οὐδὲν σὺ μεμπτὸν ἐνθάδʼ ὢν ἐρεῖς ἐμοί·οἴκοι δὲ χἠμεῖς εἰσόμεσθʼ ἃ χρὴ ποεῖν.Θησεύςχωρῶν ἀπείλει νῦν· σὺ δʼ ἡμίν, Οἰδίπους,ἕκηλος αὐτοῦ μίμνε, πιστωθεὶς ὅτι,ἢν μὴ θάνω ʼγὼ πρόσθεν, οὐχὶ παύσομαιπρὶν ἄν σε τῶν σῶν κύριον στήσω τέκνων.Οἰδίπουςὄναιο, Θησεῦ, τοῦ τε γενναίου χάρινκαὶ τῆς πρὸς ἡμᾶς ἐνδίκου προμηθίας.
Χορόςεἴην ὅθι δαΐωνἀνδρῶν τάχʼ ἐπιστροφαὶτὸν χαλκοβόαν Ἄρημείξουσιν, ἢ πρὸς Πυθίαιςἢ λαμπάσιν ἀκταῖς,οὗ πότνιαι σεμνὰ τιθηνοῦνται τέληθνατοῖσιν, ὧν καὶ χρυσέακλῂς ἐπὶ γλώσσᾳ βέβακεπροσπόλων Εὐμολπιδᾶν·ἔνθʼ οἶμαι τὸν ἐγρεμάχανΘησέα καὶ τὰς διστόλουςἀδμῆτας ἀδελφὰςαὐτάρκει τάχʼ ἐμμίξειν βοᾷτούσδʼ ἀνὰ χώρους·
Χορόςἤ που τὸν ἐφεσπέρουπέτρας νιφάδος πελῶσʼΟἰάτιδος εἰς νόμον,πώλοισιν ἢ ῥιμφαρμάτοιςφεύγοντες ἁμίλλαις.ἁλώσεται· δεινὸς ὁ προσχώρων Ἄρης,δεινὰ δὲ Θησειδᾶν ἀκμά.πᾶς γὰρ ἀστράπτει χαλινός,