ἄναξ, ἐμοί τοί, μή τι καὶ θεήλατοντοὔργον τόδʼ, ἡ ξύννοια βουλεύει πάλαιΚρέωνπαῦσαι, πρὶν ὀργῆς καὶ ʼμὲ μεστῶσαι λέγων,μὴ ʼφευρεθῇς ἄνους τε καὶ γέρων ἅμα.λέγεις γὰρ οὐκ ἀνεκτὰ δαίμονας λέγωνπρόνοιαν ἴσχειν τοῦδε τοῦ νεκροῦ πέρι.πότερον ὑπερτιμῶντες ὡς εὐεργέτηνἔκρυπτον αὐτόν, ὅστις ἀμφικίοναςναοὺς πυρώσων ἦλθε κἀναθήματακαὶ γῆν ἐκείνων καὶ νόμους διασκεδῶν;ἢ τοὺς κακοὺς τιμῶντας εἰσορᾷς θεούς;οὔκ ἔστιν. ἀλλὰ ταῦτα καὶ πάλαι πόλεωςἄνδρες μόλις φέροντες ἐρρόθουν ἐμοί,κρυφῇ κάρα σείοντες, οὐδʼ ὑπὸ ζυγῷλόφον δικαίως εἶχον, ὡς στέργειν ἐμέ.ἐκ τῶνδε τούτους ἐξεπίσταμαι καλῶςπαρηγμένους μισθοῖσιν εἰργάσθαι τάδε.οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυροςκακὸν νόμισμʼ ἔβλαστε. τοῦτο καὶ πόλειςπορθεῖ, τόδʼ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων·τόδʼ ἐκδιδάσκει καὶ παραλλάσσει φρέναςχρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ πράγματʼ ἵστασθαι βροτῶν·πανουργίας δʼ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχεινκαὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι.ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε,χρόνῳ ποτʼ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην.ἀλλʼ εἴπερ ἴσχει Ζεὺς ἔτʼ ἐξ ἐμοῦ σέβας,εὖ τοῦτʼ ἐπίστασʼ, ὅρκιος δέ σοι λέγω·εἰ μὴ τὸν αὐτόχειρα τοῦδε τοῦ τάφουεὑρόντες ἐκφανεῖτʼ ἐς ὀφθαλμοὺς ἐμούς,