ἐπεὶ ἐν δυσαπαλλάκτοις ὀδύναιςχωρεῖν πρὸ δόμων λέγουσινἄσπετόν τι θαῦμα.

Χορόςἀγχοῦ δʼ ἄρα κοὐ μακρὰνπρούκλαιον, ὀξύφωνος ὡς ἀηδών.ξένων γὰρ ἐξόμιλος ἥδε τις βάσις.πᾷ δʼ αὖ φορεῖ νιν; ὡς φίλουπροκηδομένα βαρεῖανἄψοφον φέρει βάσιν.αἰαῖ, ὅδʼ ἀναύδατος φέρεται.τί χρὴ θανόντα νιν ἢ καθʼὕπνον ὄντα κρῖναι;

Ὕλλοςοἴμοι ἐγὼ σοῦ,πάτερ, οἴμοι ἐγὼ σοῦ μέλεος.τί πάθω; τί δὲ μήσομαι; οἴμοι.Πρέσβυςσίγα, τέκνον, μὴ κινήσῃςἀγρίαν ὀδύνην πατρὸς ὠμόφρονος·ζῇ γὰρ προπετής· ἀλλʼ ἴσχε δακὼν στόμα σόν.Ὕλλοςπῶς φής, γέρον; ἦ ζῇ;Πρέσβυςοὐ μὴ ʼξεγερεῖς τὸν ὕπνῳ κάτοχονκἀκκινήσεις κἀναστήσειςφοιτάδα δεινὴν νόσον, ὦ τέκνον.Ὕλλοςἀλλʼ ἐπί μοι μελέῳβάρος ἄπλετον· ἐμμέμονεν φρήν.Ἡρακλῆςὦ Ζεῦ,ποῖ γᾶς ἥκω; παρὰ τοῖσι βροτῶνκεῖμαι πεπονημένος ἀλλήκτοιςὀδύναις; οἴμοι μοι ἐγὼ τλάμων·ἡ δʼ αὖ μιαρὰ βρύκει. φεῦ.Πρέσβυςἆρʼ ἐξῄδη σʼ ὅσον ἦν κέρδος