ὦ τοῦ γέροντος θρέμμα Λυκομήδους, τίνιστόλῳ προσέσχες τήνδε γῆν πόθεν πλέων;Νεοπτόλεμοςἐξ Ἰλίου τοι δὴ τανῦν γε ναυστολῶ.Φιλοκτήτηςπῶς εἶπας; οὐ γὰρ δὴ σύ γʼ ἦσθα ναυβάτηςἡμῖν κατʼ ἀρχὴν τοῦ πρὸς Ἴλιον στόλου.Νεοπτόλεμοςἦ γὰρ μετέσχες καὶ σὺ τοῦδε τοῦ πόνου;Φιλοκτήτηςὦ τέκνον, οὐ γὰρ οἶσθά μʼ ὅντινʼ εἰσορᾷς;Νεοπτόλεμοςπῶς γὰρ κάτοιδʼ ὅν γʼ εἶδον οὐδεπώποτε;Φιλοκτήτηςοὐδʼ ὄνομʼ ἄρʼ οὐδὲ τῶν ἐμῶν κακῶν κλέοςᾔσθου ποτʼ οὐδέν, οἷς ἐγὼ διωλλύμην;Νεοπτόλεμοςὡς μηδὲν εἰδότʼ ἴσθι μʼ ὧν ἀνιστορεῖς.Φιλοκτήτηςὦ πόλλʼ ἐγὼ μοχθηρός, ὦ πικρὸς θεοῖς,οὗ μηδὲ κληδὼν ὧδʼ ἔχοντος οἴκαδεμηδʼ Ἑλλάδος γῆς μηδαμοῦ διῆλθέ που.ἀλλʼ οἱ μὲν ἐκβαλόντες ἀνοσίως ἐμὲγελῶσι σῖγʼ ἔχοντες, ἡ δʼ ἐμὴ νόσοςἀεὶ τέθηλε κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται.ὦ τέκνον, ὦ παῖ πατρὸς ἐξ Ἀχιλλέως,ὅδʼ εἴμʼ ἐγώ σοι κεῖνος, ὃν κλύεις ἴσωςτῶν Ἡρακλείων ὄντα δεσπότην ὅπλων,ὁ τοῦ Ποίαντος παῖς Φιλοκτήτης, ὃν οἱδισσοὶ στρατηγοὶ χὠ Κεφαλλήνων ἄναξἔρριψαν αἰσχρῶς ὧδʼ ἔρημον, ἀγρίᾳνόσῳ καταφθίνοντα, τῆς ἀνδροφθόρουπληγέντʼ ἐχίδνης ἀγρίῳ χαράγματι·ξὺν ᾗ μʼ ἐκεῖνοι, παῖ, προθέντες ἐνθάδεᾤχοντʼ ἔρημον, ἡνίκʼ ἐκ τῆς ποντίαςΧρύσης κατέσχον δεῦρο ναυβάτῃ στόλῳ.τότʼ ἄσμενοί μʼ ὡς εἶδον ἐκ πολλοῦ σάλουεὕδοντʼ ἐπʼ ἀκτῆς ἐν κατηρεφεῖ πέτρᾳ,