Λίχαν, τὸν οὐδὲν αἴτιον τοῦ σοῦ κακοῦ,ποίαις ἐνέγκοι τόνδε μηχαναῖς πέπλον·ὁ δʼ οὐδὲν εἰδὼς δύσμορος τὸ σὸν μόνηςδώρημʼ ἔλεξεν, ὥσπερ ἦν ἐσταλμένον.κἀκεῖνος ὡς ἤκουσε καὶ διώδυνοςσπαραγμὸς αὐτοῦ πλευμόνων ἀνθήψατο,μάρψας ποδός νιν, ἄρθρον ᾗ λυγίζεται,ῥιπτεῖ πρὸς ἀμφίκλυστον ἐκ πόντου πέτραν·κόμης δὲ λευκὸν μυελὸν ἐκραίνει, μέσουκρατὸς διασπαρέντος αἵματός θʼ ὁμοῦ.Ὕλλοςἅπας δʼ ἀνηυφήμησεν οἰμωγῇ λεώς,τοῦ μὲν νοσοῦντος, τοῦ δὲ διαπεπραγμένου·κοὐδεὶς ἐτόλμα τἀνδρὸς ἀντίον μολεῖν.ἐσπᾶτο γὰρ πέδονδε καὶ μετάρσιος,βοῶν, ἰύζων· ἀμφὶ δʼ ἐκτύπουν πέτραι,Λοκρῶν τʼ ὄρειοι πρῶνες Εὐβοίας τʼ ἄκραι.ἐπεὶ δʼ ἀπεῖπε, πολλὰ μὲν τάλας χθονὶῥίπτων ἑαυτόν, πολλὰ δʼ οἰμωγῇ βοῶν,τὸ δυσπάρευνον λέκτρον ἐνδατούμενοςσοῦ τῆς ταλαίνης, καὶ τὸν Οἰνέως γάμονοἷον κατακτήσαιτο λυμαντὴν βίου,τότʼ ἐκ προσέδρου λιγνύος διάστροφονὀφθαλμὸν ἄρας εἶδέ μʼ ἐν πολλῷ στρατῷδακρυρροοῦντα, καί με προσβλέψας καλεῖ·ὦ παῖ, πρόσελθε, μὴ φύγῃς τοὐμὸν κακόν,μηδʼ εἴ σε χρὴ θανόντι συνθανεῖν ἐμοί·ἀλλʼ ἆρον ἔξω, καὶ μάλιστα μέν με θὲςἐνταῦθʼ ὅπου με μή τις ὄψεται βροτῶν·εἰ δʼ οἶκτον ἴσχεις, ἀλλά μʼ ἔκ γε τῆσδε γῆςπόρθμευσον ὡς τάχιστα, μηδʼ αὐτοῦ θάνω.