Ἀντιγόνηὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα,ἆρʼ οἶσθʼ ὅ τι Ζεὺς τῶν ἀπʼ Οἰδίπου κακῶνὁποῖον οὐχὶ νῷν ἔτι ζώσαιν τελεῖ;οὐδὲν γὰρ οὔτʼ ἀλγεινὸν οὔτʼ ἄτης ἄτεροὔτʼ αἰσχρὸν οὔτʼ ἄτιμόν ἐσθʼ, ὁποῖον οὐτῶν σῶν τε κἀμῶν οὐκ ὄπωπʼ ἐγὼ κακῶν.καὶ νῦν τί τοῦτʼ αὖ φασι πανδήμῳ πόλεικήρυγμα θεῖναι τὸν στρατηγὸν ἀρτίως;ἔχεις τι κεἰσήκουσας; ἤ σε λανθάνειπρὸς τοὺς φίλους στείχοντα τῶν ἐχθρῶν κακά;Ἰσμήνηἐμοὶ μὲν οὐδεὶς μῦθος, Ἀντιγόνη φίλωνοὔθʼ ἡδὺς οὔτʼ ἀλγεινὸς ἵκετʼ ἐξ ὅτουδυοῖν ἀδελφοῖν ἐστερήθημεν δύο,μιᾷ θανόντοιν ἡμέρᾳ διπλῇ χερί·ἐπεὶ δὲ φροῦδός ἐστιν Ἀργείων στρατὸςἐν νυκτὶ τῇ νῦν, οὐδὲν οἶδʼ ὑπέρτερον,οὔτʼ εὐτυχοῦσα μᾶλλον οὔτʼ ἀτωμένη.Ἀντιγόνηᾔδη καλῶς, καί σʼ ἐκτὸς αὐλείων πυλῶντοῦδʼ οὕνεκʼ ἐξέπεμπον, ὡς μόνη κλύοις.Ἰσμήνητί δʼ ἔστι; δηλοῖς γάρ τι καλχαίνουσʼ ἔπος.Ἀντιγόνηοὐ γὰρ τάφου νῷν τὼ κασιγνήτω Κρέωντὸν μὲν προτίσας, τὸν δʼ ἀτιμάσας ἔχει;Ἐτεοκλέα μέν, ὡς λέγουσι, σὺν δίκηςχρήσει δικαίᾳ καὶ νόμου κατὰ χθονὸςἔκρυψε τοῖς ἔνερθεν ἔντιμον νεκροῖς·τὸν δʼ ἀθλίως θανόντα Πολυνείκους νέκυνἀστοῖσί φασιν ἐκκεκηρῦχθαι τὸ μὴτάφῳ καλύψαι μηδὲ κωκῦσαί τινα,ἐᾶν δʼ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς γλυκὺνθησαυρὸν εἰσορῶσι πρὸς χάριν βορᾶς.τοιαῦτά φασι τὸν ἀγαθὸν Κρέοντα σοὶκἀμοί, λέγω γὰρ κἀμέ, κηρύξαντʼ ἔχειν,καὶ δεῦρο νεῖσθαι ταῦτα τοῖσι μὴ εἰδόσινσαφῆ προκηρύξοντα, καὶ τὸ πρᾶγμʼ ἄγεινοὐχ ὡς παρʼ οὐδέν, ἀλλʼ ὃς ἂν τούτων τι δρᾷ,φόνον προκεῖσθαι δημόλευστον ἐν πόλει.οὕτως ἔχει σοι ταῦτα, καὶ δείξεις τάχαεἴτʼ εὐγενὴς πέφυκας εἴτʼ ἐσθλῶν κακή.Ἰσμήνητί δʼ, ὦ ταλαῖφρον, εἰ τάδʼ ἐν τούτοις, ἐγὼλύουσʼ ἂν ἢ ʼφάπτουσα προσθείμην πλέον;Ἀντιγόνηεἰ ξυμπονήσεις καὶ ξυνεργάσει σκόπει.Ἰσμήνηποῖόν τι κινδύνευμα; ποῦ γνώμης ποτʼ εἰ;Ἀντιγόνηεἰ τὸν νεκρὸν ξὺν τῇδε κουφιεῖς χερί.Ἰσμήνηἢ γὰρ νοεῖς θάπτειν σφʼ, ἀπόρρητον πόλει;Ἀντιγόνητὸν γοῦν ἐμὸν καὶ τὸν σόν ἢν σὺ μὴ θέλῃςἀδελφόν· οὐ γὰρ δὴ προδοῦσʼ ἁλώσομαι.Ἰσμήνηὦ σχετλία, Κρέοντος ἀντειρηκότος;Ἀντιγόνηἀλλʼ οὐδὲν αὐτῷ τῶν ἐμῶν μʼ εἴργειν μέτα.Ἰσμήνηοἴμοι. φρόνησον, ὦ κασιγνήτη, πατὴρὡς νῷν ἀπεχθὴς δυσκλεής τʼ ἀπώλετο,πρὸς αὐτοφώρων ἀμπλακημάτων διπλᾶςὄψεις ἀράξας αὐτὸς αὐτουργῷ χερί.ἔπειτα μήτηρ καὶ γυνή, διπλοῦν ἔπος,πλεκταῖσιν ἀρτάναισι λωβᾶται βίον·τρίτον δʼ ἀδελφὼ δύο μίαν καθʼ ἡμέραναὐτοκτονοῦντε τὼ ταλαιπώρω μόρονκοινὸν κατειργάσαντʼ ἐπαλλήλοιν χεροῖν.νῦν δʼ αὖ μόνα δὴ νὼ λελειμμένα σκόπειὅσῳ κάκιστʼ ὀλούμεθʼ, εἰ νόμου βίᾳψῆφον τυράννων ἢ κράτη παρέξιμεν.ἀλλʼ ἐννοεῖν χρὴ τοῦτο μὲν γυναῖχʼ ὅτιἔφυμεν, ὡς πρὸς ἄνδρας οὐ μαχουμένα.ἔπειτα δʼ οὕνεκʼ ἀρχόμεσθʼ ἐκ κρεισσόνων,καὶ ταῦτʼ ἀκούειν κἄτι τῶνδʼ ἀλγίονα.ἐγὼ μὲν οὖν αἰτοῦσα τοὺς ὑπὸ χθονὸςξύγγνοιαν ἴσχειν, ὡς βιάζομαι τάδε,τοῖς ἐν τέλει βεβῶσι πείσομαι· τὸ γὰρπερισσὰ πράσσειν οὐκ ἔχει νοῦν οὐδένα.Ἀντιγόνηοὔτʼ ἂν κελεύσαιμʼ οὔτʼ ἄν, εἰ θέλοις ἔτιπράσσειν, ἐμοῦ γʼ ἂν ἡδέως δρῴης μέτα.ἀλλʼ ἴσθʼ ὁποῖά σοι δοκεῖ, κεῖνον δʼ ἐγὼθάψω· καλόν μοι τοῦτο ποιούσῃ θανεῖν.φίλη μετʼ αὐτοῦ κείσομαι, φίλου μέτα,ὅσια πανουργήσασʼ. ἐπεὶ πλείων χρόνοςὃν δεῖ μʼ ἀρέσκειν τοῖς κάτω τῶν ἐνθάδε.ἐκεῖ γὰρ αἰεὶ κείσομαι· σοὶ δʼ, εἰ δοκεῖ,τὰ τῶν θεῶν ἔντιμʼ ἀτιμάσασʼ ἔχε.Ἰσμήνηἐγὼ μὲν οὐκ ἄτιμα ποιοῦμαι, τὸ δὲβίᾳ πολιτῶν δρᾶν ἔφυν ἀμήχανος.Ἀντιγόνησὺ μὲν τάδʼ ἂν προὔχοιʼ· ἐγὼ δὲ δὴ τάφονχώσουσʼ ἀδελφῷ φιλτάτῳ πορεύσομαι.Ἰσμήνηοἴμοι ταλαίνης, ὡς ὑπερδέδοικά σου.Ἀντιγόνημὴ ʼμοῦ προτάρβει· τὸν σὸν ἐξόρθου πότμον.Ἰσμήνηἀλλʼ οὖν προμηνύσῃς γε τοῦτο μηδενὶτοὔργον, κρυφῇ δὲ κεῦθε, σὺν δʼ αὔτως ἐγώ.Ἀντιγόνηοἴμοι, καταύδα· πολλὸν ἐχθίων ἔσεισιγῶσʼ, ἐὰν μὴ πᾶσι κηρύξῃς τάδε.Ἰσμήνηθερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις.Ἀντιγόνηἀλλʼ οἶδʼ ἀρέσκουσʼ οἷς μάλισθʼ ἁδεῖν με χρή.Ἰσμήνηεἰ καὶ δυνήσει γʼ· ἀλλʼ ἀμηχάνων ἐρᾷς.Ἀντιγόνηοὐκοῦν, ὅταν δὴ μὴ σθένω, πεπαύσομαι.Ἰσμήνηἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.Ἀντιγόνηεἰ ταῦτα λέξεις, ἐχθαρεῖ μὲν ἐξ ἐμοῦ,ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσει δίκῃ.ἀλλʼ ἔα με καὶ τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίανπαθεῖν τὸ δεινὸν τοῦτο· πείσομαι γὰρ οὐτοσοῦτον οὐδὲν ὥστε μὴ οὐ καλῶς θανεῖν.Ἰσμήνηἀλλʼ εἰ δοκεῖ σοι, στεῖχε· τοῦτο δʼ ἴσθʼ ὅτιἄνους μὲν ἔρχει, τοῖς φίλοις δʼ ὀρθῶς φίλη.
Χορόςἀκτὶς ἀελίου, τὸ κάλλιστον ἑπταπύλῳ φανὲνΘήβᾳ τῶν προτέρων φάος,ἐφάνθης ποτʼ, ὦ χρυσέαςἁμέρας βλέφαρον,Διρκαίων ὑπὲρ ῥεέθρων μολοῦσα,τὸν λεύκασπιν Ἀργόθεν ἐκβάντα φῶτα πανσαγίᾳφυγάδα πρόδρομον ὀξυτέρῳ κινήσασα χαλινῷ·
Χορόςὃς ἐφʼ ἡμετέρᾳ γᾷ Πολυνείκουςἀρθεὶς νεικέων ἐξ ἀμφιλόγωνὀξέα κλάζωνἀετὸς εἰς γᾶν ὣς ὑπερέπτα,λευκῆς χιόνος πτέρυγι στεγανός,πολλῶν μεθʼ ὅπλωνξύν θʼ ἱπποκόμοις κορύθεσσιν.
Χορόςστὰς δʼ ὑπὲρ μελάθρων φονώσαισιν ἀμφιχανὼν κύκλῳλόγχαις ἑπτάπυλον στόμαἔβα, πρίν ποθʼ ἁμετέρωναἱμάτων γένυσιν πλησθῆναί τε καὶ στεφάνωμα πύργωνπευκάενθʼ Ἥφαιστον ἑλεῖν. τοῖος ἀμφὶ νῶτʼ ἐτάθηπάταγος Ἄρεος, ἀντιπάλῳ δυσχείρωμα δράκοντος.
ΧορόςΖεὺς γὰρ μεγάλης γλώσσης κόμπουςὑπερεχθαίρει, καὶ σφας ἐσιδὼνπολλῷ ῥεύματι προσνισσομένουςχρυσοῦ καναχῆς ὑπεροπλίαις,παλτῷ ῥιπτεῖ πυρὶ βαλβίδωνἐπʼ ἄκρων ἤδηνίκην ὁρμῶντʼ ἀλαλάξαι.
Χορόςἀντιτύπᾳ δʼ ἐπὶ γᾷ πέσε τανταλωθεὶςπυρφόρος, ὃς τότε μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷβακχεύων ἐπέπνειῥιπαῖς ἐχθίστων ἀνέμων.εἶχε δʼ ἄλλᾳ τὰ μέν,ἄλλα δʼ ἐπʼ ἄλλοις ἐπενώμα στυφελίζων μέγας Ἄρηςδεξιόσειρος.
Χορόςἑπτὰ λοχαγοὶ γὰρ ἐφʼ ἑπτὰ πύλαιςταχθέντες ἴσοι πρὸς ἴσους ἔλιπονΖηνὶ τροπαίῳ πάγχαλκα τέλη,πλὴν τοῖν στυγεροῖν, ὣ πατρὸς ἑνὸςμητρός τε μιᾶς φύντε καθʼ αὑτοῖνδικρατεῖς λόγχας στήσαντʼ ἔχετονκοινοῦ θανάτου μέρος ἄμφω.
Χορόςἀλλὰ γὰρ ἁ μεγαλώνυμος ἦλθε Νίκατᾷ πολυαρμάτῳ ἀντιχαρεῖσα Θήβᾳ,ἐκ μὲν δὴ πολέμωντῶν νῦν θέσθαι λησμοσύναν,θεῶν δὲ ναοὺς χοροῖςπαννυχίοις πάντας ἐπέλθωμεν, ὁ Θήβας δʼ ἐλελίχθωνΒάκχιος ἄρχοι.
Χορόςἀλλʼ ὅδε γὰρ δὴ βασιλεὺς χώρας,Κρέων ὁ Μενοικέως ἄρχων νεοχμὸςνεαραῖσι θεῶν ἐπὶ συντυχίαιςχωρεῖ, τίνα δὴ μῆτιν ἐρέσσων,ὅτι σύγκλητον τήνδε γερόντωνπροὔθετο λέσχην,κοινῷ κηρύγματι πέμψας;
Κρέωνἄνδρες, τὰ μὲν δὴ πόλεος ἀσφαλῶς θεοὶπολλῷ σάλῳ σείσαντες ὤρθωσαν πάλιν.ὑμᾶς δʼ ἐγὼ πομποῖσιν ἐκ πάντων δίχαἔστειλʼ ἱκέσθαι τοῦτο μὲν τὰ Λαΐουσέβοντας εἰδὼς εὖ θρόνων ἀεὶ κράτη,τοῦτʼ αὖθις, ἡνίκʼ Οἰδίπους ὤρθου πόλιν,κἀπεὶ διώλετʼ, ἀμφὶ τοὺς κείνων ἔτιπαῖδας μένοντας ἐμπέδοις φρονήμασιν.ὅτʼ οὖν ἐκεῖνοι πρὸς διπλῆς μοίρας μίανκαθʼ ἡμέραν ὤλοντο παίσαντές τε καὶπληγέντες αὐτόχειρι σὺν μιάσματι,ἐγὼ κράτη δὴ πάντα καὶ θρόνους ἔχωγένους κατʼ ἀγχιστεῖα τῶν ὀλωλότων.ἀμήχανον δὲ παντὸς ἀνδρὸς ἐκμαθεῖνψυχήν τε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην, πρὶν ἂνἀρχαῖς τε καὶ νόμοισιν ἐντριβὴς φανῇ.ἐμοὶ γὰρ ὅστις πᾶσαν εὐθύνων πόλινμὴ τῶν ἀρίστων ἅπτεται βουλευμάτωνἀλλʼ ἐκ φόβου του γλῶσσαν ἐγκλῄσας ἔχεικάκιστος εἶναι νῦν τε καὶ πάλαι δοκεῖ·καὶ μεῖζον ὅστις ἀντὶ τῆς αὑτοῦ πάτραςφίλον νομίζει, τοῦτον οὐδαμοῦ λέγω.ἐγὼ γάρ, ἴστω Ζεὺς ὁ πάνθʼ ὁρῶν ἀεί,οὔτʼ ἂν σιωπήσαιμι τὴν ἄτην ὁρῶνστείχουσαν ἀστοῖς ἀντὶ τῆς σωτηρίας,οὔτʼ ἂν φίλον ποτʼ ἄνδρα δυσμενῆ χθονὸςθείμην ἐμαυτῷ, τοῦτο γιγνώσκων ὅτιἥδʼ ἐστὶν ἡ σῴζουσα καὶ ταύτης ἔπιπλέοντες ὀρθῆς τοὺς φίλους ποιούμεθα.τοιοῖσδʼ ἐγὼ νόμοισι τήνδʼ αὔξω πόλιν,καὶ νῦν ἀδελφὰ τῶνδε κηρύξας ἔχωἀστοῖσι παίδων τῶν ἀπʼ Οἰδίπου πέρι·Ἐτεοκλέα μέν, ὃς πόλεως ὑπερμαχῶνὄλωλε τῆσδε, πάντʼ ἀριστεύσας δόρει,τάφῳ τε κρύψαι καὶ τὰ πάντʼ ἀφαγνίσαιἃ τοῖς ἀρίστοις ἔρχεται κάτω νεκροῖς.τὸν δʼ αὖ ξύναιμον τοῦδε, Πολυνείκη λέγω,ὃς γῆν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖςφυγὰς κατελθὼν ἠθέλησε μὲν πυρὶπρῆσαι κατʼ ἄκρας, ἠθέλησε δʼ αἵματοςκοινοῦ πάσασθαι, τοὺς δὲ δουλώσας ἄγειν,τοῦτον πόλει τῇδʼ ἐκκεκήρυκται τάφῳμήτε κτερίζειν μήτε κωκῦσαί τινα,ἐᾶν δʼ ἄθαπτον καὶ πρὸς οἰωνῶν δέμαςκαὶ πρὸς κυνῶν ἐδεστὸν αἰκισθέν τʼ ἰδεῖν.τοιόνδʼ ἐμὸν φρόνημα, κοὔποτʼ ἔκ γʼ ἐμοῦτιμὴν προέξουσʼ οἱ κακοὶ τῶν ἐνδίκων·ἀλλʼ ὅστις εὔνους τῇδε τῇ πόλει, θανὼνκαὶ ζῶν ὁμοίως ἐξ ἐμοῦ τιμήσεται.Χορόςσοὶ ταῦτʼ ἀρέσκει, παῖ Μενοικέως Κρέον,τὸν τῇδε δύσνουν κἀς τὸν εὐμενῆ πόλει·νόμῳ δὲ χρῆσθαι παντί που πάρεστί σοικαὶ τῶν θανόντων χὠπόσοι ζῶμεν πέρι.Κρέωνὡς ἂν σκοποὶ νῦν εἴτε τῶν εἰρημένων.Χορόςνεωτέρῳ τῳ τοῦτο βαστάζειν πρόθες.Κρέωνἀλλʼ εἴσʼ ἑτοῖμοι τοῦ νεκροῦ γʼ ἐπίσκοποι.Χορόςτί δῆτʼ ἂν ἄλλο τοῦτʼ ἐπεντέλλοις ἔτι;Κρέωντὸ μὴ ʼπιχωρεῖν τοῖς ἀπιστοῦσιν τάδε.Χορόςοὔκ ἔστιν οὕτω μῶρος ὃς θανεῖν ἐρᾷ.Κρέωνκαὶ μὴν ὁ μισθός γʼ, οὗτος· ἀλλʼ ὑπʼ ἐλπίδωνἄνδρας τὸ κέρδος πολλάκις διώλεσεν.Φύλαξἄναξ, ἐρῶ μὲν οὐχ ὅπως τάχους ὕποδύσπνους ἱκάνω κοῦφον ἐξάρας πόδα.πολλὰς γὰρ ἔσχον φροντίδων ἐπιστάσεις,ὁδοῖς κυκλῶν ἐμαυτὸν εἰς ἀναστροφήν·ψυχὴ γὰρ ηὔδα πολλά μοι μυθουμένη·τάλας, τί χωρεῖς οἷ μολὼν δώσεις δίκην;τλήμων, μενεῖς αὖ; κεἰ τάδʼ εἴσεται Κρέωνἄλλου παρʼ ἀνδρός; πῶς σὺ δῆτʼ οὐκ ἀλγύνει;τοιαῦθʼ ἑλίσσων ἤνυτον σχολῇ βραδύς.χοὔτως ὁδὸς βραχεῖα γίγνεται μακρά.τέλος γε μέντοι δεῦρʼ ἐνίκησεν μολεῖνσοί. κεἰ τὸ μηδὲν ἐξερῶ, φράσω δʼ ὅμως·τῆς ἐλπίδος γὰρ ἔρχομαι δεδραγμένος,τὸ μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο πλὴν τὸ μόρσιμον.Κρέωντί δʼ ἐστὶν ἀνθʼ οὗ τήνδʼ ἔχεις ἀθυμίαν;Φύλαξφράσαι θέλω σοι πρῶτα τἀμαυτοῦ· τὸ γὰρπρᾶγμʼ οὔτʼ ἔδρασʼ οὔτʼ εἶδον ὅστις ἦν ὁ δρῶν,οὐδʼ ἂν δικαίως ἐς κακὸν πέσοιμί τι.Κρέωνεὖ γε στοχάζει κἀποφάργνυσαι κύκλῳτὸ πρᾶγμα· δηλοῖς δʼ ὥς τι σημανῶν νέον.Φύλαξτὰ δεινὰ γάρ τοι προστίθησʼ ὄκνον πολύν.Κρέωνοὔκουν ἐρεῖς ποτʼ, εἶτʼ ἀπαλλαχθεὶς ἄπει;Φύλαξκαὶ δὴ λέγω σοι. τὸν νεκρόν τις ἀρτίωςθάψας βέβηκε κἀπὶ χρωτὶ διψίανκόνιν παλύνας κἀφαγιστεύσας ἃ χρή·Κρέωντί φής; τίς ἀνδρῶν ἦν ὁ τολμήσας τάδε;Φύλαξοὐκ οἶδʼ· ἐκεῖ γὰρ οὔτε του γενῇδος ἦνπλῆγμʼ, οὐ δικέλλης ἐκβολή. στύφλος δὲ γῆκαὶ χέρσος, ἀρρὼξ οὐδʼ ἐπημαξευμένητροχοῖσιν, ἀλλʼ ἄσημος οὑργάτης τις ἦν.ὅπως δʼ ὁ πρῶτος ἡμὶν ἡμεροσκόποςδείκνυσι, πᾶσι θαῦμα δυσχερὲς παρῆν.ὁ μὲν γὰρ ἠφάνιστο, τυμβήρης μὲν οὔ,λεπτὴ δʼ, ἄγος φεύγοντος ὥς, ἐπῆν κόνιςσημεῖα δʼ οὔτε θηρὸς οὔτε του κυνῶνἐλθόντος, οὐ σπάσαντος ἐξεφαίνετο.λόγοι δʼ ἐν ἀλλήλοισιν ἐρρόθουν κακοί,φύλαξ ἐλέγχων φύλακα, κἂν ἐγίγνετοπληγὴ τελευτῶσʼ, οὐδʼ ὁ κωλύσων παρῆν.εἷς γάρ τις ἦν ἕκαστος οὑξειργασμένος,κοὐδεὶς ἐναργής, ἀλλʼ ἔφευγε μὴ εἰδέναι.ἦμεν δʼ ἑτοῖμοι καὶ μύδρους αἴρειν χεροῖνκαὶ πῦρ διέρπειν καὶ θεοὺς ὁρκωμοτεῖν,τὸ μήτε δρᾶσαι μήτε τῳ ξυνειδέναιτὸ πρᾶγμα βουλεύσαντι μηδʼ εἰργασμένῳ.τέλος δʼ ὅτʼ οὐδὲν ἦν ἐρευνῶσιν πλέον,λέγει τις εἷς, ὃ πάντας ἐς πέδον κάρανεῦσαι φόβῳ προὔτρεψεν· οὐ γὰρ εἴχομενοὔτʼ ἀντιφωνεῖν οὔθʼ ὅπως δρῶντες καλῶςπράξαιμεν. ἦν δʼ ὁ μῦθος ὡς ἀνοιστέονσοὶ τοὔργον εἴη τοῦτο κοὐχὶ κρυπτέον.καὶ ταῦτʼ ἐνίκα, κἀμὲ τὸν δυσδαίμοναπάλος καθαιρεῖ τοῦτο τἀγαθὸν λαβεῖν.πάρειμι δʼ ἄκων οὐχ ἑκοῦσιν, οἶδʼ ὅτι·στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν.Χορόςἄναξ, ἐμοί τοί, μή τι καὶ θεήλατοντοὔργον τόδʼ, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαιΚρέωνπαῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ʼμὲ μεστῶσαι λέγων,μὴ ʼφευρεθῇς ἄνους τε καὶ γέρων ἅμα.λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγωνπρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτηνἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίοναςναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματακαὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεωςἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷλόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.ἐκ τῶνδε τούτους ἐξεπίσταμαι καλῶςπαρηγμένους μισθοῖσιν εἰργάσθαι τάδε.οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυροςκακὸν νόμισμʼ ἔβλαστε. τοῦτο καὶ πόλειςπορθεῖ, τόδʼ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων·τόδʼ ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρέναςχρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγματʼ ἵστασθαι βροτῶν·πανουργίας δʼ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχεινκαὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι.ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε,χρόνῳ ποτʼ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην.ἀλλʼ εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σέβας,εὖ τοῦτʼ ἐπίστασʼ, ὅρκιος δέ σοι λέγω·εἰ μὴ τὸν αὐτόχειρα τοῦδε τοῦ τάφουεὑρόντες ἐκφανεῖτʼ ἐς ὀφθαλμοὺς ἐμούς,οὐχ ὑμὶν Ἅιδης μοῦνος ἀρκέσει, πρὶν ἂνζῶντες κρεμαστοὶ τήνδε δηλώσηθʼ ὕβριν,ἵνʼ εἰδότες τὸ κέρδος ἔνθεν οἰστέοντὸ λοιπὸν ἁρπάζητε, καὶ μάθηθʼ ὅτιοὐκ ἐξ ἅπαντος δεῖ τὸ κερδαίνειν φιλεῖν.ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείοναςἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους.Φύλαξεἰπεῖν τι δώσεις ἢ στραφεὶς οὕτως ἴω;Κρέωνοὐκ οἶσθα καὶ νῦν ὡς ἀνιαρῶς λέγεις;Φύλαξἐν τοῖσιν ὠσὶν ἢ ʼπὶ τῇ ψυχῇ δάκνει;Κρέωντί δὲ ῥυθμίζεις τὴν ἐμὴν λύπην ὅπου;Φύλαξὁ δρῶν σʼ ἀνιᾷ τὰς φρένας, τὰ δʼ ὦτʼ ἐγώ.Κρέωνοἴμʼ ὡς λάλημα δῆλον ἐκπεφυκὸς εἶ.Φύλαξοὔκουν τό γʼ ἔργον τοῦτο ποιήσας ποτέ.Κρέωνκαὶ ταῦτʼ ἐπʼ ἀργύρῳ γε τὴν ψυχὴν προδούς.Φύλαξφεῦ·ἦ δεινὸν ᾧ δοκῇ γε καὶ ψευδῆ δοκεῖν.Κρέωνκόμψευέ νυν τὴν δόξαν· εἰ δὲ ταῦτα μὴφανεῖτέ μοι τοὺς δρῶντας, ἐξερεῖθʼ ὅτιτὰ δειλὰ κέρδη πημονὰς ἐργάζεται.Φύλαξἀλλʼ εὑρεθείη μὲν μάλιστʼ· ἐὰν δέ τοιληφθῇ τε καὶ μή, τοῦτο γὰρ τύχη κρινεῖ,οὐκ ἔσθʼ ὅπως ὄψει σὺ δεῦρʼ ἐλθόντα με·καὶ νῦν γὰρ ἐκτὸς ἐλπίδος γνώμης τʼ ἐμῆςσωθεὶς ὀφείλω τοῖς θεοῖς πολλὴν χάριν.
Χορόςπολλὰ τὰ δεινὰ κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει.τοῦτο καὶ πολιοῦ πέραν πόντου χειμερίῳ νότῳχωρεῖ, περιβρυχίοισινπερῶν ὑπʼ οἴδμασιν.θεῶν τε τὰν ὑπερτάταν, Γᾶνἄφθιτον, ἀκαμάταν, ἀποτρύεταιἰλλομένων ἀρότρων ἔτος εἰς ἔτοςἱππείῳ γένει πολεύων.
Χορόςκουφονόων τε φῦλον ὀρνίθων ἀμφιβαλὼν ἄγεικαὶ θηρῶν ἀγρίων ἔθνη πόντου τʼ εἰναλίαν φύσινσπείραισι δικτυοκλώστοις,περιφραδὴς ἀνήρ·κρατεῖ δὲ μηχαναῖς ἀγραύλουθηρὸς ὀρεσσιβάτα, λασιαύχενά θʼἵππον ὀχμάζεται ἀμφὶ λόφον ζυγῶνοὔρειόν τʼ ἀκμῆτα ταῦρον.
Χορόςκαὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμουςὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλωνπάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέληπαντοπόρος· ἄπορος ἐπʼ οὐδὲν ἔρχεταιτὸ μέλλον· Ἅιδα μόνον φεῦξιν οὐκ ἐπάξεται·νόσων δʼ ἀμηχάνων φυγὰς ξυμπέφρασται.
Χορόςσοφόν τι τὸ μηχανόεν τέχνας ὑπὲρ ἐλπίδʼ ἔχωντοτὲ μὲν κακόν, ἄλλοτʼ ἐπʼ ἐσθλὸν ἕρπει,νόμους γεραίρων χθονὸς θεῶν τʼ ἔνορκον δίκαν,ὑψίπολις· ἄπολις ὅτῳ τὸ μὴ καλὸνξύνεστι τόλμας χάριν. μήτʼ ἐμοὶ παρέστιοςγένοιτο μήτʼ ἴσον φρονῶν ὃς τάδʼ ἔρδει.
Χορόςἐς δαιμόνιον τέρας ἀμφινοῶτόδε· πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσωτήνδʼ οὐκ εἶναι παῖδʼ Ἀντιγόνην.ὦ δύστηνοςκαὶ δυστήνου πατρὸς Οἰδιπόδα,τί ποτʼ; οὐ δή που σέ γʼ ἀπιστοῦσαντοῖς βασιλείοισιν ἄγουσι νόμοιςκαὶ ἐν ἀφροσύνῃ καθελόντες;
Φύλαξἥδʼ ἔστʼ ἐκείνη τοὔργον ἡ ʼξειργασμένη·τήνδʼ εἵλομεν θάπτουσαν. ἀλλὰ ποῦ Κρέων;Χορόςὅδʼ ἐκ δόμων ἄψορρος εἰς δέον περᾷ.Κρέωντί δʼ ἔστι; ποίᾳ ξύμμετρος προὔβην τύχῃ;Φύλαξἄναξ, βροτοῖσιν οὐδέν ἔστʼ ἀπώμοτον.ψεύδει γὰρ ἡ ʼπίνοια τὴν γνώμην· ἐπεὶσχολῇ ποθʼ ἥξειν δεῦρʼ ἂν ἐξηύχουν ἐγὼταῖς σαῖς ἀπειλαῖς αἷς ἐχειμάσθην τότεἀλλʼ ἡ γὰρ ἐκτὸς καὶ παρʼ ἐλπίδας χαρὰἔοικεν ἄλλῃ μῆκος οὐδὲν ἡδονῇ,ἥκω, διʼ ὅρκων καίπερ ὢν ἀπώμοτος,κόρην ἄγων τήνδʼ, ἣ καθῃρέθη τάφονκοσμοῦσα. κλῆρος ἐνθάδʼ οὐκ ἐπάλλετο,ἀλλʼ ἔστʼ ἐμὸν θοὔρμαιον, οὐκ ἄλλου, τόδε.καὶ νῦν, ἄναξ, τήνδʼ αὐτός, ὡς θέλεις, λαβὼνκαὶ κρῖνε κἀξέλεγχʼ· ἐγὼ δʼ ἐλεύθεροςδίκαιός εἰμι τῶνδʼ ἀπηλλάχθαι κακῶν.Κρέωνἄγεις δὲ τήνδε τῷ τρόπῳ πόθεν λαβών;Φύλαξαὕτη τὸν ἄνδρʼ ἔθαπτε· πάντʼ ἐπίστασαι.Κρέωνἦ καὶ ξυνίης καὶ λέγεις ὀρθῶς ἃ φῄς;Φύλαξταύτην γʼ ἰδὼν θάπτουσαν ὃν σὺ τὸν νεκρὸνἀπεῖπας. ἆρʼ ἔνδηλα καὶ σαφῆ λέγω;Κρέωνκαὶ πῶς ὁρᾶται κἀπίληπτος ᾑρέθη;Φύλαξτοιοῦτον ἦν τὸ πρᾶγμʼ. ὅπως γὰρ ἥκομεν,πρὸς σοῦ τὰ δείνʼ ἐκεῖνʼ ἐπηπειλημένοι,πᾶσαν κόνιν σήραντες, ἣ κατεῖχε τὸννέκυν, μυδῶν τε σῶμα γυμνώσαντες εὖ,καθήμεθʼ ἄκρων ἐκ πάγων ὑπήνεμοι,ὀσμὴν ἀπʼ αὐτοῦ μὴ βάλοι πεφευγότες,ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρʼ ἀνὴρ ἐπιρρόθοιςκακοῖσιν, εἴ τις τοῦδʼ ἀκηδήσοι πόνου.χρόνον τάδʼ ἦν τοσοῦτον, ἔστʼ ἐν αἰθέριμέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλοςκαὶ καῦμʼ ἔθαλπε· καὶ τότʼ ἐξαίφνης χθονὸςτυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβηνὕλης πεδιάδος, ἐν δʼ ἐμεστώθη μέγαςαἰθήρ· μύσαντες δʼ εἴχομεν θείαν νόσον.καὶ τοῦδʼ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶςὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ἐς ὅταν κενῆςεὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος.οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δʼ ἀρὰς κακὰςἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,ἔκ τʼ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχουχοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νινθηρώμεθʼ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομενπράξεις· ἄπαρνος δʼ οὐδενὸς καθίστατο,ἅμʼ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναιἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγεινἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθʼ ἥσσω λαβεῖνἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.Κρέωνσὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,φὴς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε·Ἀντιγόνηκαὶ φημὶ δρᾶσαι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.Κρέωνσὺ μὲν κομίζοις ἂν σεαυτὸν ᾖ θέλειςἔξω βαρείας αἰτίας ἐλεύθερον·σὺ δʼ εἰπέ μοι μὴ μῆκος, ἀλλὰ συντόμως,ᾔδησθα κηρυχθέντα μὴ πράσσειν τάδε;Ἀντιγόνηᾔδη· τί δʼ οὐκ ἔμελλον; ἐμφανῆ γὰρ ἦν.Κρέωνκαὶ δῆτʼ ἐτόλμας τούσδʼ ὑπερβαίνειν νόμους;Ἀντιγόνηοὐ γάρ τί μοι Ζεὺς ἦν ὁ κηρύξας τάδε,οὐδʼ ἡ ξύνοικος τῶν κάτω θεῶν Δίκητοιούσδʼ ἐν ἀνθρώποισιν ὥρισεν νόμους.οὐδὲ σθένειν τοσοῦτον ᾠόμην τὰ σὰκηρύγμαθʼ, ὥστʼ ἄγραπτα κἀσφαλῆ θεῶννόμιμα δύνασθαι θνητὸν ὄνθʼ ὑπερδραμεῖν.οὐ γάρ τι νῦν γε κἀχθές, ἀλλʼ ἀεί ποτεζῇ ταῦτα, κοὐδεὶς οἶδεν ἐξ ὅτου ʼφάνη.τούτων ἐγὼ οὐκ ἔμελλον, ἀνδρὸς οὐδενὸςφρόνημα δείσασʼ, ἐν θεοῖσι τὴν δίκηνδώσειν· θανουμένη γὰρ ἐξῄδη, τί δʼ οὔ;κεἰ μὴ σὺ προὐκήρυξας. εἰ δὲ τοῦ χρόνουπρόσθεν θανοῦμαι, κέρδος αὔτʼ ἐγὼ λέγω.ὅστις γὰρ ἐν πολλοῖσιν ὡς ἐγὼ κακοῖςζῇ, πῶς ὅδʼ Οὐχὶ κατθανὼν κέρδος φέρει;οὕτως ἔμοιγε τοῦδε τοῦ μόρου τυχεῖνπαρʼ οὐδὲν ἄλγος· ἀλλʼ ἄν, εἰ τὸν ἐξ ἐμῆςμητρὸς θανόντʼ ἄθαπτον ἠνσχόμην νέκυν,κείνοις ἂν ἤλγουν· τοῖσδε δʼ οὐκ ἀλγύνομαι.σοὶ δʼ εἰ δοκῶ νῦν μῶρα δρῶσα τυγχάνειν,σχεδόν τι μώρῳ μωρίαν ὀφλισκάνω.Χορόςδηλοῖ τὸ γέννημʼ ὠμὸν ἐξ ὠμοῦ πατρὸςτῆς παιδός. εἴκειν δʼ οὐκ ἐπίσταται κακοῖς.Κρέωνἀλλʼ ἴσθι τοι τὰ σκλήρʼ ἄγαν φρονήματαπίπτειν μάλιστα, καὶ τὸν ἐγκρατέστατονσίδηρον ὀπτὸν ἐκ πυρὸς περισκελῆθραυσθέντα καὶ ῥαγέντα πλεῖστʼ ἂν εἰσίδοις·σμικρῷ χαλινῷ δʼ οἶδα τοὺς θυμουμένουςἵππους καταρτυθέντας· οὐ γὰρ ἐκπέλειφρονεῖν μέγʼ ὅστις δοῦλός ἐστι τῶν πέλας.αὕτη δʼ ὑβρίζειν μὲν τότʼ ἐξηπίστατο,νόμους ὑπερβαίνουσα τοὺς προκειμένους·ὕβρις δʼ, ἐπεὶ δέδρακεν, ἥδε δευτέρα,τούτοις ἐπαυχεῖν καὶ δεδρακυῖαν γελᾶν.ἦ νῦν ἐγὼ μὲν οὐκ ἀνήρ, αὕτη δʼ ἀνήρ,εἰ ταῦτʼ ἀνατὶ τῇδε κείσεται κράτη.ἀλλʼ εἴτʼ ἀδελφῆς εἴθʼ ὁμαιμονεστέρατοῦ παντὸς ἡμῖν Ζηνὸς ἑρκείου κυρεῖ,αὐτή τε χἠ ξύναιμος οὐκ ἀλύξετονμόρου κακίστου· καὶ γὰρ οὖν κείνην ἴσονἐπαιτιῶμαι τοῦδε βουλεῦσαι τάφου.καί νιν καλεῖτʼ· ἔσω γὰρ εἶδον ἀρτίωςλυσσῶσαν αὐτὴν οὐδʼ ἐπήβολον φρενῶν.φιλεῖ δʼ ὁ θυμὸς πρόσθεν, ᾑρῆσθαι κλοπεὺςτῶν μηδὲν ὀρθῶς ἐν σκότῳ τεχνωμένων·μισῶ γε μέντοι χὤταν ἐν κακοῖσί τιςἁλοὺς ἔπειτα τοῦτο καλλύνειν θέλῃ.Ἀντιγόνηθέλεις τι μεῖζον ἢ κατακτεῖναί μʼ ἑλών;Κρέωνἐγὼ μὲν οὐδέν· τοῦτʼ ἔχων ἅπαντʼ ἔχω.Ἀντιγόνητί δῆτα μέλλεις; ὡς ἐμοὶ τῶν σῶν λόγωνἀρεστὸν οὐδὲν μηδʼ ἀρεσθείη ποτέ·οὕτω δὲ καὶ σοὶ τἄμʼ ἀφανδάνοντʼ ἔφυ.καίτοι πόθεν κλέος γʼ ἂν εὐκλεέστερονκατέσχον ἢ τὸν αὐτάδελφον ἐν τάφῳτιθεῖσα; τούτοις τοῦτο πᾶσιν ἁνδάνεινλέγοιτʼ ἄν, εἰ μὴ γλῶσσαν ἐγκλῄοι φόβος.ἀλλʼ ἡ τυραννὶς πολλά τʼ ἄλλʼ εὐδαιμονεῖκἄξεστιν αὐτῇ δρᾶν λέγειν θʼ ἃ βούλεται.Κρέωνσὺ τοῦτο μούνη τῶνδε Καδμείων ὁρᾷς.Ἀντιγόνηὁρῶσι χοὖτοι, σοὶ δʼ ὑπίλλουσιν στόμα.Κρέωνσὺ δʼ οὐκ ἐπαιδεῖ, τῶνδε χωρὶς εἰ φρονεῖς;Ἀντιγόνηοὐδὲν γὰρ αἰσχρὸν τοὺς ὁμοσπλάγχνους σέβειν.Κρέωνοὔκουν ὅμαιμος χὠ καταντίον θανών;Ἀντιγόνηὅμαιμος ἐκ μιᾶς τε καὶ ταὐτοῦ πατρός.Κρέωνπῶς δῆτʼ ἐκείνῳ δυσσεβῆ τιμᾷς χάριν;Ἀντιγόνηοὐ μαρτυρήσει ταῦθʼ ὁ κατθανὼν νέκυς.Κρέωνεἴ τοί σφε τιμᾷς ἐξ ἴσου τῷ δυσσεβεῖ.Ἀντιγόνηοὐ γάρ τι δοῦλος, ἀλλʼ ἀδελφὸς ὤλετο.Κρέωνπορθῶν δὲ τήνδε γῆν· ὁ δʼ ἀντιστὰς ὕπερ.Ἀντιγόνηὁμῶς ὅ γʼ Ἅιδης τοὺς νόμους τούτους ποθεῖ.Κρέωνἀλλʼ οὐχ ὁ χρηστὸς τῷ κακῷ λαχεῖν ἴσος.Ἀντιγόνητίς οἶδεν εἰ κάτωθεν εὐαγῆ τάδε;Κρέωνοὔτοι ποθʼ οὑχθρός, οὐδʼ ὅταν θάνῃ, φίλος.Ἀντιγόνηοὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν.Κρέωνκάτω νυν ἐλθοῦσʼ, εἰ φιλητέον, φίλεικείνους· ἐμοῦ δὲ ζῶντος οὐκ ἄρξει γυνή.Χορόςκαὶ μὴν πρὸ πυλῶν ἥδʼ Ἰσμήνη,φιλάδελφα κάτω δάκρυʼ εἰβομένη·νεφέλη δʼ ὀφρύων ὕπερ αἱματόενῥέθος αἰσχύνει,τέγγουσʼ εὐῶπα παρειάν.Κρέωνσὺ δʼ, ἣ κατʼ οἴκους ὡς ἔχιδνʼ ὑφειμένηλήθουσά μʼ ἐξέπινες, οὐδʼ ἐμάνθανοντρέφων δύʼ ἄτα κἀπαναστάσεις θρόνων,φέρʼ, εἰπὲ δή μοι, καὶ σὺ τοῦδε τοῦ τάφουφήσεις μετασχεῖν, ἢ ʼξομεῖ τὸ μὴ εἰδέναι;Ἰσμήνηδέδρακα τοὔργον, εἴπερ ἥδʼ ὁμορροθεῖκαὶ ξυμμετίσχω καὶ φέρω τῆς αἰτίας.Ἀντιγόνηἀλλʼ οὐκ ἐάσει τοῦτό γʼ ἡ δίκη σʼ, ἐπεὶοὔτʼ ἠθέλησας οὔτʼ ἐγὼ ʼκοινωσάμην.Ἰσμήνηἀλλʼ ἐν κακοῖς τοῖς σοῖσιν οὐκ αἰσχύνομαιξύμπλουν ἐμαυτὴν τοῦ πάθους ποιουμένη.Ἀντιγόνηὧν τοὔργον, Ἅιδης χοἰ κάτω ξυνίστορες·λόγοις δʼ ἐγὼ φιλοῦσαν οὐ στέργω φίλην.Ἰσμήνημήτοι, κασιγνήτη, μʼ ἀτιμάσῃς τὸ μὴ οὐθανεῖν τε σὺν σοὶ τὸν θανόντα θʼ ἁγνίσαι.Ἀντιγόνημή μοι θάνῃς σὺ κοινὰ μηδʼ ἃ μὴ ʼθιγεςποιοῦ σεαυτῆς. ἀρκέσω θνῄσκουσʼ ἐγώ.Ἰσμήνηκαὶ τίς βίος μοι σοῦ λελειμμένῃ φίλος;ἈντιγόνηΚρέοντʼ ἐρώτα· τοῦδε γὰρ σὺ κηδεμών.Ἰσμήνητί ταῦτʼ ἀνιᾷς μʼ, οὐδὲν ὠφελουμένη;Ἀντιγόνηἀλγοῦσα μὲν δῆτʼ εἰ γελῶ γʼ ἐν σοὶ γελῶ.Ἰσμήνητί δῆτʼ ἂν ἀλλὰ νῦν σʼ ἔτʼ ὠφελοῖμʼ ἐγώ;Ἀντιγόνησῶσον σεαυτήν· οὐ φθονῶ σʼ ὑπεκφυγεῖν.Ἰσμήνηοἴμοι τάλαινα, κἀμπλάκω τοῦ σοῦ μόρου;Ἀντιγόνησὺ μὲν γὰρ εἵλου ζῆν, ἐγὼ δὲ κατθανεῖν.Ἰσμήνηἀλλʼ οὐκ ἐπʼ ἀρρήτοις γε τοῖς ἐμοῖς λόγοις.Ἀντιγόνηκαλῶς σὺ μὲν τοῖς, τοῖς δʼ ἐγὼ ʼδόκουν φρονεῖν.Ἰσμήνηκαὶ μὴν ἴση νῷν ἐστιν ἡ ʼξαμαρτία.Ἀντιγόνηθάρσει· σὺ μὲν ζῇς, ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ πάλαιτέθνηκεν, ὥστε τοῖς θανοῦσιν ὠφελεῖν.Κρέωντὼ παῖδε φημὶ τώδε τὴν μὲν ἀρτίωςἄνουν πεφάνθαι, τὴν δʼ ἀφʼ οὗ τὰ πρῶτʼ ἔφυ.Ἰσμήνηοὐ γάρ ποτʼ, ὦναξ, οὐδʼ ὃς ἂν βλάστῃ μένεινοῦς τοῖς κακῶς πράσσουσιν, ἀλλʼ ἐξίσταται.Κρέωνσοὶ γοῦν, ὅθʼ εἵλου σὺν κακοῖς πράσσειν κακά.Ἰσμήνητί γὰρ μόνῃ μοι τῆσδʼ ἄτερ βιώσιμον;Κρέωνἀλλʼ ἥδε μέντοι μὴ λέγʼ· οὐ γὰρ ἔστʼ ἔτι.Ἰσμήνηἀλλὰ κτενεῖς νυμφεῖα τοῦ σαυτοῦ τέκνου;Κρέωνἀρώσιμοι γὰρ χἀτέρων εἰσὶν γύαι.Ἰσμήνηοὐχ ὥς γʼ ἐκείνῳ τῇδέ τʼ ἦν ἡρμοσμένα.Κρέωνκακὰς ἐγὼ γυναῖκας υἱέσι στυγῶ.Ἀντιγόνηὦ φίλταθʼ Αἷμον, ὥς σʼ ἀτιμάζει πατήρ.Κρέωνἄγαν γε λυπεῖς καὶ σὺ καὶ τὸ σὸν λέχος.Χορόςἦ γὰρ στερήσεις τῆσδε τὸν σαυτοῦ γόνον;ΚρέωνἍιδης ὁ παύσων τούσδε τοὺς γάμους ἔφυ.Χορόςδεδογμένʼ, ὡς ἔοικε, τήνδε κατθανεῖν.Κρέωνκαὶ σοί γε κἀμοί. μὴ τριβὰς ἔτʼ, ἀλλά νινκομίζετʼ εἴσω, δμῶες· ἐκ δὲ τοῦδε χρὴγυναῖκας εἶναι τάσδε μηδʼ ἀνειμένας.φεύγουσι γάρ τοι χοἰ θρασεῖς, ὅταν πέλαςἤδη τὸν, Ἅιδην εἰσορῶσι τοῦ βίου.
Χορόςεὐδαίμονες οἷσι κακῶν ἄγευστος αἰών.οἷς γὰρ ἂν σεισθῇ θεόθεν δόμος, ἄταςοὐδὲν ἐλλείπει γενεᾶς ἐπὶ πλῆθος ἕρπον·ὅμοιον ὥστε ποντίαις οἶδμα δυσπνόοις ὅτανΘρῄσσαισιν ἔρεβος ὕφαλον ἐπιδράμῃ πνοαῖς,κυλίνδει βυσσόθεν κελαινὰν θῖνα καὶδυσάνεμοι, στόνῳ βρέμουσι δʼ ἀντιπλῆγες ἀκταί.
Χορόςἀρχαῖα τὰ Λαβδακιδᾶν οἴκων ὁρῶμαιπήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντʼ,οὐδʼ ἀπαλλάσσει γενεὰν γένος, ἀλλʼ ἐρείπειθεῶν τις, οὐδʼ ἔχει λύσιν. νῦν γὰρ ἐσχάτας ὕπερῥίζας ὃ τέτατο φάος ἐν Οἰδίπου δόμοις,κατʼ αὖ νιν φοινία θεῶν τῶν νερτέρωνἀμᾷ κόνις λόγου τʼ ἄνοια καὶ φρενῶν ἐρινύς.
Χορόςτεάν, Ζεῦ, δύνασιν τίς ἀνδρῶν ὑπερβασία κατάσχοι;τὰν οὔθʼ ὕπνος αἱρεῖ ποθʼ ὁ πάντʼ ἀγρεύων,οὔτε θεῶν ἄκματοι μῆνες, ἀγήρῳ δὲ χρόνῳδυνάστας κατέχεις Ὀλύμπου μαρμαρόεσσαν αἴγλαν.τό τʼ ἔπειτα καὶ τὸ μέλλονκαὶ τὸ πρὶν ἐπαρκέσεινόμος ὅδʼ, οὐδὲν ἕρπειθνατῶν βιότῳ πάμπολύ γʼ ἐκτὸς ἄτας.
Χορόςἁ γὰρ δὴ πολύπλαγκτος ἐλπὶς πολλοῖς μὲν ὄνασις ἀνδρῶν,πολλοῖς δʼ ἀπάτα κουφονόων ἐρώτων·εἰδότι δʼ οὐδὲν ἕρπει, πρὶν πυρὶ θερμῷ πόδα τιςπροσαύσῃ. σοφίᾳ γὰρ ἔκ του κλεινὸν ἔπος πέφανται.τὸ κακὸν δοκεῖν ποτʼ ἐσθλὸντῷδʼ ἔμμεν ὅτῳ φρέναςθεὸς ἄγει πρὸς ἄταν·Χορόςπράσσει δʼ ὀλίγιστον χρόνον ἐκτὸς ἄτας.
Χορόςὅδε μὴν Αἵμων, παίδων τῶν σῶννέατον γέννημʼ· ἆρʼ ἀχνύμενοςτάλιδος ἥκει μόρον Ἀντιγόνης,ἀπάτης λεχέων ὑπεραλγῶν;
Κρέωντάχʼ εἰσόμεσθα μάντεων ὑπέρτερον.ὦ παῖ, τελείαν ψῆφον ἆρα μὴ κλύωντῆς μελλονύμφου πατρὶ λυσσαίνων πάρει;ἢ σοὶ μὲν ἡμεῖς πανταχῇ, δρῶντες φίλοι;Αἵμωνπάτερ, σός εἰμι, καὶ σύ μοι γνώμας ἔχωνχρηστὰς ἀπορθοῖς, αἷς ἔγωγʼ ἐφέψομαι.ἐμοὶ γὰρ οὐδεὶς ἀξιώσεται γάμοςμείζων φέρεσθαι σοῦ καλῶς ἡγουμένου.Κρέωνοὕτω γάρ, ὦ παῖ, χρὴ διὰ στέρνων ἔχειν,γνώμης πατρῴας πάντʼ ὄπισθεν ἑστάναι.τούτου γὰρ οὕνεκʼ ἄνδρες εὔχονται γονὰςκατηκόους φύσαντες ἐν δόμοις ἔχειν,ὡς καὶ τὸν ἐχθρὸν ἀνταμύνωνται κακοῖςκαὶ τὸν φίλον τιμῶσιν ἐξ ἴσου πατρί.ὅστις δʼ ἀνωφέλητα φιτύει τέκνα,τί τόνδʼ ἂν εἴποις ἄλλο πλὴν αὑτῷ πόνουςφῦσαι, πολὺν δὲ τοῖσιν ἐχθροῖσιν γέλων;μή νύν ποτʼ, ὦ παῖ, τὰς φρένας ὑφʼ ἡδονῆςγυναικὸς οὕνεκʼ ἐκβάλῃς, εἰδὼς ὅτιψυχρὸν παραγκάλισμα τοῦτο γίγνεται,γυνὴ κακὴ ξύνευνος ἐν δόμοις. τί γὰργένοιτʼ ἂν ἕλκος μεῖζον ἢ φίλος κακός;ἀλλὰ πτύσας ὡσεί τε δυσμενῆ μέθεςτὴν παῖδʼ ἐν Αἴδου τήνδε νυμφεύειν τινί.ἐπεὶ γὰρ αὐτὴν εἷλον ἐμφανῶς ἐγὼπόλεως ἀπιστήσασαν ἐκ πάσης μόνην,ψευδῆ γʼ ἐμαυτὸν οὐ καταστήσω πόλει,ἀλλὰ κτενῶ. πρὸς ταῦτʼ ἐφυμνείτω Δίαξύναιμον. εἰ γὰρ δὴ τά γʼ ἐγγενῆ φύσειἄκοσμα θρέψω, κάρτα τοὺς ἔξω γένουςἐν τοῖς γὰρ οἰκείοισιν ὅστις ἔστʼ ἀνὴρχρηστός, φανεῖται κἀν πόλει δίκαιος ὤν.ὅστις δʼ ὑπερβὰς ἢ νόμους βιάζεταιἢ τοὐπιτάσσειν τοῖς κρατύνουσιν νοεῖ,οὐκ ἔστʼ ἐπαίνου τοῦτον ἐξ ἐμοῦ τυχεῖν.ἀλλʼ ὃν πόλις στήσειε τοῦδε χρὴ κλύεινκαὶ σμικρὰ καὶ δίκαια καὶ τἀναντία.καὶ τοῦτον ἂν τὸν ἄνδρα θαρσοίην ἐγὼκαλῶς μὲν ἄρχειν, εὖ δʼ ἂν ἄρχεσθαι θέλειν,δορός τʼ ἂν ἐν χειμῶνι προστεταγμένονμένειν δίκαιον κἀγαθὸν παραστάτην.ἀναρχίας δὲ μεῖζον οὐκ ἔστιν κακόν.αὕτη πόλεις ὄλλυσιν, ἥδʼ ἀναστάτουςοἴκους τίθησιν, ἥδε συμμάχου δορὸςτροπὰς καταρρήγνυσι· τῶν δʼ ὀρθουμένωνσῴζει τὰ πολλὰ σώμαθʼ ἡ πειθαρχία.οὕτως ἀμυντέʼ ἐστὶ τοῖς κοσμουμένοις,κοὔτοι γυναικὸς οὐδαμῶς ἡσσητέα.κρεῖσσον γάρ, εἴπερ δεῖ, πρὸς ἀνδρὸς ἐκπεσεῖν,κοὐκ ἂν γυναικῶν ἥσσονες καλοίμεθʼ ἄν.Χορόςἡμῖν μέν, εἰ μὴ τῷ χρόνῳ κεκλέμμεθα,λέγειν φρονούντως ὧν λέγεις δοκεῖς πέρι.Αἵμωνπάτερ, θεοὶ φύουσιν ἀνθρώποις φρένας,πάντων ὅσʼ ἐστὶ κτημάτων ὑπέρτατον.ἐγὼ δʼ ὅπως σὺ μὴ λέγεις ὀρθῶς τάδε,οὔτʼ ἂν δυναίμην μήτʼ ἐπισταίμην λέγειν.γένοιτο μεντἂν χἀτέρῳ καλῶς ἔχον.σοῦ δʼ οὖν πέφυκα πάντα προσκοπεῖν ὅσαλέγει τις ἢ πράσσει τις ἢ ψέγειν ἔχει.τὸ γὰρ σὸν ὄμμα δεινὸν, ἀνδρὶ δημότῃλόγοις τοιούτοις, οἷς σὺ μὴ τέρψει κλύων·ἐμοὶ δʼ ἀκούειν ἔσθʼ ὑπὸ σκότου τάδε,τὴν παῖδα ταύτην οἷʼ, ὀδύρεται πόλις,πασῶν γυναικῶν ὡς ἀναξιωτάτηκάκιστʼ ἀπʼ ἔργων εὐκλεεστάτων φθίνει.ἥτις τὸν αὑτῆς αὐτάδελφον ἐν φοναῖςπεπτῶτʼ ἄθαπτον μήθʼ ὑπʼ ὠμηστῶν κυνῶνεἴασʼ ὀλέσθαι μήθʼ ὑπʼ οἰωνῶν τινος.οὐχ ἥδε χρυσῆς ἀξία τιμῆς λαχεῖν;τοιάδʼ ἐρεμνὴ σῖγʼ ἐπέρχεται φάτις.ἐμοὶ δὲ σοῦ πράσσοντος εὐτυχῶς, πάτερ,οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα τιμιώτερον,τί γὰρ πατρὸς θάλλοντος εὐκλείας τέκνοιςἄγαλμα μεῖζον, ἢ τί πρὸς παίδων πατρί;μή νυν ἓν ἦθος μοῦνον ἐν σαυτῷ φόρει,ὡς φὴς σύ, κοὐδὲν ἄλλο, τοῦτʼ ὀρθῶς ἔχειν.ὅστις γὰρ αὐτὸς ἢ φρονεῖν μόνος δοκεῖ,ἢ γλῶσσαν, ἣν οὐκ ἄλλος, ἢ ψυχὴν ἔχειν,οὗτοι διαπτυχθέντες ὤφθησαν κενοί.ἀλλʼ ἄνδρα, κεἴ τις ᾖ σοφός, τὸ μανθάνεινπόλλʼ, αἰσχρὸν οὐδὲν καὶ τὸ μὴ τείνειν ἄγαν.ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσαδένδρων ὑπείκει, κλῶνας ὡς ἐκσῴζεται,τὰ δʼ ἀντιτείνοντʼ αὐτόπρεμνʼ ἀπόλλυται.αὕτως δὲ ναὸς ὅστις ἐγκρατῆ πόδατείνας ὑπείκει μηδέν, ὑπτίοις κάτωστρέψας τὸ λοιπὸν σέλμασιν ναυτίλλεται.ἀλλʼ εἶκε καὶ θυμῷ μετάστασιν δίδου.γνώμη γὰρ εἴ τις κἀπʼ ἐμοῦ νεωτέρουπρόσεστι, φήμʼ ἔγωγε πρεσβεύειν πολὺφῦναι τὸν ἄνδρα πάντʼ ἐπιστήμης πλέων·εἰ δʼ οὖν, φιλεῖ γὰρ τοῦτο μὴ ταύτῃ ῥέπειν,καὶ τῶν λεγόντων εὖ καλὸν τὸ μανθάνειν.Χορόςἄναξ, σέ τʼ εἰκός, εἴ τι καίριον λέγει,μαθεῖν, σέ τʼ αὖ τοῦδʼ· εὖ γὰρ εἴρηται διπλῇ.Κρέωνοἱ τηλικοίδε καὶ διδαξόμεσθα δὴφρονεῖν ὑπʼ ἀνδρὸς τηλικοῦδε τὴν φύσιν;Αἵμωνμηδὲν τὸ μὴ δίκαιον· εἰ δʼ ἐγὼ νέος,οὐ τὸν χρόνον χρὴ μᾶλλον ἢ τἄργα σκοπεῖν.Κρέωνἔργον γάρ ἐστι τοὺς ἀκοσμοῦντας σέβειν;Αἵμωνοὐδʼ ἂν κελεύσαιμʼ, εὐσεβεῖν εἰς τοὺς κακούς.Κρέωνοὐχ ἥδε γὰρ τοιᾷδʼ ἐπείληπται νόσῳ;Αἵμωνοὔ φησι Θήβης τῆσδʼ ὁμόπτολις λεώς.Κρέωνπόλις γὰρ ἡμῖν ἁμὲ χρὴ τάσσειν ἐρεῖ;Αἵμωνὁρᾷς τόδʼ ὡς εἴρηκας ὡς ἄγαν νέος;Κρέωνἄλλῳ γὰρ ἢ ʼμοὶ χρή με τῆσδʼ ἄρχειν χθονός;Αἵμωνπόλις γὰρ οὐκ ἔσθʼ ἥτις ἀνδρός ἐσθʼ ἑνός.Κρέωνοὐ τοῦ κρατοῦντος ἡ πόλις νομίζεται;Αἵμωνκαλῶς γʼ ἐρήμης ἂν σὺ γῆς ἄρχοις μόνος.Κρέωνὅδʼ, ὡς ἔοικε, τῇ γυναικὶ συμμαχεῖ.Αἵμωνεἴπερ γυνὴ σύ. σοῦ γὰρ οὖν προκήδομαι.Κρέωνὦ παγκάκιστε, διὰ δίκης ἰὼν πατρί;Αἵμωνοὐ γὰρ δίκαιά σʼ ἐξαμαρτάνονθʼ ὁρῶ.Κρέωνἁμαρτάνω γὰρ τὰς ἐμὰς ἀρχὰς σέβων;Αἵμωνοὐ γὰρ σέβεις τιμάς γε τὰς θεῶν πατῶν.Κρέωνὦ μιαρὸν ἦθος καὶ γυναικὸς ὕστερον.Αἵμωνοὔ τἂν ἕλοις ἥσσω γε τῶν αἰσχρῶν ἐμέ.Κρέωνὁ γοῦν λόγος σοι πᾶς ὑπὲρ κείνης ὅδε.Αἵμωνκαὶ σοῦ γε κἀμοῦ, καὶ θεῶν τῶν νερτέρων.Κρέωνταύτην ποτʼ οὐκ ἔσθʼ ὡς ἔτι ζῶσαν γαμεῖς.Αἵμωνἣ δʼ οὖν θανεῖται καὶ θανοῦσʼ ὀλεῖ τινα.Κρέωνἦ κἀπαπειλῶν ὧδʼ ἐπεξέρχει θρασύς;Αἵμωντίς δʼ ἔστʼ ἀπειλὴ πρὸς κενὰς γνώμας λέγειν;Κρέωνκλαίων φρενώσεις, ὢν φρενῶν αὐτὸς κενός.Αἵμωνεἰ μὴ πατὴρ ἦσθʼ, εἶπον ἄν σʼ οὐκ εὖ φρονεῖν.Κρέωνγυναικὸς ὢν δούλευμα μὴ κώτιλλέ με.Αἵμωνβούλει λέγειν τι καὶ λέγων μηδὲν κλύειν;Κρέωνἄληθες; ἀλλʼ οὐ τόνδʼ Ὄλυμπον, ἴσθʼ ὅτι,χαίρων ἐπὶ ψόγοισι δεννάσεις ἐμέ.ἄγαγε τὸ μῖσος ὡς κατʼ ὄμματʼ αὐτίκαπαρόντι θνῄσκῃ πλησία τῷ νυμφίῳ.Αἵμωνοὐ δῆτʼ ἔμοιγε, τοῦτο μὴ δόξῃς ποτέ,οὔθʼ ἥδʼ ὀλεῖται πλησία, σύ τʼ οὐδαμὰτοὐμὸν προσόψει κρᾶτʼ ἐν ὀφθαλμοῖς ὁρῶν,ὡς τοῖς θέλουσι τῶν φίλων μαίνῃ συνών.Χορόςἁνήρ, ἄναξ, βέβηκεν ἐξ ὀργῆς ταχύς·νοῦς δʼ ἐστὶ τηλικοῦτος ἀλγήσας βαρύς.Κρέωνδράτω· φρονείτω μεῖζον ἢ κατʼ ἄνδρʼ ἰών·τὼ δʼ οὖν κόρα τώδʼ οὐκ ἀπαλλάξει μόρου.Χορόςἄμφω γὰρ αὐτὼ καὶ κατακτεῖναι νοεῖς;Κρέωνοὐ τήν γε μὴ θιγοῦσαν· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.Χορόςμόρῳ δὲ ποίῳ καί σφε βουλεύει κτανεῖν;Κρέωνἄγων ἔρημος ἔνθʼ ἂν ᾖ βροτῶν στίβοςκρύψω πετρώδει ζῶσαν ἐν κατώρυχι,φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον προθείς,ὅπως μίασμα πᾶσʼ ὑπεκφύγῃ πόλις.κἀκεῖ τὸν Ἅιδην, ὃν μόνον σέβει θεῶν,αἰτουμένη που τεύξεται τὸ μὴ θανεῖν,ἢ γνώσεται γοῦν ἀλλὰ τηνικαῦθʼ ὅτιπόνος περισσός ἐστι τἀν Ἅιδου σέβειν.
ΧορόςἜρως ἀνίκατε μάχαν, Ἔρως, ὃς ἐν κτήμασι πίπτεις,ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς νεάνιδος ἐννυχεύεις,φοιτᾷς δʼ ὑπερπόντιος ἔν τʼ ἀγρονόμοις αὐλαῖς·καί σʼ οὔτʼ ἀθανάτων φύξιμος οὐδεὶςοὔθʼ ἁμερίων σέ γʼ ἀνθρώπων. ὁ δʼ ἔχων μέμηνεν.
Χορόςσὺ καὶ δικαίων ἀδίκους φρένας παρασπᾷς ἐπὶ λώβᾳ,σὺ καὶ τόδε νεῖκος ἀνδρῶν ξύναιμον ἔχεις ταράξας·νικᾷ δʼ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρουνύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖςθεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.
Χορόςνῦν δʼ ἤδη ʼγὼ καὐτὸς θεσμῶνἔξω φέρομαι τάδʼ ὁρῶν ἴσχειν δʼοὐκέτι πηγὰς δύναμαι δάκρυτὸν παγκοίτην ὅθʼ ὁρῶ θάλαμοντήνδʼ Ἀντιγόνην ἀνύτουσαν.
Ἀντιγόνηὁρᾶτʼ ἔμʼ, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸνστείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου,κοὔποτʼ αὖθις. ἀλλά μʼ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγειτὰν Ἀχέροντοςἀκτάν, οὔθʼ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτʼ ἐπινύμφειόςπώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλʼ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
Χορόςοὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσʼἐς τόδʼ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοιςοὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσʼ,ἀλλʼ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴθνητῶν Ἅιδην καταβήσει.
Ἀντιγόνηἤκουσα δὴ λυγρότατον ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξένανΤαντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴςπετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβροι τακομέναν,ὡς φάτις ἀνδρῶν,χιών τʼ οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύτοιςδειράδας· ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
Χορόςἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαιτοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν.ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
Ἀντιγόνηοἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων.οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλʼ ἐπίφαντον;ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες·ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναιΘήβας τʼ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμʼ ἐπικτῶμαι,οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοιςπρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου·ἰὼ δύστανος, βροτοῖς οὔτε νεκροῖς κυροῦσαμέτοικος οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
Χορόςπροβᾶσʼ ἐπʼ ἔσχατον θράσουςὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρονπροσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ·πατρῷον δʼ ἐκτίνεις τινʼ ἆθλον.
Ἀντιγόνηἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τού τε πρόπαντοςἁμετέρου πότμου κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.ἰὼ ματρῷαι λέκτρωνἆται κοιμήματά τʼ αὐτογέννητʼ ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,οἵων ἐγώ ποθʼ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·πρὸς οὓς ἀραῖος ἄγαμος ἅδʼ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.ἰὼ δυσπότμων κασίγνητε γάμων κυρήσας,θανὼν ἔτʼ οὖσαν κατήναρές με.
Χορόςσέβειν μὲν εὐσέβειά τις,κράτος δʼ ὅτῳ κράτος μέλειπαραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει·σὲ δʼ αὐτόγνωτος ὤλεσʼ ὀργά.
Ἀντιγόνηἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος ταλαίφρων ἄγομαιτὰν πυμάταν ὁδόν. οὐκέτι μοι τόδελαμπάδος ἱερὸν ὄμμαθέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ.τὸν δʼ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτονοὐδεὶς φίλων στενάζει.
Κρέωνἆρʼ ἴστʼ, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖνὡς οὐδʼ ἂν εἷς παύσαιτʼ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;οὐκ ἄξεθʼ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖτύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκʼ ἐγώ,ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖνεἴτʼ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ·ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρηνμετοικίας δʼ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.Ἀντιγόνηὦ τύμβος, ὦ νυμφεῖον, ὦ κατασκαφὴςοἴκησις ἀείφρουρος, οἷ πορεύομαιπρὸς τοὺς ἐμαυτῆς, ὧν ἀριθμὸν ἐν νεκροῖςπλεῖστον δέδεκται Φερσέφασσʼ ὀλωλότων·ὧν λοισθία ʼγὼ καὶ κάκιστα δὴ μακρῷκάτειμι, πρίν μοι μοῖραν ἐξήκειν βίου.ἐλθοῦσα μέντοι κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφωφίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί,μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα·ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίουςχοὰς ἔδωκα. νῦν δέ Πολύνεικες, τὸ σὸνδέμας περιστέλλουσα τοιάδʼ ἄρνυμαι.καίτοι σʼ ἐγὼ ʼτίμησα τοῖς φρονοῦσιν εὖ.οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἄν, εἰ τέκνων μήτηρ ἔφυν,οὔτʼ εἰ πόσις μοι κατθανὼν ἐτήκετο,βίᾳ πολιτῶν τόνδʼ ἂν ᾐρόμην πόνον.τίνος νόμου δὴ ταῦτα πρὸς χάριν λέγω;πόσις μὲν ἄν μοι κατθανόντος ἄλλος ἦν,καὶ παῖς ἀπʼ ἄλλου φωτός, εἰ τοῦδʼ ἤμπλακον,μητρὸς δʼ ἐν Ἅιδου καὶ πατρὸς κεκευθότοινοὐκ ἔστʼ ἀδελφὸς ὅστις ἂν βλάστοι ποτέ.τοιῷδε μέντοι σʼ ἐκπροτιμήσασʼ ἐγὼνόμῳ Κρέοντι ταῦτʼ ἔδοξʼ ἁμαρτάνεινκαὶ δεινὰ τολμᾶν, ὦ κασίγνητον κάρα.καὶ νῦν ἄγει με διὰ χερῶν οὕτω λαβὼνἄλεκτρον, ἀνυμέναιον, οὔτε του γάμουμέρος λαχοῦσαν οὔτε παιδείου τροφῆς,ἀλλʼ ὧδʼ ἔρημος πρὸς φίλων ἡ δύσμοροςζῶσʼ εἰς θανόντων ἔρχομαι κατασκαφάς.ποίαν παρεξελθοῦσα δαιμόνων δίκην;τί χρή με τὴν δύστηνον ἐς θεοὺς ἔτιβλέπειν; τίνʼ αὐδᾶν ξυμμάχων; ἐπεί γε δὴτὴν δυσσέβειαν εὐσεβοῦσʼ, ἐκτησάμην.ἀλλʼ εἰ μὲν οὖν τάδʼ ἐστὶν ἐν θεοῖς καλά,παθόντες ἂν ξυγγνοῖμεν ἡμαρτηκότες·εἰ δʼ οἵδʼ ἁμαρτάνουσι, μὴ πλείω κακὰπάθοιεν ἢ καὶ δρῶσιν ἐκδίκως ἐμέ.Χορόςἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γʼ ἔχουσιν.Κρέωντοιγὰρ τούτων τοῖσιν ἄγουσινκλαύμαθʼ ὑπάρξει βραδυτῆτος ὕπερ.Ἀντιγόνηοἴμοι, θανάτου τοῦτʼ ἐγγυτάτωτοὔπος ἀφῖκται.Χορόςθαρσεῖν οὐδὲν παραμυθοῦμαιμὴ οὐ τάδε ταύτῃ κατακυροῦσθαι.Ἀντιγόνηὦ γῆς Θήβης ἄστυ πατρῷονκαὶ θεοὶ προγενεῖς,ἄγομαι δὴ κοὐκέτι μέλλω.λεύσσετε, Θήβης οἱ κοιρανίδαιτὴν βασιλειδᾶν μούνην λοιπήν,οἷα πρὸς οἵων ἀνδρῶν πάσχω,τὴν εὐσεβίαν σεβίσασα.
Χορόςἔτλα καὶ Δανάας οὐράνιον φῶςἀλλάξαι δέμας ἐν χαλκοδέτοις αὐλαῖς·κρυπτομένα δʼ ἐν τυμβήρει θαλάμῳ κατεζεύχθη·καίτοι καὶ γενεᾷ τίμιος, ὦ παῖ παῖ,καὶ Ζηνὸς ταμιεύεσκε γονὰς χρυσορύτους.ἀλλʼ ἁ μοιριδία τις δύνασις δεινά·οὔτʼ ἄν νιν ὄλβος οὔτʼ Ἄρης, οὐ πύργος, οὐχ ἁλίκτυποικελαιναὶ νᾶες ἐκφύγοιεν.
Χορόςζεύχθη δʼ ὀξύχολος παῖς ὁ Δρύαντος,Ἠδωνῶν βασιλεύς, κερτομίοις ὀργαῖςἐκ Διονύσου πετρώδει κατάφαρκτος ἐν δεσμῷ.οὕτω τᾶς μανίας δεινὸν ἀποστάζειἀνθηρόν τε μένος. κεῖνος ἐπέγνω μανίαιςψαύων τὸν θεὸν ἐν κερτομίοις γλώσσαις.παύεσκε μὲν γὰρ ἐνθέους γυναῖκας εὔιόν τε πῦρ,φιλαύλους τʼ ἠρέθιζε Μούσας.
Χορόςπαρὰ δὲ κυανεᾶν πελάγει διδύμας ἁλὸςἀκταὶ Βοσπόριαι ἥδʼ ὁ Θρῃκῶν ἄξενοςΣαλμυδησσός, ἵνʼ ἀγχίπτολις Ἄρηςδισσοῖσι Φινείδαιςεἶδεν ἀρατὸν ἕλκοςτυφλωθὲν ἐξ ἀγρίας δάμαρτοςἀλαὸν ἀλαστόροισιν ὀμμάτων κύκλοιςἀραχθέντων, ὑφʼ αἱματηραῖςχείρεσσι καὶ κερκίδων ἀκμαῖσιν.
Χορόςκατὰ δὲ τακόμενοι μέλεοι μελέαν πάθανκλαῖον, ματρὸς ἔχοντες ἀνύμφευτον γονάν·ἁ δὲ σπέρμα μὲν ἀρχαιογόνωνἄντασʼ Ἐρεχθειδᾶν,τηλεπόροις δʼ ἐν ἄντροιςτράφη θυέλλαισιν ἐν πατρῴαιςΒορεὰς ἅμιππος ὀρθόποδος ὑπὲρ πάγουθεῶν παῖς. ἀλλὰ κἀπʼ ἐκείνᾳΜοῖραι μακραίωνες ἔσχον, ὦ παῖ.
ΤειρεσίαςΘήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸνδύʼ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰραὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.Κρέωντί δʼ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;Τειρεσίαςἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.Κρέωνοὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.Τειρεσίαςτοιγὰρ διʼ ὀρθῆς τήνδʼ ἐναυκλήρεις πόλιν.Κρέωνἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.Τειρεσίαςφρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.Κρέωντί δʼ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.Τειρεσίαςγνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπονἵζων, ἵνʼ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,ἀγνῶτʼ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷκλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ.καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖςἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμηνβωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτωνἭφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλʼ ἐπὶ σποδῷμυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετοκἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοιχολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖςμηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.τοιαῦτα παιδὸς τοῦδʼ ἐμάνθανον πάρα,φθίνοντʼ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖςπλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶςτοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτιθεοὶ παρʼ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,οὐδʼ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάςἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.ταῦτʼ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρτοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·ἐπεὶ δʼ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτʼ ἔστʼ ἀνὴρἄβουλος οὐδʼ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸνπεσὼν ἀκῆται μηδʼ ἀκίνητος πέλῃ.αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει.ἀλλʼ εἶκε τῷ θανόντι μηδʼ ὀλωλότακέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντʼ ἐπικτανεῖν;εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω. τὸ μανθάνειν δʼἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.Κρέωνὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦτοξεύετʼ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆςἄπρακτος ὑμῖν εἰμι· τῶν δʼ ὑπαὶ γένουςἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.κερδαίνετʼ, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεωνἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸνχρυσόν· τάφῳ δʼ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,οὐδʼ εἰ θέλουσʼ, οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰνφέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,οὐδʼ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼθάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτιθεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.πίπτουσι δʼ, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶνχοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματʼ αἴσχρʼ, ὅταν λόγουςαἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.Τειρεσίαςφεῦ.ἆρʼ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,Κρέωντί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;Τειρεσίαςὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;Κρέωνὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.Τειρεσίαςταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.Κρέωνοὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.Τειρεσίαςκαὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.Κρέωντὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.Τειρεσίαςτὸ δʼ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.Κρέωνἆρʼ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;Τειρεσίαςοἶδʼ· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδʼ ἔχεις σώσας πόλιν.Κρέωνσοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.Τειρεσίαςὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.Κρέωνκίνει, μόνον δὲ μὴ ʼπὶ κέρδεσιν λέγων.Τειρεσίαςοὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.Κρέωνὡς μὴ ʼμπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.Τειρεσίαςἀλλʼ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτιτρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελεῖν,ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνανέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,ἀνθʼ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτωψυχήν τʼ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδʼ αὖ θεῶνἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνωθεοῖσιν, ἀλλʼ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροιλοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.καὶ ταῦτʼ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένοςλέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,ὅσων σπαράγματʼ ἢ κύνες καθήγνισανἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρωνἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότηςἀφῆκα θυμῷ, καρδίας τοξεύματαβέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.ὦ παῖ, σὺ δʼ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνατὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραντὸν νοῦν τʼ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.Χορόςἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·ἐπιστάμεσθα δʼ, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼτήνδʼ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,μή πώ ποτʼ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.Κρέωνἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας.τό τʼ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.Χορόςεὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.Κρέωντί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ.Χορόςἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγηςἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον.Κρέωνκαὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;Χορόςὅσον γʼ, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρθεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.Κρέωνοἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαιτὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δʼ οὐχὶ δυσμαχητέον.Χορόςδρᾶ νυν τάδʼ ἐλθὼν μηδʼ ἐπʼ ἄλλοισιν τρέπε.Κρέωνὧδʼ ὡς ἔχω στείχοιμʼ ἄν· ἴτʼ ἴτʼ ὀπάονες,οἵ τʼ ὄντες οἵ τʼ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖνὁρμᾶσθʼ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ δόξα τῇδʼ ἐπεστράφη,αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμουςἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.
Χορόςπολυώνυμε, Καδμείας νύμφας ἄγαλμακαὶ Διὸς βαρυβρεμέταγένος, κλυτὰν ὃς ἀμφέπειςἸταλίαν, μέδεις δὲπαγκοίνοις, ἘλευσινίαςΔῃοῦς ἐν κόλποις, Βακχεῦ Βακχᾶνὁ ματρόπολιν Θήβανναιετῶν παρʼ ὑγρῶνἸσμηνοῦ ῥείθρων ἀγρίου τʼ ἐπὶ σπορᾷ δράκοντος
Χορόςσὲ δʼ ὑπὲρ διλόφου πέτρας στέροψ ὄπωπελιγνύς, ἔνθα Κωρύκιαιστείχουσι νύμφαι Βακχίδες,Κασταλίας τε νᾶμα.καί σε Νυσαίων ὀρέωνκισσήρεις ὄχθαι χλωρά τʼ ἀκτὰπολυστάφυλος πέμπει,ἀμβρότων ἐπέωνεὐαζόντων Θηβαΐας ἐπισκοποῦντʼ ἀγυιάς·
Χορόςτὰν ἐκ πᾶσαι τιμᾷς ὑπερτάταν πόλεωνματρὶ σὺν κεραυνίᾳ·καὶ νῦν, ὡς βιαίας ἔχεταιπάνδαμος πόλις ἐπὶ νόσου,μολεῖν καθαρσίῳ ποδὶ Παρνασίαν ὑπὲρ κλιτὺνἢ στονόεντα πορθμόν.
Χορόςἰὼ πῦρ πνειόντων χοράγʼ ἄστρων, νυχίωνφθεγμάτων ἐπίσκοπε,παῖ Διὸς γένεθλον, προφάνηθʼὦναξ, σαῖς ἅμα περιπόλοιςΘυίαισιν, αἵ σε μαινόμεναι πάννυχοι χορεύουσιτὸν ταμίαν Ἴακχον.
ἌγγελοςΚάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,οὐκ ἔσθʼ ὁποῖον στάντʼ ἂν ἀνθρώπου βίονοὔτʼ αἰνέσαιμʼ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπειτὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντʼ ἀεί·καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόναλαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίανηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰςὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημʼ ἐγὼζῆν τοῦτον, ἀλλʼ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.πλούτει τε γὰρ κατʼ οἶκον, εἰ βούλει, μέγακαὶ ζῆ τύραννον σχῆμʼ ἔχων· ἐὰν δʼ ἀπῇτούτων τὸ χαίρειν, τἄλλʼ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶςοὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.Χορόςτί δʼ αὖ τόδʼ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;Ἄγγελοςτεθνᾶσιν. οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.Χορόςκαὶ τίς φονεύει; τίς δʼ ὁ κείμενος; λέγε.ἌγγελοςΑἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δʼ αἱμάσσεται.Χορόςπότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;Ἄγγελοςαὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.Χορόςὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρʼ ὀρθὸν ἤνυσας.Ἄγγελοςὡς ὧδʼ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.Χορόςκαὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦδάμαρτα τὴν Κρέοντος. ἐκ δὲ δωμάτωνἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.Εὐρυδίκηὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμηνπρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶςὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.καὶ τυγχάνω τε κλῇθρʼ ἀνασπαστοῦ πύληςχαλῶσα καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦβάλλει διʼ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαιδείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαιἀλλʼ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσʼ ἀκούσομαι.Ἄγγελοςἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶκοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.τί γάρ σε μαλθάσσοιμʼ ἂν ὧν ἐς ὕστερονψεῦσται φανούμεθʼ; ὀρθὸν ἁλήθειʼ ἀεί.ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσειπεδίον ἐπʼ ἄκρον, ἔνθʼ ἔκειτο νηλεὲςκυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸνΠλούτωνά τʼ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖνλούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσινθαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸςχώσαντες αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρηςνυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.φωνῆς δʼ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτωνκλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών.τῷ δʼ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆςἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δʼ ἔποςἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,ἆρʼ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτηνκέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ πρόσπολοι,ἴτʼ ἆσσον ὠκεῖς καὶ παραστάντες τάφῳἀθρήσαθʼ, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆδύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονοςφθόγγον συνίημʼ ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.Ἄγγελοςτάδʼ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτωνἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματιτὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,τὸν δʼ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰνκαὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσωχωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνανοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.τὸν δʼ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφουςἕλκει διπλοῦς κνώδοντας. ἐκ δʼ ὁρμωμένουπατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακʼ· εἶθʼ ὁ δύσμοροςαὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχʼ, ἐπενταθεὶςἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δʼ ὑγρὸνἀγκῶνʼ ἔτʼ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται.καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴνλευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰτέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίανὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.Χορόςτί τοῦτʼ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλινφρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.Ἄγγελοςκαὐτὸς τεθάμβηκʼ· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαιἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόουςοὐκ ἀξιώσειν, ἀλλʼ ὑπὸ στέγης ἔσωδμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθʼ ἁμαρτάνειν.Χορόςοὐκ οἶδʼ· ἐμοὶ δʼ οὖν ἥ τʼ ἄγαν σιγὴ βαρὺδοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.Ἄγγελοςἀλλʼ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετονκρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις,καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.Χορόςκαὶ μὴν ὅδʼ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκειμνῆμʼ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίανἄτην, ἀλλʼ αὐτὸς ἁμαρτών.
Κρέωνἰὼφρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματαστερεὰ θανατόεντʼ,ὦ κτανόντας τε καὶθανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳαἰαῖ αἰαῖ,ἔθανες, ἀπελύθηςἐμαῖς οὐδὲ σαῖς δυσβουλίαις.
Χορόςοἴμʼ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.Κρέωνοἴμοι,ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳθεὸς τότʼ ἄρα τότε μέγα βάρος μʼ ἔχωνἔπαισεν, ἐν δʼ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.Ἐξάγγελοςὦ δέσποθʼ, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δʼ ἐν δόμοιςἔοικας ἥκειν καὶ τάχʼ ὄψεσθαι κακά.Κρέωντί δʼ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;Ἐξάγγελοςγυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.
Κρέωνἰώ.ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,τί μʼ ἄρα τί μʼ ὀλέκεις;ὦ κακάγγελτά μοιπροπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;αἰαῖ, ὀλωλότʼ ἄνδρʼ ἐπεξειργάσω.τί φής, παῖ; τίνʼ αὖ λέγεις μοι νέον,αἰαῖ αἰαῖ,σφάγιον ἐπʼ ὀλέθρῳγυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;Χορόςὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.
Κρέωνοἴμοι,κακὸν τόδʼ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,τάλας, τὸν δʼ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.Ἐξάγγελοςἡ δʼ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφειλύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲντοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰςπράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
Κρέωναἰαῖ αἰαῖ,ἀνέπταν φόβῳ. τί μʼ οὐκ ἀνταίανἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.Ἐξάγγελοςὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχωνπρὸς τῆς θανούσης τῆσδʼ ἐπεσκήπτου μόρωνΚρέωνποίῳ δὲ κἀπελύσατʼ ἐν φοναῖς τρόπῳ;Ἐξάγγελοςπαίσας ὑφʼ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπωςπαιδὸς τόδʼ ᾔσθετʼ ὀξυκώκυτον πάθος.
Κρέωνὤμοι μοι, τάδʼ οὐκ ἐπʼ ἄλλον βροτῶνἐμᾶς ἁρμόσει ποτʼ ἐξ αἰτίας.ἐγὼ γάρ σʼ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,ἐγώ, φάμʼ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,ἄγετέ μʼ ὅτι τάχιστʼ, ἄγετέ μʼ ἐκποδών,τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.Χορόςκέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς.βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.
Κρέωνἴτω ἴτω,φανήτω μόρων ὁ κάλλιστʼ ἔχωνἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέρανὕπατος· ἴτω ἴτω,ὅπως μηκέτʼ ἆμαρ ἄλλʼ εἰσίδω.Χορόςμέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ μέλεινπράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδʼ ὅτοισι χρὴ μέλεινΚρέωνἀλλʼ ὧν ἐρῶ, τοιαῦτα συγκατηυξάμην.Χορόςμή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένηςοὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.
Κρέωνἄγοιτʼ ἂν μάταιον ἄνδρʼ ἐκποδών,ὅς, ὦ παῖ, σέ τʼ οὐχ ἑκὼν κάκτανονσέ τʼ αὖ τάνδʼ, ὤμοι μέλεος, οὐδʼ ἔχωὅπᾳ πρὸς πότερα κλιθῶ· πάντα γὰρλέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δʼ ἐπὶ κρατί μοιπότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.
Χορόςπολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίαςπρῶτον ὑπάρχει. χρὴ δὲ τά γʼ εἰς θεοὺςμηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοιμεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχωνἀποτίσαντεςγήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.