σαφὴς μὲν ἀστῶν, ἐμφανὴς δὲ τοῦ ξένου;μή τις Διὸς κεραυνὸς ἤ τις ὀμβρίαχάλαζʼ ἐπιρράξασα; πάντα γὰρ θεοῦτοιαῦτα χειμάζοντος εἰκάσαι πάρα.Οἰδίπουςἄναξ, ποθοῦντι προυφάνης, καί σοι θεῶντύχην τις ἐσθλὴν τῆσδʼ ἔθηκε τῆς ὁδοῦ.Θησεύςτί δʼ ἐστίν, ὦ παῖ Λαΐου, νέορτον αὖ;Οἰδίπουςῥοπὴ βίου μοι· καί σʼ ἅπερ ξυνῄνεσαθέλω πόλιν τε τήνδε μὴ ψεύσας θανεῖν.Θησεύςτῷ δʼ ἐκπέπεισαι τοῦ μόρου τεκμηρίῳ;Οἰδίπουςαὐτοὶ θεοὶ κήρυκες ἀγγέλλουσί μοι,ψεύδοντες οὐδὲν σῆμα τῶν προκειμένων.Θησεύςπῶς εἶπας, ὦ γεραιέ, δηλοῦσθαι τάδε;Οἰδίπουςαἱ πολλὰ βρονταὶ διατελεῖς τὰ πολλά τεστράψαντα χειρὸς τῆς ἀνικήτου βέλη.Θησεύςπείθεις με· πολλὰ γάρ σε θεσπίζονθʼ ὁρῶκοὐ ψευδόφημα· χὤ τι χρὴ ποιεῖν λέγε.Οἰδίπουςἐγὼ διδάξω, τέκνον Αἰγέως, ἅ σοιγήρως ἄλυπα τῇδε κείσεται πόλει.χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτίκʼ ἐξηγήσομαι,ἄθικτος ἡγητῆρος, οὗ με χρὴ θανεῖν.τοῦτον δὲ φράζε μή ποτʼ ἀνθρώπων τινί,μήθʼ οὗ κέκευθε μήτʼ ἐν οἷς κεῖται τόποις·ὥς σοι πρὸ πολλῶν ἀσπίδων ἀλκὴν ὅδεδορός τʼ ἐπακτοῦ γειτονῶν ἀεὶ τιθῇ.ἃ δʼ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ,αὐτὸς μαθήσει, κεῖσʼ ὅταν μόλῃς μόνος·ὡς οὔτʼ ἂν ἀστῶν τῶνδʼ ἂν ἐξείποιμί τῳοὔτʼ ἂν τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς, στέργων ὅμως.ἀλλʼ αὐτὸς αἰεὶ σῷζε, χὤταν εἰς τέλος