νῦν δʼ Ἄρης οἰστρηθεὶςἐξέλυσʼ ἐπίπονον ἁμέραν.

Χορόςἀφίκοιτʼ ἀφίκοιτο· μὴ σταίηπολύκωπον ὄχημα ναὸς αὐτῷ,πρὶν τάνδε πρὸς πόλιν ἀνύσειε,νασιῶτιν ἑστίανἀμείψας, ἔνθα κλῄζεται θυτήρ·ὅθεν μόλοι πανίμερος,τᾶς πειθοῦς παγχρίστῳσυγκραθεὶς ἐπὶ προφάσει φάρους.

Δηιάνειραγυναῖκες, ὡς δέδοικα μὴ περαιτέρωπεπραγμένʼ ᾖ μοι πάνθʼ ὅσʼ ἀρτίως ἔδρων.Χορόςτί δʼ ἔστι, Δῃάνειρα, τέκνον Οἰνέως;Δηιάνειραοὐκ οἶδʼ· ἀθυμῶ δʼ, εἰ φανήσομαι τάχακακὸν μέγʼ ἐκπράξασʼ ἀπʼ ἐλπίδος καλῆς.Χορόςοὐ δή τι τῶν σῶν Ἡρακλεῖ δωρημάτων;Δηιάνειραμάλιστά γʼ, ὥστε μήποτʼ ἂν προθυμίανἄδηλον ἔργου τῳ παραινέσαι λαβεῖν.Χορόςδίδαξον, εἰ διδακτόν, ἐξ ὅτου φοβεῖ.Δηιάνειρατοιοῦτον ἐκβέβηκεν οἷον, ἢν φράσω,γυναῖκες, ὑμᾶς θαῦμʼ ἀνέλπιστον μαθεῖν.ᾧ γὰρ τὸν ἐνδυτῆρα πέπλον ἀρτίωςἔχριον, ἀργὴς οἰὸς εὐέρου πόκος,τοῦτʼ ἠφάνισται διάβορον πρὸς οὐδενὸςτῶν ἔνδον, ἀλλʼ ἐδεστὸν ἐξ αὑτοῦ φθίνει,καὶ ψῇ κατʼ ἄκρας σπιλάδος· ὡς δʼ εἰδῇς ἅπαν,ᾗ τοῦτʼ ἐπράχθη, μείζονʼ ἐκτενῶ λόγον.ἐγὼ γὰρ ὧν ὁ θήρ με Κένταυρος, πονῶνπλευρὰν πικρᾷ γλωχῖνι, προυδιδάξατοπαρῆκα θεσμῶν οὐδέν, ἀλλʼ ἐσῳζόμην