ἇς φίλος οὔτις ἀνὴρ ὑπερίσταται,ἀλλʼ ἁπερεί τις ἔποικος ἀναξίαοἰκονομῶ θαλάμους πατρός, ὧδε μὲνἀεικεῖ σὺν στολᾷ,κεναῖς δʼ ἀμφίσταμαι τραπέζαις.
Χορόςοἰκτρὰ μὲν νόστοις αὐδά,οἰκτρὰ δʼ ἐν κοίταις πατρῴαιςὅτε οἱ παγχάλκων ἀνταίαγενύων ὡρμάθη πλαγά.δόλος ἦν ὁ φράσας, ἔρος ὁ κτείνας,δεινὰν δεινῶς προφυτεύσαντεςμορφάν, εἴτʼ οὖν θεὸς εἴτε βροτῶνἦν ὁ ταῦτα πράσσων.Ἠλέκτραὦ πασᾶν κείνα πλέον ἁμέραἐλθοῦσʼ ἐχθίστα δή μοι·ὦ νύξ, ὦ δείπνων ἀρρήτωνἔκπαγλʼ ἄχθη,τοὺς ἐμὸς ἴδε πατὴρθανάτους αἰκεῖς διδύμαιν χειροῖν,αἳ τὸν ἐμὸν εἷλον βίον πρόδοτον, αἵ μʼ ἀπώλεσαν·οἷς θεὸς ὁ μέγας Ὀλύμπιοςποίνιμα πάθεα παθεῖν πόροι,μηδέ ποτʼ ἀγλαΐας ἀποναίατοτοιάδʼ ἀνύσαντες ἔργα.
Χορόςφράζου μὴ πόρσω φωνεῖν.οὐ γνώμαν ἴσχεις ἐξ οἵωντὰ παρόντʼ οἰκείας εἰς ἄταςἐμπίπτεις οὕτως αἰκῶς;πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω,σᾷ δυσθύμῳ τίκτουσʼ ἀεὶ