ἃ δʼ ἁρμόσει μοι τῷ παρόντι νῦν χρόνῳσήμαινʼ, ὅπου φανέντες ἢ κεκρυμμένοιγελῶντας ἐχθροὺς παύσομεν τῇ νῦν ὁδῷ.οὕτω δʼ ὅπως μήτηρ σε μὴ ʼπιγνώσεταιφαιδρῷ προσώπῳ νῷν ἐπελθόντοιν δόμους·ἀλλʼ ὡς ἐπʼ ἄτῃ τῇ μάτην λελεγμένῃστέναζʼ· ὅταν γὰρ εὐτυχήσωμεν, τότεχαίρειν παρέσται καὶ γελᾶν ἐλευθέρως.Ἠλέκτραἀλλʼ ὦ κασίγνηθʼ, ὧδʼ ὅπως καὶ σοὶ φίλονκαὶ τοὐμὸν ἔσται τῇδʼ· ἐπεὶ τὰς ἡδονὰςπρὸς σοῦ λαβοῦσα κοὐκ ἐμὰς ἐκτησάμην,κοὐδʼ ἄν σε λυπήσασα δεξαίμην βραχὺαὐτὴ μέγʼ εὑρεῖν κέρδος· οὐ γὰρ ἂν καλῶςὑπηρετοίην τῷ παρόντι δαίμονι.ἀλλʼ οἶσθα μὲν τἀνθένδε, πῶς γὰρ οὔ; κλύωνὁθούνεκʼ Αἴγισθος μὲν οὐ κατὰ στέγας,μήτηρ δʼ ἐν οἴκοις· ἣν σὺ μὴ δείσῃς ποθʼ ὡςγέλωτι τοὐμὸν φαιδρὸν ὄψεται κάρα.μῖσός τε γὰρ παλαιὸν ἐντέτηκέ μοι,κἀπεί σʼ ἐσεῖδον, οὔ ποτʼ ἐκλήξω χαρᾷδακρυρροοῦσα· πῶς γὰρ ἂν λήξαιμʼ ἐγώ,ἥτις μιᾷ σε τῇδʼ ὁδῷ θανόντα τεκαὶ ζῶντʼ ἐσεῖδον; εἴργασαι δέ μʼ ἄσκοπα·ὥστʼ εἰ πατήρ μοι ζῶν ἵκοιτο, μηκέτʼ ἂντέρας νομίζειν αὐτό, πιστεύειν δʼ ὁρᾶν.ὅτʼ οὖν τοιαύτην ἡμὶν ἐξήκεις ὁδόν,ἄρχʼ αὐτὸς ὥς σοι θυμός· ὡς ἐγὼ μόνηοὐκ ἂν δυοῖν ἥμαρτον· ἢ γὰρ ἂν καλῶςἔσωσʼ ἐμαυτὴν ἢ καλῶς ἀπωλόμην.Ὀρέστηςσιγᾶν ἐπῄνεσʼ ὡς ἐπʼ ἐξόδῳ κλύω τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος.