ἐγερτὶ κινῶν ἄνδρʼ ἀνὴρ ἐπιρρόθοιςκακοῖσιν, εἴ τις τοῦδʼ ἀκηδήσοι πόνου.χρόνον τάδʼ ἦν τοσοῦτον, ἔστʼ ἐν αἰθέριμέσῳ κατέστη λαμπρὸς ἡλίου κύκλοςκαὶ καῦμʼ ἔθαλπε· καὶ τότʼ ἐξαίφνης χθονὸςτυφὼς ἀείρας σκηπτόν οὐράνιον ἄχος,πίμπλησι πεδίον, πᾶσαν αἰκίζων φόβηνὕλης πεδιάδος, ἐν δʼ ἐμεστώθη μέγαςαἰθήρ· μύσαντες δʼ εἴχομεν θείαν νόσον.καὶ τοῦδʼ ἀπαλλαγέντος ἐν χρόνῳ μακρῷ,ἡ παῖς ὁρᾶται, κἀνακωκύει πικρᾶςὄρνιθος ὀξὺν φθόγγον, ἐς ὅταν κενῆςεὐνῆς νεοσσῶν ὀρφανὸν βλέψῃ λέχος.οὕτω δὲ χαὔτη, ψιλὸν ὡς ὁρᾷ νέκυν,γόοισιν ἐξῴμωξεν, ἐκ δʼ ἀρὰς κακὰςἠρᾶτο τοῖσι τοὔργον ἐξειργασμένοις.καὶ χερσὶν εὐθὺς διψίαν φέρει κόνιν,ἔκ τʼ εὐκροτήτου χαλκέας ἄρδην πρόχουχοαῖσι τρισπόνδοισι τὸν νέκυν στέφει.χἠμεῖς ἰδόντες ἱέμεσθα, σὺν δέ νινθηρώμεθʼ εὐθὺς οὐδὲν ἐκπεπληγμένην,καὶ τάς τε πρόσθεν τάς τε νῦν ἠλέγχομενπράξεις· ἄπαρνος δʼ οὐδενὸς καθίστατο,ἅμʼ ἡδέως ἔμοιγε κἀλγεινῶς ἅμα.τὸ μὲν γὰρ αὐτὸν ἐκ κακῶν πεφευγέναιἥδιστον, ἐς κακὸν δὲ τοὺς φίλους ἄγεινἀλγεινόν· ἀλλὰ πάντα ταῦθʼ ἥσσω λαβεῖνἐμοὶ πέφυκε τῆς ἐμῆς σωτηρίας.Κρέωνσὲ δή, σὲ τὴν νεύουσαν εἰς πέδον κάρα,φὴς ἢ καταρνεῖ μὴ δεδρακέναι τάδε·