ἄτιμον ἔβαλον, ὡς σὺ φής, κεῖνοι δὲ σέ.καὶ νῦν τί μʼ ἄγετε; τί μʼ ἀπάγεσθε; τοῦ χάριν;ὃς οὐδέν εἰμι καὶ τέθνηχʼ ὑμῖν πάλαι.πῶς, ὦ θεοῖς ἔχθιστε, νῦν οὐκ εἰμί σοιχωλός, δυσώδης; πῶς θεοῖς ἔξεσθʼ, ὁμοῦπλεύσαντος αἴθειν ἱερά; πῶς σπένδειν ἔτι;αὕτη γὰρ ἦν σοι πρόφασις ἐκβαλεῖν ἐμέ.κακῶς ὄλοισθʼ· ὀλεῖσθε δʼ ἠδικηκότεςτὸν ἄνδρα τόνδε, θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει.ἔξοιδα δʼ ὡς μέλει γʼ· ἐπεὶ οὔποτʼ ἂν στόλονἐπλεύσατʼ ἂν τόνδʼ εἵνεκʼ ἀνδρὸς ἀθλίου,εἰ μή τι κέντρον θεῖον ἦγʼ ὑμᾶς ἐμοῦ.ἀλλʼ, ὦ πατρῴα γῆ θεοί τʼ ἐπόψιοι,τίσασθε τίσασθʼ ἀλλὰ τῷ χρόνῳ ποτὲξύμπαντας αὐτούς, εἴ τι κἄμʼ οἰκτίρετε·ὡς ζῶ μὲν οἰκτρῶς, εἰ δʼ ἴδοιμʼ ὀλωλόταςτούτους, δοκοῖμʼ ἂν τῆς νόσου πεφευγέναι.Χορόςβαρύς τε καὶ βαρεῖαν ὁ ξένος φάτιντήνδʼ εἶπʼ, Ὀδυσσεῦ, κοὐχ ὑπείκουσαν κακοῖς.Ὀδυσσεύςπόλλʼ ἂν λέγειν ἔχοιμι πρὸς τὰ τοῦδʼ ἔπη,εἴ μοι παρείκοι· νῦν δʼ ἑνὸς κρατῶ λόγου.οὗ γὰρ τοιούτων δεῖ, τοιοῦτός εἰμʼ ἐγώ·χὤπου δικαίων κἀγαθῶν ἀνδρῶν κρίσις,οὐκ ἂν λάβοις μου μᾶλλον οὐδένʼ εὐσεβῆ.νικᾶν γε μέντοι πανταχοῦ χρῄζων ἔφυν,πλὴν εἰς σέ· νῦν δὲ σοί γʼ ἑκὼν ἐκστήσομαι.ἄφετε γὰρ αὐτὸν μηδὲ προσψαύσητʼ ἔτι·ἐᾶτε μίμνειν. οὐδὲ σοῦ προσχρῄζομεν,τά γʼ ὅπλʼ ἔχοντες ταῦτʼ, ἐπεὶ πάρεστι μὲνΤεῦκρος παρʼ ἡμῖν, τήνδʼ ἐπιστήμην ἔχων,