οὐδέποτέ γʼ· οὐδʼ ἢν χρῇ με πᾶν παθεῖν κακόν,ἕως ἂν ᾖ μοι γῆς τόδʼ αἰπεινὸν βάθρον.Ὀδυσσεύςτί δʼ ἐργασείεις;Φιλοκτήτηςκρᾶτʼ ἐμὸν τόδʼ αὐτίκαπέτρᾳ πέτρας ἄνωθεν αἱμάξω πεσών.Ὀδυσσεύςξυλλάβετον αὐτόν· μὴ ʼπὶ τῷδʼ ἔστω τάδε.Φιλοκτήτηςὦ χεῖρες, οἷα πάσχετʼ ἐν χρείᾳ φίληςνευρᾶς, ὑπʼ ἀνδρὸς τοῦδε συνθηρώμεναι.ὦ μηδὲν ὑγιὲς μηδʼ ἐλεύθερον φρονῶν,οἷʼ αὖ μʼ ὑπῆλθες, ὥς μʼ ἐθηράσω, λαβὼνπρόβλημα σαυτοῦ παῖδα τόνδʼ ἀγνῶτʼ ἐμοί,ἀνάξιον μὲν σοῦ, κατάξιον δʼ ἐμοῦ,ὃς οὐδὲν ᾔδει πλὴν τὸ προσταχθὲν ποεῖν,δῆλος δὲ καὶ νῦν ἐστιν ἀλγεινῶς φέρωνοἷς τʼ αὐτὸς ἐξήμαρτεν οἷς τʼ ἐγὼ ʼπαθον.ἀλλʼ ἡ κακὴ σὴ διὰ μυχῶν βλέπουσʼ ἀεὶψυχή νιν ἀφυῆ τʼ ὄντα κοὐ θέλονθʼ ὅμωςεὖ προυδίδαξεν ἐν κακοῖς εἶναι σοφόν.καὶ νῦν ἔμʼ, ὦ δύστηνε, συνδήσας νοεῖςἄγειν ἀπʼ ἀκτῆς τῆσδʼ, ἐν ᾗ με προυβάλουἄφιλον ἔρημον ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν. φεῦ.ὄλοιο· καί σοι πολλάκις τόδʼ ηὐξάμην.ἀλλʼ οὐ γὰρ οὐδὲν θεοὶ νέμουσιν ἡδύ μοι,σὺ μὲν γέγηθας ζῶν, ἐγὼ δʼ ἀλγύνομαιτοῦτʼ αὔθʼ, ὅτι ζῶ σὺν κακοῖς πολλοῖς τάλας,γελώμενος πρὸς σοῦ τε καὶ τῶν Ἀτρέωςδιπλῶν στρατηγῶν, οἷς σὺ ταῦθʼ ὑπηρετεῖς.καίτοι σὺ μὲν κλοπῇ τε κἀνάγκῃ ζυγεὶςἔπλεις ἅμʼ αὐτοῖς, ἐμὲ δὲ τὸν πανάθλιον,ἑκόντα πλεύσανθʼ ἑπτὰ ναυσὶ ναυβάτην,