πῶς ὅδʼ ἂν ἀέλιον ἕτερον ἢ τανῦν ἴδοι,δεινοτάτῳ μὲν ὕδρας προστετακὼςφάσματι; μελαγχαίτα δʼ ἄμμιγά νιν αἰκίζειΝέσσου ὑποφόνια δολιόμυθα κέντρʼ ἐπιζέσαντα.
Χορόςὧν ἅδʼ ἁ τλάμων ἄοκνος μεγάλαν προορῶσαδόμοισι βλάβαν νέωνἀΐσσουσαν γάμων τὰ μὲν αὐτὰ προσέβαλε, τὰδʼ ἀπʼ ἀλλόθρουγνώμας μολόντʼ ὀλεθρίαισι συναλλαγαῖςἦ που ὀλοὰ στένει,ἦ που ἀδινῶν χλωρὰντέγγει δακρύων ἄχναν.ἁ δʼ ἐρχομένα μοῖρα προφαίνει δολίανκαὶ μεγάλαν ἄταν.
Χορόςἔρρωγεν παγὰ δακρύων· κέχυται νόσος, ὦ πόποι,οἷον ἀναρσίωνοὔπω Ἡρακλέους ἀγακλειτὸν ἐπέμολε πάθος οἰκτίσαι.ἰὼ κελαινὰ λόγχα προμάχου δορός,ἃ τότε θοὰν νύμφανἄγαγες ἀπʼ αἰπεινᾶςτάνδʼ Οἰχαλίας αἰχμᾷ·ἁ δʼ ἀμφίπολος Κύπρις ἄναυδος φανερὰτῶνδʼ ἐφάνη πράκτωρ.