ῥίζας ὃ τέτατο φάος ἐν Οἰδίπου δόμοις,κατʼ αὖ νιν φοινία θεῶν τῶν νερτέρωνἀμᾷ κόνις λόγου τʼ ἄνοια καὶ φρενῶν ἐρινύς.
Χορόςτεάν, Ζεῦ, δύνασιν τίς ἀνδρῶν ὑπερβασία κατάσχοι;τὰν οὔθʼ ὕπνος αἱρεῖ ποθʼ ὁ πάντʼ ἀγρεύων,οὔτε θεῶν ἄκματοι μῆνες, ἀγήρῳ δὲ χρόνῳδυνάστας κατέχεις Ὀλύμπου μαρμαρόεσσαν αἴγλαν.τό τʼ ἔπειτα καὶ τὸ μέλλονκαὶ τὸ πρὶν ἐπαρκέσεινόμος ὅδʼ, οὐδὲν ἕρπειθνατῶν βιότῳ πάμπολύ γʼ ἐκτὸς ἄτας.
Χορόςἁ γὰρ δὴ πολύπλαγκτος ἐλπὶς πολλοῖς μὲν ὄνασις ἀνδρῶν,πολλοῖς δʼ ἀπάτα κουφονόων ἐρώτων·εἰδότι δʼ οὐδὲν ἕρπει, πρὶν πυρὶ θερμῷ πόδα τιςπροσαύσῃ. σοφίᾳ γὰρ ἔκ του κλεινὸν ἔπος πέφανται.τὸ κακὸν δοκεῖν ποτʼ ἐσθλὸντῷδʼ ἔμμεν ὅτῳ φρέναςθεὸς ἄγει πρὸς ἄταν·Χορόςπράσσει δʼ ὀλίγιστον χρόνον ἐκτὸς ἄτας.
Χορόςὅδε μὴν Αἵμων, παίδων τῶν σῶννέατον γέννημʼ· ἆρʼ ἀχνύμενοςτάλιδος ἥκει μόρον Ἀντιγόνης,ἀπάτης λεχέων ὑπεραλγῶν;