ἐφεῖτʼ, ἐγὼ δὲ πιστὸς ὢν κείνῳ τελῶ.αὐτὸν δʼ ἐκεῖνον, εὖτʼ ἂν ἁγνὰ θύματαῥέξῃ πατρῴῳ Ζηνὶ τῆς ἁλώσεως,φρόνει νιν ὡς ἥξοντα· τοῦτο γὰρ λόγουπολλοῦ καλῶς λεχθέντος ἥδιστον κλύειν.Χορόςἄνασσα, νῦν σοι τέρψις ἐμφανὴς κυρεῖ,τῶν μὲν παρόντων, τὰ δὲ πεπυσμένῃ λόγῳ.Δηιάνειραπῶς δʼ οὐκ ἐγὼ χαίροιμʼ ἄν, ἀνδρὸς εὐτυχῆκλύουσα πρᾶξιν τήνδε, πανδίκῳ φρενί;πολλή ʼστʼ ἀνάγκη τῇδε τοῦτο συντρέχειν.ὅμως δʼ ἔνεστι τοῖσιν εὖ σκοπουμένοιςταρβεῖν τὸν εὖ πράσσοντα, μὴ σφαλῇ ποτε.ἐμοὶ γὰρ οἶκτος δεινὸς εἰσέβη, φίλαι,ταύτας ὁρώσῃ δυσπότμους ἐπὶ ξένηςχώρας ἀοίκους ἀπάτοράς τʼ ἀλωμένας,αἳ πρὶν μὲν ἦσαν ἐξ ἐλευθέρων ἴσωςἀνδρῶν, τανῦν δὲ δοῦλον ἴσχουσιν βίον.ὦ Ζεῦ τροπαῖε, μή ποτʼ εἰσίδοιμί σεπρὸς τοὐμὸν οὕτω σπέρμα χωρήσαντά ποι,μηδʼ, εἴ τι δράσεις, τῆσδέ γε ζώσης ἔτι.οὕτως ἐγὼ δέδοικα τάσδʼ ὁρωμένη.ὦ δυστάλαινα, τίς ποτʼ εἶ νεανίδων;ἄνανδρος ἢ τεκνοῦσσα; πρὸς μὲν γὰρ φύσινπάντων ἄπειρος τῶνδε, γενναία δέ τις.Λίχα, τίνος ποτʼ ἐστὶν ἡ ξένη βροτῶν;τίς ἡ τεκοῦσα, τίς δʼ ὁ φιτύσας πατήρ;ἔξειπʼ· ἐπεί νιν τῶνδε πλεῖστον ᾤκτισαβλέπουσʼ, ὅσῳπερ καὶ φρονεῖν οἶδεν μόνη.Λίχαςτί δʼ οἶδʼ ἐγώ, τί δʼ ἄν με καὶ κρίνοις; ἴσωςγέννημα τῶν ἐκεῖθεν οὐκ ἐν ὑστάτοις.