μή τι πέρα χρέοςἐμᾷ πόλει προσάψῃς.Ἀντιγόνηὦ ξένοιαἰδόφρονες, ἀλλʼ ἐπεὶγεραὸν πατέρα τόνδʼ ἐμὸνοὐκ ἀνέτλατʼ, ἔργωνἀκόντων ἀΐοντες αὐδάν,ἀλλʼ ἐμὲ τὰν μελέαν, ἱκετεύομεν, ὦ ξένοι, οἰκτίραθʼ, ἃπατρὸς ὑπὲρ τοὐμοῦ μόνουἄντομαι οὐκ ἀλαοῖς προσορωμέναὄμμα σὸν ὄμμασιν, ὥς τις ἀφʼ αἵματοςὑμετέρου προφανεῖσα, τὸν ἄθλιοναἰδοῦς κῦρσαι· ἐν ὔμμι γὰρ ὡς θεῷκείμεθα τλάμονες. ἀλλʼ ἴτε, νεύσατε τὰν ἀδόκητον χάριν·πρός σʼ ὅ τι σοι φίλον ἐκ σέθεν ἄντομαι,ἢ τέκνον ἢ λέχος ἢ χρέος ἢ θεός·οὐ γὰρ ἴδοις ἂν ἀθρῶν βροτὸν ὅστις ἄν,εἰ θεὸς ἄγοι,ἐκφυγεῖν δύναιτο.
Χορόςἀλλʼ ἴσθι, τέκνον Οἰδίπου, σέ τʼ ἐξ ἴσουοἰκτίρομεν καὶ τόνδε συμφορᾶς χάριν·τὰ δʼ ἐκ θεῶν τρέμοντες οὐ σθένοιμεν ἂνφωνεῖν πέρα τῶν πρὸς σὲ νῦν εἰρημένων.Οἰδίπουςτί δῆτα δόξης ἢ τί κληδόνος καλῆςμάτην ῥεούσης ὠφέλημα γίγνεται,εἰ τάς γʼ Ἀθήνας φασὶ θεοσεβεστάταςεἶναι, μόνας δὲ τὸν κακούμενον ξένονσῴζειν οἵας τε καὶ μόνας ἀρκεῖν ἔχειν;κἄμοιγε ποῦ τοῦτʼ ἐστίν, οἵτινες βάθρωνἐκ τῶνδέ μʼ ἐξάραντες εἶτʼ ἐλαύνετε,