ἄρρητʼ ἀρρήτων τελέσαντα φοινίαισι χερσίν;ὥρα νιν ἀελλάδωνἵππων σθεναρώτερονφυγᾷ πόδα νωμᾶν.ἔνοπλος γὰρ ἐπʼ αὐτὸν ἐπενθρῴσκειπυρὶ καὶ στεροπαῖς ὁ Διὸς γενέτας,δειναὶ δʼ ἅμʼ ἕπονταικῆρες ἀναπλάκητοι
Χορόςἔλαμψε γὰρ τοῦ νιφόεντος ἀρτίως φανεῖσαφάμα Παρνασοῦ τὸν ἄδηλον ἄνδρα πάντʼ ἰχνεύειν.φοιτᾷ γὰρ ὑπʼ ἀγρίανὕλαν ἀνά τʼ ἄντρα καὶπέτρας ἰσόταυροςμέλεος μελέῳ ποδὶ χηρεύων,τὰ μεσόμφαλα γᾶς ἀπονοσφίζωνμαντεῖα· τὰ δʼ ἀεὶζῶντα περιποτᾶται.
Χορόςδεινὰ μὲν οὖν, δεινὰ ταράσσει σοφὸς οἰωνοθέταςοὔτε δοκοῦντʼ οὔτʼ ἀποφάσκονθʼ· ὅ τι λέξω δʼ ἀπορῶ.πέτομαι δʼ ἐλπίσιν οὔτʼ, ἐνθάδʼ ὁρῶν οὔτʼ ὀπίσω.τί γὰρ ἢ Λαβδακίδαιςἢ τῷ Πολύβου νεῖκος ἔκειτʼ, οὔτε πάροιθέν ποτʼ ἔγωγʼἔμαθον, πρὸς ὅτου δὴ βασανίζων βασάνῳἐπὶ τὰν ἐπίδαμον φάτιν εἶμʼ Οἰδιπόδα Λαβδακίδαιςἐπίκουρος ἀδήλων θανάτων.
Χορόςἀλλʼ ὁ μὲν οὖν Ζεὺς ὅ τʼ Ἀπόλλων ξυνετοὶ καὶ τὰ βροτῶνεἰδότες· ἀνδρῶν δʼ ὅτι μάντις πλέον ἢ ʼγὼ φέρεται,κρίσις οὔκ ἔστιν ἀλαθής· σοφίᾳ δʼ ἂν σοφίανπαραμείψειεν ἀνήρ.ἀλλʼ οὔποτʼ ἔγωγʼ ἄν, πρὶν ἴδοιμʼ ὀρθὸν ἔπος, μεμφομένων ἂν καταφαίην.