ἤρασσʼ ἐπαίρων βλέφαρα. φοίνιαι δʼ ὁμοῦγλῆναι γένειʼ ἔτελλον, οὐδʼ ἀνίεσανφόνου μυδώσας σταγόνας, ἀλλʼ ὁμοῦ μέλαςὄμβρος χαλάζης αἱματοῦς ἐτέγγετο.τάδʼ ἐκ δυοῖν ἔρρωγεν, οὐ μόνου κάτα,ἀλλʼ ἀνδρὶ καὶ γυναικὶ συμμιγῆ κακά.ὁ πρὶν παλαιὸς δʼ ὄλβος ἦν πάροιθε μὲνὄλβος δικαίως· νῦν δὲ τῇδε θἠμέρᾳστεναγμός, ἄτη, θάνατος, αἰσχύνη, κακῶνὅσʼ ἐστὶ πάντων ὀνόματʼ, οὐδέν ἐστʼ ἀπόν.Χορόςνῦν δʼ ἔσθʼ ὁ τλήμων ἐν τίνι σχολῇ κακοῦ;Ἐξάγγελοςβοᾷ διοίγειν κλῇθρα καὶ δηλοῦν τινατοῖς πᾶσι Καδμείοισι τὸν πατροκτόνον,τὸν μητέρʼ—αὐδῶν ἀνόσιʼ οὐδὲ ῥητά μοι,ὡς ἐκ χθονὸς ῥίψων ἑαυτὸν οὐδʼ ἔτιμενῶν δόμοις ἀραῖος, ὡς ἠράσατο.ῥώμης γε μέντοι καὶ προηγητοῦ τινοςδεῖται· τὸ γὰρ νόσημα μεῖζον ἢ φέρειν.δείξει δὲ καὶ σοί· κλῇθρα γὰρ πυλῶν τάδεδιοίγεται· θέαμα δʼ εἰσόψει τάχατοιοῦτον οἷον καὶ στυγοῦντʼ ἐποικτίσαι.

Χορόςὦ δεινὸν ἰδεῖν πάθος ἀνθρώποις,ὦ δεινότατον πάντων ὅσʼ ἐγὼπροσέκυρσʼ ἤδη. τίς σʼ, ὦ τλῆμον,προσέβη μανία; τίς ὁ πηδήσαςμείζονα δαίμων τῶν μακίστωνπρὸς σῇ δυσδαίμονι μοίρᾳ;φεῦ φεῦ, δύστανʼ·ἀλλʼ οὐδʼ ἐσιδεῖν δύναμαί σε, θέλωνπόλλʼ ἀνερέσθαι, πολλὰ πυθέσθαι,