πρὸς ἄστυ Θήβης. οὐ γὰρ ἔσθʼ ὅπως πόλινκείνην ἐρείψεις, ἀλλὰ πρόσθεν αἵματιπεσεῖ μιανθεὶς χὼ σύναιμος ἐξ ἴσου.τοιάσδʼ ἀρὰς σφῷν πρόσθε τʼ ἐξανῆκʼ ἐγὼνῦν τʼ ἀνακαλοῦμαι ξυμμάχους ἐλθεῖν ἐμοί,ἵνʼ ἀξιῶτον τοὺς φυτεύσαντας σέβεινκαὶ μὴ ʼξατιμάζητον, εἰ τυφλοῦ πατρὸςτοιώδʼ ἐφύτην· αἵδε γὰρ τάδʼ οὐκ ἔδρων.τοιγὰρ τὸ σὸν θάκημα καὶ τοὺς σοὺς θρόνουςκρατοῦσιν, εἴπερ ἐστὶν ἡ παλαίφατοςΔίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμοις.σὺ δʼ ἔρρʼ ἀπόπτυστός τε κἀπάτωρ ἐμοῦ,κακῶν κάκιστε, τάσδε συλλαβὼν ἀράς,ἅς σοι καλοῦμαι, μήτε γῆς ἐμφυλίουδόρει κρατῆσαι μήτε νοστῆσαί ποτετὸ κοῖλον Ἄργος, ἀλλὰ συγγενεῖ χερὶθανεῖν κτανεῖν θʼ ὑφʼ οὗπερ ἐξελήλασαι.τοιαῦτʼ ἀρῶμαι καὶ καλῶ τὸ Ταρτάρουστυγνὸν πατρῷον ἔρεβος, ὥς σʼ ἀποικίσῃ,καλῶ δὲ τάσδε δαίμονας, καλῶ δʼ Ἄρητὸν σφῷν τὸ δεινὸν μῖσος ἐμβεβληκότα.καὶ ταῦτʼ ἀκούσας στεῖχε, κἀξάγγελλʼ ἰὼνκαὶ πᾶσι Καδμείοισι τοῖς σαυτοῦ θʼ ἅμαπιστοῖσι συμμάχοισιν, οὕνεκʼ Οἰδίπουςτοιαῦτʼ ἔνειμε παισὶ τοῖς αὑτοῦ γέρα.ΧορόςΠολύνεικες, οὔτε ταῖς παρελθούσαις ὁδοῖςξυνήδομαί σοι, νῦν τʼ ἴθʼ ὡς τάχος πάλιν.Πολυνείκηςοἴμοι κελεύθου τῆς τʼ ἐμῆς δυσπραξίας,οἴμοι δʼ ἑταίρων· οἷον ἆρʼ ὁδοῦ τέλοςἌργους ἀφωρμήθημεν, ὦ τάλας ἐγώ,