μέσης ἀπήνης εὐθὺς ἐκκυλίνδεται·κτείνω δὲ τοὺς ξύμπαντας. εἰ δὲ τῷ ξένῳτούτῳ προσήκει Λαΐου τι συγγενές,τίς τοῦδέ γʼ ἀνδρός ἐστιν ἀθλιώτερος;τίς ἐχθροδαίμων μᾶλλον ἂν γένοιτʼ ἀνήρ;ὃν μὴ ξένων ἔξεστι μηδʼ ἀστῶν τινιδόμοις δέχεσθαι μηδὲ προσφωνεῖν τινα,ὠθεῖν δʼ ἀπʼ οἴκων. καὶ τάδʼ οὔτις ἄλλος ἦνἢ ʼγὼ ʼπʼ ἐμαυτῷ τάσδʼ ἀρὰς ὁ προστιθείς.λέχη δὲ τοῦ θανόντος ἐκ χεροῖν ἐμαῖνχραίνω, διʼ ὧνπερ ὤλετʼ· ἆρʼ ἔφυν κακός;ἆρʼ οὐχὶ πᾶς ἄναγνος; εἴ με χρὴ φυγεῖν,καί μοι φυγόντι μἤστι τοὺς ἐμοὺς ἰδεῖνμηδʼ ἐμβατεύειν πατρίδος, ἢ γάμοις με δεῖμητρὸς ζυγῆναι καὶ πατέρα κατακτανεῖνΠόλυβον, ὃς ἐξέφυσε κἀξέθρεψέ με.ἆρʼ οὐκ ἀπʼ ὠμοῦ ταῦτα δαίμονός τις ἂνκρίνων ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἂν ὀρθοίη λόγον;μὴ δῆτα, μὴ δῆτʼ, ὦ θεῶν ἁγνὸν σέβας,ἴδοιμι ταύτην ἡμέραν, ἀλλʼ ἐκ βροτῶνβαίην ἄφαντος πρόσθεν ἢ τοιάνδʼ ἰδεῖνκηλῖδʼ ἐμαυτῷ συμφορᾶς ἀφιγμένην.Χορόςἡμῖν μέν, ὦναξ, ταῦτʼ ὀκνήρʼ· ἕως δʼ ἂν οὖνπρὸς τοῦ παρόντος ἐκμάθῃς, ἔχʼ ἐλπίδα.Οἰδίπουςκαὶ μὴν τοσοῦτόν γʼ ἐστί μοι τῆς ἐλπίδος,τὸν ἄνδρα τὸν βοτῆρα προσμεῖναι μόνον.Ἰοκάστηπεφασμένου δὲ τίς ποθʼ ἡ προθυμία;Οἰδίπουςἐγὼ διδάξω σʼ· ἢν γὰρ εὑρεθῇ λέγωνσοὶ ταὔτʼ, ἔγωγʼ ἂν ἐκπεφευγοίην πάθος.Ἰοκάστηποῖον δέ μου περισσὸν ἤκουσας λόγον;