αἰαῖ, ὀλωλότʼ ἄνδρʼ ἐπεξειργάσω.τί φής, παῖ; τίνʼ αὖ λέγεις μοι νέον,αἰαῖ αἰαῖ,σφάγιον ἐπʼ ὀλέθρῳγυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;Χορόςὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέωνοἴμοι,κακὸν τόδʼ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,τάλας, τὸν δʼ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.Ἐξάγγελοςἡ δʼ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφειλύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲντοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰςπράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.

Κρέωναἰαῖ αἰαῖ,ἀνέπταν φόβῳ. τί μʼ οὐκ ἀνταίανἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.Ἐξάγγελοςὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχωνπρὸς τῆς θανούσης τῆσδʼ ἐπεσκήπτου μόρωνΚρέωνποίῳ δὲ κἀπελύσατʼ ἐν φοναῖς τρόπῳ;Ἐξάγγελοςπαίσας ὑφʼ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπωςπαιδὸς τόδʼ ᾔσθετʼ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέωνὤμοι μοι, τάδʼ οὐκ ἐπʼ ἄλλον βροτῶνἐμᾶς ἁρμόσει ποτʼ ἐξ αἰτίας.ἐγὼ γάρ σʼ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,