χαλκοῖς βάθροισι γῆθεν ἐρριζωμένον,ἔστη κελεύθων ἐν πολυσχίστων μιᾷ,κοίλου πέλας κρατῆρος, οὗ τὰ ΘησέωςΠερίθου τε κεῖται πίστʼ ἀεὶ ξυνθήματα.ἀφʼ οὗ μέσος στὰς τοῦ τε Θορικίου πέτρουκοίλης τʼ ἀχέρδου κἀπὸ λαΐνου τάφου,καθέζετʼ· εἶτʼ ἔλυσε δυσπινεῖς στολάς.κἄπειτʼ ἀΰσας παῖδας ἠνώγει ῥυτῶνὑδάτων ἐνεγκεῖν λουτρὰ καὶ χοάς ποθεν·τὼ δʼ εὐχλόου Δήμητρος εἰς προσόψιονπάγον μολοῦσαι τάσδʼ ἐπιστολὰς πατρὶταχεῖ ʼπόρευσαν σῦν χρόνῳ, λουτροῖς τέ νινἐσθῆτί τʼ ἐξήσκησαν ᾗ νομίζεται.ἐπεὶ δὲ παντὸς εἶχε δρῶντος ἡδονὴνκοὐκ ἦν ἔτʼ οὐδὲν ἀργὸν ὧν ἐφίετο,κτύπησε μὲν Ζεὺς χθόνιος αἱ δὲ παρθένοιῥίγησαν, ὡς ἤκουσαν· ἐς δὲ γούναταπατρὸς πεσοῦσαι ʼκλαιον οὐδʼ ἀνίεσανστέρνων ἀραγμοὺς οὐδὲ παμμήκεις γόους.ὁ δʼ ὡς ἀκούει φθόγγον ἐξαίφνης πικρόν,πτύξας ἐπʼ αὐταῖς χεῖρας εἶπεν· ὦ τέκνα,οὐκ ἔστʼ ἔθʼ ὑμῖν τῇδʼ ἐν ἡμέρᾳ πατήρ.ὄλωλε γὰρ δὴ πάντα τἀμά, κοὐκέτιτὴν δυσπόνητον ἕξετʼ ἀμφʼ ἐμοὶ τροφήν·σκληρὰν μέν, οἶδα, παῖδες· ἀλλʼ ἓν γὰρ μόνοντὰ πάντα λύει ταῦτʼ ἔπος μοχθήματα.τὸ γὰρ φιλεῖν οὐκ ἔστιν ἐξ ὅτου πλέονἢ τοῦδε τἀνδρὸς ἔσχεθʼ, οὗ τητώμεναιτὸ λοιπὸν ἤδη τὸν βίον διάζετον.Ἄγγελοςτοιαῦτʼ ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι