ἰὼ γενεαὶ βροτῶν,ὡς ὑμᾶς ἴσα καὶ τὸ μηδὲν ζώσας ἐναριθμῶ.τίς γάρ, τίς ἀνὴρ πλέοντᾶς εὐδαιμονίας φέρειἢ τοσοῦτον ὅσον δοκεῖνκαὶ δόξαντʼ ἀποκλῖναι;τὸν σόν τοι παράδειγμʼ ἔχων,τὸν σὸν δαίμονα, τὸν σόν, ὦ τλᾶμον Οἰδιπόδα, βροτῶνοὐδὲν μακαρίζω·
Χορόςὅστις καθʼ ὑπερβολὰντοξεύσας ἐκράτησε τοῦ πάντʼ εὐδαίμονος ὄλβου,ὦ Ζεῦ, κατὰ μὲν φθίσαςτὰν γαμψώνυχα παρθένονχρησμῳδόν, θανάτων δʼ ἐμᾷχώρᾳ πύργος ἀνέστα·ἐξ οὗ καὶ βασιλεὺς καλεῖἐμὸς καὶ τὰ μέγιστʼ ἐτιμάθης, ταῖς μεγάλαισιν ἐνΘήβαισιν ἀνάσσων.
Χορόςτανῦν δʼ ἀκούειν τίς ἀθλιώτερος;τίς ἄταις ἀγρίαις, τίς ἐν πόνοιςξύνοικος ἀλλαγᾷ βίου;ἰὼ κλεινὸν Οἰδίπου κάρα,ἦ στέγας λιμὴναὑτὸς ἤρκεσενπαιδὶ καὶ πατρὶ θαλαμηπόλῳ πεσεῖν;πῶς ποτε πῶς ποθʼ αἱ πατρῷαί σʼ ἄλοκες φέρειν, τάλας,σῖγʼ ἐδυνάθησαν ἐς τοσόνδε;
Χορόςἐφηῦρέ σʼ ἄκονθʼ ὁ πάνθʼ ὁρῶν χρόνος,δικάζει τʼ ἄγαμον γάμον πάλαιτεκνοῦντα καὶ τεκνούμενον.