δεινῶς γε· πεύσει δʼ, ὥστε μαρτυρεῖν ἐμοί.ἐπεὶ γὰρ ἦλθε δωμάτων εἴσω μόνηκαὶ παῖδʼ ἐν αὐλαῖς εἶδε κοῖλα δέμνιαστορνύνθʼ, ὅπως ἄψορρον ἀντῴη πατρί,κρύψασʼ ἑαυτὴν ἔνθα μή τις εἰσίδοι,βρυχᾶτο μὲν βωμοῖσι προσπίπτουσʼ ὅτιγένοιντʼ ἔρημοι, ʼκλαιε δʼ ὀργάνων ὅτουψαύσειεν οἷς ἐχρῆτο δειλαία πάρος·ἄλλῃ δὲ κἄλλῃ δωμάτων στρωφωμένη,εἴ του φίλων βλέψειεν οἰκετῶν δέμας,ἔκλαιεν ἡ δύστηνος εἰσορωμένη,αὐτὴ τὸν αὑτῆς δαίμονʼ ἀνακαλουμένηκαὶ τὰς ἄπαιδας ἐς τὸ λοιπὸν οὐσίας.ἐπεὶ δὲ τῶνδʼ ἔληξεν, ἐξαίφνης σφʼ ὁρῶτὸν Ἡράκλειον θάλαμον εἰσορμωμένην.κἀγὼ λαθραῖον ὄμμʼ ἐπεσκιασμένηφρούρουν· ὁρῶ δὲ τὴν γυναῖκα δεμνίοιςτοῖς Ἡρακλείοις στρωτὰ βάλλουσαν φάρη.ὅπως δʼ ἐτέλεσε τοῦτʼ, ἐπενθοροῦσʼ ἄνωκαθέζετʼ ἐν μέσοισιν εὐνατηρίοις,καὶ δακρύων ῥήξασα θερμὰ νάματαἔλεξεν· ὦ λέχη τε καὶ νυμφεῖʼ ἐμά,τὸ λοιπὸν ἤδη χαίρεθʼ, ὡς ἔμʼ οὔποτεδέξεσθʼ ἔτʼ ἐν κοίταισι ταῖσδʼ εὐνάτριαν.τοσαῦτα φωνήσασα συντόνῳ χερὶλύει τὸν αὑτῆς πέπλον, ᾗ χρυσήλατοςπρούκειτο μαστῶν περονίς, ἐκ δʼ ἐλώπισενπλευρὰν ἅπασαν ὠλένην τʼ εὐώνυμον.κἀγὼ δρομαία βᾶσʼ, ὅσονπερ ἔσθενον,τῷ παιδὶ φράζω τῆς τεχνωμένης τάδε.