κώπαις ἐρέσσων οὔτε λαίφεσιν νεώς.ὃς κἀμέ, τὸν πατρῷον ἡνίκα στόλονξὺν Ἡρακλεῖ τὸ πρῶτον εὖνις ἑσπόμην,φέρων ἐπʼ ὤμοις, ἡνίκʼ ἦ μέσῳ πόρῳ,ψαύει ματαίαις χερσίν· ἐκ δʼ ἤυσʼ ἐγώ,χὠ Ζηνὸς εὐθὺς παῖς ἐπιστρέψας χεροῖνἧκεν κομήτην ἰόν· ἐς δὲ πλεύμοναςστέρνων διερροίζησεν. ἐκθνῄσκων δʼ ὁ θὴρτοσοῦτον εἶπε· παῖ γέροντος Οἰνέως,τοσόνδʼ ὀνήσει τῶν ἐμῶν, ἐὰν πίθῃ,πορθμῶν, ὁθούνεχʼ ὑστάτην σʼ ἔπεμψʼ ἐγώ·ἐὰν γὰρ ἀμφίθρεπτον αἷμα τῶν ἐμῶνσφαγῶν ἐνέγκῃ χερσίν, ᾗ μελαγχόλουςἔβαψεν ἰοὺς θρέμμα Λερναίας ὕδρας,ἔσται φρενός σοι τοῦτο κηλητήριοντῆς Ἡρακλείας, ὥστε μήτινʼ εἰσιδὼνστέρξει γυναῖκα κεῖνος ἀντὶ σοῦ πλέον.τοῦτʼ ἐννοήσασʼ, ὦ φίλαι, δόμοις γὰρ ἦνκείνου θανόντος ἐγκεκλῃμένον καλῶς,χιτῶνα τόνδʼ ἔβαψα, προσβαλοῦσʼ ὅσαζῶν κεῖνος εἶπε· καὶ πεπείρανται τάδε.κακὰς δὲ τόλμας μήτʼ ἐπισταίμην ἐγὼμήτʼ ἐκμάθοιμι, τάς τε τολμώσας στυγῶ·φίλτροις δʼ ἐάν πως τήνδʼ ὑπερβαλώμεθατὴν παῖδα καὶ θέλκτροισι τοῖς ἐφʼ Ἡρακλεῖ,μεμηχάνηται τοὔργον, εἴ τι μὴ δοκῶπράσσειν μάταιον· εἰ δὲ μή, πεπαύσομαι.Χορόςἀλλʼ εἴ τις ἐστὶ πίστις ἐν τοῖς δρωμένοις,δοκεῖς παρʼ ἡμῖν οὐ βεβουλεῦσθαι κακῶς.Δηιάνειραοὕτως ἔχει γʼ ἡ πίστις, ὡς τὸ μὲν δοκεῖν