τί γὰρ κακῶν ἄπεστι; τὸν πατέρα πατὴρὑμῶν ἔπεφνε· τὴν τεκοῦσαν ἤροσεν,ὅθεν περ αὐτὸς ἐσπάρη, κἀκ τῶν ἴσωνἐκτήσαθʼ ὑμᾶς, ὧνπερ αὐτὸς ἐξέφυ.τοιαῦτʼ ὀνειδιεῖσθε· κᾆτα τίς γαμεῖ;οὐκ ἔστιν οὐδείς, ὦ τέκνʼ, ἀλλὰ δηλαδὴχέρσους φθαρῆναι κἀγάμους ὑμᾶς χρεών.ὦ παῖ Μενοικέως, ἀλλʼ ἐπεὶ μόνος πατὴρταύταιν λέλειψαι, νὼ γάρ, ὣ ʼφυτεύσαμεν,ὀλώλαμεν δύʼ ὄντε, μή σφε περιίδῃςπτωχὰς ἀνάνδρους ἐκγενεῖς ἀλωμένας,μηδʼ ἐξισώσῃς τάσδε τοῖς ἐμοῖς κακοῖς.ἀλλʼ οἴκτισόν σφας, ὧδε τηλικάσδʼ ὁρῶνπάντων ἐρήμους, πλὴν ὅσον τὸ σὸν μέρος.ξύννευσον, ὦ γενναῖε, σῇ ψαύσας χερί.πόλλʼ ἂν παρῄνουν· νῦν δὲ τοῦτʼ εὔχεσθέ μοι,οὗ καιρὸς ἐᾷ ζῆν, τοῦ βίου δὲ λῴονοςὑμᾶς κυρῆσαι τοῦ φυτεύσαντος πατρός.Κρέωνἅλις ἵνʼ ἐξήκεις δακρύων· ἀλλʼ ἴθι στέγης ἔσω.Οἰδίπουςπειστέον, κεἰ μηδὲν ἡδύ.Κρέωνπάντα γὰρ καιρῷ καλά.Οἰδίπουςοἶσθʼ ἐφʼ οἷς οὖν εἶμι;Κρέωνλέξεις, καὶ τότʼ εἴσομαι κλύων.Οἰδίπουςγῆς μʼ ὅπως πέμψεις ἄποικον.Κρέωντοῦ θεοῦ μʼ αἰτεῖς δόσιν.Οἰδίπουςἀλλὰ θεοῖς γʼ ἔχθιστος ἥκω.Κρέωντοιγαροῦν τεύξει τάχα.Οἰδίπουςφῂς τάδʼ οὖν;Κρέωνἃ μὴ φρονῶ γὰρ οὐ φιλῶ λέγειν μάτην.Οἰδίπουςἄπαγέ νύν μʼ ἐντεῦθεν ἤδη.