ψυχήν τʼ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδʼ αὖ θεῶνἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνωθεοῖσιν, ἀλλʼ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροιλοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.καὶ ταῦτʼ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένοςλέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,ὅσων σπαράγματʼ ἢ κύνες καθήγνισανἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρωνἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότηςἀφῆκα θυμῷ, καρδίας τοξεύματαβέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.ὦ παῖ, σὺ δʼ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνατὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραντὸν νοῦν τʼ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.Χορόςἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·ἐπιστάμεσθα δʼ, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼτήνδʼ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,μή πώ ποτʼ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.Κρέωνἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας.τό τʼ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.Χορόςεὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.