οὐκ ἔστιν ὑμῶν ὅστις ἐξ ἴσου νοσεῖ.τὸ μὲν γὰρ ὑμῶν ἄλγος εἰς ἕνʼ ἔρχεταιμόνον καθʼ αὑτὸν κοὐδένʼ ἄλλον, ἡ δʼ ἐμὴψυχὴ πόλιν τε κἀμὲ καὶ σʼ ὁμοῦ στένει.ὥστʼ οὐχ ὕπνῳ γʼ εὕδοντά μʼ ἐξεγείρετε,ἀλλʼ ἴστε πολλὰ μέν με δακρύσαντα δή,πολλὰς δʼ ὁδοὺς ἐλθόντα φροντίδος πλάνοις·ἣν δʼ εὖ σκοπῶν ηὕρισκον ἴασιν μόνην,ταύτην ἔπραξα· παῖδα γὰρ ΜενοικέωςΚρέοντʼ, ἐμαυτοῦ γαμβρόν, ἐς τὰ Πυθικὰἔπεμψα Φοίβου δώμαθʼ, ὡς πύθοιθʼ ὅ τιδρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν.καί μʼ ἦμαρ ἤδη ξυμμετρούμενον χρόνῳλυπεῖ τί πράσσει· τοῦ γὰρ εἰκότος πέραἄπεστι πλείω τοῦ καθήκοντος χρόνου.ὅταν δʼ ἵκηται, τηνικαῦτʼ ἐγὼ κακὸςμὴ δρῶν ἂν εἴην πάνθʼ ὅσʼ ἂν δηλοῖ θεός.Ἱερεύςἀλλʼ εἰς καλὸν σύ τʼ εἶπας οἵδε τʼ ἀρτίωςΚρέοντα προσστείχοντα σημαίνουσί μοι.Οἰδίπουςὦναξ Ἄπολλον, εἰ γὰρ ἐν τύχῃ γέ τῳσωτῆρι βαίη λαμπρὸς ὥσπερ ὄμματιἹερεύςἀλλʼ εἰκάσαι μέν, ἡδύς· οὐ γὰρ ἂν κάραπολυστεφὴς ὧδʼ εἷρπε παγκάρπου δάφνης.Οἰδίπουςτάχʼ εἰσόμεσθα· ξύμμετρος γὰρ ὡς κλύειν.ἄναξ, ἐμὸν κήδευμα, παῖ Μενοικέως,τίνʼ ἡμὶν ἥκεις τοῦ θεοῦ φήμην φέρων;Κρέωνἐσθλήν· λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορʼ, εἰ τύχοικατʼ ὀρθὸν ἐξελθόντα, πάντʼ ἂν εὐτυχεῖν.Οἰδίπουςἔστιν δὲ ποῖον τοὔπος; οὔτε γὰρ θρασὺςοὔτʼ οὖν προδείσας εἰμὶ τῷ γε νῦν λόγῳ.