μόλις κατέσχον, θἀτέρᾳ δʼ ἰὼν πέλαςμητρὸς πατρός τʼ ἤλεγχον· οἱ δὲ δυσφόρωςτοὔνειδος ἦγον τῷ μεθέντι τὸν λόγον.κἀγὼ τὰ μὲν κείνοιν ἐτερπόμην, ὅμως δʼἔκνιζέ μʼ ἀεὶ τοῦθʼ· ὑφεῖρπε γὰρ πολύ.λάθρᾳ δὲ μητρὸς καὶ πατρὸς πορεύομαιΠυθώδε, καί μʼ ὁ Φοῖβος ὧν μὲν ἱκόμηνἄτιμον ἐξέπεμψεν, ἄλλα δʼ ἄθλιακαὶ δεινὰ καὶ δύστηνα προύφηνεν λέγων,ὡς μητρὶ μὲν χρείη με μιχθῆναι, γένος δʼἄτλητον ἀνθρώποισι δηλώσοιμʼ ὁρᾶν,φονεὺς δʼ ἐσοίμην τοῦ φυτεύσαντος πατρός.κἀγὼ ʼπακούσας ταῦτα τὴν Κορινθίαν,ἄστροις τὸ λοιπὸν ἐκμετρούμενος, χθόναἔφευγον, ἔνθα μήποτʼ ὀψοίμην κακῶνχρησμῶν ὀνείδη τῶν ἐμῶν τελούμενα.στείχων δʼ ἱκνοῦμαι τούσδε τοὺς χώρους, ἐν οἷςσὺ τὸν τύραννον τοῦτον ὄλλυσθαι λέγεις.Οἰδίπουςκαί σοι, γύναι, τἀληθὲς ἐξερῶ. τριπλῆςὅτʼ ἦ κελεύθου τῆσδʼ ὁδοιπορῶν πέλας,ἐνταῦθά μοι κῆρύξ τε κἀπὶ πωλικῆςἀνὴρ ἀπήνης ἐμβεβώς, οἷον σὺ φῇς,ξυνηντίαζον· κἀξ ὁδοῦ μʼ ὅ θʼ ἡγεμὼναὐτός θʼ ὁ πρέσβυς πρὸς βίαν ἠλαυνέτην.κἀγὼ τὸν ἐκτρέποντα, τὸν τροχηλάτην,παίω διʼ ὀργῆς· καί μʼ ὁ πρέσβυς ὡς ὁρᾷ,ὄχου παραστείχοντα τηρήσας, μέσονκάρα διπλοῖς κέντροισί μου καθίκετο.οὐ μὴν ἴσην γʼ ἔτισεν, ἀλλὰ συντόμωςσκήπτρῳ τυπεὶς ἐκ τῆσδε χειρὸς ὕπτιος