κάλει τὸ πᾶν μοι σπέρμα σῶν ὁμαιμόνων,κάλει δὲ τὴν τάλαιναν Ἀλκμήνην, Διὸςμάτην ἄκοιτιν, ὡς τελευταίαν ἐμοῦφήμην πύθησθε θεσφάτων ὅσʼ οἶδʼ ἐγώ.Ὕλλοςἀλλʼ οὔτε μήτηρ ἐνθάδʼ, ἀλλʼ ἐπακτίᾳΤίρυνθι συμβέβηκεν ὥστʼ ἔχειν ἕδραν.παίδων δὲ τοὺς μὲν ξυλλαβοῦσʼ αὐτὴ τρέφει,τοὺς δʼ ἂν τὸ Θήβης ἄστυ ναίοντας μάθοις·ἡμεῖς δʼ ὅσοι πάρεσμεν, εἴ τι χρή, πάτερ,πράσσειν, κλύοντες ἐξυπηρετήσομεν.Ἡρακλῆςσὺ δʼ οὖν ἄκουε τοὔργον· ἐξήκεις δʼ ἵναφανεῖς ὁποῖος ὢν ἀνὴρ ἐμὸς καλεῖ.ἐμοὶ γὰρ ἦν πρόφαντον ἐκ πατρὸς πάλαι,τῶν ἐμπνεόντων μηδενὸς θανεῖν ὕπο,ἀλλʼ ὅστις Ἅιδου φθίμενος οἰκήτωρ πέλοι.ὅδʼ οὖν ὁ θὴρ Κένταυρος, ὡς τὸ θεῖον ἦνπρόφαντον, οὕτω ζῶντά μʼ ἔκτεινεν θανών.φανῶ δʼ ἐγὼ τούτοισι συμβαίνοντʼ ἴσαμαντεῖα καινά, τοῖς πάλαι ξυνήγορα,ἃ τῶν ὀρείων καὶ χαμαικοιτῶν ἐγὼΣελλῶν ἐσελθὼν ἄλσος εἰσεγραψάμηνπρὸς τῆς πατρῴας καὶ πολυγλώσσου δρυός,ἥ μοι χρόνῳ τῷ ζῶντι καὶ παρόντι νῦνἔφασκε μόχθων τῶν ἐφεστώτων ἐμοὶλύσιν τελεῖσθαι· κἀδόκουν πράξειν καλῶς.τὸ δʼ ἦν ἄρʼ οὐδὲν ἄλλο πλὴν θανεῖν ἐμέ.τοῖς γὰρ θανοῦσι μόχθος οὐ προσγίγνεται.ταῦτʼ οὖν ἐπειδὴ λαμπρὰ συμβαίνει, τέκνον,δεῖ σʼ αὖ γενέσθαι τῷδε τἀνδρὶ σύμμαχονκαὶ μὴ ʼπιμεῖναι τοὐμὸν ὀξῦναι στόμα,