ὦ Διὸς ἁδυεπὲς φάτι, τίς ποτε τᾶς πολυχρύσουΠυθῶνος ἀγλαὰς ἔβαςΘήβας; ἐκτέταμαι φοβερὰν φρένα, δείματι πάλλων,ἰήιε Δάλιε Παιάν,ἀμφὶ σοὶ ἁζόμενος τί μοι ἢ νέονἢ περιτελλομέναις ὥραις πάλιν ἐξανύσεις χρέος.εἰπέ μοι, ὦ χρυσέας τέκνον Ἐλπίδος, ἄμβροτε Φάμα.
Χορόςπρῶτα σὲ κεκλόμενος, θύγατερ Διός, ἄμβροτʼ Ἀθάναγαιάοχόν τʼ ἀδελφεὰνἌρτεμιν, ἃ κυκλόεντʼ ἀγορᾶς θρόνον εὐκλέα θάσσει,καὶ Φοῖβον ἑκαβόλον, ἰὼτρισσοὶ ἀλεξίμοροι προφάνητέ μοι,εἴ ποτε καὶ προτέρας ἄτας ὕπερ ὀρνυμένας πόλειἠνύσατʼ ἐκτοπίαν φλόγα πήματος, ἔλθετε καὶ νῦν.
Χορόςὦ πόποι, ἀνάριθμα γὰρ φέρωπήματα· νοσεῖ δέ μοι πρόπας στόλος, οὐδʼ ἔνι φροντίδος ἔγχοςᾧ τις ἀλέξεται. οὔτε γὰρ ἔκγονακλυτᾶς χθονὸς αὔξεται οὔτε τόκοισινἰηίων καμάτων ἀνέχουσι γυναῖκες·ἄλλον δʼ ἂν ἄλλῳ προσίδοις ἅπερ εὔπτερον ὄρνινκρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρὸς ὄρμενονἀκτὰν πρὸς ἑσπέρου θεοῦ.
Χορόςὧν πόλις ἀνάριθμος ὄλλυται·νηλέα δὲ γένεθλα πρὸς πέδῳ θαναταφόρα κεῖται ἀνοίκτως·ἐν δʼ ἄλοχοι πολιαί τʼ ἔπι ματέρεςἀχὰν παραβώμιον ἄλλοθεν ἄλλανλυγρῶν πόνων ἱκετῆρες ἐπιστενάχουσιν.παιὰν δὲ λάμπει στονόεσσά τε γῆρυς ὅμαυλοςὧν ὕπερ, ὦ χρυσέα θύγατερ Διός,εὐῶπα πέμψον ἀλκάν.