τὴν σὴν ὅμαιμον μοῦνος Ἑλλήνων ἔτληθῦσαι θεοῖσιν, οὐκ ἴσον καμὼν ἐμοὶλύπης, ὅς ἔσπειρʼ, ὥσπερ ἡ τίκτουσʼ ἐγώ.εἶεν, δίδαξον δή με τοῦ χάριν, τίνωνἔθυσεν αὐτήν· πότερον Ἀργείων ἐρεῖς;ἀλλʼ οὐ μετῆν αὐτοῖσι τήν γʼ ἐμὴν κτανεῖν.ἀλλʼ ἀντʼ ἀδελφοῦ δῆτα Μενέλεω κτανὼντἄμʼ, οὐκ ἔμελλε τῶνδέ μοι δώσειν δίκην;πότερον ἐκείνῳ παῖδες οὐκ ἦσαν διπλοῖ,οὓς τῆσδε μᾶλλον εἰκὸς ἦν θνῄσκειν, πατρὸςκαὶ μητρὸς ὄντας, ἧς ὁ πλοῦς ὅδʼ ἦν χάριν;ἢ τῶν ἐμῶν Ἅιδης τινʼ ἵμερον τέκνωνἢ τῶν ἐκείνης ἔσχε δαίσασθαι πλέον;ἢ τῷ πανώλει πατρὶ τῶν μὲν ἐξ ἐμοῦπαίδων πόθος παρεῖτο, Μενέλεω δʼ ἐνῆν;οὐ ταῦτʼ ἀβούλου καὶ κακοῦ γνώμην πατρός;δοκῶ μέν, εἰ καὶ σῆς δίχα γνώμης λέγω·φαίη δʼ ἂν ἡ θανοῦσά γʼ, εἰ φωνὴν λάβοι.ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ εἰμὶ τοῖς πεπραγμένοιςδύσθυμος· εἰ δὲ σοὶ δοκῶ φρονεῖν κακῶς,γνώμην δικαίαν σχοῦσα τοὺς πέλας ψέγε.Ἠλέκτραἐρεῖς μὲν οὐχὶ νῦν γέ μʼ ὡς ἄρξασά τιλυπηρὸν εἶτα σοῦ τάδʼ ἐξήκουσʼ ὕπο·ἀλλʼ ἢν ἐφῇς μοι, τοῦ τεθνηκότος θʼ ὕπερλέξαιμʼ ἂν ὀρθῶς τῆς κασιγνήτης θʼ ὁμοῦ.Κλυταιμνήστρακαὶ μὴν ἐφίημʼ· εἰ δέ μʼ ὧδʼ ἀεὶ λόγουςἐξῆρχες, οὐκ ἂν ἦσθα λυπηρὰ κλύειν.Ἠλέκτρακαὶ δὴ λέγω σοι. πατέρα φὴς κτεῖναι. τίς ἂντούτου λόγος γένοιτʼ ἂν αἰσχίων ἔτι,εἴτʼ οὖν δικαίως εἴτε μή; λέξω δέ σοι