τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ.Χορόςἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγηςἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον.Κρέωνκαὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;Χορόςὅσον γʼ, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρθεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.Κρέωνοἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαιτὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δʼ οὐχὶ δυσμαχητέον.Χορόςδρᾶ νυν τάδʼ ἐλθὼν μηδʼ ἐπʼ ἄλλοισιν τρέπε.Κρέωνὧδʼ ὡς ἔχω στείχοιμʼ ἄν· ἴτʼ ἴτʼ ὀπάονες,οἵ τʼ ὄντες οἵ τʼ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖνὁρμᾶσθʼ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ δόξα τῇδʼ ἐπεστράφη,αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμουςἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.
Χορόςπολυώνυμε, Καδμείας νύμφας ἄγαλμακαὶ Διὸς βαρυβρεμέταγένος, κλυτὰν ὃς ἀμφέπειςἸταλίαν, μέδεις δὲπαγκοίνοις, ἘλευσινίαςΔῃοῦς ἐν κόλποις, Βακχεῦ Βακχᾶνὁ ματρόπολιν Θήβανναιετῶν παρʼ ὑγρῶνἸσμηνοῦ ῥείθρων ἀγρίου τʼ ἐπὶ σπορᾷ δράκοντος
Χορόςσὲ δʼ ὑπὲρ διλόφου πέτρας στέροψ ὄπωπελιγνύς, ἔνθα Κωρύκιαιστείχουσι νύμφαι Βακχίδες,Κασταλίας τε νᾶμα.καί σε Νυσαίων ὀρέων