θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ.τὸν δʼ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτονοὐδεὶς φίλων στενάζει.
Κρέωνἆρʼ ἴστʼ, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖνὡς οὐδʼ ἂν εἷς παύσαιτʼ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;οὐκ ἄξεθʼ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖτύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκʼ ἐγώ,ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖνεἴτʼ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ·ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρηνμετοικίας δʼ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.Ἀντιγόνηὦ τύμβος, ὦ νυμφεῖον, ὦ κατασκαφὴςοἴκησις ἀείφρουρος, οἷ πορεύομαιπρὸς τοὺς ἐμαυτῆς, ὧν ἀριθμὸν ἐν νεκροῖςπλεῖστον δέδεκται Φερσέφασσʼ ὀλωλότων·ὧν λοισθία ʼγὼ καὶ κάκιστα δὴ μακρῷκάτειμι, πρίν μοι μοῖραν ἐξήκειν βίου.ἐλθοῦσα μέντοι κάρτʼ ἐν ἐλπίσιν τρέφωφίλη μὲν ἥξειν πατρί, προσφιλὴς δὲ σοί,μῆτερ, φίλη δὲ σοί, κασίγνητον κάρα·ἐπεὶ θανόντας αὐτόχειρ ὑμᾶς ἐγὼἔλουσα κἀκόσμησα κἀπιτυμβίουςχοὰς ἔδωκα. νῦν δέ Πολύνεικες, τὸ σὸνδέμας περιστέλλουσα τοιάδʼ ἄρνυμαι.καίτοι σʼ ἐγὼ ʼτίμησα τοῖς φρονοῦσιν εὖ.οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἄν, εἰ τέκνων μήτηρ ἔφυν,οὔτʼ εἰ πόσις μοι κατθανὼν ἐτήκετο,βίᾳ πολιτῶν τόνδʼ ἂν ᾐρόμην πόνον.τίνος νόμου δὴ ταῦτα πρὸς χάριν λέγω;πόσις μὲν ἄν μοι κατθανόντος ἄλλος ἦν,