ἐγώ θʼ, ὃς οἶμαι σοῦ κάκιον οὐδὲν ἂντούτων κρατύνειν, μηδʼ ἐπιθύνειν χερί.τί δῆτα σοῦ δεῖ; χαῖρε τὴν Λῆμνον πατῶν·ἡμεῖς δʼ ἴωμεν, καὶ τάχʼ ἂν τὸ σὸν γέραςτιμὴν ἐμοὶ νείμειεν, ἣν σὲ χρῆν ἔχειν.Φιλοκτήτηςοἴμοι· τί δράσω δύσμορος; σὺ τοῖς ἐμοῖςὅπλοισι κοσμηθεὶς ἐν Ἀργείοις φανεῖ;Ὀδυσσεύςμή μʼ ἀντιφώνει μηδέν, ὡς στείχοντα δή.Φιλοκτήτηςὦ σπέρμʼ Ἀχιλλέως, οὐδὲ σοῦ φωνῆς ἔτιγενήσομαι προσφθεγκτός, ἀλλʼ οὕτως ἄπει;Ὀδυσσεύςχώρει σύ· μὴ πρόσλευσσε, γενναῖός περ ὤν,ἡμῶν ὅπως μὴ τὴν τύχην διαφθερεῖς.Φιλοκτήτηςἦ καὶ πρὸς ὑμῶν ὧδʼ ἔρημος, ὦ ξένοι,λειφθήσομαι δὴ κοὐκ ἐποικτερεῖτέ με;Χορόςὅδʼ ἐστὶν ἡμῶν ναυκράτωρ ὁ παῖς· ὅσʼ ἂνοὗτος λέγῃ σοι, ταῦτά σοι χἠμεῖς φαμέν.Νεοπτόλεμοςἀκούσομαι μὲν ὡς ἔφυν οἴκτου πλέωςπρὸς τοῦδʼ· ὅμως δὲ μείνατʼ, εἰ τούτῳ δοκεῖ,χρόνον τοσοῦτον, εἰς ὅσον τά τʼ ἐκ νεὼςστείλωσι ναῦται καὶ θεοῖς εὐξώμεθα.χοὖτος τάχʼ ἂν φρόνησιν ἐν τούτῳ λάβοιλῴω τινʼ ἡμῖν. νὼ μὲν οὖν ὁρμώμεθον,ὑμεῖς δʼ, ὅταν καλῶμεν, ὁρμᾶσθαι ταχεῖς.
Φιλοκτήτηςὦ κοίλας πέτρας γύαλονθερμὸν καὶ παγετῶδες, ὥς σʼ οὐκ ἔμελλον ἄρʼ, ὦ τάλας,λείψειν οὐδέποτʼ, ἀλλά μοι καὶ θνῄσκοντι συνείσει.ὤμοι μοί μοι.ὦ πληρέστατον αὔλιονλύπας τᾶς ἀπʼ ἐμοῦ τάλαν,τίπτʼ αὖ μοι τὸ κατʼ ἆμαρ