τὰν ἐμὰν μελέου τροφάν,τὰν οὐδείς ποτʼ ἐβάστασεν.ὦ τόξον φίλον, ὦ φίλωνχειρῶν ἐκβεβιασμένον,ἦ που ἐλεινὸν ὁρᾷς, φρένας εἴ τιναςἔχεις, τὸν Ἡράκλειονἄρθμιον ὧδέ σοιοὐκέτι χρησόμενον τὸ μεθύστερον,ἄλλου δʼ ἐν μεταλλαγᾷπολυμηχάνου ἀνδρὸς ἐρέσσει,ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, στυγνὸν δὲ φῶτʼ ἐχθοδοπόν,μυρίʼ, ἀπʼ αἰσχρῶν ἀνατέλλονθʼ, ὃς ἐφʼ ἡμῖν κάκʼ ἐμήσατʼ, ὦ Ζεῦ.Χορόςἀνδρός τοι τὰ μὲν ἔνδικʼ αἰὲν εἰπεῖν,εἰπόντος δὲ μὴ φθονερὰνἐξῶσαι γλώσσας ὀδύναν.κεῖνος δʼ εἷς ἀπὸ πολλῶνταχθεὶς τῶνδʼ ἐφημοσύνᾳκοινὰν ἤνυσεν ἐς φίλους ἀρωγάν.
Φιλοκτήτηςὦ πταναὶ θῆραι χαροπῶν τʼἔθνη θηρῶν, οὓς ὅδʼ ἔχειχῶρος οὐρεσιβώτας,μηκέτʼ ἀπʼ αὐλίων φυγᾷπηδᾶτʼ· οὐ γὰρ ἔχω χεροῖντὰν πρόσθεν βελέων ἀλκάν,ὦ δύστανος ἐγὼ τανῦν,ἀλλʼ ἀνέδην, ὁ δὲ χῶρος ἄρʼ οὐκέτιφοβητὸς οὐκέθʼ ὑμῖν,ἕρπετε· νῦν καλὸνἀντίφονον κορέσαι στόμα πρὸς χάρινἐμᾶς σαρκὸς αἰόλας·