οὐδέν σε κρύψω· δεῖ γὰρ ἐς Τροίαν σε πλεῖνπρὸς τοὺς Ἀχαιοὺς καὶ τὸν Ἀτρειδῶν στόλον.Φιλοκτήτηςοἴμοι, τί εἶπας;Νεοπτόλεμοςμὴ στέναζε, πρὶν μάθῃς.Φιλοκτήτηςποῖον μάθημα; τί με νοεῖς δρᾶσαί ποτε;Νεοπτόλεμοςσῶσαι κακοῦ μὲν πρῶτα τοῦδʼ, ἔπειτα δὲξὺν σοὶ τὰ Τροίας πεδία πορθῆσαι μολών.Φιλοκτήτηςκαὶ ταῦτʼ ἀληθῆ δρᾶν νοεῖς;Νεοπτόλεμοςπολλὴ κρατεῖτούτων ἀνάγκη, καὶ σὺ μὴ θυμοῦ κλύων.Φιλοκτήτηςἀπόλωλα τλήμων, προδέδομαι. τί μʼ, ὦ ξένε,δέδρακας; ἀπόδος ὡς τάχος τὰ τόξα μοι.Νεοπτόλεμοςἀλλʼ οὐχ οἷόν τε· τῶν γὰρ ἐν τέλει κλύειντό τʼ ἔνδικόν με καὶ τὸ συμφέρον ποεῖ.Φιλοκτήτηςὦ πῦρ σὺ καὶ πᾶν δεῖμα καὶ πανουργίαςδεινῆς τέχνημʼ ἔχθιστον, οἷά μʼ εἰργάσω,οἷʼ ἠπάτηκας· οὐδʼ ἐπαισχύνει μʼ ὁρῶντὸν προστρόπαιον, τὸν ἱκέτην, ὦ σχέτλιε;ἀπεστέρηκας τὸν βίον τὰ τόξʼ ἑλών.ἀπόδος, ἱκνοῦμαί σʼ, ἀπόδος, ἱκετεύω, τέκνον·πρὸς θεῶν πατρῴων, τὸν βίον με μὴ ἀφέλῃ.ὤμοι τάλας. ἀλλʼ οὐδὲ προσφωνεῖ μʼ ἔτι,ἀλλʼ ὡς μεθήσων μήποθʼ, ὧδʼ ὁρᾷ πάλιν.ὦ λιμένες, ὦ προβλῆτες, ὦ ξυνουσίαιθηρῶν ὀρείων, ὦ καταρρῶγες πέτραι,ὑμῖν τάδʼ, οὐ γὰρ ἄλλον οἶδʼ ὅτῳ λέγω,ἀνακλαίομαι παροῦσι τοῖς εἰωθόσιν,οἷʼ ἔργʼ ὁ παῖς μʼ ἔδρασεν οὑξ Ἀχιλλέως·ὀμόσας ἀπάξειν οἴκαδʼ, ἐς Τροίαν μʼ ἄγει·προσθείς τε χεῖρα δεξιάν, τὰ τόξα μου