ἰδοῦσα δʼ ἔσχον θαῦμα, καὶ περισκοπῶμή πού τις ἡμῖν ἐγγὺς ἐγχρίμπτῃ βροτῶν.ὡς δʼ ἐν γαλήνῃ πάντʼ ἐδερκόμην τόπον,τύμβου προσεῖρπον ἆσσον· ἐσχάτης δʼ ὁρῶπυρᾶς νεώρη βόστρυχον τετμημένον·κεὐθὺς τάλαινʼ ὡς εἶδον, ἐμπαίει τί μοιψυχῇ σύνηθες ὄμμα, φιλτάτου βροτῶνπάντων Ὀρέστου τοῦθʼ ὁρᾶν τεκμήριον·καὶ χερσὶ βαστάσασα δυσφημῶ μὲν οὔ,χαρᾷ δὲ πίμπλημʼ εὐθὺς ὄμμα δακρύων.καὶ νῦν θʼ ὁμοίως καὶ τότʼ ἐξεπίσταμαιμή του τόδʼ ἀγλάϊσμα πλὴν κείνου μολεῖν·τῷ γὰρ προσήκει πλήν γʼ ἐμοῦ καὶ σοῦ τόδε;κἀγὼ μὲν οὐκ ἔδρασα, τοῦτʼ ἐπίσταμαι,οὐδʼ αὖ σύ· πῶς γάρ; ᾗ γε μηδὲ πρὸς θεοὺςἔξεστʼ ἀκλαύστῳ τῆσδʼ ἀποστῆναι στέγης.ἀλλʼ οὐδὲ μὲν δὴ μητρὸς οὔθʼ ὁ νοῦς φιλεῖτοιαῦτα πράσσειν οὔτε δρῶσʼ ἐλάνθανʼ ἄν·ἀλλʼ ἔστʼ Ὀρέστου ταῦτα τἀπιτύμβια.ἀλλʼ, ὦ φίλη, θάρσυνε· τοῖς αὐτοῖσί τοιοὐχ αὑτὸς αἰεὶ δαιμόνων παραστατεῖ.νῷν ἦν τὰ πρόσθεν στυγνός· ἡ δὲ νῦν ἴσωςπολλῶν ὑπάρξει κῦρος ἡμέρα καλῶν.Ἠλέκτραφεῦ, τῆς ἀνοίας ὥς σʼ ἐποικτίρω πάλαι.Χρυσόθεμιςτί δʼ ἔστιν; οὐ πρὸς ἡδονὴν λέγω τάδε;Ἠλέκτραοὐκ οἶσθʼ ὅποι γῆς οὐδʼ ὅποι γνώμης φέρει.Χρυσόθεμιςπῶς δʼ οὐκ ἐγὼ κάτοιδʼ ἅ γʼ εἶδον ἐμφανῶς;Ἠλέκτρατέθνηκεν, ὦ τάλαινα, τἀκείνου δέ σοισωτήριʼ ἔρρει· μηδὲν εἰς κεῖνόν γʼ ὅρα.Χρυσόθεμιςοἴμοι τάλαινα· τοῦ τάδʼ ἤκουσας βροτῶν;