νικᾷ δʼ ἐναργὴς βλεφάρων ἵμερος εὐλέκτρουνύμφας, τῶν μεγάλων πάρεδρος ἐν ἀρχαῖςθεσμῶν. ἄμαχος γὰρ ἐμπαίζει θεὸς, Ἀφροδίτα.

Χορόςνῦν δʼ ἤδη ʼγὼ καὐτὸς θεσμῶνἔξω φέρομαι τάδʼ ὁρῶν ἴσχειν δʼοὐκέτι πηγὰς δύναμαι δάκρυτὸν παγκοίτην ὅθʼ ὁρῶ θάλαμοντήνδʼ Ἀντιγόνην ἀνύτουσαν.

Ἀντιγόνηὁρᾶτʼ ἔμʼ, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸνστείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου,κοὔποτʼ αὖθις. ἀλλά μʼ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγειτὰν Ἀχέροντοςἀκτάν, οὔθʼ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτʼ ἐπινύμφειόςπώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλʼ Ἀχέροντι νυμφεύσω.

Χορόςοὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσʼἐς τόδʼ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοιςοὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσʼ,ἀλλʼ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴθνητῶν Ἅιδην καταβήσει.

Ἀντιγόνηἤκουσα δὴ λυγρότατον ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξένανΤαντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴςπετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβροι τακομέναν,ὡς φάτις ἀνδρῶν,χιών τʼ οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δʼ ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύτοιςδειράδας· ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.

Χορόςἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαιτοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν.