λύπας ἐγγυτέρω, τὰ τέρποντα δʼ οὐκ ἂν ἴδοις ὅπου,ὅταν τις ἐς πλέον πέσῃτοῦ δέοντος· ὁ δʼ ἐπίκουρος ἰσοτέλεστος,Ἄϊδος ὅτε μοῖρʼ ἀνυμέναιοςἄλυρος ἄχορος ἀναπέφηνε,θάνατος ἐς τελευτάν.
Χορόςμὴ φῦναι τὸν ἅπαντα νικᾷ λόγον· τὸ δʼ, ἐπεὶ φανῇ,βῆναι κεῖθεν ὅθεν περ ἥκει,πολὺ δεύτερον, ὡς τάχιστα.ὡς εὖτʼ ἂν τὸ νέον παρῇ κούφας ἀφροσύνας φέρον,τίς πλαγὰ πολύμοχθος ἔξω; τίς οὐ καμάτων ἔνι;φθόνος, στάσεις, ἔρις, μάχαικαὶ φόνοι· τό τε κατάμεμπτον ἐπιλέλογχεπύματον ἀκρατὲς ἀπροσόμιλονγῆρας ἄφιλον, ἵνα πρόπαντακακὰ κακῶν ξυνοικεῖ.
Χορόςἐν ᾧ τλάμων ὅδʼ, οὐκ ἐγὼ μόνος,πάντοθεν βόρειος ὥς τιςἀκτὰ κυματοπλὴξ χειμερία κλονεῖται,ὣς καὶ τόνδε κατʼ ἄκραςδειναὶ κυματοαγεῖςἆται κλονέουσιν ἀεὶ ξυνοῦσαι,αἱ μὲν ἀπʼ ἀελίου δυσμᾶν,αἱ δʼ ἀνατέλλοντος·αἱ δʼ ἀνὰ μέσσαν ἀκτῖνʼ,αἱ δʼ ἐννυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν.