μὴ πρὸς θεῶν, εἴπερ τι τοῦ σαυτοῦ βίουκήδει, ματεύσῃς τοῦθʼ· ἅλις νοσοῦσʼ ἐγώ.Οἰδίπουςθάρσει· σὺ μὲν γὰρ οὐδʼ ἐὰν τρίτης ἐγὼμητρὸς φανῶ τρίδουλος, ἐκφανεῖ κακή.Ἰοκάστηὅμως πιθοῦ μοι, λίσσομαι· μὴ δρᾶ τάδε.Οἰδίπουςοὐκ ἂν πιθοίμην μὴ οὐ τάδʼ ἐκμαθεῖν σαφῶς.Ἰοκάστηκαὶ μὴν φρονοῦσά γʼ εὖ τὰ λῷστά σοι λέγω.Οἰδίπουςτὰ λῷστα τοίνυν ταῦτά μʼ ἀλγύνει πάλαι.Ἰοκάστηὦ δύσποτμʼ, εἴθε μήποτε γνοίης ὃς εἶ.Οἰδίπουςἄξει τις ἐλθὼν δεῦρο τὸν βοτῆρά μοι;ταύτην δʼ ἐᾶτε πλουσίῳ χαίρειν γένει.Ἰοκάστηἰοὺ ἰού, δύστηνε· τοῦτο γάρ σʼ ἔχωμόνον προσειπεῖν, ἄλλο δʼ οὔποθʼ ὕστερον.Χορόςτί ποτε βέβηκεν, Οἰδίπους, ὑπʼ ἀγρίαςᾄξασα λύπης ἡ γυνή; δέδοιχʼ ὅπωςμὴ ʼκ τῆς σιωπῆς τῆσδʼ ἀναρρήξει κακά.Οἰδίπουςὁποῖα χρῄζει ῥηγνύτω· τοὐμὸν δʼ ἐγώ,κεἰ σμικρόν ἐστι, σπέρμʼ ἰδεῖν βουλήσομαι.αὕτη δʼ ἴσως, φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα,τὴν δυσγένειαν τὴν ἐμὴν αἰσχύνεται.ἐγὼ δʼ ἐμαυτὸν παῖδα τῆς Τύχης νέμωντῆς εὖ διδούσης οὐκ ἀτιμασθήσομαι.τῆς γὰρ πέφυκα μητρός· οἱ δὲ συγγενεῖςμῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.τοιόσδε δʼ ἐκφὺς οὐκ ἂν ἐξέλθοιμʼ ἔτιποτʼ ἄλλος, ὥστε μὴ ʼκμαθεῖν τοὐμὸν γένος.
Χορόςεἴπερ ἐγὼ μάντις εἰμὶ καὶ κατὰ γνώμαν ἴδρις,οὐ τὸν Ὄλυμπον ἀπείρων, ὦ Κιθαιρών,οὐκ ἔσει τὰν αὔριονπανσέληνον, μὴ οὐ σέ γε καὶ πατριώταν Οἰδίπουν