ὠνείδισʼ εἰς σὲ κἀμὲ καὶ τὸ πᾶν γένος;ἀλλʼ οὐ γὰρ ἔστι τἀμφανῆ κρύπτειν, σύ νινπρὸς θεῶν πατρῴων, Οἰδίπους, πεισθεὶς ἐμοὶκρύψον, θελήσας ἄστυ καὶ δόμους μολεῖντοὺς σοὺς πατρῴους, τήνδε τὴν πόλιν φίλωςεἰπών· ἐπαξία γάρ· ἡ δʼ οἴκοι πλέονδίκῃ σέβοιτʼ ἄν, οὖσα σὴ πάλαι τροφός.Οἰδίπουςὦ πάντα τολμῶν κἀπὸ παντὸς ἂν φέρωνλόγου δικαίου μηχάνημα ποικίλον,τί ταῦτα πειρᾷ κἀμὲ δεύτερον θέλειςἑλεῖν ἐν οἷς μάλιστʼ ἂν ἀλγοίην ἁλούς;πρόσθεν τε γάρ με τοῖσιν οἰκείοις κακοῖςνοσοῦνθʼ, ὅτʼ ἦν μοι τέρψις ἐκπεσεῖν χθονός,οὐκ ἤθελες θέλοντι προσθέσθαι χάριν·ἀλλʼ ἡνίκʼ ἤδη μεστὸς ἦ θυμούμενοςκαὶ τοὐν δόμοισιν ἦν διαιτᾶσθαι γλυκύ,τότʼ ἐξεώθεις κἀξέβαλλες, οὐδέ σοιτὸ συγγενὲς τοῦτʼ οὐδαμῶς τότʼ ἦν φίλον·νῦν τʼ αὖθις ἡνίκʼ εἰσορᾷς πόλιν τέ μοιξυνοῦσαν εὔνουν τήνδε καὶ γένος τὸ πᾶν,πειρᾷ μετασπᾶν, σκληρὰ μαλθακῶς λέγων.καίτοι τίς αὕτη τέρψις ἄκοντας φιλεῖν;ὥσπερ τις εἴ σοι λιπαροῦντι μὲν τυχεῖνμηδὲν διδοίη μηδʼ ἐπαρκέσαι θέλοι,πλήρη δʼ ἔχοντι θυμὸν ὧν χρῄζοις, τότεδωροῖθʼ, ὅτʼ οὐδὲν ἡ χάρις χάριν φέροι·ἆρʼ ἂν ματαίου τῆσδʼ ἂν ἡδονῆς τύχοις;τοιαῦτα μέντοι καὶ σὺ προσφέρεις ἐμοί,λόγῳ μὲν ἐσθλά. τοῖσι δʼ ἔργοισιν κακά.φράσω δὲ καὶ τοῖσδʼ, ὥς σε δηλώσω κακόν.