χωρεῖ, τίνα δὴ μῆτιν ἐρέσσων,ὅτι σύγκλητον τήνδε γερόντωνπροὔθετο λέσχην,κοινῷ κηρύγματι πέμψας;
Κρέωνἄνδρες, τὰ μὲν δὴ πόλεος ἀσφαλῶς θεοὶπολλῷ σάλῳ σείσαντες ὤρθωσαν πάλιν.ὑμᾶς δʼ ἐγὼ πομποῖσιν ἐκ πάντων δίχαἔστειλʼ ἱκέσθαι τοῦτο μὲν τὰ Λαΐουσέβοντας εἰδὼς εὖ θρόνων ἀεὶ κράτη,τοῦτʼ αὖθις, ἡνίκʼ Οἰδίπους ὤρθου πόλιν,κἀπεὶ διώλετʼ, ἀμφὶ τοὺς κείνων ἔτιπαῖδας μένοντας ἐμπέδοις φρονήμασιν.ὅτʼ οὖν ἐκεῖνοι πρὸς διπλῆς μοίρας μίανκαθʼ ἡμέραν ὤλοντο παίσαντές τε καὶπληγέντες αὐτόχειρι σὺν μιάσματι,ἐγὼ κράτη δὴ πάντα καὶ θρόνους ἔχωγένους κατʼ ἀγχιστεῖα τῶν ὀλωλότων.ἀμήχανον δὲ παντὸς ἀνδρὸς ἐκμαθεῖνψυχήν τε καὶ φρόνημα καὶ γνώμην, πρὶν ἂνἀρχαῖς τε καὶ νόμοισιν ἐντριβὴς φανῇ.ἐμοὶ γὰρ ὅστις πᾶσαν εὐθύνων πόλινμὴ τῶν ἀρίστων ἅπτεται βουλευμάτωνἀλλʼ ἐκ φόβου του γλῶσσαν ἐγκλῄσας ἔχεικάκιστος εἶναι νῦν τε καὶ πάλαι δοκεῖ·καὶ μεῖζον ὅστις ἀντὶ τῆς αὑτοῦ πάτραςφίλον νομίζει, τοῦτον οὐδαμοῦ λέγω.ἐγὼ γάρ, ἴστω Ζεὺς ὁ πάνθʼ ὁρῶν ἀεί,οὔτʼ ἂν σιωπήσαιμι τὴν ἄτην ὁρῶνστείχουσαν ἀστοῖς ἀντὶ τῆς σωτηρίας,οὔτʼ ἂν φίλον ποτʼ ἄνδρα δυσμενῆ χθονὸς