν, τέκνον, κυρεῖς;Νεοπτόλεμοςἀλγῶ πάλαι δὴ τἀπὶ σοὶ στένων κακά.Φιλοκτήτηςἀλλʼ, ὦ τέκνον, καὶ θάρσος ἴσχʼ· ὡς ἥδε μοιὀξεῖα φοιτᾷ καὶ ταχεῖʼ ἀπέρχεται.ἀλλʼ ἀντιάζω, μή με καταλίπῃς μόνον.Νεοπτόλεμοςθάρσει, μενοῦμεν.Φιλοκτήτηςἦ μενεῖς;Νεοπτόλεμοςσαφῶς φρόνει.Φιλοκτήτηςοὐ μήν σʼ ἔνορκόν γʼ ἀξιῶ θέσθαι, τέκνον.Νεοπτόλεμοςὡς οὐ θέμις γʼ ἐμοὔστι σοῦ μολεῖν ἄτερ.Φιλοκτήτηςἔμβαλλε χειρὸς πίστιν.Νεοπτόλεμοςἐμβάλλω μενεῖν.Φιλοκτήτηςἐκεῖσε νῦν μʼ, ἐκεῖσεΝεοπτόλεμοςποῖ λέγεις;ΦιλοκτήτηςἄνωΝεοπτόλεμοςτί παραφρονεῖς αὖ; τί τὸν ἄνω λεύσσεις κύκλον;Φιλοκτήτηςμέθες μέθες με.Νεοπτόλεμοςποῖ μεθῶ;Φιλοκτήτηςμέθες ποτέ.Νεοπτόλεμοςοὔ φημʼ ἐάσειν.Φιλοκτήτηςἀπό μʼ ὀλεῖς, ἢν προσθίγῃς.Νεοπτόλεμοςκαὶ δὴ μεθίημʼ, εἴ τι δὴ πλέον φρονεῖς.Φιλοκτήτηςὦ γαῖα, δέξαι θανάσιμόν μʼ ὅπως ἔχωτὸ γὰρ κακὸν τόδʼ οὐκέτʼ ὀρθοῦσθαί μʼ ἐᾷ.Νεοπτόλεμοςτὸν ἄνδρʼ ἔοικεν ὕπνος οὐ μακροῦ χρόνουἕξειν· κάρα γὰρ ὑπτιάζεται τόδε·ἱδρώς γέ τοί νιν πᾶν καταστάζει δέμας,μέλαινά τʼ ἄκρου τις παρέρρωγεν ποδὸςαἱμορραγὴς φλέψ. ἀλλʼ ἐάσωμεν, φίλοι,ἕκηλον αὐτόν, ὡς ἂν εἰς ὕπνον πέσῃ.
ΧορόςὝπνʼ ὀδύνας ἀδαής, Ὕπνε δʼ ἀλγέων,εὐαὲς ἡμῖν ἔλθοις,εὐαίων εὐαίων, ὦναξ·ὄμμασι δʼ ἀντίσχοιςτάνδʼ αἴγλαν, ἃ τέταται τανῦν.ἴθι ἴθι μοι παιών.ὦ τέκνον, ὅρα ποῦ στάσει,ποῖ δέ μοι τἀνθένδε βάσει,φροντίδος. ὁρᾷς ἤδη.πρὸς τί μενοῦμεν πράσσειν;καιρός τοι πάντων γνώμαν ἴσχωνπολύ τι πολὺ παρὰ πόδα κράτος ἄρνυται.
Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ὅδε μὲν κλύει οὐδέν, ἐγὼ δʼ ὁρῶ οὕνεκα θήραντήνδʼ ἁλίως ἔχομεν τόξων, δίχα τοῦδε πλέοντες.τοῦδε γὰρ ὁ στέφανος, τοῦτον θεὸς εἶπε κομίζειν.κομπεῖν δʼ ἔστʼ ἀτελῆ σὺν ψεύδεσιν αἰσχρὸν ὄνειδος.
Χορόςἀλλά, τέκνον, τάδε μὲν θεὸς ὄψεται·ὧν δʼ ἂν ἀμείβῃ μʼ αὖθις,βαιάν μοι, βαιάν, ὦ τέκνον,πέμπε λόγων φάμαν·ὡς πάντων ἐν νόσῳ εὐδρακὴςὕπνος ἄϋπνος λεύσσειν.ἀλλʼ ὅτι δύνᾳ μάκιστονκεῖνο δή μοι κεῖνο λάθρᾳἐξιδοῦ ὅπᾳ πράξεις.οἶσθα γὰρ ἃν αὐδῶμαι,εἰ ταύταν τούτων γνώμαν ἴσχεις,μάλα τοι ἄπορα πυκινοῖς ἐνιδεῖν πάθη.
Χορόςοὖρός τοι, τέκνον, οὖρος·ἁνὴρ δʼ ἀνόμματος οὐδʼ ἔχωνἀρωγὰν ἐκτέταται νύχιος,ʽἁ̓λεὴς ὕπνος ἐσθλός,ʼοὐ χερός, οὐ ποδός, οὔ τινος ἄρχων,ἀλλά τις ὡς Ἀΐδᾳ παρακείμενος.ὅρα, βλέπʼ εἰ καίριαφθέγγει· τὸ δʼ ἁλώσιμονἐμᾷ φροντίδι, παῖ,πόνος ὁ μὴ φοβῶν κράτιστος.
Νεοπτόλεμοςσιγᾶν κελεύω μηδʼ ἀφεστάναι φρενῶν·κινεῖ γὰρ ἁνὴρ ὄμμα κἀνάγει κάρα.Φιλοκτήτηςὦ φέγγος ὕπνου διάδοχον τό τʼ ἐλπίδωνἄπιστον οἰκούρημα τῶνδε τῶν ξένων.οὐ γάρ ποτʼ, ὦ παῖ, τοῦτʼ ἂν ἐξηύχησʼ ἐγώ,τλῆναί σʼ ἐλεινῶς ὧδε τἀμὰ πήματαμεῖναι παρόντα καὶ ξυνωφελοῦντά μοι.οὔκουν Ἀτρεῖδαι τοῦτʼ ἔτλησαν εὐφόρωςοὕτως ἐνεγκεῖν, ἁγαθοὶ στρατηλάται.ἀλλʼ εὐγενὴς γὰρ ἡ φύσις κἀξ εὐγενῶν,ὦ τέκνον, ἡ σή, πάντα ταῦτʼ ἐν εὐχερεῖἔθου, βοῆς τε καὶ δυσοσμίας γέμων.καὶ νῦν ἐπειδὴ τοῦδε τοῦ κακοῦ δοκεῖλήθη τις εἶναι κἀνάπαυλα δή, τέκνον,σύ μʼ αὐτὸς ἆρον, σύ με κατάστησον, τέκνον,ἵνʼ, ἡνίκʼ ἂν κόπος μʼ ἀπαλλάξῃ ποτέ,ὁρμώμεθʼ ἐς ναῦν μηδʼ ἐπίσχωμεν τὸ πλεῖν.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἥδομαι μέν σʼ εἰσιδὼν παρʼ ἐλπίδαἀνώδυνον βλέποντα κἀμπνέοντʼ ἔτι·ὡς οὐκέτʼ ὄντος γὰρ τὰ συμβόλαιά σουπρὸς τὰς παρούσας ξυμφορὰς ἐφαίνετο.νῦν δʼ αἶρε σαυτόν· εἰ δέ σοι μᾶλλον φίλον,οἴσουσί σʼ οἵδε· τοῦ πόνου γὰρ οὐκ ὄκνος,ἐπείπερ οὕτω σοί τʼ ἔδοξʼ ἐμοί τε δρᾶν.Φιλοκτήτηςαἰνῶ τάδʼ, ὦ παῖ, καί μʼ ἔπαιρʼ, ὥσπερ νοεῖς·τούτους δʼ ἔασον, μὴ βαρυνθῶσιν κακῇὀσμῇ πρὸ τοῦ δέοντος· οὑπὶ νηὶ γὰρἅλις πόνος τούτοισι συνναίειν ἐμοί.Νεοπτόλεμοςἔσται τάδʼ· ἀλλʼ ἵστω τε καὐτὸς ἀντέχου.Φιλοκτήτηςθάρσει· τό τοι σύνηθες ὀρθώσει μʼ ἔθος.Νεοπτόλεμοςπαπαῖ· τί δῆτʼ ἂν δρῷμʼ ἐγὼ τοὐνθένδε γε;Φιλοκτήτηςτί δʼ ἔστιν, ὦ παῖ; ποῖ ποτʼ ἐξέβης λόγῳ;Νεοπτόλεμοςοὐκ οἶδʼ ὅποι χρὴ τἄπορον τρέπειν ἔπος.Φιλοκτήτηςἀπορεῖς δὲ τοῦ σύ; μὴ λέγʼ, ὦ τέκνον, τάδε.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἐνθάδʼ ἤδη τοῦδε τοῦ πάθους κυρῶ.Φιλοκτήτηςοὐ δή σε δυσχέρεια τοῦ νοσήματοςἔπεισεν ὥστε μή μʼ ἄγειν ναύτην ἔτι;Νεοπτόλεμοςἅπαντα δυσχέρεια, τὴν αὑτοῦ φύσινὅταν λιπών τις δρᾷ τὰ μὴ προσεικότα.Φιλοκτήτηςἀλλʼ οὐδὲν ἔξω τοῦ φυτεύσαντος σύ γεδρᾷς οὐδὲ φωνεῖς, ἐσθλὸν ἄνδρʼ ἐπωφελῶν.Νεοπτόλεμοςαἰσχρὸς φανοῦμαι· τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.Φιλοκτήτηςοὔκουν ἐν οἷς γε δρᾷς· ἐν οἷς δʼ αὐδᾷς ὀκνῶ.Νεοπτόλεμοςὦ Ζεῦ, τί δράσω; δεύτερον ληφθῶ κακός,κρύπτων θʼ ἃ μὴ δεῖ καὶ λέγων αἴσχιστʼ ἐπῶν;Φιλοκτήτηςἁνὴρ ὅδʼ, εἰ μὴ ʼγὼ κακὸς γνώμων ἔφυν,προδούς μʼ ἔοικε κἀκλιπὼν τὸν πλοῦν στελεῖν.Νεοπτόλεμοςλιπὼν μὲν οὐκ ἔγωγε· λυπηρῶς δὲ μὴπέμπω σε μᾶλλον, τοῦτʼ ἀνιῶμαι πάλαι.Φιλοκτήτηςτί ποτε λέγεις, ὦ τέκνον; ὡς οὐ μανθάνω.Νεοπτόλεμοςοὐδέν σε κρύψω· δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖνπρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀτρειδῶν στόλον.Φιλοκτήτηςοἴμοι, τί εἶπας;Νεοπτόλεμοςμὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς.Φιλοκτήτηςποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαί ποτε;Νεοπτόλεμοςσῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδʼ, ἔπειτα δὲξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.Φιλοκτήτηςκαὶ ταῦτʼ ἀληθῆ δρᾶν νοεῖς;Νεοπτόλεμοςπολλὴ κρατεῖτούτων ἀνάγκη, καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.Φιλοκτήτηςἀπόλωλα τλήμων, προδέδομαι. τί μʼ, ὦ ξένε,δέδρακας; ἀπόδος ὡς τάχος τὰ τόξα μοι.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· τῶν γὰρ ἐν τέλει κλύειντό τʼ ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποεῖ.Φιλοκτήτηςὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμα καὶ πανουργίαςδεινῆς τέχνημʼ ἔχθιστον, οἷά μʼ εἰργάσω,οἷʼ ἠπάτηκας· οὐδʼ ἐπαισχύνει μʼ ὁρῶντὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξʼ ἑλών.ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σʼ, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον·πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μὴ ἀφέλῃ.ὤμοι τάλας. ἀλλʼ οὐδὲ προσφωνεῖ μʼ ἔτι,ἀλλʼ ὡς μεθήσων μήποθʼ, ὧδʼ ὁρᾷ πάλιν.ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαιθηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,ὑμῖν τάδʼ, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδʼ ὅτῳ λέγω,ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,οἷʼ ἔργʼ ὁ παῖς μʼ ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως·ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδʼ, ἐς Τροίαν μʼ ἄγει·προσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μουἱερὰ λαβὼν τοῦ Ζηνὸς Ἡρακλέους ἔχει,καὶ τοῖσιν Ἀργείοισι φήνασθαι θέλει·ὡς ἄνδρʼ ἑλὼν ἰσχυρόν ἐκ βίας μʼ ἄγει,κοὐκ οἶδʼ ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν,εἴδωλον ἄλλως· οὐ γὰρ ἂν σθένοντά γεεἷλέν μʼ· ἐπεὶ οὐδʼ ἂν ὧδʼ ἔχοντʼ, εἰ μὴ δόλῳ.νῦν δʼ ἠπάτημαι δύσμορος. τί χρή με δρᾶν;ἀλλʼ ἀπόδος, ἀλλὰ νῦν ἔτʼ ἐν σαυτῷ γενοῦ.τί φής; σιωπᾷς; οὐδέν εἰμʼ ὁ δύσμορος.ὦ σχῆμα πέτρας δίπυλον, αὖθις αὖ πάλινεἴσειμι πρὸς σὲ ψιλός, οὐκ ἔχων τροφήν·ἀλλʼ αὐανοῦμαι τῷδʼ ἐν αὐλίῳ μόνος,οὐ πτηνὸν ὄρνιν οὐδὲ θῆρʼ ὀρειβάτηντόξοις ἐναίρων τοισίδʼ, ἀλλʼ αὐτὸς τάλαςθανὼν παρέξω δαῖθʼ ὑφʼ ὧν ἐφερβόμην,καί μʼ οὓς ἐθήρων πρόσθε θηράσουσι νῦν·φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλαςπρὸς τοῦ δοκοῦντος οὐδὲν εἰδέναι κακόν.ὄλοιο—μή πω, πρὶν μάθοιμʼ εἰ καὶ πάλινγνώμην μετοίσεις· εἰ δὲ μή, θάνοις κακῶς.Χορόςτί δρῶμεν; ἐν σοὶ καὶ τὸ πλεῖν ἡμᾶς, ἄναξ,ἤδη ʼστὶ καὶ τοῖς τοῦδε προσχωρεῖν λόγοις.Νεοπτόλεμοςἐμοὶ μὲν οἶκτος δεινὸς ἐμπέπτωκέ τιςτοῦδʼ ἀνδρὸς οὐ νῦν πρῶτον, ἀλλὰ καὶ πάλαι.Φιλοκτήτηςἐλέησον, ὦ παῖ, πρὸς θεῶν, καὶ μὴ παρῇςσαυτοῦ βροτοῖς ὄνειδος, ἐκκλέψας ἐμέ.Νεοπτόλεμοςοἴμοι, τί δράσω; μή ποτʼ ὤφελον λιπεῖντὴν Σκῦρον· οὕτω τοῖς παροῦσιν ἄχθομαι.Φιλοκτήτηςοὐκ εἶ κακὸς σύ, πρὸς κακῶν δʼ ἀνδρῶν μαθὼνἔοικας ἥκειν αἰσχρά· νῦν δʼ ἄλλοισι δοὺςοἷς εἰκὸς ἔκπλει, τἀμά μοι μεθεὶς ὅπλα.Νεοπτόλεμοςτί δρῶμεν, ἄνδρες;Ὀδυσσεύςὦ κάκιστʼ ἀνδρῶν, τί δρᾷς;οὐκ εἶ μεθεὶς τὰ τόξα ταῦτʼ ἐμοὶ πάλιν;Φιλοκτήτηςοἴμοι, τίς ἁνήρ; ἆρʼ Ὀδυσσέως κλύω;ὈδυσσεύςὈδυσσέως, σάφʼ ἴσθʼ, ἐμοῦ γʼ, ὃν εἰσορᾷς.Φιλοκτήτηςοἴμοι· πέπραμαι κἀπόλωλʼ· ὅδʼ ἦν ἄραὁ ξυλλαβών με κἀπονοσφίσας ὅπλων.Ὀδυσσεύςἐγώ, σάφʼ ἴσθʼ, οὐκ ἄλλος· ὁμολογῶ τάδε.Φιλοκτήτηςἀπόδος, ἄφες μοι, παῖ, τὰ τόξα.Ὀδυσσεύςτοῦτο μέν,οὐδʼ ἢν θέλῃ, δράσει ποτʼ· ἀλλὰ καὶ σὲ δεῖστείχειν ἅμʼ αὐτοῖς, ἢ βίᾳ στελοῦσί σε.Φιλοκτήτηςἔμʼ, ὦ κακῶν κάκιστε καὶ τολμήσατε,οἵδʼ ἐκ βίας ἄξουσιν;Ὀδυσσεύςἢν μὴ ἕρπῃς ἑκών.Φιλοκτήτηςὦ Λημνία χθὼν καὶ τὸ παγκρατὲς σέλαςἩφαιστότευκτον, ταῦτα δῆτʼ ἀνασχετά,εἴ μʼ οὗτος ἐκ τῶν σῶν ἀπάξεται βίᾳ;ὈδυσσεύςΖεύς ἐσθʼ, ἵνʼ εἰδῇς, Ζεύς, ὁ τῆσδε γῆς κρατῶν,Ζεύς, ᾧ δέδοκται ταῦθʼ· ὑπηρετῶ δʼ ἐγώ.Φιλοκτήτηςὦ μῖσος, οἷα κἀξανευρίσκεις λέγειν·θεοὺς προτείνων τοὺς θεοὺς ψευδεῖς τίθης.Ὀδυσσεύςοὔκ, ἀλλʼ ἀληθεῖς· ἡ δʼ ὁδὸς πορευτέα.Φιλοκτήτηςοὔ φημʼ.Ὀδυσσεύςἐγὼ δέ φημι. πειστέον τάδε.Φιλοκτήτηςοἴμοι τάλας. ἡμᾶς μὲν ὡς δούλους σαφῶςπατὴρ ἄρʼ ἐξέφυσεν οὐδʼ ἐλευθέρους.Ὀδυσσεύςοὔκ, ἀλλʼ ὁμοίους τοῖς ἀρίστοισιν, μεθʼ ὧνΤροίαν σʼ ἑλεῖν δεῖ καὶ κατασκάψαι βίᾳ.Φιλοκτήτηςοὐδέποτέ γʼ· οὐδʼ ἢν χρῇ με πᾶν παθεῖν κακόν,ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδʼ αἰπεινὸν βάθρον.Ὀδυσσεύςτί δʼ ἐργασείεις;Φιλοκτήτηςκρᾶτʼ ἐμὸν τόδʼ αὐτίκαπέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.Ὀδυσσεύςξυλλάβετον αὐτόν· μὴ ʼπὶ τῷδʼ ἔστω τάδε.Φιλοκτήτηςὦ χεῖρες, οἷα πάσχετʼ ἐν χρείᾳ φίληςνευρᾶς, ὑπʼ ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.ὦ μηδὲν ὑγιὲς μηδʼ ἐλεύθερον φρονῶν,οἷʼ αὖ μʼ ὑπῆλθες, ὥς μʼ ἐθηράσω, λαβὼνπρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδʼ ἀγνῶτʼ ἐμοί,ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δʼ ἐμοῦ,ὃς οὐδὲν ᾔδει πλὴν τὸ προσταχθὲν ποεῖν,δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστιν ἀλγεινῶς φέρωνοἷς τʼ αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷς τʼ ἐγὼ ʼπαθον.ἀλλʼ ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσʼ ἀεὶψυχή νιν ἀφυῆ τʼ ὄντα κοὐ θέλονθʼ ὅμωςεὖ προυδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.καὶ νῦν ἔμʼ, ὦ δύστηνε, συνδήσας νοεῖςἄγειν ἀπʼ ἀκτῆς τῆσδʼ, ἐν ᾗ με προυβάλουἄφιλον ἔρημον ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν. φεῦ.ὄλοιο· καί σοι πολλάκις τόδʼ ηὐξάμην.ἀλλʼ οὐ γὰρ οὐδὲν θεοὶ νέμουσιν ἡδύ μοι,σὺ μὲν γέγηθας ζῶν, ἐγὼ δʼ ἀλγύνομαιτοῦτʼ αὔθʼ, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,γελώμενος πρὸς σοῦ τε καὶ τῶν Ἀτρέωςδιπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθʼ ὑπηρετεῖς.καίτοι σὺ μὲν κλοπῇ τε κἀνάγκῃ ζυγεὶςἔπλεις ἅμʼ αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον,ἑκόντα πλεύσανθʼ ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην,ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέ.καὶ νῦν τί μʼ ἄγετε; τί μʼ ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν;ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχʼ ὑμῖν πάλαι.πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοιχωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς ἔξεσθʼ, ὁμοῦπλεύσαντος αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.κακῶς ὄλοισθʼ· ὀλεῖσθε δʼ ἠδικηκότεςτὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.ἔξοιδα δʼ ὡς μέλει γʼ· ἐπεὶ οὔποτʼ ἂν στόλονἐπλεύσατʼ ἂν τόνδʼ εἵνεκʼ ἀνδρὸς ἀθλίου,εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.ἀλλʼ, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τʼ ἐπόψιοι,τίσασθε τίσασθʼ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμʼ οἰκτίρετε·ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δʼ ἴδοιμʼ ὀλωλόταςτούτους, δοκοῖμʼ ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι.Χορόςβαρύς τε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιντήνδʼ εἶπʼ, Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσαν κακοῖς.Ὀδυσσεύςπόλλʼ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδʼ ἔπη,εἴ μοι παρείκοι· νῦν δʼ ἑνὸς κρατῶ λόγου.οὗ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμʼ ἐγώ·χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδένʼ εὐσεβῆ.νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,πλὴν εἰς σέ· νῦν δὲ σοί γʼ ἑκὼν ἐκστήσομαι.ἄφετε γὰρ αὐτὸν μηδὲ προσψαύσητʼ ἔτι·ἐᾶτε μίμνειν. οὐδὲ σοῦ προσχρῄζομεν,τά γʼ ὅπλʼ ἔχοντες ταῦτʼ, ἐπεὶ πάρεστι μὲνΤεῦκρος παρʼ ἡμῖν, τήνδʼ ἐπιστήμην ἔχων,ἐγώ θʼ, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂντούτων κρατύνειν, μηδʼ ἐπιθύνειν χερί.τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν·ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, καὶ τάχʼ ἂν τὸ σὸν γέραςτιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἣν σὲ χρῆν ἔχειν.Φιλοκτήτηςοἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖςὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;Ὀδυσσεύςμή μʼ ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.Φιλοκτήτηςὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, οὐδὲ σοῦ φωνῆς ἔτιγενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλʼ οὕτως ἄπει;Ὀδυσσεύςχώρει σύ· μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.Φιλοκτήτηςἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδʼ ἔρημος, ὦ ξένοι,λειφθήσομαι δὴ κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με;Χορόςὅδʼ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς· ὅσʼ ἂνοὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.Νεοπτόλεμοςἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέωςπρὸς τοῦδʼ· ὅμως δὲ μείνατʼ, εἰ τούτῳ δοκεῖ,χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τά τʼ ἐκ νεὼςστείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.χοὖτος τάχʼ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοιλῴω τινʼ ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,ὑμεῖς δʼ, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.
Φιλοκτήτηςὦ κοίλας πέτρας γύαλονθερμὸν καὶ παγετῶδες, ὥς σʼ οὐκ ἔμελλον ἄρʼ, ὦ τάλας,λείψειν οὐδέποτʼ, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει.ὤμοι μοί μοι.ὦ πληρέστατον αὔλιονλύπας τᾶς ἀπʼ ἐμοῦ τάλαν,τίπτʼ αὖ μοι τὸ κατʼ ἆμαρἔσται; τοῦ ποτε τεύξομαισιτονόμου μέλεος πόθεν ἐλπίδος;πέλειαι δʼ ἄνωπτωκάδες ὀξυτόνου διὰ πνεύματοςἐλῶσιν· οὐκέτʼ ἴσχω.Χορόςσύ τοι σύ τοι κατηξίωσας,ὦ βαρύποτμε, κοὐκἄλλοθεν ἔχει τύχᾳ τᾷδʼ ἀπὸ μείζονος,εὖτέ γε παρὸν φρονῆσαιτοῦ λῴονος δαίμονος εἵλου τὸ κάκιον αἰνεῖν.
Φιλοκτήτηςὦ τλάμων τλάμων ἄρʼ ἐγὼκαὶ μόχθῳ λωβατός, ὃς ἤδη μετʼ οὐδενὸς ὕστερονἀνδρῶν εἰσοπίσω τάλας ναίων ἐνθάδʼ ὀλοῦμαι,αἰαῖ αἰαῖ,οὐ φορβὰν ἔτι προσφέρων,οὐ πτανῶν ἀπʼ ἐμῶν ὅπλωνκραταιαῖς μετὰ χερσὶνἴσχων· ἀλλά μοι ἄσκοπακρυπτά τʼ ἔπη δολερᾶς ὑπέδυ φρενός·ἰδοίμαν δέ νιν,τὸν τάδε μησάμενον, τὸν ἴσον χρόνονἐμὰς λαχόντʼ ἀνίας.Χορόςπότμος, πότμος σε δαιμόνων τάδʼ,οὐδὲ σέ γε δόλος,ἔσχεν ὑπὸ χειρὸς ἀμᾶς. στυγερὰν ἔχεδύσποτμον ἀρὰν ἐπʼ ἄλλοις.καὶ γὰρ ἐμοὶ τοῦτο μέλει, μὴ φιλότητʼ ἀπώσῃ.
Φιλοκτήτηςοἴμοι μοι, καί που πολιᾶςπόντου θινὸς ἐφήμενοςἐγγελᾷ, χερὶ πάλλωντὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,τὰν οὐδείς ποτʼ ἐβάστασεν.ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλωνχειρῶν ἐκβεβιασμένον,ἦ που ἐλεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τιναςἔχεις, τὸν Ἡράκλειονἄρθμιον ὧδέ σοιοὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερον,ἄλλου δʼ ἐν μεταλλαγᾷπολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσει,ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, στυγνὸν δὲ φῶτʼ ἐχθοδοπόν,μυρίʼ, ἀπʼ αἰσχρῶν ἀνατέλλονθʼ, ὃς ἐφʼ ἡμῖν κάκʼ ἐμήσατʼ, ὦ Ζεῦ.Χορόςἀνδρός τοι τὰ μὲν ἔνδικʼ αἰὲν εἰπεῖν,εἰπόντος δὲ μὴ φθονερὰνἐξῶσαι γλώσσας ὀδύναν.κεῖνος δʼ εἷς ἀπὸ πολλῶνταχθεὶς τῶνδʼ ἐφημοσύνᾳκοινὰν ἤνυσεν ἐς φίλους ἀρωγάν.
Φιλοκτήτηςὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶν τʼἔθνη θηρῶν, οὓς ὅδʼ ἔχειχῶρος οὐρεσιβώτας,μηκέτʼ ἀπʼ αὐλίων φυγᾷπηδᾶτʼ· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖντὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦν,ἀλλʼ ἀνέδην, ὁ δὲ χῶρος ἄρʼ οὐκέτιφοβητὸς οὐκέθʼ ὑμῖν,ἕρπετε· νῦν καλὸνἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάρινἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας·ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω.πόθεν γὰρ ἔσται βιοτά; τίς ὧδʼ ἐν αὔραις τρέφεται,μηκέτι μηδενὸς κρατύνων ὅσα πέμπει βιόδωρος αἶα;Χορόςπρὸς θεῶν, εἴ τι σέβει ξένον, πέλασσον,εὐνοίᾳ πάσᾳ πελάταν·ἀλλὰ γνῶθʼ, εὖ γνῶθʼ ἐπὶ σοὶκῆρα τάνδʼ ἀποφεύγειν.οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν, ἀδαὴς δʼἔχειν μυρίον ἄχθος, ὃ ξυνοικεῖ.
Φιλοκτήτηςπάλιν πάλιν παλαιὸν ἄλγημʼ ὑπέμνασας, ὦλῷστε τῶν πρὶν ἐντόπων.τί μʼ ὤλεσας; τί μʼ εἴργασαι;Χορόςτί τοῦτʼ ἔλεξας;Φιλοκτήτηςεἰ σὺ τὰν ἐμοὶ στυγερὰνΤρῳάδα γᾶν μʼ ἤλπισας ἄξειν.Χορόςτόδε γὰρ νοῶ κράτιστον.Φιλοκτήτηςἀπό νύν με λείπετʼ ἤδη.Χορόςφίλα μοι, φίλα ταῦτα παρήγγειλας ἑκόντι τε πράσσειν.ἴωμεν ἴωμενναὸς ἵνʼ ἡμῖν τέτακται.Φιλοκτήτηςμή, πρὸς ἀραίου Διός, ἔλθῃς, ἱκετεύω.Χορόςμετρίαζʼ.Φιλοκτήτηςὦ ξένοι, μείνατε, πρὸς θεῶν.Χορόςτί θροεῖς;Φιλοκτήτηςαἰαῖ αἰαῖ, δαίμων δαίμων·ἀπόλωλʼ ὁ τάλας·ὦ ποὺς πούς, τί σʼ ἔτʼ ἐν βίῳτεύξω τῷ μετόπιν τάλας;ὦ ξένοι, ἔλθετʼ ἐπήλυδες αὖθις.Χορόςτί ῥέξοντες ἀλλοκότῳγνώμᾳ τῶν πάρος, ὧν προύφαινες;Φιλοκτήτηςοὔτοι νεμεσητόν,ἀλύοντα χειμερίῳλύπᾳ καὶ παρὰ νοῦν θροεῖν.Χορόςβᾶθί νυν, ὦ τάλαν, ὥς σε κελεύομεν.Φιλοκτήτηςοὐδέποτʼ οὐδέποτʼ, ἴσθι τόδʼ ἔμπεδον,οὐδʼ εἰ πυρφόρος ἀστεροπητὴςβροντᾶς αὐγαῖς μʼ εἶσι φλογίζων.ἐρρέτω Ἴλιον οἵ θʼ ὑπʼ ἐκείνῳπάντες ὅσοι τόδʼ ἔτλασαν ἐμοῦ ποδὸς ἄρθρον ἀπῶσαι.ἀλλʼ, ὦ ξένοι, ἕν γέ μοι εὖχος ὀρέξατε.Χορόςποῖον ἐρεῖς τόδʼ ἔπος;Φιλοκτήτηςξίφος, εἴ ποθεν,ἢ γένυν ἢ βελέων τι προπέμψατε.Χορόςὡς τίνα δὴ ῥέξῃς παλάμαν ποτέ;Φιλοκτήτηςχρῶτʼ ἀπὸ πάντα καὶ ἄρθρα τέμω χερί·φονᾷ φονᾷ νόος ἤδη.Χορόςτί ποτε;Φιλοκτήτηςπατέρα ματεύων.Χορόςποῖ γᾶς;Φιλοκτήτηςἐς Ἅιδου·οὐ γάρ ἐστʼ ἐν φάει γʼ ἔτι.ὦ πόλις, ὦ πατρία,πῶς ἂν εἰσίδοιμʼ ἄθλιός σʼ ἀνήρ,ὅς γε σὰν λιπὼν ἱερὰνλιβάδʼ ἐχθροῖς ἔβαν Δαναοῖςἀρωγός· ἔτʼ οὐδέν εἰμι.
Χορόςἐγὼ μὲν ἤδη καὶ πάλαι νεὼς ὁμοῦστείχων ἂν ἦ σοι τῆς ἐμῆς, εἰ μὴ πέλαςὈδυσσέα στείχοντα τόν τʼ Ἀχιλλέωςγόνον πρὸς ἡμᾶς δεῦρʼ ἰόντʼ ἐλεύσσομεν.Ὀδυσσεύςοὐκ ἂν φράσειας ἥντινʼ αὖ παλίντροποςκέλευθον ἕρπεις ὧδε σὺν σπουδῇ ταχύς;Νεοπτόλεμοςλύσων ὅσʼ ἐξήμαρτον ἐν τῷ πρὶν χρόνῳ.Ὀδυσσεύςδεινόν γε φωνεῖς· ἡ δʼ ἁμαρτία τίς ἦν;Νεοπτόλεμοςἣν σοὶ πιθόμενος τῷ τε σύμπαντι στρατῷὈδυσσεύςἔπραξας ἔργον ποῖον ὧν οὔ σοι πρέπον;Νεοπτόλεμοςἀπάταισιν αἰσχραῖς ἄνδρα καὶ δόλοις ἑλών.Ὀδυσσεύςτὸν ποῖον; ὤμοι· μῶν τι βουλεύει νέον;Νεοπτόλεμοςνέον μὲν οὐδέν, τῷ δὲ Ποίαντος τόκῳ,Ὀδυσσεύςτί χρῆμα δράσεις; ὥς μʼ ὑπῆλθέ τις φόβος.Νεοπτόλεμοςπαρʼ οὗπερ ἔλαβον τάδε τὰ τόξʼ, αὖθις πάλινὈδυσσεύςὦ Ζεῦ, τί λέξεις; οὔ τί που δοῦναι νοεῖς;Νεοπτόλεμοςαἰσχρῶς γὰρ αὐτὰ κοὐ δίκῃ λαβὼν ἔχω.Ὀδυσσεύςπρὸς θεῶν, πότερα δὴ κερτομῶν λέγεις τάδε;Νεοπτόλεμοςεἰ κερτόμησίς ἐστι τἀληθῆ λέγειν.Ὀδυσσεύςτί φής, Ἀχιλλέως παῖ; τίνʼ εἴρηκας λόγον;Νεοπτόλεμοςδὶς ταὐτὰ βούλει καὶ τρὶς ἀναπολεῖν μʼ ἔπη;Ὀδυσσεύςἀρχὴν κλύειν ἂν οὐδʼ ἅπαξ ἐβουλόμην.Νεοπτόλεμοςεὖ νῦν ἐπίστω πάντʼ ἀκηκοὼς λόγον.Ὀδυσσεύςἔστιν τις, ἔστιν ὅς σε κωλύσει τὸ δρᾶν.Νεοπτόλεμοςτί φής; τίς ἔσται μʼ οὑπικωλύσων τάδε;Ὀδυσσεύςξύμπας Ἀχαιῶν λαός, ἐν δὲ τοῖς ἐγώ.Νεοπτόλεμοςσοφὸς πεφυκὼς οὐδὲν ἐξαυδᾷς σοφόν.Ὀδυσσεύςσὺ δʼ οὔτε φωνεῖς οὔτε δρασείεις σοφά.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ εἰ δίκαια, τῶν σοφῶν κρείσσω τάδε.Ὀδυσσεύςκαὶ πῶς δίκαιον, ἅ γʼ ἔλαβες βουλαῖς ἐμαῖς, πάλιν μεθεῖναι ταῦτα;Νεοπτόλεμοςτὴν ἁμαρτίαναἰσχρὰν ἁμαρτὼν ἀναλαβεῖν πειράσομαι.Ὀδυσσεύςστρατὸν δʼ Ἀχαιῶν οὐ φοβεῖ, πράσσων τάδε;Νεοπτόλεμοςξὺν τῷ δικαίῳ τὸν σὸν οὐ ταρβῶ φόβον.Ὀδυσσεύςξὺν τῷ δικαίῳ χεὶρ ἐμή σʼ ἀναγκάσει.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.Ὀδυσσεύςοὔ τἄρα Τρωσίν, ἀλλὰ σοὶ μαχούμεθα.Νεοπτόλεμοςἴτω τὸ μέλλον.Ὀδυσσεύςχεῖρα δεξιὰν ὁρᾷςκώπης ἐπιψαύουσαν;Νεοπτόλεμοςἀλλὰ κἀμέ τοιταὐτὸν τόδʼ ὄψει δρῶντα κοὐ μέλλοντʼ ἔτι.Ὀδυσσεύςκαίτοι σʼ ἐάσω· τῷ δὲ σύμπαντι στρατῷλέξω τάδʼ ἐλθών, ὅς σε τιμωρήσεται.Νεοπτόλεμοςἐσωφρόνησας· κἂν τὰ λοίφʼ οὕτω φρονῇς,ἴσως ἂν ἐκτὸς κλαυμάτων ἔχοις πόδα.σὺ δʼ, ὦ Ποίαντος παῖ, Φιλοκτήτην λέγω,ἔξελθʼ, ἀμείψας τάσδε πετρήρεις στέγας.Φιλοκτήτηςτίς αὖ παρʼ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;τί μʼ ἐκκαλεῖσθε; τοῦ κεχρημένοι, ξένοι;ὤμοι· κακὸν τὸ χρῆμα. μῶν τί μοι νέαπάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;Νεοπτόλεμοςθάρσει· λόγους δʼ ἄκουσον οὓς ἥκω φέρων.Φιλοκτήτηςδέδοικʼ ἔγωγε· καὶ τὰ πρὶν γὰρ ἐκ λόγωνκαλῶν κακῶς ἔπραξα, σοῖς πεισθεὶς λόγοις.Νεοπτόλεμοςοὔκουν ἔνεστι καὶ μεταγνῶναι πάλιν;Φιλοκτήτηςτοιοῦτος ἦσθα τοῖς λόγοισι χὤτε μουτὰ τόξʼ ἔκλεπτες, πιστός, ἀτηρὸς λάθρᾳ.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ οὔ τι μὴν νῦν· βούλομαι δέ σου κλύειν,πότερα δέδοκταί σοι μένοντι καρτερεῖνἢ πλεῖν μεθʼ ἡμῶν;Φιλοκτήτηςπαῦε, μὴ λέξῃς πέρα·μάτην γὰρ ἃν εἴπῃς γε πάντʼ εἰρήσεται.Νεοπτόλεμοςοὕτω δέδοκται;Φιλοκτήτηςκαὶ πέρα γʼ ἴσθʼ ἢ λέγω.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἤθελον μὲν ἄν σε πεισθῆναι λόγοιςἐμοῖσιν· εἰ δὲ μή τι πρὸς καιρὸν λέγωνκυρῶ, πέπαυμαι.Φιλοκτήτηςπάντα γὰρ φράσεις μάτην.οὐ γάρ ποτʼ εὔνουν τὴν ἐμὴν κτήσει φρένα,ὅστις γʼ ἐμοῦ δόλοισι τὸν βίον λαβὼνἀπεστέρηκας, κᾆτα νουθετεῖς ἐμὲἐλθών, ἀρίστου πατρὸς αἴσχιστος γεγώς.ὄλοισθʼ, Ἀτρεῖδαι μὲν μάλιστʼ, ἔπειτα δὲ ὁ Λαρτίου παῖς καὶ σύ.Νεοπτόλεμοςμὴ ʼπεύξῃ πέρα·δέχου δὲ χειρὸς ἐξ ἐμῆς βέλη τάδε.Φιλοκτήτηςπῶς εἶπας; ἆρα δεύτερον δολούμεθα;Νεοπτόλεμοςἀπώμοσʼ ἁγνὸν Ζηνὸς ὑψίστου σέβας.Φιλοκτήτηςὦ φίλτατʼ εἰπών, εἰ λέγεις ἐτήτυμα.Νεοπτόλεμοςτοὔργον παρέσται φανερόν· ἀλλὰ δεξιὰνπρότεινε χεῖρα, καὶ κράτει τῶν σῶν ὅπλων.Ὀδυσσεύςἐγὼ δʼ ἀπαυδῶ γʼ, ᾧ θεοὶ ξυνίστορες,ὑπέρ τʼ Ἀτρειδῶν τοῦ τε σύμπαντος στρατοῦ.Φιλοκτήτηςτέκνον, τίνος φώνημα, μῶν Ὀδυσσέως,ἐπῃσθόμην;Ὀδυσσεύςσάφʼ ἴσθι· καὶ πέλας γʼ ὁρᾷς,ὅς σʼ ἐς τὰ Τροίας πεδίʼ ἀποστελῶ βίᾳ,ἐάν τʼ Ἀχιλλέως παῖς ἐάν τε μὴ θέλῃ·Φιλοκτήτηςἀλλʼ οὔ τι χαίρων, ἢν τόδʼ ὀρθωθῇ βέλος.Νεοπτόλεμοςἆ, μηδαμῶς, μή, πρὸς θεῶν, μεθῇς βέλος.Φιλοκτήτηςμέθες με, πρὸς θεῶν, χεῖρα, φίλτατον τέκνον.Νεοπτόλεμοςοὐκ ἂν μεθείην.Φιλοκτήτηςφεῦ· τί μʼ ἄνδρα πολέμιονἐχθρόν τʼ ἀφείλου μὴ κτανεῖν τόξοις ἐμοῖς;Νεοπτόλεμοςἀλλʼ οὔτʼ ἐμοὶ τοῦτʼ ἐστὶν οὔτε σοὶ καλόν.Φιλοκτήτηςἀλλʼ οὖν τοσοῦτόν γʼ ἴσθι, τοὺς πρώτους στρατοῦ,τοὺς τῶν Ἀχαιῶν ψευδοκήρυκας, κακοὺςὄντας πρὸς αἰχμήν, ἐν δὲ τοῖς λόγοις θρασεῖς.Νεοπτόλεμοςεἶεν· τὰ μὲν δὴ τόξʼ ἔχεις, κοὐκ ἔσθʼ ὅτουὀργὴν ἔχοις ἂν οὐδὲ μέμψιν εἰς ἐμέ.Φιλοκτήτηςξύμφημι· τὴν φύσιν δʼ ἔδειξας, ὦ τέκνον,ἐξ ἧς ἔβλαστες, οὐχὶ Σισύφου πατρός,ἀλλʼ ἐξ Ἀχιλλέως, ὃς μετὰ ζώντων ὅτʼ ἦνἤκουʼ ἄριστα, νῦν δὲ τῶν τεθνηκότων.Νεοπτόλεμοςἥσθην πατέρα τὸν ἀμὸν εὐλογοῦντά σεαὐτόν τʼ ἔμʼ· ὧν δέ σου τυχεῖν ἐφίεμαι,ἄκουσον. ἀνθρώποισι τὰς μὲν ἐκ θεῶντύχας δοθείσας ἔστʼ ἀναγκαῖον φέρειν·ὅσοι δʼ ἑκουσίοισιν ἔγκεινται βλάβαις,ὥσπερ σύ, τούτοις οὔτε συγγνώμην ἔχεινδίκαιόν ἐστιν οὔτʼ ἐποικτίρειν τινά.σὺ δʼ ἠγρίωσαι, κοὔτε σύμβουλον δέχει,ἐάν τε νουθετῇ τις εὐνοίᾳ λέγων,στυγεῖς, πολέμιον δυσμενῆ θʼ ἡγούμενος.ὅμως δὲ λέξω· Ζῆνα δʼ ὅρκιον καλῶ·καὶ ταῦτʼ ἐπίστω καὶ γράφου φρενῶν ἔσω.σὺ γὰρ νοσεῖς τόδʼ ἄλγος ἐκ θείας τύχης,Χρύσης πελασθεὶς φύλακος, ὃς τὸν ἀκαλυφῆσηκὸν φυλάσσει κρύφιος οἰκουρῶν ὄφις·καὶ παῦλαν ἴσθι τῆσδε μή ποτʼ ἂν τυχεῖννόσου βαρείας, ἕως ἂν αὑτὸς ἥλιοςταύτῃ μὲν αἴρῃ, τῇδε δʼ αὖ δύνῃ πάλιν,πρὶν ἂν τὰ Τροίας πεδίʼ ἑκὼν αὐτὸς μόλῃς,καὶ τοῖν παρʼ ἡμῖν ἐντυχὼν Ἀσκληπίδαιννόσου μαλαχθῇς τῆσδε, καὶ τὰ πέργαμαξὺν τοῖσδε τόξοις ξύν τʼ ἐμοὶ πέρσας φανῇς.ὡς δʼ οἶδα ταῦτα τῇδʼ ἔχοντʼ ἐγὼ φράσω.ἀνὴρ γὰρ ἡμῖν ἐστιν ἐκ Τροίας ἁλούς,Ἕλενος ἀριστόμαντις, ὃς λέγει σαφῶςὡς δεῖ γενέσθαι ταῦτα· καὶ πρὸς τοῖσδʼ ἔτιὡς ἔστʼ ἀνάγκη τοῦ παρεστῶτος θέρουςΤροίαν ἁλῶναι πᾶσαν· ἢ δίδωσʼ ἑκὼνκτείνειν ἑαυτόν, ἢν τάδε ψευσθῇ λέγων.ταῦτʼ οὖν ἐπεὶ κάτοισθα, συγχώρει θέλων.καλὴ γὰρ ἡ ʼπίκτησις, Ἑλλήνων ἕνακριθέντʼ ἄριστον τοῦτο μὲν παιωνίαςἐς χεῖρας ἐλθεῖν, εἶτα τὴν πολύστονονΤροίαν ἑλόντα κλέος ὑπέρτατον λαβεῖν.Φιλοκτήτηςὦ στυγνὸς αἰών, τί με, τί δῆτʼ ἔχεις ἄνωβλέποντα κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν;οἴμοι, τί δράσω; πῶς ἀπιστήσω λόγοιςτοῖς τοῦδʼ, ὃς εὔνους ὢν ἐμοὶ παρῄνεσεν;ἀλλʼ εἰκάθω δῆτʼ; εἶτα πῶς ὁ δύσμοροςεἰς φῶς τάδʼ ἔρξας εἶμι; τῷ προσήγορος;πῶς, ὦ τὰ πάντʼ ἰδόντες ἀμφʼ ἐμοὶ κύκλοι,ταῦτʼ ἐξανασχήσεσθε, τοῖσιν Ἀτρέωςἐμὲ ξυνόντα παισίν, οἵ μʼ ἀπώλεσαν;πῶς τῷ πανώλει παιδὶ τῷ Λαερτίου;οὐ γάρ με τἄλγος τῶν παρελθόντων δάκνει,ἀλλʼ οἷα χρὴ παθεῖν με πρὸς τούτων ἔτιδοκῶ προλεύσσειν· οἷς γὰρ ἡ γνώμη κακῶνμήτηρ γένηται, τἄλλα παιδεύει κακούς.καὶ σοῦ δʼ ἔγωγε θαυμάσας ἔχω τόδε.χρῆν γάρ σε μήτʼ αὐτόν ποτʼ ἐς Τροίαν μολεῖνἡμᾶς τʼ ἀπείργειν, οἵ γέ σου καθύβρισαν,πατρὸς γέρας συλῶντες, εἶτα τοῖσδε σὺεἶ ξυμμαχήσων, κἄμʼ ἀναγκάζεις τόδε;μὴ δῆτα, τέκνον· ἀλλʼ ἅ μοι ξυνώμοσας,πέμψον πρὸς οἴκους· καὐτὸς ἐν Σκύρῳ μένωνἔα κακῶς αὐτοὺς ἀπόλλυσθαι κακούς.χοὔτω διπλῆν μὲν ἐξ ἐμοῦ κτήσει χάριν,διπλῆν δὲ πατρός, κοὐ κακοὺς ἐπωφελῶνδόξεις ὁμοῖος τοῖς κακοῖς πεφυκέναι.Νεοπτόλεμοςλέγεις μὲν εἰκότʼ, ἀλλʼ ὅμως σε βούλομαιθεοῖς τε πιστεύσαντα τοῖς τʼ ἐμοῖς λόγοιςφίλου μετʼ ἀνδρὸς τοῦδε τῆσδʼ ἐκπλεῖν χθονός.Φιλοκτήτηςἦ πρὸς τὰ Τροίας πεδία καὶ τὸν Ἀτρέωςἔχθιστον υἱὸν τῷδε δυστήνῳ ποδί;Νεοπτόλεμοςπρὸς τοὺς μὲν οὖν σε τήνδε τʼ ἔμπυον βάσινπαύσοντας ἄλγους κἀποσώσοντας νόσου.Φιλοκτήτηςὦ δεινὸν αἶνον αἰνέσας, τί φής ποτε;Νεοπτόλεμοςἃ σοί τε κἀμοὶ λῷσθʼ ὁρῶ τελούμενα.Φιλοκτήτηςκαὶ ταῦτα λέξας οὐ καταισχύνει θεούς;Νεοπτόλεμοςπῶς γάρ τις αἰσχύνοιτʼ ἂν ὠφελῶν φίλους·Φιλοκτήτηςλέγεις δʼ Ἀτρείδαις ὄφελος ἢ ʼπʼ ἐμοὶ τόδε;Νεοπτόλεμοςσοί που, φίλος γʼ ὤν, χὠ λόγος τοιόσδε μου.Φιλοκτήτηςπῶς, ὅς γε τοῖς ἐχθροῖσί μʼ ἐκδοῦναι θέλεις;Νεοπτόλεμοςὦ τᾶν, διδάσκου μὴ θρασύνεσθαι κακοῖς.Φιλοκτήτηςὀλεῖς με, γιγνώσκω σε, τοῖσδε τοῖς λόγοις.Νεοπτόλεμοςοὔκουν ἔγωγε· φημὶ δʼ οὔ σε μανθάνειν.Φιλοκτήτηςἐγὼ οὐκ Ἀτρείδας ἐκβαλόντας οἶδά με;Νεοπτόλεμοςἀλλʼ ἐκβαλόντες εἰ πάλιν σώσουσʼ ὅρα.Φιλοκτήτηςοὐδέποθʼ ἑκόντα γʼ ὥστε τὴν Τροίαν ἰδεῖν.Νεοπτόλεμοςτί δῆτʼ ἂν ἡμεῖς δρῷμεν, εἰ σέ γʼ ἐν λόγοιςπείσειν δυνησόμεσθα μηδὲν ὧν λέγω;ὡς ῥᾷστʼ ἐμοὶ μὲν τῶν λόγων λῆξαι, σὲ δὲζῆν, ὥσπερ ἤδη ζῇς, ἄνευ σωτηρίας.Φιλοκτήτηςἔα με πάσχειν ταῦθʼ ἅπερ παθεῖν με δεῖ·ἃ δʼ ᾔνεσάς μοι δεξιᾶς ἐμῆς θιγών,πέμπειν πρὸς οἴκους, ταῦτά μοι πρᾶξον, τέκνον,καὶ μὴ βράδυνε μηδʼ ἐπιμνησθῇς ἔτιΤροίας· ἅλις γάρ μοι τεθρήνηται γόοις.Νεοπτόλεμοςεἰ δοκεῖ, στείχωμεν.Φιλοκτήτηςὦ γενναῖον εἰρηκὼς ἔπος.Νεοπτόλεμοςἀντέρειδε νῦν βάσιν σήν.Φιλοκτήτηςεἰς ὅσον γʼ ἐγὼ σθένω.Νεοπτόλεμοςαἰτίαν δὲ πῶς Ἀχαιῶν φεύξομαι;Φιλοκτήτηςμὴ φροντίσῃς.Νεοπτόλεμοςτί γάρ, ἐὰν πορθῶσι χώραν τὴν ἐμήν;Φιλοκτήτηςἐγὼ παρὼνΝεοπτόλεμοςτίνα προσωφέλησιν ἔρξεις;Φιλοκτήτηςβέλεσι τοῖς ἩρακλέουςΝεοπτόλεμοςπῶς λέγεις;Φιλοκτήτηςεἴρξω πελάζειν.Νεοπτόλεμοςστεῖχε προσκύσας χθόνα.
Ἡρακλῆςμήπω γε, πρὶν ἂν τῶν ἡμετέρωνἀίῃς μύθων, παῖ Ποίαντος·φάσκειν δʼ αὐδὴν τὴν Ἡρακλέουςἀκοῇ τε κλύειν λεύσσειν τʼ ὄψιν.τὴν σὴν δʼ ἥκω χάριν οὐρανίαςἕδρας προλιπών,τὰ Διός τε φράσων βουλεύματά σοικατερητύσων θʼ ὁδὸν ἣν στέλλει·σὺ δʼ ἐμῶν μύθων ἐπάκουσον.καὶ πρῶτα μέν σοι τὰς ἐμὰς λέξω τύχας,ὅσους πονήσας καὶ διεξελθὼν πόνουςἀθάνατον ἀρετὴν ἔσχον, ὡς πάρεσθʼ ὁρᾶν.καὶ σοί, σάφʼ ἴσθι, τοῦτʼ ὀφείλεται παθεῖν,ἐκ τῶν πόνων τῶνδʼ εὐκλεᾶ θέσθαι βίον.ἐλθὼν δὲ σὺν τῷδʼ ἀνδρὶ πρὸς τὸ Τρωικὸνπόλισμα, πρῶτον μὲν νόσου παύσει λυγρᾶς,ἀρετῇ τε πρῶτος ἐκκριθεὶς στρατεύματος,Πάριν μέν, ὃς τῶνδʼ αἴτιος κακῶν ἔφυ,τόξοισι τοῖς ἐμοῖσι νοσφιεῖς βίου,πέρσεις τε Τροίαν, σκῦλά τʼ εἰς μέλαθρα σὰπέμψεις, ἀριστεῖʼ ἐκλαβὼν στρατεύματος,Ποίαντι πατρὶ πρὸς πάτρας Οἴτης πλάκα.ἃ δʼ ἂν λάβῃς σὺ σκῦλα τοῦδε τοῦ στρατοῦ,τόξων ἐμῶν μνημεῖα πρὸς πυρὰν ἐμὴνκόμιζε. καὶ σοὶ ταῦτʼ, Ἀχιλλέως τέκνον,παρῄνεσʼ· οὔτε γὰρ σὺ τοῦδʼ ἄτερ σθένειςἑλεῖν τὸ Τροίας πεδίον οὔθʼ οὗτος σέθεν.ἀλλʼ ὡς λέοντε συννόμω φυλάσσετονοὗτος σὲ καὶ σὺ τόνδʼ· ἐγὼ δʼ Ἀσκληπιὸνπαυστῆρα πέμψω σῆς νόσου πρὸς Ἴλιον.τὸ δεύτερον γὰρ τοῖς ἐμοῖς αὐτὴν χρεὼντόξοις ἁλῶναι. τοῦτο δʼ ἐννοεῖθʼ, ὅτανπορθῆτε γαῖαν, εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς·ὡς τἄλλα πάντα δεύτερʼ ἡγεῖται πατὴρΖεύς· οὐ γὰρ εὐσέβεια συνθνῄσκει βροτοῖς·κἂν ζῶσι κἂν θάνωσιν, οὐκ ἀπόλλυται.Φιλοκτήτηςὦ φθέγμα ποθεινὸν ἐμοὶ πέμψαςχρόνιός τε φανείς,οὐκ ἀπιθήσω τοῖς σοῖς μύθοις.Νεοπτόλεμοςκἀγὼ γνώμην ταύτῃ τίθεμαι.Ἡρακλῆςμή νυν χρόνιοι μέλλετε πράσσειν·καιρὸς καὶ πλοῦςὅδʼ ἐπείγει γὰρ κατὰ πρύμνην.Φιλοκτήτηςφέρε νυν στείχων χώραν καλέσω.χαῖρʼ, ὦ μέλαθρον ξύμφρουρον ἐμοί,νύμφαι τʼ ἔνυδροι λειμωνιάδες,καὶ κτύπος ἄρσην πόντου προβολῆς,οὗ πολλάκι δὴ τοὐμὸν ἐτέγχθηκρᾶτʼ ἐνδόμυχον πληγαῖσι νότου,πολλὰ δὲ φωνῆς τῆς ἡμετέραςἙρμαῖον ὄρος παρέπεμψεν ἐμοὶστόνον ἀντίτυπον χειμαζομένῳ.νῦν δʼ, ὦ κρῆναι Λύκιόν τε ποτόν,λείπομεν ὑμᾶς, λείπομεν ἤδηδόξης οὔ ποτε τῆσδʼ ἐπιβάντες.χαῖρʼ, ὦ Λήμνου πέδον ἀμφίαλον,καί μʼ εὐπλοίᾳ πέμψον ἀμέμπτως,ἔνθʼ ἡ μεγάλη Μοῖρα κομίζειγνώμη τε φίλων χὠ πανδαμάτωρδαίμων, ὃς ταῦτʼ ἐπέκρανεν.Χορόςχωρῶμεν δὴ πάντες ἀολλεῖς,νύμφαις ἁλίαισιν ἐπευξάμενοινόστου σωτῆρας ἱκέσθαι.