βέβαιον, οὔ τι μὴ σφαλῶ γʼ ἐν σοί ποτε,τὸ μὴ οὐ τόδʼ ἄγγος ὡς ἔχει δεῖξαι φέρων,λόγων τε πίστιν ὧν λέγεις ἐφαρμόσαι.Δηιάνειραστείχοις ἂν ἤδη· καὶ γὰρ ἐξεπίστασαιτά γʼ ἐν δόμοισιν ὡς ἔχοντα τυγχάνει.Λίχαςἐπίσταμαί τε καὶ φράσω σεσωσμένα.Δηιάνειραἀλλʼ οἶσθα μὲν δὴ καὶ τὰ τῆς ξένης ὁρῶνπροσδέγματʼ, αὐτὴν ὡς ἐδεξάμην φίλως.Λίχαςὥστʼ ἐκπλαγῆναι τοὐμὸν ἡδονῇ κέαρ.Δηιάνειρατί δῆτʼ ἂν ἄλλο γʼ ἐννέποις; δέδοικα γὰρμὴ πρῲ λέγοις ἂν τὸν πόθον τὸν ἐξ ἐμοῦ,πρὶν εἰδέναι τἀκεῖθεν εἰ ποθούμεθα.
Χορόςὦ ναύλοχα καὶ πετραῖαθερμὰ λουτρὰ καὶ πάγουςΟἴτας παραναιετάοντες, οἵ τε μέσσαν Μηλίδα πὰρ λίμνανχρυσαλακάτου τʼ ἀκτὰν κόρας,ἔνθʼ Ἑλλάνων ἀγοραὶΠυλάτιδες κλέονται·
Χορόςὁ καλλιβόας τάχʼ ὑμῖναὐλὸς οὐκ ἀναρσίανἀχῶν καναχὰν ἐπάνεισιν, ἀλλὰ θείας ἀντίλυρον μούσας.ὁ γὰρ Διὸς Ἀλκμήνας κόροςσοῦται πάσας ἀρετᾶςλάφυρʼ ἔχων ἐπʼ οἴκους·
Χορόςὃν ἀπόπτολιν εἴχομεν παντᾷ,δυοκαιδεκάμηνον ἀμμένουσαιχρόνον, πελάγιον, ἴδριες οὐδέν·ἁ δέ οἱ φίλα δάμαρτάλαιναν δυστάλαινα καρδίανπάγκλαυτος αἰὲν ὤλλυτο·